அருளின் அவசரம் (27)

அருளின் அவசரம்

சூரியன் மெல்ல உச்சிக்கு வரத் தொடங்கினான். ஆலமரத்தின் நிழல் சுருங்கியது. ஆனால் மக்களின் பக்திப் பிடிப்பு குறையவில்லை. ஸ்லோகங்களின் ஞானம் அவர்களை முழுவதுமாக ஆட்கொண்டிருந்தது. இப்போது, ஒரு பாமர பக்தன், எப்படிச் சின்னஞ் சிறு வார்த்தைகள் மூலம், இறைவனின் உச்சக்கட்டப் பதவியை அடைய முடியும் என்ற அதிர்ச்சியான ரகசியத்தைக் கேட்கத் தயாராக இருந்தனர்.

சிவஞானம் ஐயா:

என் உசுரோட மக்களே! இத்தனை நாளும், நம்ம ஆத்தாளின் பெருமையைப் பார்த்தோம். இப்போ, சங்கரர் ஒரு பெரிய ரகசியத்தை உடைச்சுப் போடுறாரு! அது என்னன்னா, நீங்க ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு, ‘நான் பெரிய வார்த்தையில சாமிய கும்பிடணும்!’னு நெனக்கவே வேண்டாம்!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! எனக்கு ரொம்ப நாளா இந்தச் சந்தேகம் இருக்கு. நாங்க பேசுறதுல இலக்கணப் பிழை இருக்கும். சரியா மந்திரம் சொல்லத் தெரியாது. ஆத்தாளுக்கு அதுலெல்லாம் கோபம் வருமா?

சிவஞானம் ஐயா:

கோபமா? ஐயோ! ஆத்தாளுக்குப் பாசம் தான் தாயி வரும்! ஒரு தாய், தன் புள்ளை பேசத் தெரியாம, ‘அம்மா!’னு பேசப் போராடுறப்ப, எப்படிச் சந்தோஷப்படுவா? அது தான் இங்கே நடக்குது! சங்கரர், சாமான்ய மனுஷனுக்கு முக்தி கிடைக்கிறதுக்கான வழியைச் சொல்றாரு!

ப⁴வானி த்வம் தா³ஸே மயி விதர த்³ருஷ்டிம் ஸகருணா-

மிதி ஸ்தோதும் வாஞ்ச²ன் கத²யதி ப⁴வானி த்வமிதி ய: ।

ததை³வ த்வம் தஸ்மை தி³ஶஸி நிஜஸாயுஜ்யபத³வீம்

முகுந்த³ப்³ரஹ்மேந்த்³ரஸ்பு²டமகுடனீராஜிதபதா³ம்

சிவஞானம் ஐயா:

ஒரு பக்தன் இருக்கான்! அவன் ஆத்தாகிட்ட வர்றான்! மனசுல ஏகப்பட்ட பயம்! ‘நான் அற்பன்! ஆத்தாவை எப்படி அழைக்கிறது? என்ன வார்த்தையில கும்பிடறது?’ன்னு தவிச்சு நிக்கிறான்.

“ப⁴வானி த்வம் தா³ஸே மயி விதர த்³ருஷ்டிம் ஸகருணா-”

அந்த பக்தன் மனசுல என்ன நெனக்கிறான்னா… “பவானி! நீ தான்! தா³ஸே மயி” – உன்னோட வேலைக்காரனாகிய என் மேல! “விதர த்³ருஷ்டிம் ஸகருணா” – கருணை நிரம்பின ஒரு பார்வையை எனக்குக் கொடு தாயே!

இவ்வளவு பெரிய வார்த்தையில, இவ்வளவு இலக்கண சுத்தத்தோட, இவ்வளவு பணிவோட ஆத்தாவைப் பார்த்துக் கும்பிடணும்னு அவன் மனசுல ஆசைப்படுறான்!

ஆனா, அவன் வாயைத் திறந்து பேச வர்றப்ப என்ன நடக்குது?

“இதி ஸ்தோதும் வாஞ்ச²ன் கத²யதி ப⁴வானி த்வமிதி ய:”

அவன், இவ்வளவு பெரிய வார்த்தையையும் சொல்லி, ஆத்தாவைப் புகழணும்னு நெனக்கிறான். ஆனா, அவன் வாயைத் திறந்து பேச வர்றப்ப, பயத்துலயும், பக்தியின் பரவசத்திலயும், அவனால முழு வார்த்தையும் பேச முடியல! அவனுக்கு, அந்த வார்த்தைகள் குழம்பிப் போச்சு!

அவன், தடுமாறி என்ன சொல்றான் தெரியுமா? வெறும் மூணே வார்த்தை தான்: “பவானி த்வம் இதி!”

குப்பாயி:

“பவானி த்வம் இதி”ன்னா என்ன ஐயா?

சிவஞானம் ஐயா:

“பவானி” – ஓ! ஆத்தா பவானி! “த்வம்” – நீ! “இதி” – இது தான்!

அதாவது, அந்தப் பாமர பக்தன், “ஆத்தா! நீ தான் எல்லாமே! நீ தான் நான்! என் கருணை உன் கூட தான் இருக்கு!”ன்னு சொல்லணும்னு நெனச்சு, வார்த்தை குழம்பி, *”பவானி! நீ!”* னு மட்டும் சொல்லி, வாயடைச்சு நிக்கிறான்!

சங்கரர் சொல்றாரு… அந்த பக்தன், தான் யாருன்னு தெரியாம, ஒரு விதமான ஞானத்தோட, “நீ தான் நான்!”னு தடுமாறி சொன்னான்! அது சாதாரண வார்த்தை இல்ல!

நம்ம திருவாசகத்துல மாணிக்கவாசகர் என்ன சொல்றாரு?

“என்னை இழந்த இன்மையே”

அந்த பக்தன், தன்னை மறந்து, “நான் இல்லை, நீ தான் எல்லாம்!”னு சொல்லணும்னு நெனச்சு, தடுமாறிச் சொன்ன வார்த்தை தான், “பவானி த்வம்!” இது தான், உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை பக்தனும் பேச நினைக்கும் சரணாகதி!

அந்தப் பக்தன், பயத்துல, தடுமாறி, ரெண்டே வார்த்தையில “பவானி நீ!”னு சொன்னானே… அதுக்குப் பதிலா நம்ம ஆத்தா என்ன கொடுத்தா தெரியுமா?

“ததை³வ த்வம் தஸ்மை தி³ஶஸி நிஜஸாயுஜ்யபத³வீம்”

அடடா! “ததை³வ த்வம்” – அது சொன்னவுடனே, ஆத்தா! நீ அவனுக்கு! “நிஜ ஸாயுஜ்ய பத³வீம்” – உன்னோட உண்மையான சாயுஜ்ய பதவியையே கொடுத்துட்டே!

மாரியம்மாள்:

சாயுஜ்ய பதவி! அப்படின்னா என்ன ஐயா? அது என்ன அவ்வளவு பெருசு?

சிவஞானம் ஐயா:

தாயி! நம் வேதாந்தத்துல, முக்தினு சொல்றோம்ல? அதுல நாலு வகை உண்டு! சாலோக்யம், சாமீப்யம், சாரூப்யம், சாயுஜ்யம்!

சாலோக்யம்னா, சாமியிருக்கிற உலகத்துல நீயும் இருக்கிறது. சாமீப்யம்னா, சாமிக்குப் பக்கத்துலேயே இருக்கிறது. சாரூப்யம்னா, சாமிய மாதிரியே உருவம் பெறுவது!

ஆனா, சாயுஜ்யம்ன்னா என்ன தெரியுமா? சிவனும் சக்தியும் ஒண்ணு இல்லையா? அது மாதிரி, நீயும் ஆத்தாவும் ஒண்ணு ஆயிப் போறது! இரண்டறக் கலந்து போறது!

அது தான் மோட்சத்தின் உச்சக்கட்ட நிலை! இந்த உலகத்துல, மறுபிறப்பே கிடையாது! நீ தான் ஆத்தா! ஆத்தா தான் நீ!

அப்ப, அந்தப் பக்தன், பயத்துல, தடுமாறி, “பவானி நீ!”னு சொன்னதுக்கு, ஆத்தா, அவனை தன்னோடவே ஒண்ணாக்கி, முக்தியின் உச்சக்கட்ட பதவியைக் கொடுத்துட்டா!

இந்த இடத்துல தான், நீ அழுது, உருகிப் போகணும்! ஆத்தா, உன்னோட வார்த்தை சுத்தத்தைத் தேடலை! உன்னோட பணத்தைத் தேடலை! உன்னோட மனசுல இருந்த உண்மையான சரணாகதி இருக்கே… அதைத் தான் பார்த்தா!

சங்கரர், இந்த ஸ்லோகத்துல என்ன சொல்றாரு? நீ கஷ்டப்பட்டுப் பெரிய வார்த்தைகளைத் தேட வேண்டாம்! உன் மனசுல, “ஆத்தா! நீ தான் எல்லாமே! நான் இல்லை!”னு ஒரு கணம் உணர்ந்தா போதும்! அந்த ஒரே வார்த்தைக்கு, உனக்கு முக்தியையே கொடுப்பா!

முத்தையா:

ஐயோ! ஐயா! நாங்க இனிமே, கடவுளைக் கும்பிடப் போறப்ப, ரொம்பப் பயந்து, நாங்க பாமரங்கன்னு நெனச்சு, மனசுல தவிச்சு நிக்க மாட்டோம்! நாங்க “பவானி த்வம்!”னு சொன்னா போதும்! என் தாய் என்னை ஏற்றுக்கொள்வாளா?

ஏற்றுக்கொள்வா இல்லடா! உன் மேல பாசத்தைக் கொட்டி, உன்னோடவே ஒண்ணா ஆயிடுவா! அது தான் தாயின் கருணை!

அந்த சாயுஜ்ய பதவி இருக்கே! அது எம்புட்டுப் பெருசுன்னு உனக்குப் புரிய வைக்க, சங்கரர் அடுத்த வரியைச் சொல்றாரு!

“முகுந்த³ப்³ரஹ்மேந்த்³ரஸ்பு²டமகுடனீராஜிதபதா³ம்”

அந்த சாயுஜ்ய பதவி எப்படி இருக்குதாம்? அதை யாரு வணங்குறாங்க?

1. முகுந்த³ (திருமால்):

2. ப்³ரஹ்ம (பிரம்மா):

3. இந்த்³ர (இந்திரன்):

திருமாலும், பிரம்மனும், இந்திரனும் இருக்காங்களே… இவங்க எல்லாம் பெரிய தெய்வங்கள் இல்லையா? இவங்க எல்லாம், அந்தக் பக்தனுக்குக் கிடைச்ச முக்திப் பதவியைப் பார்த்து, என்ன செய்றாங்க தெரியுமா?

“ஸ்பு²ட மகுட நீராஜித பதா³ம்” – அவங்க எல்லாரும், தங்கள் தலையில சூடி இருக்கிற, பிரகாசமான பொன்முடிகளை தரையில வச்சு, அந்த பக்தனின் பாதங்களுக்கு, ஆரத்தி எடுக்குறாங்க!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! ஐயா! இதுக்கு மேல எனக்கு உயிர் தாங்காது! சாதாரணமா, “பவானி நீ!”னு சொன்ன ஒரு பாமரனுக்குக் கிடைச்ச பதவி, பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் போன்ற பெரிய தெய்வங்களே, தங்கள் கிரீடத்தை வச்சு ஆரத்தி எடுக்கிற அளவுக்குப் பெருசா?

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமா தாயி! அது தான் சத்தியம்! ஏன் தெரியுமா?

திருமாலும், பிரம்மனும், இந்திரனும், எவ்வளவு பெரிய சக்தியா இருந்தாலும், அவங்க எல்லாம், இந்த உலகத்தை நடத்துற வேலைக்காரங்க தான்! அவங்க எல்லாருக்கும் ஒரு ஆயுசு இருக்கு! ஒரு கால எல்லை இருக்கு!

ஆனா, “பவானி நீ!”னு சொன்னவன், ஆத்தாளோடவே ஒண்ணா ஆயிட்டான்! அவன் காலத்தைக் கடந்து, மரணத்தைக் கடந்து, உலகத்தைப் படைக்கிற, காக்குற, அழிக்கிற சக்தி கூட ஒண்ணா ஆயிட்டான்!

அப்ப, பிரம்மன், திருமால், இந்திரன் இவங்க எல்லாம் என்ன நெனப்பாங்க? “ஆஹா! இவன் நம்ம எசமானி கூட ஒண்ணா ஆயிட்டான்! இவனுக்கு நாம் ஆரத்தி எடுக்கிறது தான் நியாயம்!”னு நெனச்சு, அவங்க தங்கள் தலை மேல இருக்கிற கிரீடத்தை, அந்தக் பக்தனோட பாதத்துல வச்சு, ஆராதனை செய்வாங்க!

நம்ம அந்தாதியில ஒரு பக்தர் பாடுறாரு:

“உன்னடியார்க்கு ஒரு கால்

ஒருவரால் வரும் ஏதம்,

ஒரு காலமும் இல்லை”

ஆத்தாளின் அடியார்களுக்கு, எந்தக் காலத்திலயும், எந்தக் கஷ்டமும் வராது! ஏன்னா, அவங்க தான் உலகத்துக்கே எஜமானங்க!

இந்த ஒரு ஸ்லோகம், இந்தக் கிராமத்துல இருக்கிற அத்தனை பாமரனுக்கும், ஒரு நம்பிக்கை கீதமா இருக்கணும்!

உன்னோட உழைப்பு, உன் வாழ்க்கை… அதுல இலக்கணப் பிழை இருக்கலாம்! நீ சரியா மந்திரம் சொல்லத் தெரியாதவளா இருக்கலாம்! நீ கோவிலுக்குப் போய், பெரிய பூஜை பண்ண வசதி இல்லாதவளா இருக்கலாம்!

ஆனா, நீ ஒரு கணம், உன்னை மறந்து, “ஆத்தா! நீ தான் எல்லாமே! நான் இல்லை!”னு சொன்னா போதும்! நீதான், முக்தி அடைஞ்சவன்!

இது தான், சரணாகதித் தத்துவம்! உன்னோட அகங்காரத்தை விட்டுட்டு, நீ ஆத்தா கிட்ட, உன்னையே ஒப்புவிக்கிறப்ப… ஆத்தா உனக்கு என்னென்னவோ செய்யணும்னு நெனச்சு, எல்லாமே உனக்கே கொடுத்துடுவா!

இனிமே, நீ கஷ்டப்படுறப்ப, நீ பயப்படுறப்ப… நீ உன் தாயைப் பார்த்து, “பவானி த்வம்!” – ஆத்தா! நீ தான் எல்லாமே! – னு ஒரு தடவை சொன்னா போதும்!

உனக்கு முக்தி கிடைச்சுப் போச்சுன்னு அர்த்தம்! உன்னை யாரும் மதிக்கலைன்னு வருத்தப்படாதே! உன் பாதத்துல, திருமாலும் பிரம்மனும், கிரீடத்தை வச்சு ஆரத்தி எடுக்கக் காத்துக்கிட்டு இருக்காங்கன்னு நெனச்சு, சந்தோஷமா இரு!

இது தான், நம்ம தமிழ் மரபில், “என்னைப் போல ஒரு பித்தன் உண்டோ? ஒருவன் தன்னை அறியாது தனக்கே நல்லோன்” னு பாடுன ஞானம்!

சங்கரர், ஆத்தா கிட்ட, “அம்மா! என் பாமர மக்களுக்கு முக்தி வேணும்! அதுக்காக, அவங்க செய்யுற சின்னப் பிழையான வார்த்தைக்கு, நீ இந்த உலகத்தின் உச்சக்கட்டப் பதவியைக் கொடு!”னு வரம் கேட்ட மாதிரி இருக்குது!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! இனிமே, எனக்கு எதுவுமே பயம் இல்ல! நான் உழைக்கிறப்ப, பேசறப்ப, “பவானி த்வம்!”னு என் மனசுல சொல்லிக்கிட்டே இருப்பேன்! என் தாயே! உனக்கு நான் அடிமை!

அடிமை இல்ல தாயி! நீ தான் ஆத்தா! இந்த ஞானத்தோடு வாழுங்கள்!

(மக்கள் அனைவரும், தங்கள் அறியாமை நீங்கி, ஆனந்த

த்திலும், பாசப் பெருக்கிலும், தாய் பராசக்தியை மனதார வாழ்த்தி, அங்கிருந்து விடைபெற்றனர். அந்த இடம், உண்மையான பக்திப் பள்ளியாக மாறியது.)