குமாரசம்பவம் – புதுக்கவிதை வடிவத்தில்…

குமாரசம்பவம் – சர்க்கம் 1: உமோத்பத்தி (பார்வதியின் பிறப்பு).

 

1. இமயமலையின் கம்பீரம் (ஸ்லோகம் 1 – 17).

 

வடக்கே ஒரு மலை – அது வானத்தைத் தொடும் நிலை!

 கிழக்கும் மேற்கும் கடலைத் தொடுமே

பூமியின் அளவு கோலாய் நிடுமே!

.

 

பிருது மன்னன் கறந்த பசுவே – இந்த பனிமலை நின்ற திசையே உசுவே!

 ரத்தினங்கள் விளையும்

இடம் – அதில் பனி மூடியிருப்பது ஒரு தடம்!

 சந்திரனின் கறையை ஒளியே மறைக்கும்

மலையின் குறையை அழகே நிறைக்கும்!.

 

 

வித்யாதரப் பெண்களின் காதல் கடிதம் பூர்ஜ மரப் பட்டையில் தாதுக்களின் வடிவம்!.

 

மூங்கில் துளையில் நுழையும் காற்று – அது கின்னரர் பாட இசைக்கும்

நேற்று!

 யானை உரசப் பொழியும் பாலே நறுமணம் வீசும் அந்தச் சாலோ!.

 

 

அந்தி வானம் அங்கே அழகு – அது அப்சரசுகளின் மேனிக்கு மெருகு!

 குகை விளக்குகள்

மூலிகைப் பூக்கள் எண்ணெய் இல்லாச் சுடர்விடும் தீபங்கள்!

 கங்கை வீசும்

குளிர்ந்த காற்று களைப்பை நீக்கும் தெய்விக ஊற்று!.

 

 

2. பார்வதியின் வருகை (ஸ்லோகம் 18 – 31).

 

மேருவின் நண்பன் இமய ராஜன் – அவன் மேனாவை மணந்த நல் யோஜன்!

 மைனாகன் பிறந்தான் மகனாக

சிறகுகள் விரிந்த சுகமாக!

 தட்சனின் மகளோ சதிதேவி – அவள் மீண்டும் பிறந்தாள்

உமாதேவி!.

 

 

செல்வம் வந்த நன்னாள் போல பார்வதி பிறந்தாள் மின்னல் போல!

 திசைகள் சிரித்தன தேஜஸால்

மலர் மழை பொழிந்தது ஓஜஸால்!

 அன்று இமயமலைக்கு ஒரு விதி அவள் பெயர் தான் பார்வதி!.

 

 

தந்தை அவளை நேசித்தார் – ஒரு கன்றைப் போல வாசித்தார்!

 அறிஞர்க்கு வாய்க்கும்

அறிவுப் பேச்சு இமயமலைக்கு வாய்த்தது இவளின் மூச்சு!

 பந்து ஆடிப்

பருவத்தை எட்டினாள் அழகு அஸ்திரத்தை மன்மதனில் தொட்டினாள்!.

 

 

3. அங்க லாவண்யம் – பார்வதியின் அழகு (ஸ்லோகம் 32 – 49).

 

ஓவியம் செதுக்கிய ஒயில் உருவம் ஓங்கார நாதத்தின் இளமைப் பருவம்!

 பாதங்கள் நடந்தால்

நிலத் தாமரை அன்னங்கள் தோற்கும் இவள் நடை!

 வாழைத் தண்டு இவள் தொடையோ? யானைத்

தும்பிக்கை இவள் இடையோ?.

 

மூன்று மடிப்புகள் கொண்ட இடை மன்மதன் ஏற வைத்த ஏணி!

 நூலிழை நுழையா மார்பின்

நெருக்கம் காண்பவர் நெஞ்சில் காதல் உருக்கம்!

 சிரிஷ மலரை விட

மென்மையான கை – அது சிவனைக் கட்டும் பாசக் கயிறு!.

 

 

முத்து மாலைக்கு இவள் அழகு இவள் கழுத்திற்கு அது மெருகு!

 பவளத்தில் ஒளிவிடும்

இவளின் புன்னகை தாமரையில் தங்கும் திருமகளின் மின்னகை!

 மான்கள் இவளிடம்

கண்கள் வாங்கின குயில்கள் இவளிடம் குரல்கள் ஏங்கின!.

 

 

4. சிவனும் பார்வதியும் (ஸ்லோகம் 50 – 60).

 

நாரதன் சொன்னான் ஒரு செய்தி – அது பார்வதிக்குச் சிவன் தான் பாதி!

 யாகத் தீயைத்

தவிர நெய்யை வேறொருவன் ஏற்பது பொய்யே!

 இமவான் அவளைத் தூதுவிட்டான் சிவனின்

தவம் காக்க பாதுகாத்தான்!.

 

 

தவம் செய்தான் சிவனோ நெருப்பாய் தொண்டு செய்தாள் இவளோ மருந்தாய்!

 மலர்களைப்

பறிப்பாள் மென் கரத்தால் ஈசனைத் தொழுவாள் தன் சிரத்தால்!

 கலங்காத

மனமே வீரத்தின் அடையாளம் பார்வதியை ஏற்றான் சிவனின் அகாளம்!.

 

 

குமாரசம்பவம் – சர்க்கம் 2: பிரம்மசாட்சாத்காரம் (தேவர்கள் முறையீடு).

 

1. பிரம்மனிடம் தஞ்சம் (ஸ்லோகம் 1 – 15).

 

தாரகனின் கொடுமையால் தேவர்கள் வாடினர் – இந்திரன் தலைமையில் பிரம்மனைத் தேடி

ஓடினர்!

 பனிபட்டுச் சரிந்த தாமரைத் தடாகம் – அது தேவர் முகம் காட்டிய

சோக நாடகம்!.

 

 

படைக்கும் முன்னே நீ ஒருவன் – பின் முக்குணம் காட்டிய நீயே பெரியவன்!

 நீரில் இட்ட

முதன் விதை – நீ நினைத்தால் மாறும் விதியின் காதை!.

 

 

ஆணும் பெண்ணும் உன்னில் பாதி – நீயே அனைத்து உலகிற்கும் ஆதி நீதி!

 படைத்தல் காத்தல்

அழித்தல் மூன்று உன்னால் நடக்கும் உலகம் ஈன்று!.

 

 

2. தேவர்களின் நிலை (ஸ்லோகம் 16 – 31).

 

குறை தீர்க்கும் கடவுள் பேசத் தொடங்கினார் – தேவர் பறை சாற்றும் துயரம் கண்டு

இரங்கினார்!

 “வஜ்ராயுதம் ஏன் இன்று மழுங்கியது? – உங்கள் வாழ்வு ஏன்

திசை மாறித் தொங்கியது?.

 

எமதர்மன் தண்டம் ஏன் தேய்கிறது? – அவன் இதயம் ஏன் பயத்தில் வேய்கிறது? வருணனின்

பாசம் ஏன் தளர்ந்தது? – உங்கள் வலிமை ஏன் காற்றோடு உலர்ந்தது?.

 

அமைதியாய் ஆதித்யர்கள் ஏன் இருக்கிறீர்கள்? – உயிர் ஓவியமாய் ஏன் அங்கே

சுருங்குகிறீர்கள்? படைத்தது நான் உங்களை அரியணைக்கு –

இன்று பலியானது ஏன் நீங்கள் வெறியணைக்கு?”.

 

3. தாரகனின் அட்டகாசம் (ஸ்லோகம் 32 – 52).

 

குரு பிரகஸ்பதி பதில் சொன்னார் – அந்தத் தாரகனின் தீமையை எண்ணினார்!

 “தாரகன் ஒரு

வால் நட்சத்திரம் – அவன் தருவதோ தேவர்களுக்குப் பெரும் உக்கிரம்!.

 

 

அவன் முன்னே சூரியன் மெல்லக் காய்கிறான்!

 சந்திரன் அவனுக்கு முழு ஒளி ஈய்கிறான்!.

 

காற்று அவனுக்குச் சாமரம் வீசும்!

 கடல் அவனுக்கு ரத்தினம் பேசும்!.

 

 

இந்திரன் அவனிடம் பணிந்து நிற்கிறான்!

 கற்பக மலர்களைக் காணிக்கை ஆக்குகிறான்!

 தேவ

மங்கையர் அங்கே அழுகிறார்கள்!

 அசுரனின் மாளிகையில் தொழுகிறார்கள்!.

 

 

விஷ்ணுவின் சக்கரம் அவனுக்கு ஆபரணம்!

 அவனை வெல்வதே எங்களின் மரணம்!

 ஒரு தலைவன்

எங்களுக்குத் தேவை!

 உன்னால் முடியுமந்தச் சேவை!

“.

 

4. பிரம்மனின் தீர்வு (ஸ்லோகம் 53 – 64).

 

படைத்தவன் சொன்னான் ஒரு தத்துவம் – அது பார் முழுதும் அறிய வேண்டிய சத்தியம்!.

 

“நச்சு மரமானாலும் வளர்த்தவன் வெட்டான்!

 நான் இட்ட வரத்தை என் கை

தொட்டான்!.

 

 

என் கையால் அசுரன் அழிய மாட்டான்!

 உன் துயரம் இப்போதே ஒழிய மாட்டான்!

 சிவனின்

வீரியம் ஒன்றே மருந்து!

 சிவனார் மகனே அசுரர்க்கு விருந்து!.

 

 

பார்வதியின் அழகால் ஈசனை இழுங்கள்!

 அவள் பாதம் பணிந்து பக்தி கொள்ளுங்கள்!

 காந்தம்

இரும்பை இழுப்பது போல ஈசன் மனம் திரும்புவான் இளமை பால!.

 

 

பிறக்கும் மகன் தேவர் தளபதி!

 அவனே அசுரரின் இறுதி காலபதி!

” சொல்லிவிட்டுச்

சதுர்முகன் மறைந்தான்!

 இந்திரன் மனதில் மன்மதன் நுழைந்தான்!.

 

 

சர்க்கம் 3: மதன தஹனம் (மன்மதன் எரிப்பு).

 

1. இந்திரனின் ஆணை (ஸ்லோகம் 1 – 22).

 

ஆயிரம் கண்களால் பார்த்தான் தேவேந்திரன் – அங்கே அழைக்கப் பட்டான் அழகான

காமேந்திரன்!

 “காரியம் ஆக வேண்டுமானால் பணியாளன் – ஒரு கணம்

முதலாளிக்கு உயிர் நண்பனாவான்!.

 

 

“வில்லேந்திய மன்மதனே வருக – என் மனக்கவலை தீர வழி தருக!

 யார் உனது அம்புக்கும்

அடங்காதவன்? – என் அரியணைக்கு ஆசைப்பட்டு அடங்காதவன்?.

 

யாரை நான் உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்த? – நீ யாரை வேண்டும் காதல் வலையில் படுத்த?”

மன்மதன் சொன்னான் தன் பெருமையை – அவன் மறந்தான் ஈசனின் அருமையை!.

 

 

“சிவனார் வில்லையே வளைப்பேன் – அவர் சித்தத்தை காதல் கொண்டு நனைப்பேன்!

 வசந்தன்

இருக்கிறான் என் துணையாக – தவம் கலைப்பேன் ஒரு கணம் துணிவாக!

“.

 

இந்திரன் சொன்னான் “அதுதான் வேலை – நீ இழுத்துவிடு சிவனார் மேல் வலை!

 சிவன் மகன்

ஒருவன் பிறக்கட்டும் – தேவர் சிறைக்கதவு அங்கே திறக்கட்டும்!

“.

 

2. அகால வசந்தம் (ஸ்லோகம் 23 – 39).

 

இமய மலைக்குச் சென்றான் காமன் – கூடவே இணைந்து வந்தான் நண்பன் சாமன் (வசந்தன்)!.

 

காலம் தப்பி வந்தது வசந்தம் – அது காதலுக்கு இட்ட ஒரு பந்தம்!.

 

 

அசோக மரம் அங்கே பூத்தது – பெண்கள் அடிபடாமலேயே தளிர் நீட்டியது!

 மாந்தளிரில்

வண்டுகள் ரீங்காரம் – அது மன்மதன் எழுதிய ஓம் காரம்!.

 

 

குயில்கள் பாடின கட்டளை – அது குலப் பெண்களின் பிடிவாதக் கோட்டை!

 பெண் வண்டுடன்

தேன் குடித்தது ஆண் வண்டு!

 பெண் மானைத் தடவிக் கொடுத்தது கலை மான்!.

 

 

தாமரைத் தண்டு தந்தது பிடியானை – அதைத் தின்று மகிழ்ந்தது ஒரு களிறானை!

 கொடிகளும்

மரங்களைக் கட்டின – காதல் கதைகளை உலகுக்குக் காட்டின!.

 

 

3. ஈசனின் தியானம் (ஸ்லோகம் 40 – 51).

 

ஈசனோ எதற்கும் அசையவில்லை – அவர் இதயம் யோகத்தில் குறையவில்லை!

 வாயிலில் நின்றான்

நந்தி – அவன் வாலில்லாக் குரங்குகளைப் போலத் தடுத்தான் மந்தி!.

 

 

தேவதாரு மரத்தடியில் சங்கரன் – தவம் செய்து நின்றான் உலகை தாங்குபவன்!

 அலை இல்லாக்

கடல் போல அமைதி – அது அறிவுக்கே வாய்த்த ஒரு திருதி!.

 

 

நிழல் இல்லாத விளக்காக நின்றார் – தன் நினைவை இதயத்தில் வைத்தார்!

 அவரைப்

பார்த்துக் காமன் நடுங்கினான் – கை அம்பு நழுவ அங்கேயே

ஒடுங்கினான்!.

 

 

4. மன்மதன் எரிப்பு (ஸ்லோகம் 52 – 76).

 

பார்வதி வந்தாள் நேராக – அவள் பணிவிடை செய்தாள் சீராக!

 வசந்த கால மலர்களின்

அலங்காரம் – அவளோ நடமாடும் காதலின் சிங்காரம்!.

 

 

மலர்களை ஈசனிடம் நீட்டினாள் – தன் மனக்கதவை அங்கே திறந்தாள்!

 காமன் தொடுத்தான்

அம்பை – அவன் காணவில்லை சிவனின் தெம்பை!.

 

 

ஈசன் உள்ளம் அலைந்தது – அவர் இதயம் மெல்லத் திரும்பியது!

 “காரணம் என்ன?” எனத்

தேடினார் – காமன் குறிவைப்பதைப் பார்த்துத் தாடினார் (சினம் கொண்டார்)!.

 

 

புருவம் வளைந்தது கோபத்தில் – புவி நடுங்கியது அந்தத் தாபத்தில்!

 நெற்றிக் கண்ணைத்

திறந்தார் – அதில் நெருப்பை அங்கே சொரிந்தார்!.

 

 

“கோபம் தணிமின்” எனத் தேவர் கத்தினர்!

 அதற்குள் மன்மதனை நெருப்புகள் கொத்தினர்!

 ஒரு

கணத்தில் அவன் சாம்பலானான்!

 ரதி தேவி அங்கே ஏம்பலானாள் (புலம்பினாள்)!.

 

 

சிவன் மறைந்தார் காற்றாக – பார்வதி சோர்ந்து போனாள் ஊற்றாக!

 இமவான் அவளைத்

தூக்கினான் – தன் இல்லம் நோக்கி நடந்தான்!.

 

 

சர்க்கம் 4: ரதி விலாபம் (ரதியின் புலம்பல்).

 

1. சாம்பலான சங்கீதம் (ஸ்லோகம் 1 – 10).

 

மயக்கம் தெளிந்தது மங்கைக்கு – அங்கே மரணச் செய்தி கங்கைக்கு!

 விழி திறந்து

பார்த்தாள் ரதி – அங்கே விளையாடி இருந்தது ஊழ் விதி!.

 

 

“உயிரோடு இருக்கிறாயா நாதா? – நீ உதிர்ந்து போனாயே ஒரு காதா? அழகின் முகவரி உனது

உடல் – இன்று சாம்பலாகிப் போனதே உனது கடல்!.

 

 

என்னை விட்டு எங்கே சென்றாய்? – அணை உடைத்த வெள்ளமாய் ஏன் பாய்ந்தாய்? பெண்கள்

இதயம் வெறும் கல்லா? – நீ எரிந்தும் நான் சாகவில்லையே இல்லா?.

 

உன் இதயத்தில் நான் என்றாய் அன்று – நீ எரிந்த போது நான் சாகாதது ஏன் இன்று? இனி

யாருக்கு நீ மன்மத அரசன்? – வெறும் சாம்பலாகிப் போனாயே என் புருஷன்!

“.

 

2. வாலிப நண்பன் வசந்தன் (ஸ்லோகம் 11 – 25).

 

இரவில் இனி யார் துணை? – உன்னை இழந்தால் உலகுக்கு ஏது பணை? மதுவின் மயக்கத்தில்

ஆடும் பெண்கள் – இனி மண்ணில் உன்னைத் தேடும் கண்கள்!.

 

 

குயில்கள் இனித் தூது போகாது!

 – உன் கோதண்டம் (வில்) இனித் தாங்காது!

 வண்டுகள்

அழுதிடும் ரீங்காரம் – அது வாழ்வை இழந்தோரின் ஓம் காரம்!.

 

 

அப்போது வந்தான் வசந்தன் – உன் ஆருயிர் நண்பன் நிசந்தன்!

 நண்பனைக் கண்டதும் ரதி

அழுதாள் – தன் நம்பிக்கை இழந்தே விழுந்தாள்!.

 

 

“வசந்தா பார் உன் நண்பனை – இதோ காற்றோடு பறக்கும் அவன் அன்பினை!

 அவன் இல்லாமல் நான்

திரி – அணைந்த விளக்குக்கு ஏது இந்த வரி?”.

 

3. தீயில் சேரும் தேகம் (ஸ்லோகம் 26 – 38).

 

“வசந்தா எனக்கு உதவி செய் – என்னை வள்ளல் (மன்மதன்) இருக்கும் இடத்துக்கு அனுப்பி

வை!

 சிதையை அடுக்கு என் நண்பா!

 – தீயைத் தூண்டிவிடு என் பண்பா!.

 

 

சந்திரனுடன் நிலவு மறையும்!

 – மேகத் தன்னுடன் மின்னல் உறையும்!

 கணவன் எரிந்த இடமே

என் படுக்கை – அங்கே கரைந்து போகட்டும் என் வாழ்க்கை!.

 

 

எனக்கும் அவனுக்கும் ஒரே தர்ப்பணம் – அதைத் தேடி வருவோம் அந்த அர்ப்பணம்!.

 

அவனுக்குப் பிடித்த மாந்தளிரைத் தூவு – என் அன்பு நாதனின்

நினைவை மேவு!

“.

 

4. அசரீரி தந்த ஆறுதல் (ஸ்லோகம் 39 – 46).

 

ரதி தீயில் குதிக்கத் துணிந்தாள் – அப்போது வானத்து வாக்கை அணிந்தாள்!

 அசரீரி

சொன்னது ஒரு கவிதை – அது ஆறுதல் சொன்னது இந்த வல்லதை (பெண்ணுக்கு)!.

 

 

“சாகாதே ரதியே சாகாதே!

 – உன் சந்தேகம் கொண்டு ஏகாதே!

 மன்மதன் எரிந்தது ஒரு சாபம் –

அது பிரம்மா கொடுத்த ஒரு தாபம்!.

 

 

சிவன் உமாவை மணப்பார்!

 – உன் சிந்தையின் துயரை அணைப்பார்!

 அன்று உன் நாதன்

உயிர்ப்பான் – உனது அன்பின் தாகத்தைத் தீர்ப்பான்!.

 

 

கோடைக்கு பின் வரும் மழை – அது கொடுத்திடும் உன் கணவன் கலை!

 அதுவரை உன்னைக்

காத்துக்கொள் – இந்த அருமைக் கருத்தை ஏற்றுக்கொள்!

“.

 

ஆறுதல் அடைந்தாள் ரதி – அவள் அகன்று போனது மன வியாதி!

 பகலில் மறைந்த நிலவு போல –

அவள் பார்த்திருந்தாள் மாலை வரப் போல!.

 

 

சர்க்கம் 5: தவப் பலன் (பார்வதியின் தவம்).

 

1. அழகு தந்த அதிர்ச்சி (ஸ்லோகம் 1 – 10).

 

“அழகு கொண்டு சிவனைக் கவரவில்லை – அது அரனுக்கும் எனக்கும் தொடரில்லை!

 மன்மதன்

எரிந்தது என் பிழை – என் மேனி அழகோ வெறும் நிழல்!

“.

 

அழகினால் கிடைக்காத அரசன் – இன்று அடைவதற்குத் தேவையே தபசன் (தவம்)!

 தவம் செய்யத்

துணிந்தாள் உமா – அவளைத் தடுத்தாள் அன்னை மேனா!.

 

 

“வேண்டாம் மகளே வேண்டாம் – உன் மேனி இதைத் தாங்காது!

 சிரிஷ மலர் வண்டின் சுமை

ஏற்கும் – அது பறவையின் எடையைக் கண்டால் வேர்க்கும்!

“.

 

தாய் சொன்னதைத் தடுத்தாள் தங்கை – அவள் தலைவன் மேல் கொண்டாள் நங்கை!

 ஆபரணம்

எறிந்தாள் தூரம் – அவள் அணிந்தாள் மரப்பட்டை சாரம்!.

 

 

2. அபர்ணா என்னும் தவம் (ஸ்லோகம் 11 – 29).

 

பந்து ஆடிய கைகள் இன்று – செப மாலை ஏந்தியதே ஏன் இன்று? இதழ்களில் சிவந்த அந்த

நிறம் – இன்று தவத்தில் காட்டும் புது அறம்!.

 

 

செடிகளுக்கு ஊற்றினாள் நீர் – அவளோ நடமாடும் கருணையின் வேர்!

 சுற்றியும் நெருப்பு

மேலேயும் சூரியன் – அவள் சுயத்தை எரிக்க வந்த வீரியன்!.

 

 

மழையில் நனைந்தும் அசையவில்லை – அவள் மனதில் ஈசன் குறையவில்லை!

 உதிர்ந்த இலையையும்

உண்ணவில்லை – அவள் உள்ளத்தில் ஆசை மண்ணவில்லை!

 அதனால்தான் அவளோ அபர்ணா – அவள்

அகத்தில் பூத்தது சிவனார் வர்ணா!.

 

 

3. பிரம்மச்சாரியின் வருகை (ஸ்லோகம் 30 – 50).

 

அங்கே வந்தான் ஒரு சிறுவன் – அவன் அறிவில் சிறந்த ஒரு பெரியவன்!

 “மங்கையே உனக்கு

என் வணக்கம் – உன் மனதில் எதற்கு இந்த நடுக்கம்?.

 

குலமும் அழகும் உனக்கு உண்டு – பின் குறையென உனக்கு அங்கே ஏதுண்டு? யாரைத் தேடி

இந்தத் தவம்? – உன் யாக்கையை வாட்டுவதே பவம்!.

 

 

ரத்தினத்தைத் தேடி யாரும் போகாது – அது இருக்கும் இடத்தை உலகம் மறவாது!

 எந்தக்

காதலன் உன்னை மறந்தான்? – உன்னை ஏங்க வைத்து எங்கே ஒளிந்தான்?”.

 

4. வாதமும் வெளிப்பாடும் (ஸ்லோகம் 51 – 86).

 

தோழி சொன்னாள் ஒரு கதை – அது துயரம் சொன்ன சிவனார் காதை!

 “சிவனையே இவள்

விரும்புகிறாள்!

 – அவர் சிரிப்பில் உலகையே மறக்கிறாள்!

“.

 

சிறுவன் சிரித்தான் பெரிதாக – அவன் சினம் ஊட்டினான் வரிசையாக!

 “சுடுகாட்டில் ஆடும்

ஒரு பித்தன் – அவன் சுயத்தை அறியாத ஒரு மத்தன்!.

 

 

பாம்பு சுற்றிய அவனது கை – உன் பட்டு மேனியைத் தொடுமோ தை? எருதின் மேல் ஏறும் அவன்

ஊர்வலம் – உனக்கு ஏற்படுத்துமே பெரும் காவலம் (அவமானம்)!.

 

 

அவருக்கு ஏது செல்வம்? – வெறும் ஆடை இல்லாத துல்வம்!

 இவரை மணப்பது ஒரு கேடு – உன்

இளமைக்குப் பொருத்தமில்லா ஏடு!

“.

 

பார்வதி பார்த்தாள் கோபமாக – அவள் பதில் சொன்னாள் ஆவேசமாக!

 “அறிவிலியே சிவனார்

அருமை – உனக்கு அறியத் தெரியாது அவர் பெருமை!.

 

 

உலகிற்கே தந்தை அவர் ஒருவர் – அவரை உணரத் துணிந்தாயே நீ சிறுவர்!

 நிறுத்து உன்

பேச்சை நிறுத்து – என் நெஞ்சில் சிவனே கருத்து!

“.

 

அவள் நகரத் துணிந்தாள் அங்கே – சிவன் காட்சியளித்தார் அங்கே இங்கே!

 “உன் தவத்தால்

நான் தோற்றேன் – உனக்கு அடிமையாய் என்னையே மாற்றேன்!

“.

 

களைப்பு நீங்கியது பெண்ணுக்கு – அவள் காதல் கிட்டியது கண்ணுக்கு!

 முயற்சி தந்த அந்த

பலன் – அது முற்றுப் பெற்றது சிவனார் நலன்!.

 

 

சர்க்கம் 6: உமா பிரதானம் (பெண் கேட்டல்).

 

1. ஈசனின் ஆணை (ஸ்லோகம் 1 – 14).

 

தவத்தினால் உமா ஈசனை வென்றாள் – அவள் தரணி போற்றும் பெண்ணாய் நின்றாள்!

 “தந்தையின்

அனுமதி தர்மம்” என்றாள் தோழி – அதைத் தலைவணங்கி ஏற்றார் அந்தச் சூழி (சிவன்)!.

 

 

சப்தரிஷிகளை ஈசன் நினைத்தார் – அவர்கள் சந்திர ஒளியாய் அங்கே முளைத்தார்!

 அருந்ததி

வந்தாள் நடுவே அழகாய் – அவள் அறம் காக்கும் இல்லற நிழலாய்!.

 

 

பெண், ஆண் என்ற பேதம் இல்லை – உயர்ந்த பண்பே மேலோரின் தெய்விக எல்லை!

 தேவர் துயர்

தீர்க்க ஒரு மகன் வேண்டும் – அந்த வேலை முடிக்க ஒரு துணை வேண்டும்!.

 

 

2. முனிவர்க்கு இட்ட கட்டளை (ஸ்லோகம் 15 – 34).

 

ஈசன் சொன்னார் தன் கருத்தை – அங்கே இயம்பி நின்றார் ஒரு வருத்தத்தை!

 “தாரகன்

தருகிறான் தேவர்க்குத் துன்பம் – அவன் தொலைத்து விட்டான் உலகத்துப்

பேரின்பம்!.

 

 

அவனை அழிக்க ஒரு வீரன் பிறக்கட்டும் – தேவர் அடைந்த துயரம் அங்கே மறையட்டும்!.

 

பார்வதியைப் பெண் கேட்கச் செல்லுங்கள் – என் பரிசுத்தக் காதலை அங்கே

சொல்லுங்கள்!.

 

 

ஓஷதிப்பிரஸ்தம் இமவானின் தலைநகர் – அங்கே உண்டு உங்களுக்குப் பெரும் வரவேற்பு!.

 

அருந்ததி அம்மையும் கூடவே போகட்டும் – இந்தப் பெண் பேசும் படலம் அங்கே

சாகட்டும் (வெற்றியடையட்டும்)!

“.

 

3. இமவானின் மாநகர் (ஸ்லோகம் 35 – 46).

 

முனிவர்கள் சென்றார் மன வேகத்தில் – அவர்கள் மறைந்தார்கள் அந்த மேக தாகத்தில்!.

 

குபேரனின் அளகாபுரியும் அங்கே தோற்கும் – அந்த நகரின் அழகைப் பார்த்தால்

கண் வேர்க்கும்!.

 

 

இரவில் ஒளிவிடும் மூலிகைத் தீபங்கள் – அவை இருளை விரட்டும் இயற்கை ரூபங்கள்!.

 

மத்தளம் போல மேகத்தின் சத்தம்!

 – அங்கே மணக்கும் பாரிஜாத மலரின்

நித்தம்!.

 

 

சொர்க்கமே அங்கே குடிவந்த நிலை – அங்கே துயரமே இல்லாத ஒரு கலை!

 முனிவர்கள்

இறங்கினார் அரண்மனை வாசலில் – ஒரு முன்னேற்றம் தெரிந்தது

இமவானின் நாசலில்!.

 

 

4. இமவானின் உபசரிப்பு (ஸ்லோகம் 47 – 64).

 

மலைகளின் அரசன் ஓடி வந்தான் – தன் மகிழ்ச்சியை அங்கே வாரித் தந்தான்!

 “இரும்பாக

இருந்தேன் பொன்னானேன் இன்று!

 – நான் இமயமானேன் உங்களால் ஏன் இன்று?.

 

கங்கை நீரால் புனிதமான என் சிரம்!

 – உங்கள் காலடி பட்டதால் இன்று சதுரம்!

 யாகத்தின்

பலனை இன்று அடைந்தேன்!

 – உங்கள் வருகையால் நான் நிறைந்தேன்!.

 

 

என்ன வேண்டும் முனிவர்களே சொல்லுங்கள் – என் எண்ணத்தை உங்கள் வழியில் செல்லுங்கள்!.

 

நான், என் மனைவி, என் மகள் உமா – எங்களை நல்வழிப்படுத்த வாருங்கள் சும்மா

(மகிழ்ச்சியுடன்)!

“.

 

5. ஆங்கிரச முனிவரின் விண்ணப்பம் (ஸ்லோகம் 65 – 83).

 

ஆங்கிரசர் பேசத் தொடங்கினார் – திருமணப் பத்திரிகையை மனதால் வடிவமைத்தார்!.

 

“மலைகளின் அரசனே உமக்கு வணக்கம் – உன் மகிமைக்கு ஈடில்லை இந்த

இயக்கம்!.

 

 

உலகைத் தாங்குபவர் ஈசன் ஒருவர் – உனது உயர்ந்த மகளைக் கேட்கிறார் அவர்!.

 

ஜகத்குருவுக்கே நீ மாமனார் ஆகலாம் – உன் சந்ததியைச்

சரித்திரத்தில் நாட்டலாம்!.

 

 

பார்வதியைச் சிவனுக்குத் தானம் செய் – உன் வாழ்வையே ஒரு கானம் செய்!

 ஈசன் தந்தை

என்றால் உமா தான் தாய் – இந்த இணைப்புக்கு நீயே ஒரு பாய் (ஆதாரம்)!

“.

 

6. பார்வதியின் நாணமும் திருமண நிச்சயமும் (ஸ்லோகம் 84 – 95).

 

தந்தை முன்னே தலைகுனிந்தாள் உமா – அங்கே தாமரை இதழ்களை எண்ணினாள் உமா!

 நாணத்தில்

ஒரு புதிய நாடகம் – அது காதல் கொண்ட ஒரு அடையாளம்!.

 

 

மேனாவைப் பார்த்தான் இமய ராஜன் – அவள் மௌனம் சொன்னது திருமண யோஜன்!

 “ஈசனுக்கே என்

மகளைத் தருகிறேன்!

 – என் இதயக் கனவை இன்று நிறைக்கிறேன்!

“.

 

மூன்று நாள் கழித்துத் திருமணம் – எங்கும் மூளத் தொடங்கியது மகிழ்ச்சித் தருணம்!.

 

முனிவர்கள் விடைபெற்றுச் சென்றார்கள் – இந்த முடிவை ஈசனிடம் சொன்னார்கள்!.

 

 

ஈசன் காத்திருந்தார் காதலோடு அங்கே – உமா காத்திருந்தாள் ஏக்கத்தோடு இங்கே!

 காதலால்

ஈசனே மாறுகிறான் என்றால் – இந்த உலகமே காதலில் அடக்கம் கண்டால்!.

 

 

சர்க்கம் 7: உமா பரிணயம் (திருமணம்).

 

1. ஊரே ஒரு வீடானது (ஸ்லோகம் 1 – 13).

 

ஊரே ஒரு வீடானது – இமவானின் உள்ளமே ஒரு கூடானது!

 ஓஷதிப்பிரஸ்தம் ஒரு சொர்க்கம் –

அங்கே ஒளிவிட்டது திருமண ரொக்கம் (செல்வம்)!.

 

 

பட்டுத் துணித் தோரணங்கள் – அவை பறைசாற்றும் மங்கலக் காரணங்கள்!

 பார்வதிக்குச்

செய்த அபிஷேகம் – அவள் பனியில் நனைந்த புது மேகம்!.

 

 

பொற்கோலம் பூண்டது பூமி – இன்று பொன்னானாள் இந்தப் பெண் சாமி!

 அழகிற்கு எது

அலங்காரம்? – அவள் அங்கமே ஒரு சிங்காரம்!.

 

 

2. மணமகன் மாயம் (ஸ்லோகம் 14 – 35).

 

பித்தன் இன்று மாப்பிள்ளை – அவன் பேச்சில் இனி ஏது காப்பில்லை (தடையில்லை)!.

 

சுடுகாட்டுச் சாம்பல் சந்தனமானது – தலைக் கபாலம் இன்று

ரத்தினமானது!.

 

 

யானைத் தோல் பட்டு ஆடையானது!

 – அவன் நெற்றிக்கண் இன்று திலகமானது!

 பாம்புகள்

எல்லாம் ஆபரணம் – அது பார்வதியைக் கவரும் நிவாரணம்!.

 

 

எருதின் மேலே ஈசன் – அவன் எழிலைப் பார்த்தது ஆகாசம்!

 நந்தி முன்னே செல்ல – சிவன்

நாணத்தை வென்று மெல்ல!.

 

 

3. திருமண ஊர்வலம் (ஸ்லோகம் 36 – 52).

 

கங்கை யமுனை சாமரம் – விண்ணில் கண்டனர் தேவர் ஊர்வலம்!

 இந்திரன் ஏறியது ஐராவதம் –

அவன் இதயத்தில் இன்று ஒரு பரவசம்!.

 

 

மும்மூர்த்திகள் இன்று முன்னே – இந்த முடிவை ரசிக்க வாருங்கள் இன்னே!

 இமவான்

எதிர்கொண்டு அழைத்தான் – தன் இதயப் பாதியைச் சிவனுக்கு வைத்தான்!.

 

 

ஜன்னல் ஓரம் மங்கை கண்கள் – ஈசன் ஜடைமுடி தேடும் பெண்கள்!

 மை தீட்ட மறந்த கண்ணு!

 –

ஒரு கால் மட்டும் சிவந்த பெண்ணு!

 அலங்காரம் பாதியில் நின்றது – ஈசன் அழகு

முன்னால் அது குன்றியது!.

 

 

4. தாலி கட்டும் தருணம் (ஸ்லோகம் 53 – 83).

 

மணமேடை ஏறியது இருவர் – உலகைத் தாங்கி நின்றார் அவர்!

 சிவன் கரம் உமாவைத் தொட்டது –

அவள் சிந்தையில் காதல் முட்டியது!.

 

 

ரோமங்கள் அங்கே சிலிர்த்தன – சிவன் கரங்களில் வியர்வை துளிர்த்தன!

 அக்னியை வலம்

வந்தனர் – ஒரு அற்புத வாழ்வைத் தந்தனர்!.

 

 

பொரியை இட்டாள் அனலில் – அவள் புகழைப் பெற்றாள் புனலில்!

 “சிவனுடன் அறம் செய்”

என்றார் ஐயர்!

 – அவன் சிரிப்பில் மலர்ந்தது ஒரு உய்யர் (உயிர்)!.

 

 

5. வாழ்த்தும் முடிவும் (ஸ்லோகம் 84 – 95).

 

“வீரனைப் பெறுவாய்” என்றார் பிரம்மா!

 – “நீ வெற்றி காண்பாய்” என்றாள் அம்மா!

 அட்சதை

விழுந்தது மழையாக – வாழ்வு அமைந்தது ஒரு கலையாக!.

 

 

மன்மதன் மீண்டும் உயிர்த்தான் – அவன் மங்கல வாழ்வைப் பார்த்தான்!

 உமா பரிணயம்

முடிந்தது – உலகத் துயரம் அங்கே விடிந்தது!.

 

 

அந்தப்புரம் சென்றார் இருவர் – இனி அனைத்தும் இன்பம் அவர்!

 நாணத்தில் சிரித்தாள்

நங்கை – அவள் நாயகன் அருகே ஒரு கங்கை!.

 

 

சர்க்கம் 8: உமா சுரத வர்ணனம் (காதல் லீலைகள்).

 

1. நாணம் என்னும் திரை (ஸ்லோகம் 1 – 12).

 

நாணமே அவளுக்கு ஆடையானது!

 – ஈசன் நாயகன் முன்னே அவள் வாடையானது!

 கண் திறந்தால்

மூடிக்கொள்வாள் – சிவன் கரம் தொட்டால் ஓடிக்கொள்வாள்!.

 

 

தூங்குவது போல் நடித்தார் சுவாமி!

 – அவரைத் தொட்டுப் பார்த்தாள் இந்தப் பெண் சாமி!.

 

சிரித்தார் ஈசன் சிரிப்பை!

 – அவள் மறைத்தாள் தன் முக அமைப்பை!.

 

 

நாச்சியார் பேச்சில் ஏது நளினம்? – அங்கே நாயகம் காட்டியது ஒரு மௌனம்!

 நெற்றிக்

கண்ணால் வந்த வினை!

 – அவளால் நிச்சயம் மூட முடியாது அந்தத் துளை!.

 

 

2. மெல்லத் தணிந்த பயம் (ஸ்லோகம் 13 – 20).

 

நாட்கள் சென்றன மெல்ல – அவள் நாணம் அகன்றது மெல்ல!

 கங்கை கடலில் சேரும் நேரம் –

அங்கே கரைந்து போனது உடல் தூரம்!.

 

 

ஈசன் மடியில் இந்தப் பூங்கொடி!

 – அங்கே எழுந்தது காதலின் ஆங்கொடி (ஆரவாரம்)!

 யோகம்

மறந்தார் அந்தப் பித்தன்!

 – இன்று பார்வதி காதலில் ஒரு சித்தன்!.

 

 

இமயமலையில் ஒரு மாதம்!

 – இனி இல்லறம் தான் இவர்களின் வேதம்!

 நந்தி மேலே ஏறிச்

சென்றார் – மலைகள் யாவையும் சுற்றிச் வந்தார்!.

 

 

3. மலைகளின் ஊர்வலம் (ஸ்லோகம் 21 – 28).

 

மேரு மலை ஒரு படுக்கை – அங்கே தங்கத் தளிர்கள் இவர்க்குச் சேர்க்கை!

 மந்தார மலையில்

ஒரு மௌனம்!

 – இடி முழக்கத்தில் பிறந்தது ஒரு தானம்!.

 

 

பயத்தில் சிவனைக் கட்டிக்கொண்டாள்!

 – ஒரு பற்றுக் கோட்டைத் தொட்டுக்கொண்டாள்!.

 

தென்றல் வீசியது மலய மலையில்!

 – இவர்கள் தேகம் நனைந்தது இன்ப வலையில்!.

 

 

இந்திரன் தோட்டம் இவர்க்குச் சொந்தம் – அங்கே ஈசன் செய்தது ஒரு பந்தம்!

 பாரிஜாத

மலரால் அலங்காரம்!

 – அது பார்வதிக்கு ஈசன் தரும் சிங்காரம்!.

 

 

4. அந்தி நேரத்து ரகசியம் (ஸ்லோகம் 29 – 60).

 

கந்தமாதன மலைக்கு வந்தார் – மறையும் சூரியனைப் பார்வதிக்குத் தந்தார்!

 “அந்தி வானம்

உன் உதடு!

 – இந்த அகிலம் காதலில் ஒரு தகடு!.

 

 

அதோ பார் சந்திரன் வருகிறான்!

 – உனக்கு அழகுச் சாமரம் வீசுகிறான்!

 இரவு வந்தது

பூக்கள் மலர!

 – காதல் பிறந்தது கவலைகள் விலக!

“.

 

கற்பக மதுவைச் சிவன் அளித்தார்!

 – அதை உண்ணச் சொல்லி அவள் மயக்கினார்!

 மதுவின்

மயக்கத்தில் மங்கை!

 – அவள் மனதில் பொங்கியது ஒரு கங்கை!.

 

 

5. முடிவில்லா ஒரு இரவு (ஸ்லோகம் 61 – 91).

 

குகை வீடு இவர்க்குச் சுகவீடு!

 – அது காமன் எழுதிய அகவீடு!

 நூறு ஆண்டுகள் சென்றன –

அவை ஒரே இரவாய் நின்றன!.

 

 

கடல் நெருப்புக்கு ஏது திருப்தி? – ஈசன் காதலுக்கு ஏது நிவர்த்தி? கின்னரர் பாடலில்

கண் விழித்தார்!

 – தன் காதல் துணையை மீண்டும் அணைத்தார்!.

 

 

நேரம் போனது தெரியவில்லை – இவர்கள் நெஞ்சில் மோகம் குறையவில்லை!

 உமா சுரதம்

முடிந்தாலும் – இன்பம் உச்சம் தொட்டு ஆடினாலும்!.

 

சர்க்கம் 9: கைலாச கமனம் (கயிலைப் பயணம்).

 

1. புறா வடிவில் வந்த புயல் (ஸ்லோகம் 1 – 6).

 

ரகசிய மாளிகை வாசம் – அங்கே ரதிபதி தந்ததொரு மோசம்!

 புறா ஒன்று வந்தது உள்ளே – அது

புலன்கள் மயக்கியது மெல்ல!.

 

 

புறாவல்ல அது அக்னி – அவன் புகையாய் நின்றான் உக்னி (உக்கிரம்)!

 கண் விழித்துப்

பார்த்தார் நாதன் – அவன் கதி கலங்கி நின்றான் தூதன்!.

 

 

“பிழை செய்தேன் ஈசா பிழை செய்தேன்!

 – உன் பேரின்பத் தனிமையைக் குலை செய்தேன்!

 தேவர்

துயர் தீர்க்க வந்தேன்!

 – உமது திருவருளை நாடி நின்றேன்!

“.

 

2. இந்திரன் செய்தி (ஸ்லோகம் 7 – 15).

 

“இந்திரன் அங்கே வாடுகிறான்!

 – உமது இளைய மகனுக்காய் ஏங்குகிறான்!

 தாரகன் தருகிறான்

துன்பம்!

 – இனி தகர்க்க வேண்டும் அவன் இன்பம்!.

 

 

நூறு பருவங்கள் முடிந்தன!

 – தேவர் நம்பிக்கை யாவும் இடிந்தன!

 புதல்வன் ஒருவன்

வேண்டும்!

 – அந்தப் புயலை அடக்கத் துணை வேண்டும்!

“.

 

ஈசன் தந்தாரே ஆற்றல் – அது இனி உலகைக் காக்கும் தோற்றல் (தோற்றம்)!

 அக்னி

தாங்கினான் தேஜஸ்!

 – அது அவனுக்கே தந்தது ஒரு ஓஜஸ் (வெப்பம்)!.

 

 

3. உமையாள் தந்த சாபம் (ஸ்லோகம் 16 – 17).

 

கோபம் கொண்டாளே கோமதி!

 – அங்கே கொடுத்தாளே அக்னிக்கு ஒரு துர்மதி (சாபம்)!

 “தனிமை

கலைத்தாயே அக்னி!

 – நீ தகிப்பாய் எதையும் உண்ணும் சக்னி!.

 

 

புகையோடு நீ அலைந்து வாடு!

 – இனி புசிப்பாய் எதையும்… அது உன் கூடு!

” சாபத்தை

ஏற்றான் தகிப்போன்!

 – அந்தச் சங்கடம் தாளாமல் தவிப்போன்!.

 

 

4. ஈசனின் அலங்காரம் (ஸ்லோகம் 18 – 33).

 

பார்வதியை ஈசன் அணைத்தார்!

 – அவள் பனிக் கவலை நீக்கி நினைத்தார்!

 கலைந்த கூந்தலைச்

சரிசெய்தார் – சிவன் காதலைக் கஸ்தூரியாய் வரிசெய்தார்!.

 

 

கன்னத்தில் வரைந்தான் ஓவியம்!

 – அது காமன் எழுதிய காவியம்!

 கண்ணாடியைக் கையில்

தந்தார் – அவள் கண் பட்டு அவரே வெந்தார்!.

 

 

நாணத்தில் சிரித்தாள் நங்கை!

 – அவள் நாயகன் அருகே ஒரு கங்கை!

 தோழிகள் அங்கே

வந்தார்கள் – இன்பச் சூழலை ஆவலோடு கண்டார்கள்!.

 

 

5. கயிலை மலைப் பயணம் (ஸ்லோகம் 34 – 52).

 

நந்தி மேலே பயணம் – இது நாதனும் நங்கையும் செய்த நயனம்!

 விண்ணில் பறந்தது விமானம்!.

 

– அங்கே மண்ணில் தெரிந்தது நிதானம்!.

 

 

ஸ்படிக மலையில் கயிலை – அது சந்திரன் வரைந்த ஒரு ஓலை!

 வெள்ளை எருதின் மேல் ஏறி –

இவர்கள் விண்ணைத் தொட்டார்கள் மீறி!.

 

 

கணங்கள் ஆடின நடனம்!

 – எங்கும் கமழ்ந்தது சந்தன மதனம்!

 கயிலை நாதன் வந்தார்!

 – தன்

காதல் துணையோடு நின்றார்!.

 

.

 

சர்க்கம் 10: குமாரோத்பத்தி (முருகன் அவதாரம்).

 

1. அக்னி சுமந்த ஆற்றல் (ஸ்லோகம் 1 – 15).

 

அக்னி தாங்கினான் ஒரு ஆற்றல் – அது அவனுக்கே தந்தது ஒரு மாற்றல்!

 சிவபெருமான் தந்த

அந்த வீரியம் – அது செந்தழல் அக்னிக்கு ஒரு காரியம் (விதி)!.

 

 

இந்திரன் முன்னே ஓடி வந்தான் – தன் இயல்பை அங்கே ஏலமிடத் தந்தான்!

 புகை சூழ்ந்து

வாடி நின்றது உடல் – அங்கே புலம்பத் தொடங்கியது அவனது கடல் (மனம்)!.

 

 

“பிழை செய்தேன் ஈசா பிழை செய்தேன்!

 – உன் பேரின்பத் தனிமையைக் குலை செய்தேன்!

 நீ

தந்த அந்தத் தேஜஸ் என்னும் நெருப்பு – என் நெஞ்சைச் சுடுதே… இது என்ன

விருப்பு?”.

 

2. இந்திரன் தந்த உபாயம் (ஸ்லோகம் 16 – 27).

 

இந்திரன் சொன்னான் ஒரு உபாயம் – அது இனிமேல் தீர்க்கும் உனது காயம்!

 “அக்னியே நீயே

தேவர் முகம்!

 – உன்னால் அமையட்டும் உலகிற்கு ஒரு சுகம்!.

 

 

கங்கையிடம் இதைக் கொடுத்துவிடு!

 – உன் கனல் வெப்பத்தை அங்கே விடுத்துவிடு!

 நீர்

வடிவான அந்த நங்கை – அவள் நிச்சயம் தாங்குவாள்… அவளே கங்கை!

“.

 

3. கங்கையில் கரைந்த கனல் (ஸ்லோகம் 28 – 39).

 

கங்கையில் மூழ்கினான் தகிப்போன்!

 – தன் சங்கடம் தீர வழி வகுப்போன்!

 கங்கை அலைகள்

அவனை அணைத்தன!

 – அந்தத் கனல் வெப்பத்தை மெல்ல உறிஞ்சின!.

 

 

தன்னிடமிருந்த அந்தச் சுடரை – அக்னி தந்துவிட்டான் அந்தப் புனலை!

 களைப்பு நீங்கித்

தப்பி வந்தான்!

 – தன் பழைய ஒளியை மீண்டும் தந்தான்!.

 

 

4. கொதிக்கும் நதியும் கிருத்திகைகளும் (ஸ்லோகம் 40 – 53).

 

கங்கை நீர் அங்கே கொதித்தது!

 – அந்தத் கனல் பட்டு ஜீவன்கள் துடித்தது!

 மீன்கள்

கரையைத் தேடின!

 – அந்த வெப்பம் தாளாமல் வாடின!.

 

 

அப்போது வந்தனர் கிருத்திகைகள் – அறு அழகிய விண்மீன் மங்கையர்!

 நீராட வந்த அந்த

நேரம் – அவர் நிலை கொண்டது சிவனார் சாரம்!.

 

 

5. சரவணப் பொய்கையில் சண்முகன் (ஸ்லோகம் 54 – 60).

 

பெண்களும் அதைத் தாங்கவில்லை!

 – அந்தப் பேரொளி வெப்பத்தால் தூங்கவில்லை!

 நாணமும்

பயமும் அங்கே சூழ – அந்த நாயகன் ஆற்றலை விட்டனர் தாழ!.

 

 

சரவணப் பொய்கையின் நாணல்கள் – அவை சரணடைந்தன ஈசனின் கால்கள்!

 ஆறு பெண்களும் விட்ட

அந்தத் தேஜஸ் – அங்கே அழகிய குழந்தையாய் மாறியது ஓஜஸ்!.

 

 

ஆறு முகங்கள் கொண்ட திருமகன்!

 – அவன் அகிலத்தைக் காக்க வந்த பெருமகன்!

 குமாரன்

பிறந்தான் சண்முகனாக!

 – இனி குறைகள் தீரும் நன்மகனாக!.

 

 

சர்க்கம் 11: குமார பாலகிரீடை (முருகனின் திருவிளையாடல்).

 

1. அமுதம் உண்ட ஆறுமுகம் (ஸ்லோகம் 1 – 14).

 

அன்னை கங்கை அமுதம் தந்தாள்!

 – அங்கே அறுமீன் மங்கையர் அன்பு தந்தனர்!

 சுழன்றது

அங்கே பெரும் விவாதம் – இது சுவாமிக்கு வாய்த்த ஒரு சம்பவாதம்!.

 

 

“என் மகன் இவன்” என்றாள் கங்கை!

 – “இல்லை என் மகன்” என்றனர் அந்த நங்கை

(கிருத்திகைகள்)!

 விமானத்தில் வந்தனர் இருவர் – உலகைத்

தாங்கி நிற்கும் அந்தத் தலைவர்!.

 

 

“யார் இந்தக் குழந்தை?” என்றாள் உமா!

 – இவன் யார் பெற்ற தவமோ… ஆச்சரியமே சும்மா!.

 

புன்னகைத்தார் அங்கே சங்கரன்!

 – இவன் உன் மகன் என்றான் அந்த நிட்கரன்!.

 

 

2. அன்னை மடியில் மழலை (ஸ்லோகம் 15 – 29).

 

அகிலத்து அன்னைக்குச் சுரந்தது பால்!

 – அது ஆறுமுகனுக்கே அமைந்த ஒரு நிழல்!

 மடியில்

சுமந்தாள் அந்த மங்கை!

 – அவள் மனதில் பொங்கியது இன்பக் கங்கை!.

 

 

ஆறு முகத்திலும் மாறி மாறி முத்தம்!

 – அங்கே ஆரம்பமானது பாசத்தின் யுத்தம்!

 தங்க

மலையின் ஒரு கனி – இவன் தரணி காக்க வந்த ஒரு துணி (வீரன்)!.

 

 

தந்தை மடிக்குத் தாவினான் சிறுவன்!

 – அவன் தாவிச் சென்றான் ஒரு பெரியவன்!

 கயிலை

நோக்கிச் சென்றது விமானம்!

 – அங்கே காணக் கிடைத்தது ஒரு நிதானம்!.

 

 

3. கயிலை கொண்டாட்டம் (ஸ்லோகம் 30 – 39).

 

கணங்கள் ஆடின நடனம்!

 – எங்கும் கமழ்ந்தது சந்தன மதனம்!

 தங்கத் தோரணங்கள் ஆடின!

 –

மங்கலத் துந்துபிகள் அங்கே பாடின!.

 

 

சப்த மாதர்கள் வந்தனர் அருகே!

 – ஒரு சங்கடம் தீர்ந்தது அங்கே பெருகே!

 அப்ஸ்ரசுகள்

ஆடினர் குரவை!

 – இது அறுமுகன் வந்த நல் வரவே!.

 

 

முருகன் பிறந்ததும் அசுரன் நடுங்கினான்!

 – அவன் முடிவு வந்தது என ஒடுங்கினான்!

 உலகே

கொண்டாடும் நல் விழா!

 – இது உமையாள் பெற்றெடுத்த நிலா!.

 

 

4. சுட்டி முருகனின் லீலைகள் (ஸ்லோகம் 40 – 50).

 

தந்தை கழுத்துப் பாம்பை இழுப்பான்!

 – அதன் பற்களை எண்ணி மகிழ்ந்து சிரிப்பான்!.

 

நந்தியின் கொம்பைத் தட்டிப் பார்ப்பான்!

 – தன் தாயின் சிங்கத்தைப்

பிடித்துப் பார்ப்பான்!.

 

 

கபால மாலையில் விரலை விடுவான்!

 – புதுக் கதைகளை உலகுக்குச் சுடுவான் (சொல்லுவான்)!.

 

கங்கை நீரில் கையை நனைப்பான்!

 – குளிர் கண்டதும் நெற்றிக் கண்ணில் அணைப்பான்

(சூடாக்குவான்)!.

 

 

தலையிலிருந்த நிலவைப் பிடிப்பான்!

 – தன் தந்தை சடையினைத் தேடிப் பிடிப்பான்!

 ஆறு

நாளில் வளர்ந்தான் வீரன்!

 – அவன் அகிலம் காக்க வந்த ஒரு தீரன்!.

 

 

வில்லும் வாளும் கையில் ஏந்தினான்!

 – அவன் விதியின் கணக்கை அங்கே மாற்றினான்!.

 

யௌவனம் வந்தது ஒரு நொடியில்!

 – இனி யாவும் வெற்றியே அவன் அடியில்!.

 

 

சர்க்கம் 12: குமார சைனாபத்யம் (தளபதியாகும் தாரகாரி).

 

1. கயிலை வாசலில் தேவர் கூட்டம் (ஸ்லோகம் 1 – 7).

 

தாரகன் தந்தான் துயரம் – தேவர் தலைவன் கொண்டான் வைரம்!

 கயிலை நோக்கி நடந்தனர் –

சிவன் காலடி தேடிப் பணிந்தனர்!.

 

 

ஸ்படிக மலையில் மாளிகை – அது சாந்தம் நிலவும் வேளிகை (வேளை)!

 நந்தி நின்றார்

வாசலில் – பொற் கோலை ஏந்தித் தேஜஸில்!.

 

 

இந்திரன் வந்தான் உள்ளே – அவன் இதயம் துடித்தது மெல்ல!

 ஆயிரம் கண்கள் தேடின – அவை

அரனின் உருவில் ஆடின!.

 

 

2. ஈசனின் எழில் கோலம் (ஸ்லோகம் 8 – 21).

 

சடையில் கங்கை சிரிப்பு – அது சகலர்க்கும் மேலான இருப்பு!

 நெற்றிக் கண்ணில் அக்கினி

– அவர் நினைவில் நின்றது முக்கனி!.

 

 

யானைத் தோல் ஆடை – இனி யாருக்கு வரும் வாடை? கழுத்தில் கபால மாலை – அது கவிதை

பாடும் வேலை!.

 

 

மடியில் இருந்தாள் மலைமகள் – அவள் மங்கல வாழ்வின் கலைமகள்!

 பக்கமிருந்தார் முருகன்

– அவன் பகைவன் முடிக்கும் பெருமன்!.

 

 

வில்லும் அம்பும் பயின்றான் – அவன் விதியை வெல்லத் துணிந்தான்!

 சிறுவன் இவன் இல்லை

– இவன் வீரத்துக்கு ஏது எல்லை?.

 

3. இந்திரன் சொன்ன முறையீடு (ஸ்லோகம் 22 – 52).

 

“ஏன் வாடினீர்கள்?” என்றார் ஈசன்!

 – “உங்கள் இயல்பு குன்றியது ஏன்?” என்றார் ஈசன்!.

 

இந்திரன் சொன்னான் கதையை – அவன் இழந்து நின்றான் பதவியை!.

 

 

“தாரகன் என்பவன் வெறியன் – அவன் தர்மம் அறியாத நெறியன்!

 சூரியன் அவனுக்கு அடிமை!

 –

காற்று சொன்னபடி கேட்கும் மடிமை!.

 

 

அவனை வெல்லும் சிறுவன் – இதோ அமர்ந்து இருக்கும் பெரியவன்!

 முருகனைத் தளபதியாய்

தாருங்கள் – எங்கள் முழுத் துயரத்தையும் தீருங்கள்!

“.

 

4. சேனாதிபதி முருகன் (ஸ்லோகம் 53 – 60).

 

புன்னகை பூத்தார் சங்கரன்!

 – அங்கே புதிய வழி சொன்னார் சங்கரன்!

 “மகனே செல்வாய்

போருக்கு – நீ மாற்றான் வருவான் நேருக்கு!.

 

 

அசுரனை அழித்து வாடா – எங்கள் அன்பின் வெற்றித் தேடா!

” சிரம் தாழ்த்தி ஏற்றான்

சிறுவன் – இவன் சிவன் தந்த ஒரு பெரியவன்!.

 

 

பார்வதி பெற்றாள் பெருமை – அவள் பாலகன் கொண்டான் அருமை!

 தேவர் கூட்டம் ஆடியது –

அந்தத் தாரகன் வாழ்வு வாடியது!.

 

 

முருகன் கையில் வேல் – இனி முற்றுப் புள்ளி வைப்பார்!

 வெற்றி நமதே என்று – தேவர்

விண்ணில் பறந்தார் இன்று!.

 

 

சர்க்கம் 13: குமார அபிஷேகம் (முடிசூடும் முருகன்).

 

1. தந்தை தாளும் தாய் ஆசியும் (ஸ்லோகம் 1 – 5).

 

தந்தை பாதம் பணிந்தான் – ஒரு தனி வழி போருக்குத் துணிந்தான்!

 சிரம் மோந்து ஆசி

தந்தார் சங்கரன் – “நீ சமர் முடித்து வா” என்றார் நிட்கரன்!.

 

 

அம்மன் கண்ணில் ஆனந்தம் – அதுவே ஆறுமுகனுக்குப் போர் அபிஷேகம்!

 “வீரத் தாயாய் என்னை

மாற்று – உன் வீர வாளால் அசுரனை ஆற்று!

“.

 

பெற்றோரை வணங்கிப் புறப்பட்டான் – அவன் வெற்றி தேவதையைச் சிரைப்பட்டான்

(பிடித்தான்)!

 தேவர் கூட்டம் பின்சென்றது – அங்கே தாரகன்

வாழ்வு முன்சென்றது (முடிந்தது)!.

 

 

2. விண்ணுலக வாசலில் ஒரு தயக்கம் (ஸ்லோகம் 6 – 22).

 

விண்ணின் எல்லைக்கு வந்தனர் – அங்கே விதி கொடுத்த பயத்தில் நின்றனர்!

 “நீ முன்னே,

நான் பின்னே” – என தேவர் கூட்டம் நின்றது தன்னே (பயந்து)!.

 

 

சிரித்துப் பார்த்தான் சிறுவன் – அங்கே சிந்தனை சொன்னான் பெரியவன்!

 “பயத்தை

விடுங்கள் தேவர்களே – இனி பகைவன் இல்லை யாவர்களே!.

 

 

எனது கை வேல் இருக்கையில் – நீங்கள் ஏன் வாடுகிறீர்கள் இருக்கையில்? தாரகன் ரத்தம்

என் அம்பு – நீங்கள் தாங்கி நில்லுங்கள் உங்கள் தெம்பு!

“.

 

3. சிதைந்து போன அமராவதி (ஸ்லோகம் 23 – 40).

 

நகருக்குள் நுழைந்தது சேனை – அங்கே நலிந்து கிடந்தது தேவர் ஆணை!

 இந்திரன் நந்தவனம்

பாழ்!

 – எங்கும் இடிந்து கிடந்தது அந்த வாழ்!.

 

 

அமராவதி ஒரு நரகம்!

 – இன்று ஆகிப் போனது அசுரர் தடாகம்!

 பொற்றாமரைக் குளம்

சிதைந்தது!

 – அங்கே புன்னகை இன்றி நகர் குறைந்தது!.

 

 

கணவனை இழந்த பெண்ணாய் – நகர் காணக் கிடைத்தது ஒரு கண்ணாய்!

 உறுதி கொண்டான் முருகன்

– இவன் உலகு காக்கும் பெருமன்!.

 

 

4. சேனாதிபதி அபிஷேகம் (ஸ்லோகம் 41 – 51).

 

காஸ்யபர் தந்தார் ஆசி!

 – அன்னை அதிதி தந்தார் வாசி (ஆசி)!

 பெரியவர் பாதம் தொழுதான்

– அவன் பகைவர் வேரை அறுத்தான்!.

 

 

சசி தேவி தந்தாள் வாழ்த்து!

 – அங்கே சப்த மாதர்கள் பாடினர் பாட்டு!

 மங்கல இசை

முழங்கியது!

 – முருகனுக்கு மகுடம் அங்கே வழங்கியது!.

 

 

புனித நீரால் அபிஷேகம்!

 – இது புதிய வழி காட்டும் அதிதேசம்!

 முடிசூடி நின்றான்

தளபதி!

 – இவன் முக்கண்ணன் தந்த அதிபதி!.

 

 

தேவர் கவலை தீர்ந்தது!

 – வெற்றி தேடி வரும் என நேர்ந்தது!

 ஆறுமுகன் கையில் அதிகாரம்

– இனி அசுரர்க்கு ஏது சிங்காரம்?.

 

சர்க்கம் 14: தேவசேனா பிரயாணம் (போர்க்களம் புகும் புண்ணியப் படை).

 

1. விஜிஸ்வரம் என்னும் வெற்றித் தேர் (ஸ்லோகம் 1 – 4).

 

வீரத் தலைவன் கிளம்பினான் – வெற்றி வேலை நெஞ்சில் சுமந்தான்!

 விஜிஸ்வரம் என்னும்

தேரே – அது விதியின் முடிவைத் தீருமே!.

 

 

தங்கக் குடை மேலே நிழலானது – அங்கே தாரகன் துயரம் நிஜமானது!

 சாமரம் வீசும்

வெண்மேகம் – அது சண்முகன் காட்டும் போர்வேகம்!.

 

 

சித்தர் பாடும் புகழாரம்!

 – இது சிவன் மகன் ஏந்திய வில்லாரம்!

 மின்னல் கொடிகள்

அசைந்தன!

 – வெற்றி மங்கலச் செய்தியை இசைத்தன!.

 

 

2. அணிவகுத்து வந்த திக் பாலர்கள் (ஸ்லோகம் 5 – 13).

 

ஐராவதம் ஏறினான் இந்திரன்!

 – அவன் அரியணை மீட்க வந்தான் சந்திரன்!

 வஜ்ராயுதம்

கையில் மின்னியது!

 – அசுரர் வாழ்வு அங்கே கன்னியது!.

 

 

ஆட்டுக்கடா ஏறி அக்கினி!

 – அவன் ஆவேசம் காட்டும் முக்கனி!

 எருமை மேலே எமதர்மன்!

 –

அவன் எதிரிக்குத் தருவான் மரணதர்மன்!.

 

 

மக்கரம் ஏறி வருணனும் – தன் பாசம் வீசும் தருணமும்!

 மான் மேலே வாயுவும் – இனி

அசுரர்க்கு ஏது ஆயுவும்?.

 

மனிதன் ஏறி குபேரனும் – அங்கே ரிஷபம் ஏறி ருத்ரரும்!

 ஒட்டுமொத்தமாய் கிளம்பினர் –

வெற்றித் திட்டம் தீட்டித் திரும்பினர்!.

 

 

3. விண்ணை மறைத்த தங்கப் புழுதி (ஸ்லோகம் 14 – 30).

 

இமய மலை வழி நடந்தனர்!

 – அங்கே இமவான் பாதம் பணிந்தனர்!

 குதிரைகள் பாய்ந்த

குளம்படி!

 – அங்கே குலைந்து போனது அடிமுடி!.

 

 

தங்கத் தாதுக்கள் புழுதியானது!

 – அது தகதகவென்று நிழலானது!

 ஆகாயம் முழுதும்

மறைந்தது!

 – அங்கே ஆதித்தன் (சூரியன்) ஒளி குறைந்தது!.

 

 

புழுதி மேகமாய் நின்றது!

 – அதை மழையென மயில்கள் எண்ணியது!

 அன்னங்கள் ஏரிக்குத்

திரும்பின!

 – அங்கே அச்சங்கள் எல்லாம் அரும்பின!.

 

 

4. அதிர வைக்கும் போர் முழக்கம் (ஸ்லோகம் 31 – 47).

 

பேரிகை ஒலித்தது இடியென!

 – அசுரர் பெண்கள் பயந்தனர் விதியென!

 குகைகள் எல்லாம்

அதிர்ந்தன!

 – அங்கே சிங்கங்கள் எல்லாம் விதிர்ந்தன (நடுங்கின)!.

 

 

யானைகள் பிளிறும் சத்தத்தில்!

 – இனி யாருக்கு லாபம் யுத்தத்தில்? குதிரைகள்

கனைக்கும் வேகத்தில்!

 – போர் குதித்தது தேவர் தாகத்தில்!.

 

 

கொடி மணிகள் ஒலித்தன!

 – அவை குற்றுயிரை அங்கே பலித்தன!

 தேர்களின் சத்தம் கடலென!

 –

இனி தேவர் வாழ்வு உடலென!.

 

 

5. பூமிக்கும் வானுக்கும் இடையில் (ஸ்லோகம் 48 – 51).

 

திசைகள் எட்டும் நிறைந்தன!

 – தேவ சேனைகள் அங்கே குறைந்தன (நெருக்கமாயின)!.

 

பூமிக்கும் வானுக்கும் இடைவெளி – அங்கே புகுந்து நின்றது

போர்வெளி!.

 

 

யானைகள் மேகங்கள் போலவே!

 – அங்கே தேர்கள் மலைகள் போலவே!

 முருகன் முன்னே

நடக்கின்றான்!

 – அவன் முடிவு தேடித்தான் துடிக்கின்றான்!.

 

 

கடலெனப் பாயுது தேவசேனை!

 – இனி கட்டளை இடுவார் ஈசன்ஆணை!

 வெற்றி நிச்சயம் நமக்கே!

 –

இனி வேதனை இல்லை உமக்கே!.

 

 

சர்க்கம் 15: சுராசுர சங்கிராமம் (இரு படைகளின் மோதல்).

 

1. தாரகனின் ஏளனம் (ஸ்லோகம் 1 – 7).

 

முருகன் வருகிறான் என்ற செய்தி – அது அசுரர் கூட்டத்தில் ஒரு கெய்தி (அச்சம்)!

 ஆறு

நாள் சிறுவனா என் எதிரி? – அவன் அடங்கிப் போகட்டும் ஒரு கதிரி!.

 

 

சிரித்துப் பேசினான் தாரகன்!

 – ஒரு சின்னப் பையனா என் மாறகன் (எதிரி)? இந்திரனை

வென்றவன் இந்தத் தோள்கள்!

 – இனி இவனுக்கா அஞ்சும் என் நாட்கள்?.

 

படைத் தலைவர்களை அழைத்தான்!

 – தன் பகைவன் முடிவை அங்கே வைத்தான்!

 “கிளம்புங்கள்

உடனே” – என ஆணை!

 – அங்கே கிளம்பியது அசுரர் பெரும் சேனை!.

 

 

2. அசுரப் படையின் ஆரவாரம் (ஸ்லோகம் 8 – 12).

 

தேரில் ஏறினான் அசுரன்!

 – அவன் திசையை வெல்ல வந்த நிசுரன்!

 கடலெனப் பொங்கியது

முழக்கம்!

 – அது காலன் எழுதிய ஒரு பழக்கம்!.

 

 

புழுதி விண்ணை மறைத்தது!

 – அங்கே புலன்கள் எல்லாம் பறைத்தது (அதிர்ந்தது)!

 கங்கை

கரை புரண்டு ஓடியது!

 – தேவர் கவலை மெல்லப் பாடியது!.

 

 

3. அபசகுனம் காட்டிய அறிவுரை (ஸ்லோகம் 13 – 31).

 

அபசகுனங்கள் அங்கே முளைத்தன!

 – அவை அசுரன் அழிவைச் சுவைத்தன!

 கழுகுகள் மேலே

வட்டமிட்டன!

 – அவன் கல்லறைக்கே வழி திட்டமிட்டன!.

 

 

சுழன்றது சூறாவளிக் காற்று!

 – அங்கே சோகமானது அசுரர் ஊற்று!

 பாம்புகள் குறுக்கே

சீறின!

 – அவை பகைவன் முடிவைச் கூறின!.

 

 

சூரியனைச் சுற்றியது இருட்டு!

 – அது சோதனை தந்த ஒரு மருட்டு!

 வானில் விழுந்தன

எரிமீன்கள்!

 – இனி வாழாது அசுரப் பரிமீன்கள் (படைகள்)!.

 

 

ரத்த மழை அங்கே பொழிந்தது!

 – அந்தத் தாரகன் வாழ்வோ வழிந்தது!

 காய்ந்த வானில்

இடிமுழக்கம்!

 – இது காலன் காட்டும் ஒரு வழக்கம்!.

 

 

4. அசரீரி சொன்ன எச்சரிக்கை (ஸ்லோகம் 32 – 44).

 

வானத்து வாக்கு ஒன்று சொன்னது!

 – அவன் வாழ்வு முடியப் போவதை எண்ணியது!

 “சிறுவன்

என்று நீ எண்ணாதே!

 – அவன் சிவன் மகன்… நீ துள்ளாதே!.

 

 

வேல் ஏந்திய கைகள் அவை!

 – உனது வேரை அறுக்கும் அவை!

 பகைமை மறந்து சரணடை!

 – அதுவே

பிழைக்கக் காட்டும் ஒரு நடை!

“.

 

கேட்க மறுத்தான் அந்த மூர்க்கன்!

 – அவன் கெடுக்க வந்த ஒரு மார்க்கன்!

 வாளை ஓங்கிச்

சிரித்தான்!

 – தன் வாழ்வை அங்கே எரித்தான்!.

 

 

5. இரு படைகளின் சங்கமம் (ஸ்லோகம் 45 – 53).

 

தேரை இந்திரனிடம் திருப்பினான்!

 – தன் திமிரை அங்கே நெருப்பினான்!

 எதிரே நின்றது

தேவசேனை!

 – அங்கே ஈசன் இட்ட புது ஆணை!.

 

 

முருகன் பார்த்தான் ஒரு பார்வை!

 – அது முறிக்க வந்தது அசுரர் சேர்வை (கூட்டம்)!.

 

தேவர் கூட்டம் ஆடியது!

 – வெற்றி தேடி வரும் எனப் பாடியது!.

 

 

இரு கடல்கள் மோதுவது போல!

 – இரு இடி மின்னல்கள் சேருவது போல!

 யுத்தம் அங்கே

தொடங்கியது!

 – ரத்த நதியோ அங்கே வழங்கியது!.

 

 

சர்க்கம் 16: போர் வர்ணனை (ரத்தமும் சதையும் ஆடும் தாண்டவம்).

 

1. மோதிக்கொண்ட முதற்படைகள் (ஸ்லோகம் 1 – 5).

 

அசுரர் படையும் அமரர் படையும் – அங்கே அறுந்து விழுந்தது உயிரின் இடையும்!

 நேருக்கு

நேர் நின்றார் வீரர்!

 – அவர் நெஞ்சில் நின்றது வெற்றித் தீரர்!.

 

 

கவசங்கள் உடைந்தன கல்லெனவே!

 – அங்கே கவலைகள் முடிந்தன மெல்லெனவே!

 பெயர் சொல்லி

அழைத்தனர் வைதாளிகர் – போர் வெறி கொண்டு எழுந்தனர் வைதாலியர்!.

 

 

2. அம்புகளின் சீற்றமும் வாளின் மின்னலும் (ஸ்லோகம் 6 – 15).

 

அம்புகள் பாய்ந்தன பாம்பாக!

 – அவை ரத்தம் குடித்தன தாகமாக!

 ஆகாயம் முழுதும் அம்பு

மழை!

 – அங்கே ஆதித்தன் (சூரியன்) ஒளிக்கு ஏது நுழை?.

 

வாள்கள் மின்னின மின்னலாக!

 – வீரர் வாழ்வு முடிந்தது பின்னலாக!

 உறையினை விட்டு

வெளிவந்த வாள்!

 – அது உயிரினைப் பறிக்கும் எமனின் தாள்!.

 

 

கவசத் துகள்கள் வெண்மேகம்!

 – அது காற்றில் பறந்தது போர்வேகம்!

 தரை எங்கும் ரத்தத்

துளிகள்!

 – அவை தர்மம் எழுதிய மங்கல வரிகள்!.

 

 

3. கவந்தங்களின் கூத்தும் கழுகின் வேட்டையும் (ஸ்லோகம் 16 – 28).

 

தலைகள் துண்டிக்கப் பட்டன!

 – அவை தரையில் விழுந்தும் கத்தின!

 வெட்டுண்ட தலைகள்

அங்கே உருண்டன!

 – பகை வேகம் குறையாமல் மிரண்டன!.

 

 

கழுகுகள் மேலே வட்டமிட்டன!

 – தலைக் கறி உண்ண அங்கே திட்டமிட்டன!

 தலை இல்லா உடல்கள்

(கவந்தங்கள்) ஆடின!

 – எமன் தாளத்துக்கு ஏற்ப அங்கே பாடின!.

 

 

வாளின் முனையில் தலைகள்!

 – இவை வஞ்சகர் முடிக்கும் விலைகள்!

 யானையின் மேலிருந்து

வீழ்ந்தனர்!

 – வீர விண்ணுலக வாழ்வைச் சூழ்ந்தனர்!.

 

 

4. யானைகளும் குதிரைகளும் (ஸ்லோகம் 29 – 40).

 

யானைகள் மோதுது மலையெனவே!

 – அங்கே யாரும் சாகலாம் அலையெனவே!

 தந்தங்கள் மோதிய

நெருப்பு!

 – அது தருகிறது அசுரர்க்குச் செருப்பு (அடி)!.

 

 

தும்பிக்கை அற்று விழுந்தது யானை!

 – அங்கே துணிந்து நின்றது தேவர் ஆணை!

 குதிரைகள்

பாய்ந்தன காற்றுக்கு!

 – அவை குற்றுயிர் தந்தது கூற்றுக்கு (எமனுக்கு)!.

 

 

எஜமான் இறந்தும் குதிரை – அங்கே ஏங்கி நின்றது ஒரு திரை!

 யானையின் காலடியில்

வீரர்கள்!

 – இவர் யாவரும் போர்க்களத் தீரர்கள்!.

 

 

5. வீர அறமும் விண்ணுலகப் பரிசும் (ஸ்லோகம் 41 – 49).

 

காயம் பட்டவன் மாறினான் – அங்கே களைப்பு நீங்கப் பார்த்தான்!

 மயக்கம் தெளிந்ததும்

போரிட்டான்!

 – அற வழியை அங்கே கூறிட்டான்!.

 

 

அப்ஸ்ரசுகள் வந்தனர் ஆகாயத்தில்!

 – இவர்கள் ஆவியைச் சேர்த்தனர் மேகாயத்தில்

(மேகத்தில்)!

 வீர மரணம் ஒரு பரிசு!

 – அது விண்ணில் முழங்கும் ஒரு

முரசு!.

 

 

கைகளால் மோதினர் ஆயுதம் இன்றி!

 – அங்கே காதல் கொண்டனர் ஆவி இன்றி!

 சாகும் போதும்

சிரிப்பு – இதுவே சமரில் காட்டும் இருப்பு!.

 

 

6. தாரகனின் வருகை (ஸ்லோகம் 50 – 51).

 

ரத்த நதியில் நிணங்கள்!

 – அங்கே நகைத்து நின்றன பிணங்கள்!

 தாரகன் வந்தான் நேருக்கு!.

 

– இனி தகராறு தான் அவன் பேருக்கு!.

 

 

கண்கள் சிவந்தன கோபத்தில்!

 – இனி காலன் வருவான் அந்தத் தாபத்தில்!

 யுத்தம் முடியப்

போகிறது!

 – அசுரன் உயிர் மெல்லத் தேய்கிறது!.

 

 

சர்க்கம் 17: தாரகாசுர வதம் (சண்முகன் எறிந்த சமர் வேல்).

 

1. நாகபாசமும் நாயகன் பார்வையும் (ஸ்லோகம் 1 – 7).

 

அசுரர் தலைவன் தாரகன் – அவன் ஆடி வந்தான் மாரகன் (எமன்)!

 தேவர் கூட்டம் பாய்ந்தது –

அம்பு மேகமாய் அங்கே சாய்ந்தது!.

 

 

ஏளனம் செய்தான் அசுரன்!

 – ஒரு இடியெனச் சிரித்தான் நிசுரன்!

 ‘நாகபாசம்‘ என்னும்

கயிறு – அது நாடி வந்தது தேவர் உயிரு!.

 

 

பாம்புகள் சுற்றின தேவர்களை – அவை பதைக்க வைத்தன மூவர்களை!

 முருகன் பார்த்தான் ஒரு

பார்வை – அங்கே முடிந்து போனது அந்தப் போர்வை!

 கட்டுகள் அறுந்து விழுந்தன!

 –

தேவர் கவலைகள் அங்கே ஒழிந்தன!.

 

 

2. தாரகனின் ஏளனமும் தர்மத்தின் பதிலும் (ஸ்லோகம் 8 – 18).

 

“சிறுவனே உனக்கு ஏன் இந்த வேலை? – நீ சென்று குடி உன் தாயின் பாலை!

 கையில் ஏந்திய

இந்த வில்லு – உனக்கு கனக்கும்… இது என் சொல்லு!.

 

 

சிவன் மடியில் விளையாடு!

 – என் சினத்துக்கு முன்னால் ஏன் இந்த வாடு? இந்த இந்திரன்

ஒரு கோழை!

 – உன்னை இழுத்து வந்தான் ஒரு பிழை!

“.

 

சிரித்துச் சொன்னான் சண்முகன்!

 – ஒரு சிந்தனை சொன்னான் நன்மகன்!

 “தாரகனே உன்

கர்வத்தை விடு!

 – இனி தர்மம் சொல்லும் வழிக்கு வாடு (வா)!

 என் கையில்

இருப்பது வெறும் வில்லல்ல – உன் எண்ணத்தை முடிக்கும் கல்லல்ல (வைரம்)!

“.

 

3. அஸ்திரப் போரின் அனல் வீச்சு (ஸ்லோகம் 19 – 33).

 

வாயவ்யாஸ்திரம் ஏவினான்!

 – பெரும் வாயுவை அங்கே தூவினான்!

 சூறாவளி அங்கே சுழன்றது!.

 

– தேவர் சோதனைக் காலம் தொடர்ந்தது!.

 

 

யானைகள் பறந்தன பஞ்சாக!

 – அவை விழுந்து மடிந்தன நஞ்சாக!

 புழுதி விண்ணை மறைத்தது!

 –

அங்கே பொழுதும் இருண்டு பறைத்தது!.

 

 

முருகன் தடுத்தான் காற்றை!

 – அவன் முறித்து எறிந்தான் அந்த வேற்றை!

 தேவ சேனை

நிமிர்ந்தது!

 – வெற்றி தேடி வரும் என அமிழ்ந்தது!.

 

 

4. நெருப்பு மழையும் நீரின் அணைப்பும் (ஸ்லோகம் 34 – 45).

 

ஆக்னேயாஸ்திரம் வந்ததே!

 – அங்கே அனல் மழை எங்கும் தந்ததே!

 புகை மூட்டம் ஒரு திரை!

 –

அங்கே புன்னகை இழந்தது ஒரு நிரை!.

 

 

தேவர்கள் கதறி அழுதனர்!

 – முருகன் திருவடி தேடி விழுந்தனர்!

 “வாருணாஸ்திரம்”

தொடுத்தான் வள்ளல்!

 – அவன் வாரி வழங்கினான் ஒரு துள்ளல்!.

 

 

கரிய மேகங்கள் திரண்டன!

 – இடி கதறல்கள் அங்கே உரண்டன!

 பெருமழை கொட்டித் தீர்த்தது!.

 

– அந்தப் பெருநெருப்பு அங்கே வேர்த்தது (அணைந்தது)!.

 

 

5. சமர் வேல் பாய்ந்த சரித்திரம் (ஸ்லோகம் 46 – 51).

 

தேரை விட்டுக் குதித்தான் அசுரன்!

 – பெரும் ஆவேசம் கொண்டான் நிசுரன்!

 வாளை ஓங்கிச்

சீறினான்!

 – அவன் வாழ்வின் விளிம்பில் ஏறினான்!.

 

 

முருகன் எடுத்தான் வேலை!

 – அது முற்றுப் புள்ளி வைக்கும் வேலை!

 “சக்தி” என்னும்

ஆயுதம்!

 – அது சத்தியம் காக்கும் பேரயுதம்!.

 

 

நூறு சூரியன் ஒளியோடு!

 – அது பாய்ந்து சென்றது வழியோடு!

 தாரகன் நெஞ்சைத் துளைத்தது!.

 

– அவன் தலைக்கனம் அங்கே வளைந்தது!.

 

 

மின்னல் தாக்கிய மலையென – அசுரன் மண்ணில் விழுந்தான் சிலையென!

 உயிர் பிரிந்தது ஒரு

நொடியில்!

 – தர்மம் உயர்ந்து நின்றது அவன் அடியில்!.

 

 

6. மங்கல இசை முழங்கும் முடிவு (ஸ்லோகம் 52 – 55).

 

மலர் மழை பொழிந்தது வானில்!

 – ஒரு மகிழ்ச்சி பிறந்தது தேனில் (மொழியில்)!

 இந்திரன்

மீண்டான் பதவிக்கு!

 – இனி இடையூறு இல்லை அவன் உதவிக்கு!.

 

 

முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள்!

 – அங்கே முத்தமிட்டனர் முருகன் தாள்கள்!

 பார்வதி

பெற்றாள் பெருமை!

 – சிவன் பாலகன் காட்டிய அருமை!.

 

 

குமாரசம்பவம் முடிந்தது!

 – உலகம் இருள் நீங்கி விடிந்தது!

 வெற்றி வேல்… வீர வேல்!.

 

– இது விதியை வென்ற ஞான வேல்!.