தெளிந்த புத்தி (37)

தெளிந்த புத்தி

விடியலின் வெளிச்சம் மெல்லப் பரவ, ஆலமரத்தடியில் ஒரு தெய்விக அமைதி நிலவியது. தாங்கள் இந்த உலகத்தின் பஞ்சபூதங்களே என்று உணர்ந்த மக்கள், ஒருவித சிலிர்ப்பில் அமர்ந்திருந்தனர். ஆனால், மாரியம்மாள் முகத்தில் ஒரு கவலைக் கோடு.

மாரியம்மாள்:

ஐயா! நீங்க சொன்னதெல்லாம் சத்தியம். நாங்க தான் ஆத்தாளின் ரூபம். ஆனா, என் மனசுல ஒரு பெரிய இருட்டு இருக்குதே! அறியாமை இருக்குதே! பாவங்கள் இருக்குதே! அந்த இருட்டோட நான் எப்படி ஆத்தான்னு சொல்லிக்க முடியும்?

சிவஞானம் ஐயா:

அடடா! தாயி! உன் கேள்வி தான், உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை பக்தர்களோட கேள்வியும் கூட! நீங்க உங்களைப் பாமரன்னு நெனச்சு, அந்த இருட்டை உள்ளுக்குள்ள வச்சிருக்கீங்க! அந்த இருட்டை எப்படி விரட்டுறதுன்னு சங்கரர் சொல்றாரு. அந்த இருட்டை விரட்டுற இடம் எங்க இருக்கு தெரியுமா?

அது தான், நம்ம கழுத்துக்குப் பின்னாடி இருக்கிற ஒரு சக்கரம்! அது தான் விசுத்தி சக்கரம்னு சொல்றது. சாமான்யமாப் பார்த்தா, அது ஒரு சக்கரமா தெரியாது. ஆனா, அது தான், இந்த உலகத்துக்கே சுத்தத்தைக் கொடுக்குற இடம்!

சங்கரர், இந்த விசுத்தி சக்கரத்தை வர்ணிக்கிறாரு.

“விஶுத்³தௌ⁴ தே ஶுத்³த⁴ஸ்ப²டிகவிஶத³ம் வ்யோமஜனகம்”

“விஶுத்³தௌ⁴ தே” – அதாவது, ஆத்தாளின் விசுத்தி சக்கரத்துல! அது எப்படி இருக்காம்? “ஶுத்³த⁴ஸ்ப²டிக விஶத³ம்” – சுத்தமான பளிங்கு கல்லைப் போல, கண்ணாடி மாதிரி அவ்வளவு தெளிவா இருக்காம்! அதுல ஒரு அழுக்கும் இல்லையாம்!

குப்பாயி:

ஐயா! பளிங்கு கல்லை எதுக்குச் சொல்றாரு?

சிவஞானம் ஐயா:

பளிங்கு கல்லை ஏன் சொல்றாருன்னா, அது தன்னோட நிறம் இல்லாம, சுத்தமா இருக்கும். அது என்ன நிறத்தைக் காட்டுது? “வ்யோம ஜனகம்” – ஆகாயத்தின் நிறத்தைக் காட்டுது! அது தான், இந்த ஆகாயத்தையே படைச்ச இடம்!

இந்த உலகத்துல இருக்கிற எல்லாமே, கடைசியில ஆகாயத்துல தான் லயிக்கணும் இல்லையா? காத்து, நெருப்பு, தண்ணி, மண்ணு… இது எல்லாத்தையும் தன்னுள் அடக்கி வச்சிருக்கிற ஆகாயம்! அந்தக் கருணை இருக்குல்ல? அந்த ஆகாயத்தை, இந்த விசுத்தி சக்கரம் தான் உருவாக்குது!

அப்போ, இந்த விசுத்தி சக்கரத்துல யார் இருக்கா?

“ஶிவம் ஸேவே தே³வீமபி ஶிவஸமானவ்யவஸிதாம்”

“ஶிவம் ஸேவே” – அங்கே, பளிங்கு போல, அவ்வளவு சுத்தமா, நம்ம சிவனார் சேவை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்காரு! அவர் அங்கே தான் இருக்காரு!

அதுக்கு பக்கத்துலயே, நம்ம ஆத்தா! “தே³வீமபி ஶிவ ஸமான வ்யவஸிதாம்” – நம்ம பார்வதி தேவியும் இருக்காங்க! ஆனா, அவ எப்படி இருக்கா? சிவனாருக்குச் சமமான நோக்கத்தோட இருக்கா!

மாரியம்மாள்:

என்னது! ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா இருக்காங்களா? அவங்க வேலை என்ன ஐயா?

சிவஞானம் ஐயா:

அவங்க ரெண்டு பேரோட நோக்கமும் ஒண்ணு தான் தாயி! சிவனார், சுத்தமான ஞானமா அங்கே உட்கார்ந்து இருக்காரு! ஆத்தா என்ன பண்றா? அந்த ஞானத்தை, “நான் உலகத்துல இறக்கி விடணும்”னு அதே நோக்கத்தோட, அதே மனசோட அங்கே நிக்கிறா!

இது தான் சிவம் – சக்தி ஐக்கியம்! சிவனோட ஞானம், ஆத்தாளின் செயல்! அந்த ரெண்டு சக்தியும், நம்ம விசுத்தி சக்கரத்துல, பளிங்கு மாதிரி சுத்தமா இருக்கு!

அப்ப, இந்த விசுத்தி சக்கரத்தோட வேலை என்ன? நீ பேசுற பேச்சு, நீ பாடுற பாட்டு… இது எல்லாமே சுத்தமா இருக்கணும்! நீ கத்துறப்ப, நல்ல வார்த்தையா கத்தணும்! அது தான், அந்தச் சக்கரத்தோட முதல் படி!

அங்கே இருந்து ஒரு பெரிய வெளிச்சம் வருதாம்!

“யயோ: காந்த்யா யாந்த்யா: ஶஶிகிரணஸாரூப்யஸரணே”

“யயோ: காந்த்யா” – அந்தச் சிவனும் சக்தியும் ஒண்ணு சேர்ந்திருக்கிறப்ப, அவங்க கிட்ட இருந்து ஒரு வெளிச்சம் வருது! அந்தக் காந்தி! அந்த ஒளி!

அந்த ஒளி எப்படி இருக்குதாம்? “ஶஶிகிரண ஸாரூப்ய ஸரணே” – நிலா ஒளியைப் போல! நிலாவுக்குச் சமமான பாதையில, அந்த ஒளி போகுதாம்!

முத்தையா:

ஐயா! நெருப்புன்னா சிவனாருன்னு சொன்னீங்க. ஆனா, நிலா ஒளி, நெருப்பு இல்லையே? நிலான்னா குளிர்ச்சி இல்லையா?

சிவஞானம் ஐயா:

சரியாக் கேட்டே! உலகத்துல, ஞானம் ரெண்டு விதமா இருக்கு! ஒண்ணு, சூரியன் மாதிரி! கண்ணைப் பறிச்சு, உடம்பைச் சுட்டெரிக்கிற ஞானம்! அது, நம்ம பாவத்தை எல்லாம் எரிச்சுப் போடும்! அது கடுமையான ஞானம்!

ஆனா, ஆத்தாளின் கருணை இருக்குல்ல? அது, நிலா ஒளி மாதிரி! நிலா ஒளி எப்படி இருக்கும்? கண்ணுக்கு இதமா, உடம்புக்குக் குளிர்ச்சியா இருக்கும்! அந்த நிலா ஒளி, நம்மள எரிக்காது! நம்மளக் குளிர்ச்சி படுத்தும்!

அந்தச் சிவனும் சக்தியும், விசுத்தியில ஒண்ணா இருக்கிறப்ப, அவங்க கிட்ட இருந்து வர்ற ஒளி, அருளோட ஒளி! அது, நம்ம சம்சாரக் கடலோட வெயிலுல காய்ஞ்சு போற நம்மள, குளிர்ச்சி படுத்தும்!

நம்ம திருநாவுக்கரசர் என்ன பாடுறாரு?

“நீறணி மேனியில் நீங்காப் பரங்கருணை”

அந்தப் பரங்கருணை இருக்கே! அது தான், இந்த நிலா ஒளி! அந்த ஒளி, உலகத்தை நோக்கிக் கிளம்புது! எதுக்குக் கிளம்புது?

“விதூ⁴தாந்தர்த்⁴வாந்தா”

“விதூ⁴த” – அதாவது, மொத்தமா விரட்டி அடிச்சு! எதை விரட்டி அடிக்குதாம்? “அந்தர்த்⁴வாந்தா” – நம்ம உள்ளுக்குள்ள இருக்கிற இருட்டு!

அடடா! தாயி! நீ கேட்ட கேள்விக்கு இங்க தான் பதில் இருக்கு! உன் மனசுல இருக்கிற பாவம், உன்னோட அறியாமை, உனக்குள்ள இருக்கிற பயம்… இதெல்லாம் தான்டா இருட்டு!

உன் மனசுல, ‘நான் ஒரு அற்பன், நான் ஒரு பாவி’ன்னு ஒரு நெனப்பு வருமே! அது தான் இருட்டு! அந்த இருட்டை, சிவனும் சக்தியும் சேர்ந்து கொடுக்குற இந்தக் குளிர்ச்சியான ஒளி, மொத்தமா விரட்டி அடிக்குதாம்!

மாரியம்மாள்:

ஐயோ! என் தாயே! நான் என்ன பாவம் பண்ணினேன், என்ன கஷ்டப்பட்டேன்னு தெரியாம, என் மனசு எப்பவும் இருட்டுல கிடந்துச்சு! ஆனா, அந்த இருட்டைப் போக்குற சக்தி, என் தாயோட நிலா ஒளியா? இனிமே, நான் என் மனசுல இருக்கிற இருட்டுக்குப் பயப்பட மாட்டேன்!

சிவஞானம் ஐயா:

இப்போ, இந்த வெளிச்சத்தைப் பெற்று, நம்ம உலகம் எப்படி சந்தோஷப்படுதுன்னு பாருங்க! இது தான் காவியத்தின் அழகு!

“விலஸதி சகோரீவ ஜக³தீ”

“ஜக³தீ” – அதாவது, இந்த உலகம்! அது எப்படி இருக்காம்? “சகோரீவ விலஸதி” – சகோரிப் பறவை மாதிரி, சந்தோஷத்துல துள்ளி ஆடுதாம்!

குப்பாயி:

ஐயா! சகோரிப் பறவைன்னா என்ன? அது ஏன் சந்தோஷப்படணும்?

சிவஞானம் ஐயா:

சகோரிப் பறவைன்னு ஒண்ணு இருக்குடா! அது, நெருப்பைத் தவிர, வேற எதுவுமே சாப்பிடாதுன்னு சொல்லுவாங்க! ஆனா, நம்ம புராணத்துல, அது நிலா ஒளியைத் தான் குடிச்சு வாழும்னு சொல்லுவாங்க!

அப்ப, சகோரிப் பறவை, நிலா ஒளியைக் குடிச்சு, அதோட பசி தீர்ந்து, அது ஆனந்தத்துல ஆடுமே… அதே மாதிரி, நம்ம உலகம் முழுவதும் இருக்குல்ல? அது, சிவனும் சக்தியும் கொடுத்த, அந்தக் குளிர்ச்சியான நிலா ஒளியைக் குடிச்சு, சந்தோஷத்துல துள்ளி ஆடுதாம்!

இந்த இடத்துல, உலகம்ங்கிறது வெறும் மண்ணும் மரமும் இல்ல! நீ தான் உலகம்! நான் தான் உலகம்! நம்ம அத்தனை பேரும் தான் உலகம்!

அப்போ, நீ உன் உள்ளத்து இருட்டெல்லாம் நீங்கி, ஒரு ஆனந்தத்துல துள்ளி ஆடுறப்ப… நீ யாரை மாதிரி இருக்கிற? நிலா ஒளியைக் குடிச்சுச் சந்தோஷப்படுற சகோரிப் பறவை மாதிரி இருக்கிற!

இது தான்டா பக்தி! பக்தி என்பது, கஷ்டப்பட்டுச் செய்யுற காரியம் இல்ல! அது, அந்த ஆனந்தத்தை, தாயின் கருணையைக் குடிச்சுட்டு, துள்ளி ஆடுற மகிழ்ச்சி!

வேதாந்தத்துல, சிவனும் சக்தியும் நிலா ஒளியா இருக்கிறப்ப… நமக்குள்ள இருக்கிற அறியாமைப் பறவை, அந்த ஒளியைக் குடிச்சு, ஞானத்தை அடையுது!

நம்ம புறநானூற்றுப் பாட்டுல கூட, நிலாவைத் தாயா, உயிரைப் பிள்ளையா பாடுவாங்களே! அது மாதிரி, ஆத்தா நம்மளை குளிர்ச்சியான பார்வையால பாக்குறப்ப, நம்ம உள்ளத்து இருட்டு போகுது!

இப்போ, சங்கரர் உனக்கு என்ன சொல்ல வரார்?

நீ மனசு சுத்தமா இருந்தா, அதுதான் விசுத்தி! உன் மனசுல, நீ யாருக்கும் தீங்கு நினைக்காம, எல்லாரையும் சமமாப் பாத்து, நல்ல வார்த்தை பேசினா… உன் மனசு பளிங்கு மாதிரி சுத்தமாகும்!

அப்படிச் சுத்தமா இருக்கும் போது தான், உனக்குள்ளே அந்த நிலா ஒளி இறங்கும்! சிவனும் சக்தியும் உனக்குள்ளே வந்து உட்காருவாங்க! விசுத்த புத்தே பரமாத்ம வேதனம் ன்னு சொல்றார்.

அப்ப, உனக்கு ஒரு கஷ்டம் வந்தா கூட, அந்த நிலா ஒளி என்ன செய்யும்? அந்தக் கஷ்டம்ங்கிற இருட்டைக் கிழிச்சுப் போடும்! உன் மனசுக்குள்ள ஒரு அமைதியை நிரப்பும்!

ஒரு தாய், தன் புள்ளை பயப்படுறப்ப, என்ன செய்வா? இருட்டுல பயப்படுறப்ப, மெல்லமா வெளிச்சத்தைக் கொண்டு வந்து, “பயப்படாதே கண்ணே! நான் இருக்கேன்!”னு சொல்வா இல்லையா?

அது மாதிரி தான், நம்ம ஆத்தா! நம்ம பயப்படுறப்ப, தன் சிவனோட சேர்ந்து, குளிர்ச்சியான நிலா ஒளியைக் கொண்டு வந்து, நம்ம மனசுல இருக்கிற இருட்டை விரட்டி அடிச்சு, நம்மளை சகோரிப் பறவை மாதிரி, சந்தோஷத்துல ஆட வைப்பா!

முத்தையா:

ஐயா! எனக்கு இப்போ கண்ணீர் நிப்பாட்ட முடியல! என் மனசுல இத்தனை நாள் இருந்த இருட்டு, இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் போற மாதிரி ஒரு உணர்வு வருதே!

சிவஞானம் ஐயா:

அந்த உணர்வு தான்டா ஞானம்! அந்த நிலா ஒளியோட குளிர்ச்சி தான் அது!

நீ இனிமே கோவிலுக்குப் போனா, சாமிய பார்க்கப் போறேன்னு நெனச்சுப் போகாதே! உன் உள்ளத்துக்குள்ள, விசுத்தி சக்கரத்துல, பளிங்கு மாதிரி சுத்தமா இருக்கிற ஆத்தாவையும் சிவனையும், நீ கண்ணுக்குள்ள நிறுத்திப் பாரு!

அவங்க கொடுக்கிற ஒளி, உன் உள் இருட்டைப் போக்கிட்டா… நீ தான்டா உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை ஆனந்தத்தையும் அடைஞ்சவன்! நீ தான்டா ஞானி!

இவ்வளவு பெரிய ஞானத்தையும், ஒரு சாதாரண பக்தனுக்கும் புரியிற மாதிரி, இந்தச் சௌந்தர்ய லஹரில சங்கரர் வச்சிருக்காரே!

அந்த விசுத்தி சக்கரத்தோட தூய்மை இருக்குல்ல? அது தான், நம்மளால செய்ய முடியாத ஒரு விஷயம். ஆனா, அந்தத் தூய்மை கூட, ஆத்தாளின் அருளால தான் கிடைக்குதுன்னு, சங்கரர் சொல்றாரு!

இனிமே, நீங்க வீட்ல உட்கார்ந்து, சும்மா மூச்சு விட்டுக்கிட்டு இருந்தா கூட, நீங்க என்ன நெனக்கணும்? “என் கழுத்துக்குள்ள இருக்கிற விசுத்தி சக்கரத்துல, சிவனும் ஆத்தாவும் உட்கார்ந்து இருக்காங்க! அவங்க கிட்ட இருந்து வர்ற நிலா ஒளி, என் மனசுல இருக்கிற இருட்டைப் போக்குது!”ன்னு நெனச்சு, சந்தோஷமா இருங்க!

ஆத்தாளின் கருணை, நிலா ஒளி மாதிரி! அது எல்லாருக்கும் சமமாப் பாயும்! இருட்டுல இருக்கிறவன் தான், அந்த ஒளியோட அருமையை உணர்வான்!

நீங்க பயப்படாதீங்க! உங்கள் மனதில் இருக்கிற இருள் நீங்கி, நீங்கள் ஆனந்தமாகச் சகோரிப் பறவை மாதிரி ஆடுறது தான், ஆத்தாளுக்கு நீங்க செய்யுற மிகப்பெரிய பூஜை!

(மக்கள் அனைவரும், தங்கள் மனதில் இருந்த இருள் விலகி, ஒரு தெய்வீகக் குளிர்ச்சியை உணர்ந்து, கண்ணீருடன் சிவஞானத்தை வணங்கி, ஆத்தாளின் நாமத்தை உச்சரித்தனர்.