காக்கும் காதணி (28)

*காக்கும் காதணி*

சிவஞானம் ஐயா:

என் தாயே! உன்னோட பெருமையைச் சொல்ல, எனக்கு எங்கே வார்த்தை இருக்கு! சங்கர பகவத் பாதர், அடுத்தாப்ல பாடின பாட்டை நான் இப்போ சொல்றேன். அதைக் கேட்டா, உலகத்துல நீ பார்க்கிற அத்தனை தெய்வங்களும், அத்தன சக்திகளும், உனக்கு ஒரு தாய்க்கு முன்னாடி தூசுன்னு தெரியும்!

ஸுதா⁴மப்யாஸ்வாத்³ய ப்ரதிப⁴யஜராம்ருத்யுஹரிணீம்

விபத்³யந்தே விஶ்வே விதி⁴ஶதமகா²த்³யா தி³விஷத:³ ।

கராலம் யத்க்ஷ்வேலம் கப³லிதவத: காலகலனா

ந ஶம்போ⁴ஸ்தன்மூலம் தவ ஜனநி தாடங்கமஹிமா

மாரியம்மாள்:

ஐயா! இந்த வார்த்தை எல்லாம் பெரிய வார்த்தைகளா இருக்குதே! ஆனா, ஏதோ ஒரு வலி, உள்ளுக்குள்ளே அடிக்குதே! அமிர்தம், மரணத்தை வெல்லும்னு சொல்வாங்களே… அதைப் பத்தி ஏதோ பேசுற மாதிரி இருக்கே?

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமா தாயி! நீ நல்லா கவனிச்சே! இந்த உலகத்துல, கடவுள்னு ஒரு கூட்டத்தை சொல்றோமே, அவங்க இருக்கிறாங்க. இந்திரன் இருக்கான், பிரம்மன் இருக்கான். இவங்க எல்லாம் சாகாதவங்கன்னு தானே நம்ம நெனப்பு?

குப்பாயி:

ஆமா ஐயா! அவங்க எல்லாம் அமிர்தம் குடிச்சவங்க தானே? அதனால அவங்களுக்கு வயசும் ஆகாது, சாவும் வராதுன்னு எங்க அப்பன் சொல்லியிருக்கான்.

சிவஞானம் ஐயா:

இங்கே தான், சங்கரர் வேதாந்தத்தின் சவுக்கடியை கொடுக்கிறாரு! கேளுங்க என் மக்களே!

“ஸுதா⁴மப்யாஸ்வாத்³ய ப்ரதிப⁴யஜராம்ருத்யுஹரிணீம்”

சிவஞானம் ஐயா:

“ஸுதா⁴ம் ஆஸ்வாத்³ய” – அதாவது, அமிர்தம் (சுதா)னு சொல்றோமே… அதை நல்லா ருசிச்சு குடிச்சதுக்கு அப்புறமும் கூட! அமிர்தம் என்ன செய்யும்? “ஜராம்ருத்யு ஹரிணீம்” – பயங்கரமான கிழத்தனம், சாவை எல்லாம் போக்கக் கூடிய சக்தி அந்த அமிர்தத்துக்கு இருக்கு!

அப்படீன்னா, இந்திரனும் மத்த தெய்வங்களும், அமிர்தத்தைக் குடிச்சதால, அவங்களுக்கு மரணம் வரக் கூடாது இல்லையா? ஆனா, அடுத்த வரியைப் பாரு! உன் மனசு கலங்கிப் போகும்!

“விபத்³யந்தே விஶ்வே விதி⁴ஶதமகா²த்³யா தி³விஷத:³”

“விபத்³யந்தே விஶ்வே” – அதாவது, உலகம் முழுக்க இருக்கிற அத்தனை தேவர்களும், கடைசியில அழிஞ்சு போறாங்க! நாசமடைகிறார்கள்!

முத்தையா:

என்னது! பிரம்மாவும் இந்திரனும் செத்துப் போயிடுவாங்களா? நாங்க என்னமோ அவங்க நிரந்தரம்னு நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கோமே!

சிவஞானம் ஐயா:

அது தான்டா வேதாந்தம்! நிரந்தரம் எதுவுமே கிடையாது! “விதி⁴”ன்னா பிரம்மன். “ஶதமகா²த்³யா”ன்னா இந்திரன் முதலான தேவர்கள்! அத்தனை தெய்வங்களும், காலத்தோட கணக்குல, சாகுறாங்க! அழிஞ்சு போறாங்க!

அமிர்தம் குடிச்சது எதுக்கு? சாகாம இருக்கணும்னு தானே? ஆனா, அவங்க எல்லாம், பிரம்மப் பிரளயத்துல, ஒரு யுகம் முடியறப்ப, அழிஞ்சு போகத் தான் செய்றாங்க!

இதன் பொருள் என்ன தெரியுமா? அமிர்தம்ங்கிறது, இந்த உலகத்தோட ஒரு சக்தி! அது காலத்தை கொஞ்சம் தள்ளிப் போடும். ஆனா, காலத்தைக் கடந்து நிக்கிற சக்தி அதுக்கு இல்ல! இந்த உலகத்துல உருவான எதுவுமே, கடைசி வரைக்கும் நிரந்தரமா இருக்க முடியாது!

இப்ப பாரு! நம்ம வயல்ல நெல் விதைக்கிறோம். நல்ல அறுவடை நடக்குது. அது சந்தோஷம். ஆனா, அந்த நெல், ஒரு கட்டத்துல தீர்ந்து போகும். அதுல இருந்து வந்த வம்சம், காலம் முடியறப்ப, மறஞ்சு போகும். இது தான் விதி! தேவர்களும் இந்த விதியில இருந்து தப்ப முடியாது!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! அப்போ, எல்லாத்துக்கும் ஒரு முடிவு இருக்குன்னா… நம்ம ஈசனுக்கு இல்லையா? சிவனாரு, எல்லாத்துக்கும் மேல இல்லையா? அவரும் இந்த தேவர்களை மாதிரி அழிஞ்சு போயிட மாட்டாரா? என் மனசுல ஒரு பயம் வருதே ஐயா!

சிவஞானம் ஐயா:

அங்கே தான் தாயி! சங்கரர் உனக்கு தைரியத்தைக் கொடுக்கிறார்! சிவனைத் தொடுற சக்தி, காலத்துக்குக் கூட கிடையாதுன்னு சொல்றாரு!

இப்போ, இரண்டாவது பகுதியை கேளுங்க! இது தான், உலகத்துல தாய்மையின் அதிகாரத்தைக் காட்டுது!

அந்தக் காலத்துல, கடலைக் கடைஞ்சாங்கல்ல? அங்கே இருந்து அமிர்தம் வந்துச்சு. அதைத்தான் தேவர்கள் குடிச்சு, கொஞ்ச காலத்துக்கு அழியாம இருக்க நினைச்சாங்க. ஆனா, அதுக்குப் பக்கத்துலயே, ஒரு பயங்கரமான விஷம் வந்துச்சு. அது தான் ஆலகாலம்! க்ஷ்வேலம்!

“கராலம் யத்க்ஷ்வேலம் கப³லிதவத:”

“கராலம் க்ஷ்வேலம்” – அதாவது, மிகவும் பயங்கரமான, கரிய நஞ்சை! “கப³லிதவத:” – அப்படியே எடுத்து விழுங்கினவர் யாரு? நம்ம ஈசனாரு!

குப்பாயி:

ஓஹோ! அந்த ஆலகாலத்தை விழுங்கினதால தானே அவருக்குக் கழுத்து நீலமாச்சு? நீலகண்டர்னு சொல்றோமே!

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமா! ஆனா, நெனச்சுப் பாரு! தேவர்கள் எல்லாம் சாகாம இருக்க அமிர்தம் குடிச்சாங்க! ஆனா, நம்ம ஐயன்… உலகமே அழிஞ்சு போகுமேன்னு, சாவைத் தரக்கூடிய கொடிய விஷத்தை, துணிஞ்சு எடுத்து குடிச்சாரு! இது எங்கயோ கேட்ட கிராமத்துக்கதை மாதிரி இருக்கும். ஆனா, இதுல தான் வேதாந்தமே இருக்கு!

நம்ம திருவாசகத்துல மாணிக்கவாசகர் பாடுறாரு:

“அருள்நிறை அமுதே அருமறைப் பொருளே

தெருள்நிறை சிவமே திருப்பெருந் துறையே”

சிவனார், அருளாகவே இருக்கிறவர். அவர் ஏன் அந்த விஷத்தைக் குடிச்சாரு? அவர் மட்டும் அந்தக் கொடிய விஷத்தை விழுங்கி இருக்கலைன்னா… உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை ஜீவராசியும் அங்கே அப்பவே செத்து போயிருக்கும்!

அப்ப, சிவனார் விஷத்தைக் குடிச்சது, தன் பிள்ளைகளை காப்பாத்தணும்னு தானே? அவர், தன் உயிரையே பணயம் வச்சாரு! அமிர்தம் குடிச்ச தேவர்கள் கூட, ஒரு காலத்துல செத்துப் போறாங்க. ஆனா, விஷத்தையே குடிச்ச நம்ம ஐயனுக்கு என்ன ஆச்சு?

“காலகலனா ந ஶம்போ⁴ஸ்தன்மூலம்”

“கால கலனா ந ஶம்போ⁴:” – அதாவது, காலம், அந்தப் பேரழிவை, சிவன் மேல போட முடியலை! காலத்தால, சிவனாரை அழிக்க முடியலை! அவர் சாகவே இல்லை!

முத்தையா:

அடடே! இது என்ன அதிசயம் ஐயா! அமிர்தம் குடிச்சவங்க அழிஞ்சு போறாங்க! விஷம் குடிச்சவரு, காலத்தைக் கடந்து நிக்கிறாரா? இதுக்கு என்ன காரணம்? இது எப்படி சாத்தியம்?

சிவஞானம் ஐயா:

இங்க தான் தாயி! என் தாயின் கருணையைப் பத்தி நீ உணரப் போற! இங்க தான், சங்கரர், கண்ணீர் விட்டு எழுதுன, அந்த வார்த்தை வருது! சிவனார் விஷத்தை விழுங்கினதால சாகாமல் இருக்க, என்ன காரணம்?

அது தான் இந்தக் கவிதையின் சாரம்! தாய்மையின் அதிகாரம்!

“தவ ஜனநி தாடங்கமஹிமா”

“தவ ஜனநி” – ஓ! என் அன்னையே! “தாடங்க மஹிமா” – உன்னோட காதுல இருக்கிற அந்தத் தாடங்கத்தோட (காதணியோட) மகிமை தான் காரணம்!

மாரியம்மாள்:

ஐயோ! ஒரு காதணியா? அது எப்படிங்க காலத்தையும், கொடிய விஷத்தையும் வெல்ல முடியும்? என் புத்திக்கு எட்டலையே ஐயா!

சிவஞானம் ஐயா:

இல்ல தாயி! இது வெறும் காதணி இல்ல! இது, நம்ம ஆத்தாளின் முழு அதிகாரத்தோட அடையாளம்!

நம்ம கிராமத்துல ஒரு அம்மா இருக்காங்கன்னு வச்சுக்கோ. அவங்க, கழுத்துல தாலி அணிஞ்சிருப்பாங்க. காலத்துல எந்தச் சண்டை வந்தாலும், எந்தப் பிரச்னை வந்தாலும், அந்தத் தாலியப் பிடிச்சு, “நான் உன்னோட மனைவியா இருக்கும் வரைக்கும், உனக்கு ஒண்ணும் ஆகாது!”ன்னு சொல்றதுல ஒரு சக்தி இருக்கா இல்லையா?

அதே மாதிரி தான்! சிவனார்ங்கிறவர், அசைவில்லாத பிரம்மம். அவர் விஷத்தை விழுங்குறப்ப, காலத்தின் பேரழிவு அவரை நோக்கி ஓடி வருது! இங்க தான் நம்ம ஆத்தா உள்ளே வரா!

அந்தத் தாடங்கம்ங்கிறது, ஸ்ரீவித்யா தத்துவத்துல ரொம்ப முக்கியமான விஷயம். அது, வெறும் அழகு சாதனம் இல்ல! அது, சிவனும் சக்தியும் ஒண்ணுன்னு சொல்ற இணைப்பின் அடையாளம்!

அதுதான் சிருஷ்டிக்கும் (படைத்தல்), ஸ்திதிக்கும் (காத்தல்), சம்ஹாரத்துக்கும் (அழித்தல்), திரோதானத்துக்கும் (மறைத்தல்), அனுக்கிரகத்துக்கும் (அருளல்) மூலக் காரணம்! இந்த ஐம்பெருந் தொழிலைச் செய்யுற சக்தி, அந்தத் தாடங்கத்துல இருக்கு! அதுதான் ஶ்ரீ சக்ர வடிவம்.

சிவனார் விஷத்தை விழுங்குறப்ப, ஆத்தா பார்வதி என்ன செஞ்சா? தன் காதணியின் சக்தியைப் பயன்படுத்தி, அந்த கொடிய ஆலகாலம், சிவன் உடலுக்குள்ள இறங்காம, அப்படியே கழுத்துல நிறுத்திட்டா!

நிறுத்திட்டான்னா என்ன அர்த்தம்? காலத்தால சிவனாரை அழிக்க முடியாம, காலத்தையே அந்தக் காதணி கட்டிப் போட்டுருச்சு! ஆத்தாளின் சக்தி, காலத்தை விடப் பெருசு! மரணத்தை விடப் பெருசு!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! எனக்கு இப்போ கண்ணீர் நிப்பாட்ட முடியல! தேவர்களைக் காக்க அமிர்தம் தோற்கடிக்கப்படுது. ஆனா, உலகைக் காக்க என் ஐயனைக் காக்க, என் தாயின் காதணி போதும்!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்ப, இந்த உலகத்துல, நீங்க ‘சாவு! சாவு!’னு பயப்படுறீங்களே… அந்தச் சாவையே கட்டுப்படுத்துற சக்தி யார்கிட்ட இருக்கு? நம்ம ஆத்தா கிட்ட தான்!

இந்தத் தாடங்கம், சம்சாரக் கடல்ல தத்தளிக்கிற நம்மளைக் காக்க, ஆத்தா போட்டுக்கிட்ட பாதுகாப்பு அரண்! நம்ம கவிஞர் ஒருவர், பாடுறாரு:

“நீறணி சிவனும் நின் அடியாரும் நின்னிலை உணர்ந்தாரே”

ஆமா! சிவனும் கூட, உன்னோட மகிமையை உணர்ந்ததால தான், இன்னைக்குக் காலத்தைக் கடந்து நிக்கிறார்!

சங்கரர், இந்த ஸ்லோகத்துல, எல்லா தெய்வங்களின் அதிகாரமும், ஆத்தாளின் சக்திக்குக் கீழ்ப்பட்டதுன்னு சொல்றாரு. ஏன் தெரியுமா?

இந்திரன், பிரம்மன் இவங்க எல்லாம் என்ன பண்றாங்க? உலகத்தை நடத்துற வேலைக்காரங்க! அவங்களுக்குன்னு ஒரு காலக்கெடு இருக்கு! ஆனா, நம்ம ஆத்தா? அவ தான் முழு அதிகாரி! அவ காலத்துக்குள்ள அடங்க மாட்டா!

முத்தையா:

அப்ப, ஐயா! நம்ம வீட்டுக்காரங்க, சும்மா சில்லறை காசு கொடுத்து, கறி வாங்கிட்டு வரச் சொல்றப்ப, அவங்க கிட்ட பணம் இருக்கும். ஆனா, மொத்த வீடே விபத்துல சிக்கிறப்ப, வீட்டு முதலாளி தானா கையெழுத்துப் போடுவாரு?

சிவஞானம் ஐயா:

அடே முத்தையா! நீ நல்ல உவமையா சொன்னே! அமிர்தம்ங்கிறது, நம்ம சாமான் வாங்குற சில்லறைக் காசு மாதிரி! அது, கொஞ்ச காலத்துக்கு அழியாம இருக்க உதவும். ஆனா, அந்த வீடே அழிஞ்சு போறப்ப… அதாவது, பிரளயம் வர்றப்ப… அந்த சில்லறை காசு வேலை செய்யாது!

ஆனா, நம்ம ஆத்தாளோட தாடங்கம் எது மாதிரி தெரியுமா? அது, அந்தக் குடும்பத்தோட பத்திரம் மாதிரி! சொத்து முழுவதையும் நிரந்தரமா வச்சிருக்கிற அதிகாரம்!

அது தான் சிவனாருக்குக் காலத்தைக் கடந்து நிக்கிறதுக்கு உதவுது. ஏன்னா, அவர் ஆத்தாளின் சக்தியை, தாடங்கத்தின் ரூபமா அணிஞ்சு இருக்காரு!

மாரியம்மாள்:

இப்ப எனக்குப் புரியுது ஐயா! ஆத்தாளின் தாடங்கத்தைக் கடந்து, எந்தச் சக்தியும், என் ஐயனைத் தொட முடியாது! அப்போ, நாங்க என்ன பாவம் செஞ்சாலும், எங்களை மரணம் அண்ட விடாம, என் தாயின் காதணி எங்களைக் காப்பாத்தும்னு நம்பலாமா ஐயா?

சிவஞானம் ஐயா:

நம்பலாம் இல்ல தாயி! அது தான் நிதர்சனம்! சம்சார துயரங்கள் தான், நம்ம ஆலகாலம். பசி, நோய், கடன், துக்கம், அக்ன்யானம்… இதெல்லாம் தான் விஷம்! இந்த விஷத்தை நீ தாங்கணும்னா, உனக்கு எது வேணும்? ஆத்தாளின் அருள்!

சிவனையே காலம் தீண்டாமல் காக்கிற சக்தி, உனக்கு ஒரு சாதாரண கஷ்டத்தை நீக்க மாட்டாளா? நிச்சயமாக நீக்குவாள்!

சங்கரர், இந்த ஸ்லோகத்துல, தாய்மையின் அதிகாரத்தைப் பிரகடனம் செய்றாரு! இந்த ஸ்லோகத்தை மனசுல வச்சுட்டு, நீ அவளைக் கும்பிட்டா… உனக்கு என்னென்ன நன்மை நடக்கும் தெரியுமா?

நீ, தேவர்களை மாதிரி அழிஞ்சு போறவன் இல்ல! ஆத்தாளின் கருணை உனக்குக் கிடைச்சா, நீ காலத்தைக் கடந்து நிக்கிற ஞானத்தைப் பெறுவ!

உன்னோட கஷ்டங்கள், விஷம் மாதிரி உன்னைத் தாக்கினாலும், ஆத்தாளோட சக்தி, உன்னை நீலகண்டனா (விஷத்தை உள் நிறுத்தியவனாக) மாத்திடும்! அதாவது, கஷ்டத்தை நீ உள்வாங்கி, அதிலிருந்து விடுதலை ஆவ!

கிழத்தனம், சாவுன்னு பயப்படுற அத்தனைக்கும், ஆத்தாளின் காதணி (ஶ்ரீ சக்ரம்) தான் மருந்து!

சங்கம் வைத்த தமிழ் வளர்த்த மதுரை மீனாட்சியைப் பத்தி, ஒரு கவிஞர் பாடின பாட்டை ஞாபகம் வச்சுக்கோங்க!

“கல்லால் அடி பட்டு,

காணாது கிடந்தாலும்,

அம்மையின் தாடங்கம்

அசைந்து ஆடும்”

அவளோட சக்தி, அசைஞ்சு ஆடிக்கிட்டே இருக்கு! உலகம் ஆடுறதுக்கு காரணமே, அவளோட காதணி ஆடுறது தான்! இந்த ஆட்டத்துக்கு பேரு தான் சிருஷ்டி!

அப்பா! இதுக்கு மேல எனக்குச் சொல்ல வார்த்தை இல்லை! நம்ம ஆத்தா, எந்த அளவுல கருணை கொண்டவளா இருக்கான்னு பாருங்க!

சிவனார், உலகத்துக்காக விஷத்தைக் குடிச்சப்ப, ஆத்தா, ‘நான் இருக்கேன்!’னு சொல்லி, அந்தக் கொடிய காலக்கணக்கையே தடுத்து நிறுத்துனா!

ஒரு தாய், தன் கணவர் கஷ்டப்படுறப்ப, ‘நான் கை விட மாட்டேன்!’னு சொல்ற பாசம் இருக்கே… அது தான் இந்த ஸ்லோகத்தோட வேதாந்தம்! அந்தப் பாசம் தான், சிவனோட கழுத்துல நீல நிறமா நிக்குது! அந்த நீல நிறம், சாவையே விழுங்கின வெற்றி! அந்த வெற்றிக்குக் காரணம், நம்ம ஆத்தாளின் தாடங்கம்!

மாரியம்மாள்:

என் தாயே! உன்னோட காதணிக்கு இவ்வளவு சக்தியா! அப்போ, என் புருஷன் கஷ்டப்படுறப்ப, நான் உன்னை நெனச்சு கும்பிட்டா… அந்த கஷ்டம் நீங்கிடுமா?

சிவஞானம் ஐயா:

நீங்குறதுக்குத் தான் தாயி, அவள் இந்த ரூபத்தையே எடுத்திருக்கா! நீ கண்ணீரோட அவளைக் கூப்பிட்டா, அவள் கேட்காம இருக்க மாட்டா!

தேவர்கள் எல்லாம், சொர்க்கத்துல அமிர்தம் குடிச்சு, ராஜபோகத்துல திளைச்சாங்க. அவங்களுக்கே சாவு உண்டு! ஆனா, நம்ம ஈசனுக்கு, வெறும் விஷமே கதியா வந்தப்ப… ஆத்தா காதணியோட வந்து, காலத்தை நிறுத்துனா!

இதிலிருந்து நீ என்ன கத்துக்கணும்? உன் வாழ்க்கையில, எவ்வளவு விஷம் மாதிரி கஷ்டங்கள் வந்தாலும், நீ பயப்படாதே! உன் தாய் இருக்கா! அவளோட அருள் தான் உனக்கு அமிர்தம்! அவளோட தாடங்க மகிமை தான் உன்னைக் காக்கும் கவசம்!

சிவஞானம் ஐயா:

நம்ம ஆத்தா! முழு பிரபஞ்சத்தையும், காலத்தையும் தன் காதணியின் ஒளியால கட்டிப் போட்டவள்! அவள் நம்மை எப்படி கை விடுவா?

இந்த ஸ்லோகத்தைப் படிச்சுட்டு, இனியும் நீங்க பயந்து நடுங்குனீங்கன்னா… அது உங்களோட அறியாமை! ஆத்தாளின் கருணை மேல நம்பிக்கை வையுங்க!

உங்க வீட்டுல, நீங்க தாயா இருக்கீங்க! ஒரு தாயோட வலிமையும், அதிகாரமும், காலத்தை நிறுத்துற அளவு இருக்கும்னு சங்கரர் சொல்லி இருக்காரு! நீங்களும் அந்தக் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்குற சக்தியா வாழுங்க! ஆத்தாளின் சக்தி உங்களுக்குத் துணை நிற்கும்!

(அந்தக் கிராமத்து மக்கள் அத்தனை பேரும், தாங்கள் பெற்ற ஞானத்தின் ஆழத்தில், கண்ணீரும், பக்தியுமாக அன்னையின் நாமத்தைச் சொல்லி, உள்ளம் உருகிப் போகிறார்கள். சிவஞானம் ஐயாவின் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகுகிறது.)