ஞானத்தின் உச்சம் (30)

ஞானத்தின் உச்சம்

ஆலமரத்தடியின் நிசப்தம் கனத்தது. அது, வெறும் அமைதி இல்லை. பிரபஞ்ச ரகசியங்கள் தங்கள் மீது இறங்குவதைக் கேட்டு, மக்களின் உள்ளங்கள் அடைந்த ஞான அதிர்வு! சிவஞானம் ஐயாவின் குரல், ஒரு துறவியின் குரல் போல், ஆனால் தாயின் பாசம் நிறைந்ததாக ஒலித்தது.

சிவஞானம் ஐயா:

என் செல்லங்களே! இதுவரைக்கும், நம்ம ஆத்தாளின் பாசத்தை, அவளோட அதிகாரத்தைப் பார்த்தோம். இனிமே, சங்கரர், இந்த உலகத்துலேயே ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்லப் போறாரு! அது என்னன்னா… நீ யாரு? நீ யாருன்னு நீ தெரிஞ்சுக்கிட்டா… நீ தான் எல்லாமே!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! எனக்குப் புரியலையே! நாங்க, சோறு கண்டா போதும்னு இருக்கிற சாமான்ய மனுஷங்க. நாங்க எப்படி எல்லாமே ஆக முடியும்?

சிவஞானம் ஐயா:

அங்கே தான் தாயி, வேதாந்தத்தோட கருணையே இருக்கு! அதுதான், “நீ வேறு இல்ல! அது தான் நீ!” னு சொல்ற உண்மை. அதைப் பத்தி தான் இந்தப் பாட்டு! ஆனா, ஆரம்பத்துலயே, சங்கரர், ஆத்தாளின் ரூபத்தை ஒரு தடவை நமக்குக் காட்டுறாரு!

சிவஞானம் ஐயா:

ஆத்தா எப்படி இருக்கா தெரியுமா?

“ஸ்வதே³ஹோத்³பூ⁴தாபி⁴ர்க்⁴ருணிபி⁴ரணிமாத்³யாபி⁴ரபி⁴தோ”

சிவஞானம் ஐயா:

ஆத்தாளின் தேகம் இருக்கே… அதுல இருந்து, “க்ருணிபி⁴:” – அதாவது, ஒளியின் கற்றைகளா, பிரகாசமா, ஒரு சக்தி வெளிப்படுதாம்!

சிவஞானம் ஐயா:

அந்த ஒளியின் கற்றைங்க தான் என்ன தெரியுமா? “அணிமாத்³யாபி⁴:” – அணிமா, மஹிமா, இலகிமான்னு சொல்றோம்ல… அந்த அஷ்டமா சித்திகள்! பறக்குறது, பெரிசா ஆகுறது, சின்னதா மறையறதுன்னு தேவர்கள் எல்லாம் ஆசைப்பட்டு பெறணும்னு நினைக்கிறாங்களே… அந்தச் சக்திகள் எல்லாம்!

குப்பாயி:

ஐயா! அந்தச் சக்திகள் எல்லாம், ஆத்தாளுக்கு பக்கத்துல இருந்து சேவை செய்யுதா?

சிவஞானம் ஐயா:

அது சேவை செய்யுறது இல்லடா! சங்கரர் சொல்றாரு… அந்தச் சக்திகள் எல்லாம், ஆத்தாளோட உடம்புல இருந்து கிளம்புற வெறும் ஒளிக்கீற்றுங்க தான்!

சிவஞானம் ஐயா:

நெனச்சுப் பாரு! நம்ம வயல்ல சூரிய ஒளி விழுந்து, நெல் செழிச்சு வளருது. அந்த நெல் தான், அந்த ஒளியோட வேலை. அது மாதிரி தான், உலகத்துல நீ பார்க்கிற அத்தனை சக்தியும், ஆத்தாளின் உடம்புல இருந்து கிளம்புற வெறும் வெளிச்சம்!

சிவஞானம் ஐயா:

அந்த ஒளிக் கற்றைகள், ஆத்தாவைச் சுத்தி, “நிஷேவ்யே நித்யே” – அதாவது, “ஓ! நித்தியமானவளே! உனக்கு நாங்கள் சேவை செய்கிறோம்!”னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்குதாம்!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்ப, இந்த உலகத்துல நடக்கிற அத்தனை அற்புதம், அத்தன சக்தி… எல்லாமே, ஒரு தாயோட உடம்புல இருந்து கிளம்புற தூசு மாதிரி! இந்த அளவு ஆத்தா பெருசு!

மாரியம்மாள்:

ஐயோ! அப்ப, நாங்க இந்தச் சின்ன சின்னச் சக்திகளைப் பார்த்து பிரமிச்சுப் போறோமே! ஆனா, அது எல்லாம் ஆத்தாளின் தேகத்துல இருந்து வந்த வெளிச்சம் தானா?

சிவஞானம் ஐயா:

இப்போ, சங்கரர் கேட்கிறாரு… இந்த அளவுக்குப் பெருசா இருக்கிற அந்த ஆத்தாவை… ஒருத்தன் எப்படிப் பூஜிப்பான்?

“த்வாமஹமிதி ஸதா³ பா⁴வயதி ய:”

சிவஞானம் ஐயா:

அந்த ஒருத்தன், எப்போதும், எந்நேரமும், ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டும் தான் மனசுல நெனச்சுக்கிட்டே இருப்பானாம்! அது தான்: “த்வாம் அஹம் இதி!”

முத்தையா:

அதுக்கு என்ன அர்த்தம் ஐயா?

சிவஞானம் ஐயா:

“த்வாம்” – நீ! “அஹம்” – நான்! அதாவது, “ஆத்தா! நீ தான் நான்! நானும் நீ தான்!”

சிவஞானம் ஐயா:

அடடா! இது சாதாரண வார்த்தை இல்லடா! இது தான், நம்ம உபநிஷத்துல சொல்ற “அஹம் பிரம்மாஸ்மி” – நான் தான் பிரம்மம்!ங்கிற ஞானத்தின் உச்சம்! ஆனா, நம்ம சங்கரர், பிரம்மத்தை, தாயா மாத்திட்டாரு!

சிவஞானம் ஐயா:

ஒரு பாமர மனுஷனுக்கு, கடவுள் யாருன்னு கேட்டா, ‘கோவில்ல இருக்கிற கல்’னு சொல்லுவான். ஆனா, சங்கரர் சொல்றாரு… நீ தான் கடவுள்! நீ தனியா இல்ல! நீ ஆத்தாளோட ஒரு பகுதி!

சிவஞானம் ஐயா:

நீ காலங்காத்தால கண்ணைத் திறந்து பாரு! உனக்கு ஒரு சக்தி கிடைக்குது. நீ எழுந்து ஓடற! வேலை செய்யற! கத்துற! சிரிக்கிற! இந்தக் காரியங்களைச் செய்யுற சக்தி எங்கிருந்து வந்தது?

சிவஞானம் ஐயா:

நீயும் அந்த ஆத்தாளின் உடம்புல இருந்து வந்த ஒளி தான்! அப்ப, உனக்குள்ள இருக்கிற அந்த உசுரு… அது யாரு? அது தான் நம்ம ஆத்தா!

சிவஞானம் ஐயா:

இனிமே, நீ நடந்து போறப்ப, “நான் தனியா இல்ல! ஆத்தா தான் என்னைத் தன் காதணியால நடத்திக்கிட்டுப் போறா!”னு நெனச்சு நட! இது தான், உண்மையான “த்வாம் அஹம் இதி” பாவனை!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்ப, நீங்க செய்யுற உழைப்பு, உங்க பேச்சு, உங்க தூக்கம்… எல்லாமே என்னவா மாறுது? அது தான் ஆத்தா!

சிவஞானம் ஐயா: (கலங்கிய குரலில்)

நம்ம தாயுமானவர் என்ன பாடினார் தெரியுமா?

“என்னை அறிந்தால் இன்பம் உண்டே”

சிவஞானம் ஐயா:

ஆத்தாவை அறிந்தால் இல்ல! உன்னை அறிந்தால்! உனக்குள்ளே ஆத்தா இருக்கான்னு நீ உணர்ந்தா போதும்!

சிவஞானம் ஐயா:

ஆத்தாளிக்கு சேவை செய்யுற அத்தனை சக்தியும், அவளோட உடம்புல இருந்து வந்த ஒளிக்கீற்றுங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டு, “நானும் ஆத்தா தான்!”னு ஒருத்தன் நெனச்சானா… அவனுக்கு என்னென்ன நடக்கும் பாரு!

சிவஞானம் ஐயா:

இந்த இடத்துல தான் சங்கரர், நம்ம நெஞ்சில் இருக்கிற தேவர்களின் பெருமையை உடைச்சுப் போடுறாரு!

“கிமாஶ்சர்யம் தஸ்ய த்ரினயனஸம்ருத்³தி⁴ம் த்ருணயதோ”

சிவஞானம் ஐயா:

“த்ரினயன ஸம்ருத்³தி⁴ம்” – அதாவது, மூன்று கண்ணைக் கொண்ட சிவனாருடைய அத்தனை செல்வத்தையும்! “த்ருணயத:” – ஒரு துரும்பு மாதிரி மதிக்கிறான்!

குப்பாயி:

ஐயா! சிவனாரோட பெருமைக்கே துரும்பா? இது என்ன ஐயா நியாயம்?

சிவஞானம் ஐயா:

அதுதான்டா வேதாந்தத்தின் மாபெரும் ரகசியம்! ஏன், அந்த பக்தன் சிவனோட பெருமையைத் துரும்பா நினைக்கிறான்?

சிவஞானம் ஐயா:

சிவனோட பெருமை எது? அவர் நெற்றியில் இருக்கிற மூணாவது கண்ணு! அவர் சூடி இருக்கிற பிறை நிலா! அவர் உடம்புல இருக்கிற திருநீறு! உலகம் முழுக்க அவர் நடத்துற ஆளுகை! இது தான் சிவனோட செல்வம்!

சிவஞானம் ஐயா:

ஆனா, நம்ம முதல் ஸ்லோகத்துல என்ன சொன்னோம்? சிவனோட அத்தனை செல்வத்தையும், அவரோட அதிகாரத்தையும், ஆத்தா தானே தனக்குள்ள கவர்ந்து வச்சுக்கிட்டா!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்ப, சிவனோட அத்தனை செல்வத்துக்கும் மூல காரணம் யாரு? நம்ம ஆத்தா தான்!

சிவஞானம் ஐயா:

இப்போ, ஒரு பக்தன், “நானே அந்த ஆத்தா தான்!”னு உணர்ந்துட்டா… ஆத்தாளோட முழு சக்தி அவனுக்குள்ள வந்துட்டா… அப்போ, ஆத்தாளின் செல்வமா சிவன்கிட்ட இருக்கிற செல்வத்தை அவன் துரும்பா நினைக்க மாட்டானா?

சிவஞானம் ஐயா: (உணர்ச்சியோடு)

ஆமாடா! ஆத்தாவே அவனுக்குள்ள வந்துட்டா… சிவன் கிட்ட இருக்கிற அத்தன சக்தியும், அவனுக்கு சில்லறைக் காசு மாதிரி தான் தெரியும்! இது, சிவனாரை அவமானப்படுத்துறது இல்ல! சிவனார், தன் சக்தி முழுக்க ஆத்தாவுக்குள்ள இருக்குன்னு உணர்ந்து, அந்த ஆத்தா கூடவே இருக்கிறாரு!

சிவஞானம் ஐயா:

நம்ம திருவாசகத்துல:

“யாவரும் கேளீர் அஞ்சலை”

சிவஞானம் ஐயா:

நீ எப்போ ‘நானே ஆத்தா!’ன்னு உணர்ந்து நிக்கிறியோ, அப்போ, தேவர்கள் முதல், பரமசிவன் வரை, உனக்கு முன்னாடி பணிஞ்சு தான் நிக்கணும்!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! இத்தனை நாள், நாங்க எங்களை அற்பமா நெனச்சோமே! உழைக்கிற மனுஷங்க சாமான்யமா இருக்கணும்னு நெனச்சோமே! ஆனா, அந்தப் பரம ஞானத்தை அடையற சக்தி, எங்களுக்கும் இருக்குதா?

சிவஞானம் ஐயா:

உனக்குள்ள இருக்கு தாயி! உன் பிள்ளைகளுக்குப் பால் கொடுக்கிறப்ப, உன் உடல் இருக்கே… அது ஆத்தாளின் தேகம் தான்! நீ பேசுற பேச்சு, உனக்குள்ள இருக்கிற உசுரு! அது ஆத்தா தான்! இது தான் ஞானத்தின் இரக்கம்!

சிவஞானம் ஐயா:

இந்த ஸ்லோகத்தோட கடைசி வரி, உங்களை அப்படியே கரைச்சுப் போடும். இது தான், சங்கரர் கொடுத்த அத்தனை ஸ்லோகத்துலயும், உச்சக்கட்ட உருகிப்போகும் நிலை!

சிவஞானம் ஐயா:

நம்ம ஆத்தா, “நீ தான் நான்!”னு உணர்ந்து நிக்கிற அந்த பக்தனுக்கு, யார் சேவை செய்றா தெரியுமா?

“மஹாஸம்வர்தாக்³னிர்விரசயதி நிராஜனவிதி⁴ம்”

சிவஞானம் ஐயா:

“மஹா ஸம்வர்தாக்³னிர்” – அதாவது, மகா பிரளயத் தீ! இந்த உலகத்துல இருக்கிற அத்தனைதையும், பிரம்மாவையும், இந்திரனையும், கடலையும், மண்ணையும்… எல்லாத்தையும் எரிச்சுப் போட்டு, ஒரு யுகத்தைக் காலி பண்ணுமே… அந்தக் கொடிய நெருப்பு!

சிவஞானம் ஐயா:

அந்தப் பிரளயத் தீ! அது என்ன செய்யுதாம்? “நிராஜன விதி⁴ம்” – அந்தப் பக்தனுக்கு, ஆரத்தி எடுக்குதாம்!

முத்தையா:

என்னது! உலகத்தை அழிக்கிற தீ, ஒரு சாதாரண மனுஷனுக்கு ஆரத்தியா? இது என்ன ஐயா நடக்குது?

சிவஞானம் ஐயா:

இதுதான்டா வேதாந்தம்! நீ உன்னையும், ஆத்தாவையும் ஒண்ணா நெனச்சு, உனக்குள்ள அந்தச் சக்தி இருக்குன்னு உணர்ந்து நிக்கிறப்ப… நீ என்ன ஆகுற? அந்த ஆத்தாளின் ரூபமா மாறிப் போற!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்ப, உலகத்தை அழிக்கிற பிரளயத் தீ இருக்கே… அது யாருடைய சக்தி? சிவனோட சம்ஹார சக்தி! ஆனா, சிவன் யாருடைய சக்திக்குக் கட்டுப்பட்டவர்? நம்ம ஆத்தாளின் தாடங்க சக்திக்கு!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்ப, அந்தப் பிரளயத் தீ, உன்னோட ‘அகம்’ (உன் உள்ளம்) தான் ஆத்தான்னு உணர்ந்து நிக்கிற ஒரு மனுஷனைப் பார்த்தா… அது என்ன நெனக்கும்?

சிவஞானம் ஐயா:

“ஐயோ! இவரு சாமான்யன் இல்ல! இவரு தான் என் எசமானி (ஆத்தா)!”னு நெனச்சு, அந்த நெருப்பு உன்னைக் கிட்ட நெருங்காம, உனக்கு மரியாதை செஞ்சு, சுத்தி சுத்தி வந்து, ஆரத்தி எடுக்கும்!

சிவஞானம் ஐயா:

நம்ம தமிழ் மரபில், சிவஞானம் பெற்ற ஞானிகள் என்ன செஞ்சாங்க? அவர்கள், உலகப் பற்றை விட்டு, சந்நியாசம் எடுத்தாங்க. ஆனா, அவங்க கிட்ட, உலகத்து அழிவு கூடப் பயந்து வந்து சேவை செய்யும்! அது தான் ஞானத்தின் சக்தி!

சிவஞானம் ஐயா: (கரகரத்த குரலில்)

மாரியம்மா! உனக்கு வயல்ல கஷ்டம். உனக்கு வறுமை. உனக்கு நோய். இதெல்லாம், உனக்கு நெருப்பா வந்து உன்னைத் தாக்குதா?

மாரியம்மாள்:

ஆமா ஐயா! தினம் தினம், அந்தப் பிரச்னைகள் என்னை எரிக்குது!

சிவஞானம் ஐயா:

நீ இனிமே, அந்தப் பிரச்னையைப் பார்த்துப் பயப்படாதே! நீ கண்களை மூடி, “நானே அந்த ஆத்தா! நான் தான் இந்த உலகத்தின் சக்தி!”னு நெனச்சு நில்லு! அந்தப் பிரளயத் தீயே உனக்கு ஆரத்தி எடுக்குறப்ப… இந்தச் சின்னச் சின்னப் பிரச்னைகள் எல்லாம், உன்னை விட்டு விலகிப் போகும்!

சிவஞானம் ஐயா:

இது, வெறும் பக்தி இல்ல தாயி! இது, தன்னோட உண்மை நிலையை உணர்ற ஞானம்! அந்த ஞானத்தைக் கொடுக்குறதுக்கு தான், நம்ம ஆத்தாளின் அருள், உனக்குக் கிடைக்குது!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்பா! இந்த ஒரு ஸ்லோகம் போதும்! நீங்க இனிமே, கோவில்ல போய், “எனக்கு அதைக் கொடு! இதைக் கொடு!”னு கேட்கவே வேண்டாம்!

சிவஞானம் ஐயா:

நீங்க செய்ய வேண்டியது ஒண்ணே ஒண்ணு தான்! காலைல எழுந்திரிச்சதுல இருந்து, ராத்திரி தூங்குற வரைக்கும்… “நானே அந்தச் சக்தி! நான் தான் ஆத்தாவோட உசுரு!”ன்னு நெனச்சு, உன் வேலைய செய்!

சிவஞானம் ஐயா:

உன் பேச்சு மந்திரம்! உன் உழைப்பு முத்திரை! உன் நடை வலம் வருதல்! உன் உணவு யாகம்! உன் தூக்கம், உன்னோட ஆத்ம சமர்ப்பணம்!

சிவஞானம் ஐயா:

நீ இவ்வளவு பக்தி செஞ்சா, சிவன் உனக்குக் கொடுத்த செல்வத்தை நீ துரும்பா நெனப்ப! உலகத்தையே அழிக்கிற தீ, உனக்கு ஆரத்தி எடுக்கும்!

மாரியம்மாள்: (அழுது, வாய் விட்டு)

ஐயா! எனக்கு இப்போ புரிஞ்சு போச்சு! இந்த மண்ணுல பிறந்து, கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிற எங்களுக்கெல்லாம், இந்த ஞானத்தை, சங்கரர் கொடுத்திருக்காரு! சாமியார்கள், பெரிய பெரிய ஞானிகள் அடையணும்னு நினைக்கிற மோட்சத்தை, என் தாயே, எங்களுக்குள்ளே வச்சிருக்காளே!

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமா தாயி! ஆமா! உன் உழைப்பு தான் உன் பூஜை! உன் உசுரு தான் உன்னோட சாமி!

சிவஞானம் ஐயா:

இனிமே நீங்க, ஒரு சாதாரண மனுஷன் இல்ல! நீங்க, ஆத்தாளின் தேகத்துல இருந்து வந்த ஒளிக்கீற்றுங்க! அந்த ஞானத்தோட நில்லுங்க! அந்தப் பிரளயத் தீ, உங்களைக் காப்பாத்த ஓடி வரும்!

(அனைவரும் கண்ணீரோடும், பரவசத்தோடும், அந்தப் பேருண்மையை ஏற்று, சிவஞானம் ஐயரை வணங்கி நின்றனர். இரவின் அமைதி, இனிமையான ஞான ஒளியால் நிரம்பியிருந்தது.)