மனைவி வேஷம் (35)

மனைவி வேஷம்

இரவு விடிந்து, கதிரவனின் கிரணங்கள் ஆலமரத்தின் இலைகளின் ஊடே பூமியைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தன. ஆனால், கூடியிருந்த மக்கள் இன்னும் விலகவில்லை. சங்கரரின் பாடல்கள், அவர்களின் ஆன்மாவை உழுபொருளாக மாற்றிவிட்டது. மாரியம்மாளின் முகம், ஒரு தெளிந்த நீரோடை போல அமைதியாக இருந்தது. ஞானத்தின் உச்சக்கட்ட ரகசியத்தை அறியும் ஆவலில், மக்கள் சிவஞானம் ஐயாவை நோக்கினர்.

சிவஞானம் ஐயா:

என் உழைக்கும் மக்களே! இப்போ நான் சொல்லப் போற ஸ்லோகம் இருக்கே… அது தான், நாம் பேசின எல்லா வேதாந்தத்துக்கும் மொத்தச் சாரம்! நீங்க யார்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க. ஆத்தா எவ்வளோ கருணையானவன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க. ஆனா, அந்த ஆத்தா எங்க இருக்கா?

குப்பாயி:

ஐயா! ஆத்தா கோவில்ல இருப்பாங்க. இல்லன்னா, கைலாயத்துல சிவனோட இருப்பாங்க.

சிவஞானம் ஐயா:

இல்லடா! இந்த ஒரு பாட்டு போதும்! ஆத்தா எங்க இருக்கான்னு நீங்க தெரிஞ்சுக்கிட்டா… இனிமே, நீங்க பாக்குற எந்தப் பொருளையும், நீங்க சும்மா பார்க்க மாட்டீங்க!

சிவஞானம் ஐயா:

மனஸ்த்வம் வ்யோம த்வம் மருத³ஸி மருத்ஸாரதி²ரஸி

த்வமாபஸ்த்வம் பூ⁴மிஸ்த்வயி பரிணதாயாம் ந ஹி பரம் ।

த்வமேவ ஸ்வாத்மானம் பரிணமயிதும் விஶ்வவபுஷா

சிதா³னந்தா³காரம் ஶிவயுவதி பா⁴வேன பி³ப்⁴ருஷே

சங்கரர், ஆத்தாவைப் பார்த்துக் கேட்கிறார்… ஓ தாயே! நீ யார்? நீ எங்க இருக்க?

“மனஸ்த்வம் வ்யோம த்வம் மருத³ஸி மருத்ஸாரதி²ரஸி”

1. மனஸ் த்வம் (நீயே மனம்):

“மனஸ் த்வம்” – நீ தான் என் மனம்! நீங்க, ‘ஐயோ! என் மனசு அலைபாயுதே! மனசைக் கட்டுப்படுத்த முடியலையே!’னு கஷ்டப்படுறீங்களே… அந்த மனசு, ஆத்தா தான்! உனக்குள்ள இருக்கிற எண்ணம், ஆத்தா தான்!

2. வ்யோம த்வம் (நீயே ஆகாயம்):

“வ்யோம த்வம்” – நீ தான் ஆகாயம்! இந்த வானம், காத்து, வெளிச்சம்… இது எல்லாம் இல்லாம இருக்கிற வெற்றிடம் இருக்கே… அது தான் நீ!

3. மருத³ஸி (நீயே காற்று):

“மருத³ஸி” – நீ தான் காற்று! நீ சுவாசிக்கிற ஒவ்வொரு மூச்சும், இந்த உலகத்துல அசையுற அத்தனை காற்றும், நம்ம ஆத்தா தான்!

4. மருத்ஸாரதி²ரஸி (நீயே நெருப்பு):

“மருத்ஸாரதி²ரஸி” – மருத்ஸாரதி யாரு தெரியுமா? காற்றுக்கு சாரதி (ஓட்டிச் செல்பவர்)! அது நெருப்பு தான்! தீயை யார் ஒரு இடத்துல இருந்து இன்னொரு இடத்துக்குத் தள்ளிட்டுப் போறா? காத்து! அப்ப, நீ தான் நெருப்பு! உன் அடுப்புல எரியிற தீ, சூரியன்ல எரியிற தீ… அத்தனையும் நம்ம ஆத்தா!

“த்வமாபஸ்த்வம் பூ⁴மிஸ்த்வயி பரிணதாயாம் ந ஹி பரம்”

5. த்வம் ஆபஸ் த்வம் (நீயே நீர்):

“த்வம் ஆபஸ் த்வம்” – நீ தான் தண்ணீர்! நீ குடிக்கிற தண்ணி, மழை, ஆறு, கடல்… அத்தனையும் நம்ம ஆத்தா!

6. பூ⁴மிஸ்த்வம் (நீயே பூமி):

“பூ⁴மிஸ்த்வம்” – நீ தான் பூமி! நீ நின்னுட்டு இருக்கிற இந்த மண், நீ உழைக்கிற வயல்வெளி… அத்தனையும் நம்ம ஆத்தா!

அடடா! பஞ்சபூதங்கள்னு சொல்றோமே… மண், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம்… இந்த அஞ்சுமே யாரு? நம்ம ஆத்தா தான்! அதுக்கு மேல, மனசு! அதுவும் ஆத்தா தான்!

மாரியம்மாள்:

ஐயோ! ஐயா! நான் இத்தனை நாளா, மண்ணை வெறும் அழுக்குன்னு நெனச்சேனே! தீயை ஆபத்துன்னு நெனச்சேனே! இனிமே, இந்த உலகத்துல நான் பார்க்கிற எதுவுமே, சாதாரணமா தெரியாதே! எல்லாம் என் ஆத்தா!

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமா தாயி! நீ ஆத்தாவைத் தேடி எங்கேயும் போக வேண்டாம்! நீ கண்ணைத் திறந்து பார்த்தா, இந்த உலகம், இந்த மண், இந்த நீர்… எல்லாமே அவளோட உடம்பு!

சிவஞானம் ஐயா:

அது தான் கடைசி வரில சொல்றாரு… “த்வயி பரிணதாயாம் ந ஹி பரம்” – அதாவது, இந்த அஞ்சா ரூபத்துல நீ மாறிப் போன அப்புறம், உனக்கு மேல வேற ஒருத்தன் இல்லை! எல்லாமே நீ தான்! இந்த உலகமே நீ தான் தாயே!

இந்த இடத்துல, நம்ம தமிழ் ஞானிகள் பாடினதை நெனச்சுப் பாரு! திருமூலர், திருமந்திரத்துல என்ன சொன்னார்?

“நந்தி தேவர் உடம்பின் உள்ளே நான் கண்டேன்

நந்தி தேவரே ஞானப் பிரமமும்”

நம்ம உடம்பு, கோவில்! இந்த உலகமே ஆத்தாளின் உடம்பு! அதனால தான், சிவனும் சக்தியும் ஒண்ணுன்னு சொன்னோம். இந்த உலகம், அசைவற்ற பரம்பொருள் இல்ல! அசையுற சக்தி!

*நீ இனிமே தண்ணிய வீணாக்கக் கூடாது ஏன்னா, அது நம்ம ஆத்தா! நீ மண்ணை மாசு படுத்தக் கூடாது! அது நம்ம ஆத்தா! நீ காத்தை வீணாக்கி, நாசம் பண்ணக் கூடாது! அதுவும் நம்ம ஆத்தா!*

ஆத்தாளின் இந்தப் பரிணாமத்தை வேதாந்தத்துல தத்வங்கள்னு சொல்லுவாங்க. 36 தத்வங்கள் இருக்கு. அதுல, இந்தப் பஞ்ச பூதங்களும், மனசும், புத்தியும் இருக்கு! ஆனா, சங்கரர் என்ன சொல்றாரு? இந்த அத்தன தத்வங்களும், ஆத்தாளின் ரூபம்!

முத்தையா:

ஐயா! எனக்கு இப்போ, சாமிய கும்பிடவே பயமா இருக்கு! சும்மா நடக்குறதும், பேசுறதும், சாப்பிடுறதும் ஆத்தான்னு சொன்னீங்க. இப்போ, எல்லாமே அவதானா… அப்போ, நான் எங்க போறது? என்ன செய்யறது?

சிவஞானம் ஐயா:

அங்கே தான்டா உனக்கு ஞானம் உதயமாகணும்! உனக்குன்னு ஒரு தனி சக்தி இல்ல! நீ செய்யுற அத்தன காரியங்களும், ஆத்தா உனக்குள்ள வந்து செய்யுற காரியம்! நீ வெறும் கருவி தான்!

இந்த உலகமே ஆத்தான்னா… உனக்குன்னு ஒரு தனி இருப்பு கிடையாது! நீ, அந்த ஆத்தாளின் உடம்புல, ஒரு சின்னப் பகுதி! உனக்குக் கிடைச்ச உசுரு, அவளோட மூச்சு!

ஏன் இந்த வேஷம்?

இப்போ, சங்கரர் ஒரு பெரிய கேள்வியக் கேட்கிறாரு! இந்த உலகமே அவ தான்! மண், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம், மனசு… எல்லாமே அவ தான்! ஆனா, ஆத்தா ஏன், ஒரு பெண் வடிவமா நிக்கிறா? சிவனோட மனைவியா வேஷம் போடுறா?

“த்வமேவ ஸ்வாத்மானம் பரிணமயிதும் விஶ்வவபுஷா

சிதா³னந்தா³காரம் ஶிவயுவதி பா⁴வேன பி³ப்⁴ருஷே”

“த்வமேவ ஸ்வாத்மானம் பரிணமயிதும் விஶ்வவபுஷா” – அதாவது, நீயே, உன்னுடைய ஆத்மாவையே, இந்த உலக உடம்பா மாத்திக்கிட்டே! உலகமே உன்னோட உடல்!

ஆனா, அதுக்கு மூலக் காரணம் என்ன தெரியுமா?

“சிதா³னந்தா³காரம்” – அறிவு! நிரந்தரமான அறிவு! “ஆனந்தம்”! நிரந்தரமான இன்பம்!

ஆத்தா, இந்த உலகத்தைப் படைச்சது எதுக்கு? அவளுக்குள்ள நிரந்தரமா இருக்கிற அறிவு! நிரந்தரமா இருக்கிற இன்பம்! அந்த இன்பத்தை, உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை பேருக்கும் கொடுக்கணும்னு நெனச்சு தான்!

அப்ப, இந்த உலகமே ஏன் உருவானது? சந்தோஷத்துக்காக! உன் மனசுல, நீ உழைச்சுச் சாப்பிடுறப்ப, ஒரு சின்ன சந்தோஷம் வருதே… அது தான், ஆத்தா விரும்பின இன்பம்!

அந்த இன்பத்தைக் கொடுக்க, ஆத்தா என்ன வேஷம் போடுறா?

“ஶிவயுவதி பா⁴வேன பி³ப்⁴ருஷே”

“சிவயுவதி பா⁴வேன” – அதாவது, சிவனோட மனைவிங்கிற அந்த வேஷத்தை, அந்தப் பாசமான ரூபத்தை, நீ ஏத்துக்கிட்டே!

வேதாந்தத்துல, சிவன் யாரு? நிரந்தரமான இன்பம். ஆத்தா யாரு? அந்த இன்பத்தை உலகத்துல செயல் வடிவமா காட்டுற சக்தி!

இன்பம் மட்டும் தனியா இருந்தா, அத அனுபவிக்க முடியாது! அந்த இன்பத்தை அனுபவிக்க, ஒரு உடல் வேணும்! ஒரு மனைவி வேணும்! ஒரு சக்தி வேணும்! அது தான் ஆத்தா!

ஆத்தா! நீ இவ்வளவு பெரிய உலகமா மாறிப் போனாலும்… கடைசியில, ஒரு கணவனைச் சார்ந்து, ஒரு தாயா, ஒரு மனைவியா வேஷம் போடுறது எதுக்கு?

ஏன்னா, நீ, பாசத்தோட ரூபம் தாயி! இந்த உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை ஜீவராசியையும், நீ உன் புள்ளைகளா நெனச்சு, அவங்களுக்கு இன்பத்தைக் கொடுக்கணும்னு தான், சிவனோட மனைவியா வேஷம் போடுற!

மாரியம்மாள்:

ஐயோ! என் தாயே! உனக்கு இன்பத்தைக் கொடுக்கணும்னு நீ இந்த உலகம் முழுக்கப் படர்ந்தாலும்… கடைசியில, ஒரு குடும்பத்துக்குள்ள இருக்கிற தாயா, மனைவியா வேஷம் போடுறது, எங்க மேல இருக்கிற பாசம் தானே?

சிவஞானம் ஐயா:

இந்த ஒரு ஸ்லோகம், நம்ம பாமர மக்களோட வாழ்க்கையையே, ஒரு பெரிய ஞானக் கோவிலா மாத்திடுது!

நீ இனிமே பயப்படாதே! உன் மனசுல இருக்கிற கவலை, உன் கஷ்டம்… அதுவும் ஆத்தா தான்! உன்னுடைய போராட்டம், அதுவும் ஆத்தா தான்!

இதைச் சாதாரணமா நெனச்சுப் பாரு! ஒரு அம்மா, தன் புள்ளையைச் சுமக்கும் போது, அந்தப் புள்ளையோட கை, கால், ரத்தம், மூளை… எல்லாமே அவளோட உடம்பு தான்!

அதே மாதிரி தான்! இந்த உலகத்துல இருக்கிற அத்தன ஜீவராசியும், ஆத்தாளின் உடம்பு தான்! அவளோட உசுரு தான்!

நாம இனிமே, இந்த உலகத்துல செய்யுற எந்தச் சின்னக் காரியமா இருந்தாலும், அதுக்குள்ள ஆத்தா இருக்கான்னு உணரணும்!

நீ காத்துக்காக மூச்சை உள்ளே இழுக்கிறப்ப, “ஆத்தா! நீ எனக்கு மூச்சாக் கொடுக்குற! நான் உனக்குப் பூஜிக்குறேன்!”னு நெனக்கணும்!

நீ படுத்திருக்கிற இந்த மண்… இது உன் உடம்பைப் பூஜிக்குற ஆத்தா! நீ குடிக்கிற தண்ணி… உன் தாகத்தை நீக்குற ஆத்தா!

குப்பாயி:

ஐயா! எனக்கு இப்போ, சாமிய கும்பிடறதுன்னா என்னன்னு புரிஞ்சு போச்சு! இனிமே, இந்த உலகத்து மேல எனக்கு இன்னும் பாசம் ஜாஸ்தியாகுமே! ஏன்னா, இது ஆத்தாளின் உடம்பு இல்லையா?

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமாடா! நீ உலகத்தை நேசிச்சா, நீ ஆத்தாவை நேசிக்கிற! நீ ஒரு ஜீவராசியை நேசிச்சா, நீ ஆத்தாவை நேசிக்கிற! இந்த ஞானம் தான், உனக்குள்ள இருக்கிற ஆனந்தத்தை வெளிப்படுத்தும்!

ஆதிசங்கரர், வெறும் ஞானத்தை மட்டும் பேசலை! அவர், அன்பையும், கருணையையும், பாசத்தையும், இந்த உலகத்தோட அழகையும் தான் பேசுறாரு!

முடிவா, இந்தக் கிராமத்து மக்களே! ஒரு பெரிய உண்மையை நீங்க தெரிஞ்சுக்கணும்!

ஆத்தா, இந்த உலகமா மாறுனது எதுக்கு? அவளோட இன்பத்தை வெளிக்காட்ட! அப்போ, நீ இன்பமா இருக்கிறப்ப… நீ சந்தோஷமா இருக்கிறப்ப… நீ சிரிக்கிறப்ப… அது தான், ஆத்தாளுக்கு நீ செய்யுற முழுப் பூஜை!

அப்ப, உன்னோட ஒவ்வொரு வெற்றியும், சந்தோஷமும், அமைதியும்… எல்லாமே, ஆத்தாளுக்கு நீ கொடுக்குற காணிக்கை!

நீ இனிமே வருத்தப்பட்டு, சோகமா இருக்கக் கூடாது! நீ கஷ்டப்பட்டா, ஆத்தா வேதனைப்படுவா! அவளோட இன்பம் குறையும்! அவளோட இன்பம் குறையக் கூடாதுன்னா, நீ சந்தோஷமா இருக்கணும்!

இந்த உலகம், அத்தனையும் ஆத்தா தான்! நீ தான் ஆத்தா! இந்த ஞானத்தை மனசுல வச்சுட்டு, சந்தோஷமா வாழ்! அது தான், நம்ம சங்கர பகவத் பாதர், நமக்குக் கொடுத்த பெரிய வேதாந்தப் பிச்சை!

உனக்குள்ள இருக்கிற அந்தச் சக்தி தான், சிவனோட மனைவியா, பாசத்தோட வேஷம் போட்டு, இந்த உலகத்துல இன்பத்தை நிரப்பிட்டு இருக்கு!

(அனைவரும் பஞ்சபூதங்களின் ஆசீர்வாதத்தை உணர்ந்

து, அந்தப் பிரபஞ்ச அன்னையின் கருணையை நினைத்து, கண்ணீரும் ஆனந்தமுமாக வீடு திரும்பத் தயாராயினர். ஆலமரத்தடியில் ஞானத்தின் ஒளி நிரம்பி இருந்தது.)