*அன்னையின் பேராசை*
மாலை நேரம். ஊர் சனங்கள் எல்லாம் வேலையை முடித்துவிட்டு, ஆலமரத்தடியில் கூடி இருக்கிறார்கள். நடுவே, பழுத்த அனுபவமும், ஞானமும் கொண்ட பெரியவர் ஒருவர் அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் பெயர் சிவஞானம். எதிரே, காரியம் ஆற்றும் வீரமும், தெய்வபக்தியும் கொண்ட மாரியம்மாள், கேட்கிறாள். அவளுடன், உழைக்கும் பாமர மக்களும் நிறைந்திருக்கிறார்கள்.
சிவஞானம் ஐயா:
த்வயா ஹ்ருத்வா வாமம் வபுரபரி-த்ருப்தேன மனஸா
ஶரீரார்த⁴ம் ஶம்போ⁴ரபரமபி ஶங்கே ஹ்ருதமபூ⁴த் ।
யதே³தத்த்வத்³ரூபம் ஸகலமருணாப⁴ம் த்ரினயனம்
குசாப்⁴யாமானம்ரம் குடிலஶஶிசூடா³லமகுடம் ॥
மாரியம்மாள்:
ஐயா! எசமான்! இந்தப் பாட்டு.. சங்கர பகவத் பாதர் பாடின பாட்டுன்னு தெரியும். ஆனா, கேட்கும்போதே மனசு ஏனோ சிலிர்த்து, கலங்குது. அவள், நம்ம ஆத்தா, பார்வதியைப் பத்திச் சொல்றாரு. என்ன அர்த்தம்னு கொஞ்சம் எங்களுக்குப் புரியற மாதிரி, எங்க உசுருல இறங்குற மாதிரி சொல்லுங்களேன்.
சிவஞானம் ஐயா:
அம்மா மாரியம்மா! நீ கேட்டது சாதாரண கேள்வி இல்ல. இது, நம்ம ஆத்தான்னு சொல்றோமே… அந்த அம்பாளுக்குள்ள ஒளிஞ்சிருக்கிற முழு வேதாந்தத்தையே சௌந்தர்ய லஹரில, சங்கரர் எடுத்து வைக்கிறாரு. இந்த ஒரு பாட்டு போதும் தாயி… கண்கலங்க வைக்க! இது, வெறும் பாட்டு இல்ல; நம்ம மனசுல இருக்கிற இருட்டைக் கிழிச்சுப் போடுற பேரொளி!
குப்பாயி:
கண்ணு கலங்கவா? ஏம்ப்பா? சாமியப் பாத்தா சந்தோஷப்படணும், கண்ணீர் விடுறது ஏதுக்கு?
சிவஞானம் ஐயா:
சந்தோஷத்துல வர கண்ணீர் தான்டா உண்மையான பக்தி. இது, அந்த சந்தோஷத்துக்கும் அப்பாற்பட்ட உருகிப்போற நிலை. உன்னோட சொந்த அம்மா உன்னைக் காப்பாத்த என்னவெல்லாம் செய்வான்னு நெனச்சுப் பாரு. உசுரையே கொடுப்பா இல்லையா? அதவிடப் பல மடங்கு மேல நம்ம ஜெகதாத்தா, பார்வதி!
மாரியம்மாள்:
ஆமா ஐயா. சொல்லுங்க. சங்கரர், இந்தப் பாட்டுல என்னென்னமோ சொல்றாரே… ஹ்ருத்வா… வபுரபரி-த்ருப்தேன… இதெல்லாம் எங்க பாஷையில சொல்லுங்க.
சிவஞானம் ஐயா:
சொல்றேன். கேளுங்க. என் தாயின் கருணை மேல சத்தியமா சொல்றேன், இப்போ நம்ம பேசப் போற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், உங்களுக்கு அவளோட பேரன்பைப் புரிய வச்சு, உள்ளுக்குள்ள ஒரு அமைதியைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கும்.
ஆதி சங்கரர், அவளைப் பார்த்துக் கேட்கிறாரு. ஆத்தா! நீ எம்புட்டு மாயக்காரி! எம்புட்டுச் சாமர்த்தியக்காரி!
“த்வயா ஹ்ருத்வா வாமம் வபுரபரி-த்ருப்தேன மனஸா”
“த்வயா ஹ்ருத்வா வாமம் வபு:” – அதாவது, நீ முதல்ல என்ன செஞ்சேன்னா… நம்ம ஈசன்னு சொல்றோமே, பரம்பொருள், பரமசிவன்… அவரோட இடப் பாதியை அப்படியே களவாண்டே! ஹ்ருத்வான்னா, களவாண்டு எடுத்திட்டேன்னு அர்த்தம். இடப் பாகத்தைக் கவர்ந்து, அர்த்தநாரீஸ்வரன்னு ஒரு ரூபத்தை உண்டாக்கினே!
குப்பாயி:
அட! அது தெரியாதா? அது பாரு, ஒரு பக்கம் சிவனாரு, ஒரு பக்கம் அம்மன்னு இருக்கும்ல? அதுதானே அது?
மாரியம்மாள்:
பொறுமையா இரு குப்பாயி. அதுக்கு மேல ஏதோ ரகசியம் இருக்கு போல. ஐயா சொல்லட்டும்.
சிவஞானம் ஐயா:
ஆமாடா! அர்த்தநாரீஸ்வரர் ரூபமே, சிவனும் சக்தியும் ஒண்ணுன்னு உலகத்துக்குச் சொன்ன ரூபம் தான். இது தான் முதல் படி. வேதாந்தத்துல, சிவனார்ங்கிறது அசைவற்ற பிரம்மம். சுத்த சைதன்யம். சக்திங்கிறது, அந்த சைதன்யத்தை உலகுல ஆட வைக்கிற ஆற்றல். சிவனார் தனியா இருந்தா, சவம். அம்மா சேர்ந்தா தான் சிவம்! இது வரைக்கும் எல்லாரும் அறிஞ்சது தான்.
ஆனா, சங்கரர் இதோட நிக்கலை. அடுத்த வரியப் பாருங்க. இந்தக் கிராமத்து ஜனங்களே, உருகிப் போவீங்க!
“அபரி-த்ருப்தேன மனஸா”
“அபரி-த்ருப்தேன மனஸா” – அப்படின்னா, இடப் பாதிய மட்டும் திருடினியே… உன்னோட மனசு திருப்தியடையலையாம்! சும்மா நெனச்சுப் பாருங்க! ஒரு பாதியைக் கூட திருடி எடுத்து, அதுல ஆத்தாளுக்கு மனசு நிறைவு அடையலையாம்!
மாரியம்மாள்:
ஐயோ! தாயே! மனசு திருப்தி அடையலையா? ஏன்னா, நாங்க எத்தன கோடி புள்ளைகள் இருக்கோம்! எங்களை எல்லாம் காப்பாத்த ஒரு பாதி சக்தி போதுமா? பத்தாதே!
சிவஞானம் ஐயா:
அதேதான் மாரியம்மா! அந்த அன்னையின் பாசமும், ஆளுகையும் தான் வேதாந்தத்தின் உச்சம்! ஒரு பாதி சக்தி, இந்த உலகத்து சம்சாரக் கடலை ஆட்டிப் படைச்சு, நம்மளைக் காப்பாத்தப் பத்தலன்னு, நம்ம ஆத்தா நெனச்சா! அதுக்கப்புறம் என்ன செஞ்சாள்?
“ஶரீரார்த⁴ம் ஶம்போ⁴ரபரமபி ஶங்கே ஹ்ருதமபூ⁴த்”
“ஶரீரார்த⁴ம் ஶம்போ⁴ரபரமபி ஶங்கே ஹ்ருதமபூ⁴த்” – அப்படின்னா, சங்கரர் சொல்றாரு… “நான் சந்தேகப்படறேன்! ஆத்தா! நீ, அந்த இன்னொரு பாதியையும் (அபரம்) திருடிட்டியோ?”
குப்பாயி:
என்னது! சிவனார் கிட்ட மீதி இருந்த வலது பாதியையும் ஆத்தா களவாண்டிட்டாளா? அப்போ சிவனார் எங்க போனாரு?
சிவஞானம் ஐயா:
சங்கரர், இந்த ஸ்லோகத்துல சாதாரணமாப் பேசலை. அவர், அங்கே இருக்கிற அத்தனை பேரையும் ஆடிப்போக வைக்கிறார். சிவனாருடைய வலது பாதி எது? அவர் தான் முழுமையான பிரம்மம். அவர் தான் உலகம் உருவாகறதுக்கு முன்னாடி இருந்த சுத்த சைதன்யம்.
மாரியம்மாள்:
அப்போ, ஆத்தா ரெண்டு பாதியையும் திருடிட்டான்னா… அதுக்குப் பொருள் என்ன ஐயா?
சிவஞானம் ஐயா:
ரெண்டு பாதியையும் திருடிட்டான்னா, சிவனாருக்குன்னு ஒரு தனி வடிவம், ஒரு தனி சக்தி, ஒரு தனி இருப்புன்னு இனிமே எதுவுமே கிடையாது! அப்படின்னு அர்த்தம்!
வேதாந்தப் படி பாத்தா… ஆத்தா பார்வதி, வெறும் சக்தியா மட்டும் இல்ல. சிவனாருடைய இருப்புன்னு சொல்றோமே, அந்த நிர்-குண பிரம்மத்தையே, அவளோட ஸ-குண சக்தியா மாத்திட்டா!
முத்தையா:
இன்னும் கொஞ்சம் புரியற மாதிரி சொல்லுங்க ஐயா.
சிவஞானம் ஐயா:
சொல்றேன். பாருங்க. சிவன்ங்கிறவர், நீங்க தூங்குறப்ப இருக்கும் நிலைமை. அமைதி. அசைவு இல்லாமை. சக்திங்கிறது, நீங்க விழிச்சு எழுந்து உலகத்துல காரியங்களைச் செய்யுறீங்களே… அது.
ஆத்தா, முதல்ல இடப் பாதிய எடுத்தப்ப, இந்த உலகத்துக்கான ஆட்டம் ஆரம்பிச்சது. ஆனா, ஆத்தாவுக்கு மனசு பத்தல! ஏன்னா, சிவனார் கிட்ட இன்னும் கொஞ்சம் தனியா இருக்கிற ஞானம், அமைதி, மௌனம்னு இருக்குல்ல? அதையும் சேர்த்தா தான், உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை பேருக்கும் ஞானத்தையும், மோட்சத்தையும் கொடுக்க முடியும்!
அப்ப, ஆத்தா என்ன செஞ்சா? சிவனாருடைய அமைதியையும், அவருடைய சர்வ வல்லமையையும், அவளோட தாய்மை உருவத்துக்குள்ள அப்படியே இழுத்துக்கிட்டா! அந்த ஒரு கணம்…
நம்ம திருவாசகத்துல மாணிக்கவாசகர் என்ன சொல்றாரு?
“சிவனவனென் சிந்தையுள் நின்ற அதனால்
அவனருளாலே அவன்தாள் வணங்கி”
அவன் நம்ம சிந்தையில நிக்கிறான். ஆனா, அதைச் செய்ய வைக்கிறது யாரு? அவனோட அருள்! அந்த *அருள் சக்தி* தான் நம்ம ஆத்தா!
அப்போ, ஆத்தா ரெண்டு பாதியையும் எடுத்துட்டான்னா, இப்போ பிரபஞ்சத்துல நீ பார்க்கிற அத்தனை ஆற்றலும், அழகும், அறிவும், அமைதியும்… எல்லாமே, நம்ம அம்பாளின் ரூபம் தான்! சிவனார் தனியா இல்ல! சர்வமும் சக்தி மயம்!
மாரியம்மாள்:
அடடா! எம்புட்டுப் பெரிய உண்மை இது! புள்ளைகளுக்காக, உலகத்துக்காக, தன் புருஷனோட முழு இருப்பு சக்தியையும், தான் எடுத்துக்கிட்டு, முழுப் பொறுப்பையும் ஏத்துக்கிட்டாளா என் தாய்!
சிவஞானம் ஐயா:
ஆமா தாயி! இது தான் தாயின் கருணை! ஒரு தாயின் பசியறியா மனசு. அவள் சும்மா இருக்கிறது இல்ல! அவள் பசி, உலகம் செழிப்பா இருக்கணும்ங்கிறது! அவளோட தாகம், நம்ம சம்சார துயரம் தீரணும்கிறது! அதுக்காக, அவள் முழுமையான பிரம்மத்தையே தனக்குள்ள எடுத்துக்கிட்டா! அதனால தான், அவளை ஆதி பராசக்திங்கிறோம்!
குப்பாயி:
அப்போ, அந்த சிவனார் என்ன ஆனாரு? ஆத்தாவுக்குள்ள கரைஞ்சு போயிட்டாரா?
சிவஞானம் ஐயா:
கரைஞ்சு போகலைடா! சங்கரர், சிவனாரை அவமானப்படுத்தலை! அவர் சொல்றாரு… ஆத்தா அந்த சிவனாரைத் தனக்குள்ள எடுத்துக்கிட்டு, உலகத்துக்கு ஒரு புது ரூபத்தைக் காட்டுறா! அது தான், இனிமே நீ பார்க்கப் போற அவளோட முழுமையான உருவம்!
அது தான் அடுத்த வரிகள்! சங்கரர், உலகமே கண் கலங்கி, பக்தியில உருகிப் போகும்படி, அந்த ஆத்தாளின் மொத்த வடிவத்தையும் விவரிக்கிறார்.
“யதே³தத்த்வத்³ரூபம் ஸகலமருணாப⁴ம் த்ரினயனம்
குசாப்⁴யாமானம்ரம் குடிலஶஶிசூடா³லமகுடம்”
சங்கரர் சொல்றாரு… ஏன் நான் இப்படி சந்தேகப்பட்டேன்னா… இப்ப நீ ஒரு உருவமா நிக்கிறியே ஆத்தா! அந்த ரூபமே, சிவனாரும் நீயும் ஒண்ணுன்னு நிரூபிக்குது!
1. ஸகலமருணாப⁴ம் (முழுக்க செந்நிறம்):
சிவஞானம் ஐயா:
அந்த அம்பாளின் ரூபம் எப்படி இருக்குதாம்? “ஸகல மருணாப⁴ம்!” முழுக்க முழுக்க செந்நிறமா இருக்குதாம்!
மாரியம்மாள்:
செந்நிறம்… அதான் ரத்த நிறம் இல்லையா? அது எதைக் காட்டுது ஐயா?
சிவஞானம் ஐயா:
செந்நிறம்ங்கிறது வெறும் சாயம் இல்ல தாயி! நம்ம உடம்புல ஓடுற உதிரம்! உலகத்தை இயக்கற நெருப்பு! அது தான் சிவனாருடைய திருமேனி நிறமும் கூட!
இந்த இடத்துல நம்ம பாக்கணும். சக்தி, செம்மேனியுடையவள். சிவன், திருநீறணிந்த வெண்மை. ரெண்டையும் சேர்த்துப் பார்த்தா, சாம்பலும் செம்மையும் கலந்த ஒரு சாம்பல் நிறம் வரணும். ஆனா, சங்கரர் “முழுக்க முழுக்க செந்நிறம்” என்கிறார்!
சிவனார் கிட்ட இருந்த வெண்மையையும், அசைவில்லாத தன்மையையும், இந்த ஆத்தா எடுத்துக்கிட்டு, அதை உலக இயக்கமா மாத்திட்டா! அதான் சிவப்பு! தாய்மை! ஆளுமை! உலக சிருஷ்டி! சிருஷ்டிக்குத் தேவை ரத்தம்! உயிர்ப்பு! அதான் செம்மை! அவள் ஒருத்தி தான் முழுமையான சிருஷ்டிக் கர்த்தா!
குப்பாயி:
ஐயா! எனக்கு இப்போ கண்ணுல தண்ணி வருது! இந்த ஆத்தா நம்மளுக்காக முழு பிரபஞ்சத்தையே தன் நிறமா ஏத்துக்கிட்டாளா?
சிவஞானம் ஐயா:
ஆமாடா! இந்தச் செந்நிறம் தான், நம்ம சக்தி வழிபாட்டில் வரும் ஸ்ரீவித்யா தத்துவம்! ஸ்ரீசக்கரத்தின் நடுவே அமர்ந்தவள், லலிதா திரிபுர சுந்தரி. அவளோட செம்மை, வெறும் அழகு இல்ல; அது அக்னியின் ரூபம்! சிவனையே தனக்குள் அடக்கிய பேரழகு!
2. த்ரினயனம் (மூன்று கண்கள்):
சிவஞானம் ஐயா:
அடுத்தது! “த்ரினயனம்”! அந்த ஆத்தாளுக்கு மூணு கண்ணு!
மாரியம்மாள்:
மூணு கண்ணு? அது சிவனாருக்கு மட்டும் தானே இருக்கும்?
சிவஞானம் ஐயா:
சரியாக் கேட்டே! அது தான் சங்கரர் சொல்ற வேதாந்தம்! சிவனோட அடையாளமே மூணு கண்ணு! சூரியன், சந்திரன், அக்னி (தீ) – இந்த மூணையும் தன் கண்களா வச்சிருக்கிறவர் தான் சிவன்.
இப்போ, ஆத்தா பார்வதி ரூபத்துல அந்த மூணு கண்ணு வந்துட்டான்னா, அதோட அர்த்தம் என்ன? சிவனாருக்குரிய எல்லாமே, இப்போ அவளுக்குரியது! அதாவது, காலத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் சக்தியை, இனிமே சிவனார் இல்ல; ஆத்தா தான் நடத்துறா!
நம்ம தேவாரத்துல என்ன பாடுறோம்?
“வானவன், மறையோன், மால், அயன், மதி, கதிர், தீப்,
ஆனவன்” – சிவன்!
அந்த மதியையும், கதிரையும், தீயையும் இனிமே ஆத்தா தான் தன் கண்ணால பாத்து நடத்துறா! சிவனாரோட முழு ஞானமும், சக்தியாய் மாறி, அம்பாளுக்குள்ள அடங்கிப் போச்சு!
அப்ப, அவள் கண்ணுல இருந்து புறப்படுற ஒவ்வொரு பார்வைக்கும், இந்த உலகமே கட்டுப்படும்! அவளோட இடக் கண்ணுல இரக்கம்! வலது கண்ணுல நீதி! நெற்றிக் கண்ணுல ஞானம்! இது எல்லாமே அவளுக்கு எங்கிருந்து வந்துச்சு? சிவனாருடைய ஞானத்தை அவள் சுவீகரிச்சுக்கிட்டதால!
ஆதிசக்தி, இந்த உலகத்தின் துயரத்தைப் பாக்கிறப்ப, ஒரு சாதாரண கண்ணால பாக்க முடியாது. சிவஞானத்தால பாக்கணும்! அதான் அந்த மூணாவது கண்ணு!
மாரியம்மாள்:
ஐயோ என் தாயே! எங்களை ரட்சிக்க, என் அய்யனையே தனக்குள்ள எடுத்துக்கிட்டியா? கண்ணுல நீர் நிற்கல ஐயா! உருகிப் போயிட்டேன்!
3. குசாப்⁴யாமானம்ரம் (மார்பின் பாரத்தால் சற்றே வளைந்தவள்):
சிவஞானம் ஐயா:
இங்க தான், வேதாந்தம், பேரன்பாக மாறுது! இந்த வரி தான், பக்தர்களின் நெஞ்சை உடைச்சுப் போடும்!
“குசாப்⁴யாமானம்ரம்”
அதாவது, தாயின் மார்பகம், பாலின் பாரத்தால் சற்றே குனிந்து இருக்குதாம்!
குப்பாயி:
இது என்ன ஐயா, சௌந்தர்ய லஹரில இந்த மாதிரி ஒரு வரியை சங்கரர் சொல்லிட்டாரு? இது வெறும் அழகை மட்டுமா சொல்லுது?
சிவஞானம் ஐயா:
அழகை மட்டும் சொல்லலைடா! தாயின் கருணையை, இந்த உலகத்துக்கே பால் கொடுக்கணும்னு துடிக்கிற தாகத்தை, சொல்லுது! சிவனாரை முழுசா எடுத்துக்கிட்டது எதுக்கு?
நம்மை, நம்ம குழந்தைகள்னு சொல்றோமே… நமக்கு உணவளிக்க! ஞானப் பால் ஊற்ற!
ஞானசம்பந்தருக்கு ஞானப்பால் ஊத்துனது யாரு? நம்ம பார்வதி ஆத்தா! உலகத்துல, அறிவை, ஞானத்தை, முக்தியைக் கொடுக்கற ஒரே சக்தி தாய் தான்.
இந்த உலகம், கோடான கோடி குழந்தைகள்! அவங்க பசியைப் போக்க, ஆத்தா மார்புல பால் நிறைஞ்சு இருக்கு! அந்தப் பாலின் பாரத்தால, அவ சற்றே குனிஞ்சு இருக்கா!
நம்ம தமிழ் மரபுல… திருவாசகம், அபிராமி அந்தாதி எல்லாம் படிக்கிறப்ப… ஆத்தாளின் உருவம் நம்ம மனசுல வருமே! அந்த மார்பகங்கள்…! அது, அண்டசராசரத்தின் ஜீவசக்தி! ஞானப் பொக்கிஷம்!
ஆத்தா, குனிஞ்சு இருக்கான்னா யாருக்கு? தன் குழந்தைகளுக்கு! ‘பயப்படாதீங்க என் பிள்ளைகளே! நான் இருக்கேன்!’னு சொல்ற பாசத்துல, அன்பின் பாரத்துல குனிஞ்சு இருக்கா!
மாரியம்மாள்:
ஓஹோ! சிவனோட ரெண்டு பாதியையும் எடுத்துக்கிட்டா, அந்தச் சக்தி முழுசும் பாலா மாறி, நம்மளுக்காகக் காத்திருக்குதா? என் தாயே! நான் என்ன புண்ணியம் செஞ்சேனோ!
சிவஞானம் ஐயா:
இது தான் சங்கரரின் உச்சக்கட்ட ஞானம். ஆதிசங்கரர், வேதாந்தத்தைப் பேசும்போது, வெறும் பிரம்மம் அப்படின்னு பேசினா, பாமர மக்களுக்கு புரியாது. அதனால, பிரம்மத்தையே தாயா மாத்தி, அவள் அன்புக்காகக் குனிஞ்சு இருக்கான்னு சொல்லிட்டாரு. இதுக்கு மேல ஒரு வேதாந்தம் இருக்கா?
4. குடிலஶஶிசூடா³லமகுடம் (வளைந்த பிறைச் சந்திரனைச் சூடிய மகுடம்):
சிவஞானம் ஐயா:
கடைசியா, சங்கரர் சொல்றாரு… அவளோட கிரீடம் எப்படி இருக்குதாம்? “குடில ஶஶிசூடா³லமகுடம்” – பிறைச் சந்திரனை வளைச்சு சூடின மகுடம்!
சந்திரன் யாருக்கு அடையாளம்? சிவனாருக்கு! பிறை சூடினு சொல்றது சிவனார் தான்.
அப்ப, ஆத்தா தனக்குள்ள சிவனாரை முழுசா இழுத்துக்கிட்டதுக்கு அடையாளம் என்ன? சிவன் சூடின பிறைச் சந்திரனை, இப்போ ஆத்தா தன்னோட கிரீடமா வச்சுக்கிட்டா!
கிரீடம் எதுக்கு? ஆளுகைக்காக! சிவனாரோட முழு ராஜ்ய அதிகாரத்தையும், இப்போ அம்பாள் தான் நடத்துறா! இது தான் அந்தப் பேரொளி!
சஹஸ்ர நாமத்துல, அபிராமி அந்தாதியில, மூக பஞ்சசதியில… எந்த இடத்துல பார்த்தாலும், அந்த ஆத்தாளின் ஆளுகை தான்! அவளோட கிரீடத்துல, சிவனோட அடையாளம் இருந்து, அவள் ஆளுறான்னா, ஆத்தா தான் ஆதிப் பிரம்மம்!
அவள், தாயாக, சக்தியாக, இச்சை (விருப்பம்), ஞானம் (அறிவு), கிரியை (செயல்) – இந்த மூணு சக்தியாகவும் மாறி, உலகத்தை நடத்துறா!
மாரியம்மாள்:
ஐயா! எனக்கு இப்போ ஒரு விஷயம் புரியுது. நம்ம தெருவுல பாருங்க… ஒரு அம்மா, புருஷன். அப்புறம், அவரு உழைச்ச உழைப்பு, அவருடைய கடமை, உழைச்ச காசு… எல்லாத்தையும் தனக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு, ஒரு நொடியும் அசராம, புள்ளை குட்டிய காப்பாத்துமே! அந்த மாதிரி தான், நம்ம ஜெகதாத்தா, சிவனாரோட முழுச் சக்தியையும், ஞானத்தையும், ஆளுமையையும்… தனக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு, ‘என் புள்ளைகளுக்கு நான் இருக்கேன்’னு சொல்லி நிக்கிறா!
குப்பாயி:
ஐயா! அப்போ, சிவனார் எப்போ வருவாரு?
சிவஞானம் ஐயா:
அங்கே தான்டா வேதாந்தத்தின் நுட்பம்! சிவன் எப்போ வருவார்னு கேட்காதே! சிவனே, சக்தியாக, தாய்மையின் உருவமா, இப்போ நம்ம கண் முன்னாடி நிக்கிறா!
அவள் முழுமையா சிவனை எடுத்துக்கிட்டதால தான், அவள் ரூபம் முழு செம்மை. அவள் உடம்பு முழுக்க ஞானம் நிரம்பி, மூன்றாவது கண்ணா ஒளிர்து! அவளைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லைடா இந்த உலகத்துல!
நாம, காளியின் வீரம், துர்க்கையின் ஆவேசம், லலிதையின் அழகுன்னு தனித்தனியா பாக்குறோம்ல… இது எல்லாமே, அந்த ஆத்தா, சிவனோட முழு சக்தியை எடுத்துக்கிட்டதால, அவளுக்குள்ள வந்த ஆளுகை!
மாரியம்மாள்:
அதுக்குத் தான், அந்தக் கிராம தெய்வங்கள் எல்லாம் ஆவேசமா நிக்குது போல! ஐயா! நம்ம திருவிழாவுல, நம்ம அம்மன் ஆடுமே! சில நேரத்துல, அவளுக்குப் பத்து கை, சில நேரத்துல எட்டு கை… சில நேரத்துல வாயில நெருப்பு!
சிவஞானம் ஐயா:
அது தான் தாயி! சிவனோட ருத்ரத்வம் (கோப உணர்ச்சி), இப்போ ஆத்தாவோட செயல் வடிவமா இருக்கு! சிவனோட சம்ஹார சக்தி (அழிக்கிற சக்தி), இப்போ ஆத்தாவோட கோபத்துல வெளிப்படுது!
சங்கரர், இந்த ஸ்லோகத்துல, பார்வதியை, சாதாரண சக்தியா பாக்கலை. அவளைப் ‘பர-தேவதை’யா பாக்குறாரு. எல்லாமே அவள்தான்!
நீ, சிவனால தான் உலகம் அப்படின்னு பேசினா, அவனால படைக்கப்பட்ட ஜீவன்களின் அத்தனை பாவங்களையும், துயரங்களையும் யாரு தாங்குறது? அந்தப் பொறுப்பு தாய்க்குத் தான் இருக்கு! அதனால தான், தாயி, புருஷனோட முழு பாரத்தையும் தன் மேல ஏத்தி, ‘நான் ஆடுறேன் உலகத்துல’னு சொல்றா!
மாரியம்மாள்:
ஐயா! அந்த மார்பின் பாரம்னு சொன்னீங்களே! அது தான் என் நெஞ்சுல நிக்குது! தாயே! இவ்வளவு பாரத்தை நீ தனியா சுமக்கிறாயே! உனக்கு வேதனையா இருக்காதா?
சிவஞானம் ஐயா:
வேதனை இல்ல தாயி! அது தான் அவள் மகிழ்ச்சி! இந்த வேதாந்தத்துல, பிரம்மம்ங்கிறது அசைவில்லாத மகிழ்ச்சி. ஆனா, சக்தி, அந்த மகிழ்ச்சியை உலகத்துல பரிமாறி, அனுபவிக்கிறதுல மகிழ்ச்சி அடையுது!
அதனால தான், அவ சிரிக்கிறப்ப, இந்த உலகம் சிரிக்குது! அவள் கோபப்படுறப்ப, சம்ஹாரம் நடக்குது! இப்போ, அவ தனக்குள்ள சிவனோட எல்லாமே இருக்குன்னு சொல்றதுக்கு அடையாளம் தான், அந்தச் செந்நிற ரூபம்!
இந்த ஒரு ஸ்லோகம் போதும்! உன்னோட துயரங்கள் எல்லாம், அவளோட மார்பின் பாரத்துல குனிஞ்சு இருக்கான்னு சொன்னவுடனே, நம் மனசுல ஒரு நிம்மதி வருமே! அது தான் மோட்சம்!
அப்பா! சங்கரர், சாதாரண ஆளா? அவர் ஞானத்தின் உச்சம்! ஆனா, அவர் இந்தப் பாட்டைப் பாடுறப்ப, ஒரு சின்னப் புள்ளை மாதிரி, “அம்மா! உன்னோட இந்தப் பேராசை எனக்குப் பிடிச்சு இருக்கு!”ன்னு சொல்றாரு!
அது என்ன பேராசை? ‘என் பிள்ளைகள் நல்லா இருக்கணும்!’ங்கிற பேராசை! அதுக்காக, அவ புருஷனோட முழு ராஜ்யத்தையும் திருடி, தன்கிட்ட வச்சுக்கிட்டா!
நம்ம கிராமத்துல பாருங்க… சின்னப் புள்ளைங்க சண்டை போடும். அப்போ அம்மா என்ன சொல்லுவா? “இவனை நான் பெத்தேன்! இவனோட சக்தியும் என்னோடது தான்! நான் தான் இவனைக் காப்பாத்துவேன்!”னு சொல்லுவா இல்லையா? அது தான்டா இந்த ஸ்லோகம்!
ஆத்தா சொல்றா… சிவனாருக்கும் எனக்கும் சண்டையே இல்லை! நான் தான் அவர்! அவர் தான் நான்! ஆனா, உலகத்துக்காக, ‘நான் தான் இப்போ செயல் வடிவத்துல இருக்கேன்’னு சொல்றா!
சங்கரரின் இந்த வர்ணனை, நம்மளைப் பக்தி வெள்ளத்துல மூழ்கடிக்குது.
மாரியம்மாள்:
அய்யோ தாயே! என் அம்மா! நீ இவ்வளவு கருணை கொண்டவளா! உன்னோட மார்பின் பாரம் தாங்க முடியாம நீ குனிஞ்சு இருக்கிறன்னு சொன்னவுடனே, என் உள்ளம் முழுக்க வலிக்குதே!
சிவஞானம் ஐயா:
வலி இல்ல தாயி! அது தான் ஆனந்தம்! அந்தக் குனிவு தான் நமக்குக் கிடைக்கிற ஞானப்பால்! அந்தச் செம்மை தான், நமக்குக் கிடைக்கிற உஷ்ணம்! அந்த மூன்று கண்ணு தான், நமக்குக் கிடைக்கிற வெளிச்சம்!
நாம, எத்தன நூல்கள்ல, தாயைப் பத்திப் படிச்சாலும்… இந்தப் பாட்டைப் படிக்கிறப்ப,
“குசாப்⁴யாமானம்ரம்”
இந்த ஒரு வரியில, உலகத்தோட மொத்தத் தாய்மையின் பாரமும் இறங்கிடுது!
குப்பாயி:
ஐயா! இப்போ எனக்கு நல்லா புரியுது! நாங்க கஷ்டப்படுறப்ப, சாமி கல்லா நிக்குதேன்னு கவலைப்படுவோம். ஆனா, சங்கரர் சொல்றாரு… அது கல்லு இல்ல, உணர்ச்சி பூர்வமான, முழு சக்தியைத் தனக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு, நம்மளுக்காகக் குனிஞ்சு நிக்கும் அம்மான்னு!
சிவஞானம் ஐயா:
ஆமாடா! நீ இனிமே கோவில்ல அம்மனைப் பார்த்தா, அவளுக்கு மூணு கண்ணு இருந்தாலும், நெற்றியில் பிறைச் சந்திரன் இருந்தாலும், பயப்படாதே! அதெல்லாம் சிவனோட சக்தி! உன்னை ரட்சிக்கறதுக்காக, அந்தப் பரம்பொருளை அப்படியே கவர்ந்து, தனக்குள்ள வச்சுக்கிட்டு, தாய்மையின் பாரத்தால் குனிஞ்சு நிக்கிறா!
இந்த ஞானம் தான், நம்மளை வேதாந்தத்துக்குள்ள இழுத்துட்டுப் போகுது. இந்த உலகம், வெறும் மாயை இல்ல; ஆத்தாளின் திருமேனி! அவளோட உதிரம்! அவளோட செயல்!
இனிமே, நம்ம கிராமத்துல, யாராவது ‘சிவன் பெருசா? சக்தி பெருசா?’னு கேட்டா… நீங்க சொல்லணும்! ரெண்டு பேருமே ஒருத்தர் தான்! ஆனா, நம்மைக் காப்பாத்த, முழுப் பொறுப்பையும், முழு அதிகாரத்தையும் ஏத்துக்கிட்டு, மார்பின் பாரத்தால் குனிந்து, செந்நிற வடிவில், பிறைச் சந்திரனைச் சூடி, நம்ம ஆத்தா தான் நிக்கிறா!
அவள் தான் சர்வமும்! அவளுக்கு ஈடு, ஏதுமில்லை! இது தான் சங்கரரின் சௌந்தர்ய லஹரி! இது தான் நம் வேதாந்தம்! இது தான் நம்ம தாயின் கருணை!
மாரியம்மாள்:
ஆத்தா! ஆதி பராசக்தி! இந்த பாமரங்களுக்கு நீ கருணை காட்டி, உன்னோட அன்பைப் புரிய வச்சியே! உன்னோட பாதத்துல என் கண்ணீரை காணிக்கை வைக்கிறேன்!
சிவஞானம் ஐயா:
அவளைச் சரணடைவோம்! அவள் பாதம் தான் நமக்கு முக்தி!
(அனைவரும் பக்திப் பரவசத்தில், அழுது, ஆத்தாளின் நாமத்தை உச்சரிக்கிறார்கள். பக்தி வெள்ளத்தில், அந்த ஆலமரத்தடி முழுக்க, அமைதியும், ஆனந்தமும் நிறைந்தது.)
Users Today : 105
Users Yesterday : 188
Total Users : 46332
Views Today : 152