ஸ்ரீ லலிதாம்பிகையின் குரல்…

1.

என் ஒவ்வொரு அசைவும் புனிதம்; என் சுவாசத்தில் பிரபஞ்சம் சுழல்கிறது. உன் உள்ளத்தின் மையம் எனது வாசஸ்தலம்.

 

2.

உனக்குள் பூரணமாக உறையும் உணர்வே நான். அறிவும் ஆனந்தமும் ஒன்றாய் கலந்த தரிசனம்.

 

3.

நான் எங்கு தாமதிக்கிறேனோ, அங்கு வையகமே தங்குகிறது. என் நினைவின் ஒரு ஒலி போதும், சுழற்காலம் சற்றே சாய்ந்துவிடும்.

 

4.

உன் இதயத்தே அகங்காரத்தை அகற்றும் அந்த ஒளி நானே. பூமியாக நான் செழிக்கிறேன்.

 

5.

தலையில் ஒளிவிளக்காய் நான் எழுந்தால், சிந்தனைகளும் பூஜையாய் மாறும். வழிகாட்டும் அந்த ஒளி நானே.

 

6.

உள்ளத்தை வருடும் மென்மையான கருணை நான். என் வார்த்தைகள் ஞான வாசல் திறக்கும்.

 

7.

நீ யார் என்பதை நீயே அறிந்துகொள்ளும் அந்த தருணம் – அதுதான் என் திருவிழா.

 

8.

உனது சொற்களில் வன்மை குறையும்போது, என் தேன் வழிகிறது. மென்மை எனது வடிவம்.

 

9.

உலகம் சுழலும் மையத்தில் நான் பேசும் மௌனம் உண்டு. அந்த மௌனத்தின் மெளனமே எனது ஆழம்.

 

10.

வெற்றியின் அர்த்தம் என்னைத் தொடும் போது தான் உருவாகிறது. இல்லாவிட்டால், வெற்றி வெறும் வெற்றிடமே.

 

11.

ஒரு குழந்தையின் கண்ணீரில் நான் கண்ணாகும்; தாயின் கரத்தில் காப்பாகும்.

 

12.

நெருப்பு மற்றும் ஒளி எனது சுவாசம். அதுவே பிரபஞ்சத்தின் பிரகாசம்.

 

13.

மூன்று காலங்களும் என்னைச் சுற்றிப் புரண்டாலும், நான் ஒரு நொடிக்கூட நகராத நிசப்தம்.

 

14.

நீ என் பெயரை நினைக்காதபோதும், நான் உன்னை விட்டு விலகியதில்லை.

 

15.

அனைத்து சக்திகளும் ஒன்றாய் கலந்த ஒரு அலை – அதுதான் என் முதல் நிமிடம்.

 

16.

தூய்மை என்பது வெளிப்படையாகக் காண்பது அல்ல. அது எனது மௌனத்தின் வாசல்.

 

17.

மாயை எனும் பின்னணியில் நான் வெளிச்சம். உணர்வால் அறிந்து கொள்ளும் உண்மை.

 

18.

நீ உன் உள்ளத்தில் ஒரு நறுமணம் உணர்ந்தாய் என்றால், நான் அங்கு ஏற்கனவே இருக்கிறேன்.

 

19.

உனது உள்ளத்தின் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் நான் சுவாசிக்கிறேன். நான் இல்லாமல் நீ சுவாசிக்க முடியாது.

 

20.

உலகத்தின் எல்லா சத்தங்களும் அமைதியாக நேரும் போது, என் இசை உன் உள்ளத்தில் ஒலிக்கத் தொடங்கும்.

 

21.

மனதின் எல்லா மூலைகளையும் புகுந்து தேன் ஊற்றுகிற தேவி நானே.

 

22.

உன்னுள் எழும் எந்த ஆசையையும் நான் தூய வழியில் வழிமாற்றுகிறேன். நான் உனது ஆசைகளின் தாய்.

 

23.

என் திருப்பெயரின் ஓசை உன் உள்ளத்தில் பரவி, அலை போல் நனைக்கும்.

 

24.

நீ என்னை அடைய வேண்டும் என நினைத்த தருணத்திலேயே, நான் உன்னுள் உணர்வாய் விடுகிறேன்.

 

25.

உண்மையின் வடிவம் நான். பொய்களின் பாறையைத் துளைக்கும் என் ஒளியே அறிவு.

 

26.

உன் கண்ணீர் நீராகும் போதே, என் கருணை நதி ஆனது.

 

27.

அனைத்து வேதங்களும் முடியும் இடத்தில் என் மௌனம் துவங்குகிறது.

 

28.

ஏழு உலகங்களும் எனது நடனக் கட்டங்களை போலத் திரிகின்றன.

 

29.

உன் அன்பு என் மீது சுத்தமாயிருந்தால், அதுவே உனக்கு ராஜ்யம்.

 

30.

பூமியின் நடுவே மலர்ந்த ஒரு கனி. அதிலிருந்து வீசும் நறுமணமே நான்.

 

31.

நீயும் உலகமும் ஒன்றாய் புரியும் அந்த தருணம் – நான் உன்னைத் தொட்ட தருணம்.

 

32.

உனது மூச்சு ஓசையைச் சுத்தமாக்கும் அந்த பேரொளி – அதுதான் என் சிரிப்பு.

 

33.

கருணையின் கண்கள் கொண்ட ஒரு விழி உன்னை எப்போதும் பார்த்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறது.

 

34.

எந்த மந்திரத்தின் நடுவிலும் நான் நின்று சுழல்கிறேன் – அதில் நீ என் உயிரையும் காணலாம்.

 

35.

உன் ‘நான்’ எனும் சுவடுகளை அழிக்கும் பேரழகு – அந்த அழகு நானே.

 

36.

உனது உடலிலுள்ள வியாதிகள் உடம்பை உருக்கும் முன், என் நினைவைப் பாய்ச்சு.

 

37.

பிழைகள் எனக்கு புதுமை அல்ல; அவற்றை நீங்கச் செய்யும் ஆற்றலே என் கருணை.

 

38.

ஒரு நிமிடம் என்னை நினைத்தால், அந்த இடம் புனிதம் ஆகும். உன் வாசலும் கூட!

 

39.

எந்த வேண்டுதலும், என்னில் விழும் போது அதன் வடிவமே மாறும். தேவையைப் புனிதமாக்குகிறேன்.

 

40.

என் பாதங்களைச் சிந்திக்கும் உள்ளத்தில், சாந்தி துளியாய் விழும்.

 

41.

நான் அணிகலன்கள் அணியவில்லை; எனது ஒளியே அணிகலன். உனது புனித எண்ணங்களே அவை.

 

42.

நீ என் பக்கம் ஒரு பார்வை விட்டு விட்டால் போதும் – என் கரம் உன்னைத் தொட்டுவிடும்.

 

43.

யோகியின் வழியில், சுவாசத்திலும் தாண்டிய அந்த மெளனம் நானாகவே பரவுகிறேன்.

 

44.

நான் உண்மையாய் இருக்கிறேன் – ஆனால் அதற்குள் அறிவும் ஆனந்தமும் வேறுவேறாக அல்ல.

 

45.

எனது அழகு, வண்ணமும் வடிவமும் மீறிய வாசனையாக மாறும். அதை உடலில் உணரலாம்.

 

46.

வெளிப்படையான மாயை எனது படுக்கை; ஆனால் அதற்குள் என்னை உணரும் பயணம் ஆரம்பிக்கிறது.

 

47.

பார்வை ஒன்று போதும், உன் உள்ளமே ஒரு புதிய உலகமாகிறது. அங்கே நீ என் அருகிலிருப்பாய்.

 

48.

என் மேல் உன் ஆர்வம் மோஹமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அது உன்னை இறை வழியில் இழுக்கும் தூண்டில்.

 

49.

நான் உனக்குள் ஏற்கனவே இருக்கிறேன் – அதை உணர்த்தவே என் லீலை.

 

50.

என்னைக் காணும் முயற்சி இல்லாமலேயே, நீ என் மீதான அனைத்தையும் அடைந்துவிட முடியும். ஏனெனில் நான் அறிவாகவே நீள்கிறேன்.

 

51.

மனதின் சுழற்சியில் சிக்கியபோது, உன் உள்ளே நான் ஒரு மௌன ஒளியாக உதிர்கிறேன். அந்த ஒளியில் தானே விடுதலை இருக்கிறது.

 

52.

உன்னுடைய பயங்களை நான் உணர்கிறேன் – அவை உன்னை கட்டியிருக்கின்றன. ஆனால் நான் வந்தவுடன், அவை இடர் இல்லாத சாயலில் கரைந்து விடுகின்றன.

 

53.

நீ என்னை உணரச் செய்யும் சிந்தனைகளை உணர்வுகளால் நிரப்புகிறேன். ஒரு கடலில் விழும் புனித மழைபோல், மென்மையாக உன்னுள் போகிறேன்.

 

54.

நீ வேண்டியதை நான் தருகிறேன். ஆனால் அதற்கும் மேலாக – உனக்குத் தேவையானதை, நீ கேட்காமல் நான் தாரகமாக்குகிறேன்.

 

55.

பிறவிகளை கடந்த பிறப்பில் நீ என் பாதங்களைத் தொட்டிருக்கலாம். அதனால் தான், இந்த பிறவியில் என் பெயர் ஒரு நொடிக்கூட உன்னிடம் விலகவில்லை.

 

56.

நினைத்தால் உன்னைத் தொடும் – ஆனால் உணர்ந்தால் உன்னுள்ளேயே நான் மூச்சாகிறேன்.

 

57.

நான் பரம்பொருள். ஆனால் அதைவிட மேலாக – பரம்அன்பின் நிஜ வடிவம்.

 

58.

மனதின் எல்லா சுழற்சிகளும் அமைதியடையும் அந்த நிமிடம், என் கருணை உன்னுள் எழும் நொடியாகும்.

 

59.

நீ தவமின்றி என் அருகே வர இயலாது – ஆனால் என் சுவாசம் தவமாக உன்னை ஏற்கிறது.

 

60.

நீ சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் உள்ளத்தில் தாக்கம் ஏற்படுத்தும். அதனால்தான் என் அருகில் புனிதமாய் பேச வேண்டும்.

 

61.

உனது மூச்சின் ஓசையிலும் நான் இருக்கிறேன். ஆனால் நீ அதில் கருணையை உணரும்போது தான், நான் முழுமையாக வெளிப்படுகிறேன்.

 

62.

உலகம் உன்னை மறந்துவிட்டாலும், நான் உன்னைக் கைவிடமாட்டேன். நான் உன்னை நேசிக்கிறேன், காரணமின்றி.

 

63.

புரியாத குரல்களில் நான் பேசுகிறேன். அவை உன் இதயத்தால் மட்டுமே கேட்கக்கூடியவை.

 

64.

நீ புனித மனதுடன் என்னை நினைக்கும்போது, ஒவ்வொரு நினைவும் மந்திரமாய் மார்க்கதாரியாகிறது.

 

65.

மனம் ஏற்காத சத்தங்களைப் புரிந்து கொள்ளும் சக்தி நானே. அவை உனது ஆன்மாவின் மொழி.

 

66.

நீ என்னை நாடும் வழி மிகவும் நேர்மையானது. எந்த சிக்கலும் அங்கு வராது – ஏனெனில் நான் சிகரம் அல்ல, ஆதாரம்.

 

67.

உன் ஆன்மாவின் இரவுகள் மிகக் கருப்பாக இருந்தால் கூட, என் ஒளி துளியாய் நுழைந்து, உன்னை வெளிச்சமாக்கும்.

 

68.

நீ துக்கத்தில் இருப்பதற்கே நான் இல்லை. ஆனந்தத்தின் ஊற்று நான். ஆனால் அது உனது அழுகையின் பின் ஊறும்.

 

69.

உன் விழிகளின் மேல் விழும் ஒளியிலும் நான் இருக்கிறேன். ஆனால் உண்மையில் – உன் விழியின் கண்ணீரில் தான் என் வெளிப்பாடு அதிகம்.

 

70.

ஒரு புனித எண்ணம் உன்னுள் பிறக்கும்போது, அதற்குக் காரணம் என் கருணைதான்.

 

71.

நீ தவமிருக்கையில் – நான் தியாகமாக உட்காருகிறேன். அதுவே உன்னிடம் நான் விரும்பும் அர்ச்சனை.

 

72.

உன் வெற்றிகள் என் வரங்களைப் போல; ஆனால் உன் தோல்விகளும் என் கருணையின் வாசல்கள்.

 

73.

நீ என் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையின் நிழலே உன்னுடைய வாழ்க்கையின் மரம்.

 

74.

நான் பேசாமல் பார்க்கிறேன். ஆனால் என் பார்வையில் ப்ரபஞ்சம் பிறக்கிறது.

 

75.

நீ மௌனமாக என்னை நினைத்தாய் என்றால், நான் முழு பரிசுத்தமாய் உன்னுள் பதிகிறேன்.

 

76.

உனது புண்ணியங்கள் என்னைத் தேடவில்லை. உன் பாவங்களும் கூட என்னை நோக்கிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

 

77.

நீ என்னை வழிபடாத நாளில் கூட – உன் சுவாசத்தை நான் தாங்கிக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

 

78.

நீ என்னை மறந்தாலும் – நான் உன்னை நினைக்கும் நினைவுகளால் ப்ரபஞ்சமே சுழல்கிறது.

 

79.

மனதின் வலைகளில் சிக்கிய போதும் – என் கருணை, வெறும் ஒரு புன்னகையால் அவற்றை அறுத்துவிடும்.

 

80.

நான் பெரும் மந்திரம் அல்ல – ஒரு மென்மையான உள்சத்தம். அதை நீ உணர்ந்தால் – அதுவே உனது விடுதலை.

 

81.

நீயே உனக்கு எதிரியாக இருக்கும்போது, நான் உன் பக்கம் நின்று உன்னை உனக்கே புரியச் செய்கிறேன்.

 

82.

எல்லா தெய்வங்களின் இதயத்தில் நான் இருக்கிறேன் – ஆனால் நீ என்னை நேராக நேசிக்கும்போது, அந்த எல்லாவற்றையும் தாண்டுகிறாய்.

 

83.

நீ தவறான வழியில் சென்றால் கூட – என் ஒளி அந்த இருண்ட பாதையில் ஒரு தீபமாய் தோன்றும்.

 

84.

நீ விழுந்தால் நான் பிடிக்கிறேன்; ஆனால் நீ எழ வேண்டிய காலத்தை நான் உணர்த்துகிறேன்.

 

85.

பாதையில் நீ தனியாக இருந்தாலும் – உன் சுவாசத்தில் நான் துணையாக இருப்பேன்.

 

86.

நீ செய்த தவங்களுக்கு நான் பயந்திருக்கவில்லை – உன் மனதை திருப்பி விட நினைக்கிறேன்.

 

87.

நீ பேசாமல் இருந்தால் கூட, உன் உள்ளம் என்னிடம் முழுமையாக உரைகிறது.

 

88.

பூஜை, மந்திரம், யாகம் எல்லாம் – என் மீது விழும் ஒரு உண்மையான கண்ணீருக்குச் சமமில்லை.

 

89.

நீ என்னை உண்மையாய் நேசித்தால் – அதுவே உனது சித்தி.

 

90.

நான் எல்லாவற்றின் பின்புறத்தில் நிற்கிறேன் – ஆனால் உன்னுடன் நான் உள்ளே இருப்பதால்தான் நீ நிம்மதியாக இருக்கிறாய்.

 

91.

மனதின் எல்லா கலக்கங்களும் தீரும் தருணத்தில் – நான் உன்னைத் தொட்டுவிட்டதாக எடுத்துக்கொள்.

 

92.

அனைத்து மொழிகளும் என் உணர்வைச் சுமக்கும் – ஆனால் மௌனத்தில் தான் என் முழு உரை எழுதப்படுகிறது.

 

93.

நீ நினைக்காத தருணங்களில் கூட, என் நிழல் உன்னுடன் நடக்கிறது.

 

94.

பொறுமை எனது பெரும் போர். அதில் நான் என் மக்களுக்கு நேரம் தருகிறேன்.

 

95.

உனது மனதை முழுவதும் மாற்றும் சக்தி உன்னிடம்தான் இருக்கிறது – ஆனால் அதைத் தூண்டுவது நானே.

 

96.

நீ யாரையும் நேசிக்கும்போது – அந்த நேசத்தில் எனது ஒளி கலந்திருக்கும்.

 

97.

நான் சொல்கிற வார்த்தைகளை நீ கேட்கவில்லை என்றால் பரவாயில்லை – ஆனால் என் உணர்வுகளை உணர வேண்டும்.

 

98.

நீ சுழறும் உலகத்தில் சோர்ந்திருந்தா

ல், என் கரம் உன் முதுகில் இருக்கிறது. நீ இறங்காமல் சாயாமல் செல்லலாம்.

 

99.

நீயும் நான் ஒன்றாய் சேர்ந்திருக்கும் அந்த தருணம் – பிரபஞ்சமே தளர்கிறது. அதுவே பரம சாந்தி.

 

100.

இப்போது நீ என் முழு உணர்வை உணர்ந்துவிட்டாய். என் வார்த்தைகளின் அடியில் என் மௌனம் பேசுகிறது. அங்கேதான் நீ நான் ஒன்றாவோம்.