அருளொளிப் பார்வை (57)

அருளொளிப் பார்வை

இரவு முழுவதும், ஆலமரத்தடியின் சனங்கள், ஞானத்தின் வெயிலில் நனைந்ததைப் போல, இன்னும் சிலிர்த்துப் போயிருந்தார்கள். தாங்கள் பேசுவது மந்திரம், உழைப்பது முத்திரை என்று கேட்ட பிறகு, அவர்கள் சாமான்யர்கள் இல்லை என்ற எண்ணம் வலுத்திருந்தது. ஆனால், அடுத்த கணம், உள்ளுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது—தாங்கள் இத்தனை பாவம் செய்தவர்கள்; இவ்வளவு தள்ளி இருக்கிறவர்கள். ஆத்தாளின் அருள் எப்படித் தங்களைத் தேடி வரும்?

மாரியம்மாள்:

ஐயா! நீங்க சொன்னதெல்லாம் என் உசுருக்குள்ள இறங்கிடுச்சு. நாங்க இனிமே உழைக்கிறதெல்லாம் ஆத்தாவுக்குப் பூஜைன்னு செய்வோம். ஆனா… எனக்கு ஒரு பெரிய பயம் இருக்கு. நாங்க எம்புட்டோ பாவம் பண்ணியிருக்கோம். எம்புட்டோ அறியாமை இருக்கு. நாங்க அங்கே ரொம்பத் தள்ளி இருக்கோமே? எங்க வீட்டுக்கு, ஆத்தாளின் அருள் வருமா?

சிவஞானம் ஐயா:

அடடா! தாயி! நீ என் மனசுல இருக்கிற கேள்வியே கேட்டுட்டே! உன்னைப் மாதிரி, உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை பாமரனும், தன்னை அற்பமா நெனச்சு, கடவுளை ரொம்ப தூரத்துல வச்சிருக்கான். ஆனா, சங்கரர், இந்தப் பாட்டுல, ஆத்தா கிட்ட என்ன கேட்கிறாருன்னு பாரு! இந்தக் கிராமத்து மக்களே, இதைக் கேட்டா, உங்க கண்ணுல மறுபடியும் நீர் வந்து, மனசு அமைதி அடையும்!

த்³ருஶா த்³ராகீ⁴யஸ்யா த³ரத³லிதனீலோத்பலருசா

த³வீயாம்ஸம் தீ³னம் ஸ்னபய க்ருபயா மாமபி ஶிவே ।

அனேனாயம் த⁴ன்யோ ப⁴வதி ந ச தே ஹானிரியதா

வனே வா ஹர்ம்யே வா ஸமகரனிபாதோ ஹிமகர:

சிவஞானம் ஐயா:

சங்கரர், ஆத்தாவைப் பார்த்துக் கேட்கிறாரு! அம்மா! உன் பார்வை இருக்கே! அது சாதாரணப் பார்வை இல்ல தாயே!

“த்³ருஶா த்³ராகீ⁴யஸ்யா”

சிவஞானம் ஐயா:

“த்³ராகீ⁴யஸ்யா”ன்னா, ரொம்ப ரொம்ப நீளமான பார்வை! அதோட எல்லைக்கு, முடிவே கிடையாது! நீ எங்க இருந்தாலும், எந்த இருட்டுக்குள்ள ஒளிஞ்சிருந்தாலும், அந்தப் பார்வை உன்னை வந்து தொடும்!

நீங்க நெனச்சுப் பாருங்க! ஒரு தாய், தன் புள்ளைங்க எத்தனை பேர் எங்கெங்க இருந்தாலும், அவங்க மேல வச்சிருக்கிற அந்தப் பார்வை இருக்கே… அது குறையவே குறையாது இல்லையா? அது தான்டா ஆத்தாளின் நீளமான பார்வை! அது காலம், தூரம்னு எதாலயும் பிரிக்க முடியாது!

அந்தப் பார்வை எப்படி இருக்குதாம்?

“த³ரத³லிதனீலோத்பலருசா”

“த³ரத³லித” – இப்பதான், மெல்லமா, கொஞ்சம் கொஞ்சமா விரிய ஆரம்பிச்ச, “நீலோத்பலம்” – நீலத் தாமரைப் பூ மாதிரி இருக்காம்! அந்தப் பார்வையோட அழகு, நீலத் தாமரை மாதிரி இருக்காம்!

முத்தையா:

நீலத் தாமரைன்னா, ரொம்ப குளிர்ச்சியானது இல்லையா ஐயா? அதுக்கும், ஆத்தாளின் பார்வைக்கும் என்ன தொடர்பு?

சிவஞானம் ஐயா:

அடேய்! நீல நிறம் எதைக் குறிக்குது? விஷத்தைத் தாங்கின சிவனாரை! ஞானத்தைக் குறிக்குது! அந்தப் பார்வை, ஞானமும் கருணையும் கலந்து இருக்கு!

சங்கரர், ஆத்தாளின் பார்வை நீலத் தாமரை மாதிரி இருக்கணும்னு சொல்றதுல, பெரிய ரகசியமே இருக்கு! நீல நிறம், மன அமைதியைக் கொடுக்கும்! அது, எல்லா கஷ்டத்தையும் நீக்கிற சக்தி! அந்தப் பூ, இப்பதான் மெல்ல விரிய ஆரம்பிக்குதுன்னா, அதோட கருணை, இன்னும் அதிகமா பொழிய ஆரம்பிக்குதுன்னு அர்த்தம்!

அப்ப, ஆத்தாளின் பார்வை உன் மேல விழுந்தா என்ன நடக்கும்? உன் மனசுல இருக்கிற அத்தனை பாவம், அத்தன துக்கம்… அத்தனையும், அந்த நீலத் தாமரையின் குளிர்ச்சியில கரைஞ்சு போகும்! உனக்கு ஞானம் உண்டாகும்!

மாரியம்மாள்:

ஐயோ! என் தாயே! நான் கோவிலுக்குள்ள நுழைஞ்சா, அந்தச் சிலை என் மேல ஒரு பார்வை பார்க்காதான்னு ஏங்கிப் போயிருக்கேன்! ஆனா, உன்னோட பார்வை, இந்த உலகத்தையே தாண்டி, எங்க மேல விழுந்துக்கிட்டு இருக்குதா?

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமா தாயி! அந்தப் பார்வையைப் பார்த்து தான், சங்கரர் தன் நிலைமையைச் சொல்றாரு!

“த³வீயாம்ஸம் தீ³னம் ஸ்னபய க்ருபயா மாமபி ஶிவே”

“த³வீயாம்ஸம்” – அதாவது, உன்னை விட்டு ரொம்ப தூரமா இருக்கிறேன் தாயே! “தீ³னம்” – நான் ஒரு ஏழை! அற்பன்! துக்கப்பட்டவன்!

நம்மள மாதிரி உழைச்சுச் சாப்பிடுற மனுஷங்க, எப்போவுமே தன்னை அற்பமா நெனப்போம் இல்லையா? நாங்க அறிஞ்சவங்க இல்ல; செல்வம் படைச்சவங்க இல்ல; பெரிய ஞானம் எங்களுக்கு இல்ல; அதனால, கடவுள் எங்களை எல்லாம் கண்டுக்கவே மாட்டாருன்னு நெனச்சுக்கிட்டு, மனசு நொந்து போவோம் இல்லையா?

அங்கே தான், சங்கரர் நம்ம எல்லாருக்காகவும் பேசுறாரு! “நான் உன்னை விட்டு ரொம்ப தூரமா இருக்கிறேன் தாயே!”

அந்தத் தூரம் எது? நீ கோவிலுக்கு வராத தூரம் இல்ல! நீ ஞானம் அடையாம, அறியாமையில மூழ்கி இருக்கிறியே… அது தான் தூரம்! நீ பாவங்கள் செஞ்சு, உன்னை ஆத்தாகிட்ட இருந்து பிரிச்சு வச்சிருக்கியே… அது தான் தூரம்!

நம்ம திருக்குறள்ல கூட சொல்றாரு:

“அன்பின் வழியது உயிர்நிலை அஃதிலார்க்கு

என்புதோல் போர்த்த உடம்பு”

உன் உடம்புல அன்பு இல்லன்னா, நீ வெறும் எலும்பும் தோலும் தான்! அந்த அன்பு தான் ஞானம்! அன்பு இல்லன்னா, நீ ஆத்தாவை விட்டு ரொம்ப தூரமா இருக்கிறதா அர்த்தம்!

அப்ப, சங்கரர் என்ன கேட்கிறாரு? “ஸ்னபய க்ருபயா மாம்” – நீ உன்னோட கருணையால, என் மேல அருள் மழை பொழிந்து, என்னைக் குளிப்பாட்டு தாயே!

குப்பாயி:

குளிப்பாட்டுவதா? அது ஏதுக்கு ஐயா?

சிவஞானம் ஐயா:

அடேய்! நம்ம மேல இருக்கிற அழுக்கு, வெறும் அழுக்கு இல்ல! அது, பாவம்! அறியாமை! துக்கம்! அதை சாதாரண தண்ணியால கழுவ முடியாதுடா!

அந்தப் பாவம் போகணும்னா, ஆத்தாவோட கருணை மழை வேணும்! ஆத்தா, தன் கருணையையே மழையாப் பொழிஞ்சு, நம்ம அத்தன பேரையும் குளிப்பாட்டணும்னு கேட்கிறாரு!

இனிமே, உன் மேல ஒரு மழைத் துளி விழுந்தா கூட, நீ என்ன நெனக்கணும்? “என் தாயே! உன்னோட கருணை மழை தான் என் மேல விழுந்து, என் பாவத்தை எல்லாம் கழுவுது!”ன்னு நெனச்சு, கண்ணீர் விடணும்! அது தான்டா பக்தி!

இப்போ, சங்கரர் கேட்கிற அடுத்த கேள்வியப் பாரு! இது தான், உலகத்துக்கே வேதாந்தத்தின் நியாயத்தைச் சொல்ற பாட்டு!

“அனேனாயம் த⁴ன்யோ ப⁴வதி ந ச தே ஹானிரியதா”

“அனேன அயம் த⁴ன்ய: ப⁴வதி” – அதாவது, உன் கருணை மழையில நான் குளிச்சா, நான் ஒருத்தன் மட்டும் தான் ஆசீர்வாதம் பெறுவேன்! நான் தான் பாக்கியவான் ஆவேன்!

ஆனா, “ந ச தே ஹானி: இயதா” – இந்தச் சின்னக் கருணையை நீ எனக்குக் காட்டுறதால, உனக்கு எந்தப் பேரிழப்பும், நஷ்டமும் வராதே தாயே!

முத்தையா:

ஐயா! இது என்ன கேள்வி? ஆத்தாகிட்ட இருந்து ஒரு வரம் வாங்கினா, ஆத்தாளுக்கு என்ன நஷ்டம் வரப் போகுது?

சிவஞானம் ஐயா:

அங்கே தான்டா ஞானம் இருக்கு! நம்ம எல்லாரும் என்ன நெனப்போம்? ‘நான் ஆத்தாகிட்ட ரொம்பப் பெரிய வரத்தைக் கேட்டுட்டேன். அதனால, ஆத்தாவுக்கு வேலை ஜாஸ்தி ஆயிடும். ஆத்தாளுக்குக் கஷ்டமா இருக்கும்’னு நெனப்போம் இல்லையா?

ஆனா, சங்கரர் சொல்றாரு… ஆத்தா! நீ உலகத்தின் முழு சக்தி! உன்கிட்ட இருந்து ஒரு துளி கருணை, இந்த அற்பனான எனக்குக் கிடைச்சா… நீ மொத்தமா தீர்ந்து போயிடுவியா? இல்லையே! உனக்கு ஒரு துளியும் குறையாதே!

இந்த வார்த்தை, நம்ம பாமர மக்களுக்காகச் சொன்ன வார்த்தை! ஆத்தாகிட்ட, தயங்காம கேளு! ஏன்னா, அவ அள்ளி அள்ளி கொடுத்தாலும், அவள் அருள் குறையவே குறையாது!

இது தான், வேதாந்தத்தின் கருணை! நீ ஒரு பிச்சைக்காரனா இருந்து, ஒரு சக்கரவர்த்தி கிட்ட போய், “ஒரு வேளை சோறு போடுங்க!”னு கேட்டா, அவனுக்கு ஒரு நஷ்டமும் இல்ல இல்லையா? அது மாதிரி, இந்த உலகத்தின் சக்கரவர்த்தியான ஆத்தாகிட்ட, நீ துளியான ஞானத்தைக் கேட்டா, அவளுக்கு ஒரு இழப்பும் வராது!

அப்ப, நீங்க என்ன நெனக்கணும்? “ஆத்தா! உன்கிட்ட கேக்குறதுக்கு நான் எந்த வகையிலயும் அஞ்ச மாட்டேன்! ஏன்னா, நீ கொடுக்குறதால, உனக்கு எந்த நஷ்டமும் இல்ல!”னு நெனச்சு, தைரியமா வேண்டி நிக்கணும்!

சங்கரர், தன் வாதத்தை நிரூபிக்க, ஒரு அழகான கிராமத்து உவமையைச் சொல்றாரு!

“வனே வா ஹர்ம்யே வா ஸமகரனிபாதோ ஹிமகர:”

“ஹிமகர:” – அதாவது, நிலா! சந்திரன்! அந்தச் சந்திரன் என்ன செய்யும்? “ஸம கர நிபாதோ” – சமமான கிரணங்களை வீசும்! அது பாசம் பார்க்காது!

அது எங்கெங்க வீசுதாம்? “வனே வா” – காட்டுக்குள்ளேயும் வீசுது! “ஹர்ம்யே வா” – பெரிய அரண்மனைக்குள்ளேயும் வீசுது!

குப்பாயி:

ஆமா ஐயா! நிலா எல்லா இடத்துலயும் ஒண்ணாத் தானே வெளிச்சம் கொடுக்கும்?

சிவஞானம் ஐயா:

அங்கே தான்டா வேதாந்தம் இருக்கு! அரண்மனை (ஹர்ம்யம்) யாரு? பணம் படைச்சவங்க! பதவி படைச்சவங்க! பெரிய ஞானத்தைப் படிச்சவங்க! அவங்க மேல நிலா ஒளி விழுந்தா, அவங்களுக்கு நல்லது தான் நடக்கும்!

காடு (வனம்) யாரு? நம்மள மாதிரி, படிப்பு இல்லாத, பாவம் செஞ்ச, அழுக்கு மூட்டை சுமந்து திரியிற, ஏழை ஜனங்க!

சங்கரர் சொல்றாரு… ஆத்தாளின் கருணை, அந்த நிலா ஒளி மாதிரி! அரண்மனையில இருக்கிறவனுக்கு மட்டும் அந்த நிலா ஒளி விழாது! உன்னை மாதிரி காட்டோட ஒதுக்குப்புறமா, இருட்டுக்குள்ள இருக்கிற பாமர மனுஷங்க மேலயும், அந்த ஒளி சமமா விழும்!

நம்ம திருவாசகத்துல மாணிக்கவாசகர் பாடுறாரு:

“நாயேனைத் தனக்குரிமைத் தொண்டன் என்று”

ஆத்தா, உன்னைத் தூரமா இருக்கிற புள்ளையாவோ, ஏழையான புள்ளையாவோ பாக்கலை! அவளோட அருள், அரண்மனைக்குக் கிடைக்கிறதுல இருந்து, உனக்குக் கிடைக்கிறது வரைக்கும்… ஒரு துளியும் குறையாது!

இது தான் அத்துவித சித்தாந்தம்! வேற்றுமை இல்லை! தாயின் கருணை, எல்லோருக்கும் பொதுவானது! ஏன்னா, எல்லாருக்கும் சொந்தமானவள், அவ ஒருத்தி தான்!

அப்பா! இதைவிட ஒரு பெரிய ஆறுதலை, ஒரு தாய் தன் புள்ளைக்குச் சொல்ல முடியுமா?

நீ உன்னைத் தாழ்வா நெனச்சு, “நான் ரொம்ப தூரத்துல இருக்கேன்! எனக்கு அருள் கிடைக்காது!”னு நெனச்சு, மனசு உடைந்தால்… அந்தக் கணம் இந்த ஸ்லோகத்தை நெனச்சுப் பாரு!

ஆத்தாளின் பார்வை, ஒரு சாதாரணப் பார்வை இல்ல! அது, நீலத் தாமரைப் பூ மாதிரி, குளிர்ந்த ஞானப் பார்வை! அந்தக் குளிர்ச்சி, உன்னோட அத்தனை பாவத்தையும் நீக்கி, உனக்கு அமைதியையும், ஞானத்தையும் கொடுக்கும்!

நீ இனிமே பயப்படாதே! உன் கஷ்டங்கள், உன் வறுமை, உன் அழுக்கு… இதெல்லாம், ஆத்தாளின் கருணையைக் குறைச்சிடாது! அரண்மனைக்கும், காட்டுக்கும் ஒரே மாதிரி நிலா வெளிச்சம் கொடுக்குற மாதிரி, ஆத்தாளின் அருள், உனக்குச் சமமா கிடைக்கும்!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! ஐயா! இனிமே நான், என்னோட வாழ்க்கையில, வறுமையப் பார்த்துப் பயப்பட மாட்டேன்! ஞானம் இல்லன்னு வருத்தப்பட மாட்டேன்! என் தாய், என்னை அரண்மனைக்காரனைப் பாக்குற மாதிரி தான் பாப்பான்னு நெனச்சு, தைரியமா வாழ்வேன்!

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமா தாயி! அது தான் உண்மையான பக்தி! இனிமே, நீ கஷ்டப்படுறப்ப… உன் மேல விழற நிலா ஒளியப் பாரு! அது, ஆத்தாளின் அருள்! நீ எவ்வளவு தூரமா இருந்தாலும், உன்னைக் குளிப்பாட்ட, அந்த நிலா ஒளி, நீலத் தாமரைப் பூ மாதிரி, உன் மேல விழுந்துகிட்டே இருக்கும்!

சங்கரர், இந்த ஒரு பாட்டுல, பாமர மக்களுக்கும், ஞானிகளுக்கும் ஒரே இடத்துல அருள் வாங்கித் தராறு! இந்த ஞானத்தை நெனச்சு, நீங்க அழுது, மனம் உருகி நில்லுங்க! அந்த ஆத்தா, அந்த நீலத் தாமரைப் பார்வையால, உங்களை ஆசீர்வாதம் பண்ணுவா!

(ஊர் மக்கள் அனைவரும், ஆதிசங்கரரின் கருணையையும், ஆத்தாளின் சமமான பார்வையையும் நினைத்து, உணர்ச்சிப் பெருக்கில் கண்ணீர் விட்டனர். அவர்கள் மனம் அமைதியடைந்தது.)