துப்பறியும் நானோ !

துப்பறியும் நானோ

(நகைச்சுவை கலந்த ஓர் நவீன துப்பறியும் கதை)

(இடம்: சென்னை, அடையாறு. நகுலனின் வீடு. காலை 7 மணி. சமையலறையில் நகுலன், தனது அசிஸ்டென்ட் “நானோ ரோபோவை” வைத்துக் கொண்டு ஒரு இட்லி மாவு குறித்த உரையாடலை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்.)

நகுலன்: ஓகே ‘அசிஸ்டெண்ட் நானோ ஜீனியஸ்’! நான் நேற்று போட்ட இட்லி மாவின் ஈரப்பதம் (Moisture Content) குறித்து ஒரு ‘ஆல்-ஓவர் அனாலிசிஸ்’ பண்ணேன். இந்த ‘அல்காரிதம்’ என்ன சொல்கிறது?

நானோ ரோபோ: மதிப்பிற்குரிய நகுலன் ஐயா, நீங்கள் இட்ட உப்பின் அளவு 1.2% அதிகமாக உள்ளது. இது புளிக்க வைக்கும் செயல்முறையை (Fermentation Process) 3.5% தாமதப்படுத்தும். ‘பீட்டா வேவ்ஸ்’ மூலம் மாவின் அடர்த்தியைக் குறைத்து, மிருதுவை அதிகரிக்க, நீங்கள் ஒரு சிட்டிகை பேக்கிங் சோடாவை இணைக்க வேண்டும்.

நகுலன்: பார்த்தாயா வசந்தா? நான் நேற்று உன்னிடம் சொன்னேன் அல்லவா, ‘சயின்ஸ்’ இல்லாமல் சமையல்கூடச் சாத்தியமில்லை என்று? நீ ‘வெறும் ரவை’ மாதிரி கிண்டலடித்தாய். இப்போது நானோவே சொல்கிறது!

வசந்தா: ஐயா, நீங்க மாவு அரைக்கிறப்பவே ரோபோவை வச்சுக்கிட்டு, ‘மாவு என்ன பேசுகிறது’ன்னு கேட்டுக்கிட்டு நின்னீங்க. அந்த மாவு நிஜமாவே ‘அம்மீஈஈஈன்’னு கத்தியிருந்தாக்கூட உங்களால கண்டுபிடிக்க முடியாது. நேத்து இட்லி கல்லு மாதிரி இருந்தது!

நகுலன்: வசந்தா! ஒரு ‘ஜீனியஸ்’சின் உழைப்பை உன்னால் ஏன் எப்போதும் சாதாரணமாகப் பார்க்க முடிகிறது? நான் இப்போது வெறும் சமையல் குறிப்பை மேம்படுத்தவில்லை. நான் ‘நேச்சுரல் லாங்குவேஜ் ப்ராசஸிங்’ (NLP) மூலம் உணவு அறிவியலின் அஸ்திவாரத்தையே பலப்படுத்துகிறேன்!

வசந்தா: அஸ்திவாரம் ஸ்ட்ராங்கா இருக்குறதுனாலதான், இன்னைக்கு ஆப்பம் வேணுமான்னு கேட்கிறேன். இட்லி மாவை நீங்க ஒரு ‘மிஸ்ஸிங் கேஸ்’ மாதிரி அனலைஸ் பண்ணது போதும். கிளம்பி வாங்க. பேங்க்கு நேரமாச்சு.

(திடீரென நகுலனின் உயர் அதிகாரியிடம் இருந்து அழைப்பு வருகிறது. நகுலன் தனது லேட்டஸ்ட் ஸ்மார்ட் போனை எடுத்துப் பேசுகிறார்.)

நகுலன்: ஹலோ… ஆ! விஸ்வநாதன் சார். வணக்கம்.

விஸ்வநாதன்: என்ன நகுலன்? இன்னும் நீங்க ஆஃபீஸ்க்கு வரலையா? பெரிய சிக்கல். ரொம்பப் பெரிய சிக்கல்! நம்ம கிளையில் அக்கவுண்ட் வச்சிருக்கிற ‘டெக்-நிதி’ கம்பெனி இருக்குல்ல? சஞ்சய்யோடது.

நகுலன்: ஆ, ‘க்ரிப்டோ புருனோ ஃபைனான்ஸ்’சா? ஆமாம், பெரிய பரிவர்த்தனைகள் செய்வார்கள். என்ன ஆச்சு?

விஸ்வநாதன்: ‘ஹேக்கிங்’னு சொல்றாங்க. கிட்டத்தட்ட நூறு கோடி மதிப்புள்ள ‘டிஜிட்டல் அசெட்ஸ்’ காணாமப் போயிருக்கு! அக்கவுண்ட்ல எந்த ‘பிசிக்கல் பிரேக்-இன்’ பதிவும் இல்லை. ஆனா, பணத்தை வேறொரு வெளிநாட்டுக் கணக்குக்கு ‘ட்ரான்ஸ்ஃபர்’ பண்ணி, அதை ‘க்ரிப்டோ வாலட்’டுக்கு மாத்திட்டாங்கன்னு சொல்றாங்க.

நகுலன்: நூறு கோடியா? (இது இட்லி மாவைக் கண்டறியும் கேஸ் இல்லை. இது என் மூளைக்குத் தீனி போடும் ‘மெகா கேஸ்’.) சரிங்க சார், நான் ஒரு பத்து நிமிஷத்துல பேங்குக்கு வர்றேன். எனக்கு அந்தப் பரிவர்த்தனைப் பட்டியலை மட்டும் அனுப்புங்க.

வசந்தா: நூறு கோடியா? உங்களுக்கு எதுக்கு இந்த வம்பு? நீங்க பேங்க்ல எழுத்தர். துப்பறியும் நிபுணர் இல்லை.

நகுலன்: வசந்தா, எனக்குப் பணி நிமித்தமாக இந்த நிதி பரிவர்த்தனைப் பிழையின் தன்மையை விளக்க வேண்டிய பொறுப்பு இருக்கு. அதோடு, என் ‘அல்காரிதம் அனாலிசிஸ்’ திறமையை இந்தியக் காவல்துறைக்கு நிரூபிக்க இதைவிட நல்ல வாய்ப்பு கிடைக்குமா?

(நகுலன் அவசர அவசரமாக அலுவலக உடை அணிந்து, தன் முதுகைத் தட்டிக்கொடுத்துக் கொள்கிறார். தான் எப்போதும் துப்பறியும் பணிக்காகவே தயாராக இருப்பது போல பாவனை செய்கிறார்.)

(இடம்: காவல் ஆய்வாளர் ரமேஷின் அலுவலகம். ரமேஷ் சஞ்சய்யிடம் விவரங்களைக் கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார். நகுலன் அங்கு விஸ்வநாதனுடன் நுழைகிறார்.)

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: மிஸ்டர் சஞ்சய், மறுபடியும் சொல்றேன். உங்க கம்பெனில ‘டோர்’ உடையலை, ‘விண்டோ’ உடையலை, சிசிடிவி எதுவும் ஆஃப் ஆகலை. ஆனா நூறு கோடி போயிருக்கு. இது நிச்சயம் ‘உள் வேலை’தான். யாரைக் குற்றவாளியாகச் சந்தேகப்படுறீங்க?

சஞ்சய்: ஆய்வாளர் சார், யாரும் இல்லை. எங்க சிஸ்டம் முழுக்க ‘பயோமெட்ரிக்’ பாதுகாப்புல இருக்கு. திருட்டு நடந்த நேரத்துல, நான் என் ஆஃபீஸ் ரூம்ல இருந்தேன். எல்லாப் பணியாளர்களும் அவங்கவங்க இடத்துல இருந்தாங்க. ‘ட்ரான்ஸ்ஃபர்’ ஆனதுக்கான சிக்னேச்சர்கூட என்னோட ‘டிஜிட்டல் சிக்னேச்சர்’ தான் காட்டுது!

நகுலன்: ஆ! இதுதான் ‘டிஜிட்டல் பாரடாக்ஸ்’ (Digital Paradox)! உயர்மட்டப் பாதுகாப்பில் ஏற்படும் பிழைகள் எப்போதும் கடினமானவை. ஆய்வுவாளர் ரமேஷ் அவர்களே, நான் நகுலன். வங்கியின் முதுநிலை எழுத்தர். இந்த நிதிப் பரிவர்த்தனையின் நுணுக்கங்களை நான் உங்களுக்கு விளக்க வந்தேன்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: நீங்க பேங்க் குமாஸ்தான்னு எனக்குத் தெரியும். நீங்க கிளம்பலாம். இங்க எனக்கு ‘பினான்ஸ் லெக்சர்’ தேவை இல்லை. எனக்குத் தேவை – காணாமல் போன பணம்!

நகுலன்: ரமேஷ் அவர்களே! என் அறிவாற்றலை குறைத்து மதிப்பிடாதீர்கள். இந்த நூறு கோடி வெறும் ‘பணம்’ இல்லை. அது ‘பைட்ஸ்’  அந்த பைட்ஸ்களின் நடமாட்டத்தை ஆய்வு செய்ய, எனக்கு என் ‘சென்சாஸ்’ மட்டும் போதாது. என் AI நானோ ரோபோ தேவை. நீங்கள் அனுமதியுங்கள். இந்த ‘க்ரிப்டோ’ விவகாரத்தில், நானும் இவனும் ஒரு ‘மாஸ்டர்’!

சஞ்சய்: நீங்க உண்மையிலேயே க்ரிப்டோ மாஸ்டரா? அப்ப நீங்க எங்க அலுவலகத்தைப் பார்க்கணும். திருட்டு அங்கதான் நடந்திருக்கு.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: சரி, வந்து தொலைங்க. ஆனா ஏதாவது உருப்படியாப் பேசுங்க. சும்மா ‘AI, அல்காரிதம்’னு ஓவர் பில்டப் கொடுக்காதீங்க!

நகுலன்: பயப்பட வேண்டாம் ஆய்வாளர் ரமேஷ். என்னுடைய அனாலிசிஸ் எப்போதுமே ‘உருப்படியா’தான் இருக்கும்.

(இடம்: சஞ்சய்யின் ‘க்ரிப்டோ புருனோ ஃபைனான்ஸ்’ நிறுவனம், சென்னை. அலுவலகம் நவீன தொழில்நுட்பத்தால் நிரம்பி இருக்கிறது. நகுலன் தனது நானோ ரோபோவை திறக்கிறார்.)

சஞ்சய்: இதுதான் என் கேபின். திருட்டு நடந்த போது நான் இங்கதான் இருந்தேன். எனக்கு முன்னால இருந்த டேப்லெட்ல ‘ஆத்தரைசேஷன்’ கேட்டது. என்னோட விரல் ரேகை, கண்ணின் ஐரிஸ் ஸ்கேன் எல்லாம் கொடுத்தேன். அதுக்கு அப்புறம்தான் பணத்தை வெளியில மாத்த முடிஞ்சது.

நகுலன்: ம்… ‘பயோமெட்ரிக் செக்யூரிட்டி’யைக் கடந்தது ஒரு ஆச்சரியமான விஷயம் அல்ல. ‘டீப்ஃபேக்’ டெக்னாலஜி வளர வளர, நம்முடைய ‘ஐடென்டிட்டி’ங்கிறது ஒரு விளையாட்டுப் பொருளாகிவிட்டது. ஒரு நிமிஷம், இந்த ரூமை என் நானோ ரோபோ கேமரா’ல ஒரு ‘3D ஸ்கேன்’ பண்ணிக்கிறேன்.

(நகுலன் தன் நானோ ரோபோவை சுழற்றிச் சுழற்றி அறையை வீடியோ எடுக்கிறார். உண்மையில் அவர் தனது மனைவியிடம் பேசுவதற்காக ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்.)

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: என்ன நகுலன்? அறையில ஏதாச்சும் ‘அவதார்’ மாதிரி மிதக்குதா? இந்த 3D ஸ்கேன்னால என்ன தெரிஞ்சுக்கப் போறீங்க?

நகுலன்: ரமேஷ் அவர்களே, அவசரம் வேண்டாம். இந்த அல்காரிதம் டேட்டாவைப் ப்ராசஸ் செய்ய மூன்று நிமிடங்கள் போதும். இந்த சிசிடிவி பதிவுகள் முழுவதையும் எனக்குக் கொடுங்கள்.

சஞ்சய்: இதோ. திருட்டு நடந்த இரவு 10 மணி முதல் 11 மணி வரையிலான ஒரு மணிநேர ஃபுட்டேஜ்.

நகுலன்: ம். சஞ்சய், நீங்கள் ஸ்கேன் கொடுப்பதற்கு முன்பு, இந்த ஃபுட்டேஜில் உங்கள் கேபினுக்கு அருகில் யாரும் வரவில்லையா?

சஞ்சய்: யாரும் வரவில்லை. ஏன்னா, நான் தான் அங்க இருந்தேன்.

நகுலன்: ஒரு நிமிஷம்… (வீடியோவின் ஒலிப்பதிவை மட்டும் தனியே பிரித்து எடுக்கிறார். தன் காதில் ‘ப்ளூடூத்’ ஹெட்செட் அணிந்து கொள்கிறார்.) இந்த சிசிடிவி வீடியோவில், ஒரு சிறிய ‘வெள்ளை சத்தம்’ (White Noise) கேட்கிறது. அது மிகவும் நுட்பமானது. சாதாரண மனித காதுக்குக் கேட்காது.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அடடா! இப்போது இவருக்கு ‘டிடெக்டிவ் நாய்’ மாதிரி காது வந்துவிட்டது போல! அந்த சத்தம் எதற்கானது?

நகுலன்: என் அல்காரிதம் சொல்கிறது… இந்த ஒலியின் அதிர்வெண் (Frequency) 18,000 ஹெர்ட்ஸ்க்கு மேல் உள்ளது. இது மனிதர்கள் கேட்க முடியாத சத்தம். இது ஒரு ‘அல்ட்ராசவுண்ட்’ கருவியின் சத்தம்!

சஞ்சய்: என்னது? அல்ட்ராசவுண்டா? ஏன்?

நகுலன்: இந்த மாதிரி ‘ஹை-ஃப்ரீக்வென்சி’ ஒலிகளை, அதிநவீன ஹேக்கர்கள், மனிதர்களின் குரல் மாதிரியை (Voice Sample) திருடுவதற்காகப் பயன்படுத்துவார்கள். அல்லது, உங்கள் மொபைலை ‘சைலண்ட்’ ஆக ஹேக் செய்யப் பயன்படுத்துவார்கள். திருடன் உள்ளே வராமலேயே, அவன் உங்கள் குரலைக் காப்பி அடித்திருக்கிறான்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அப்படியா? அப்ப அந்த சத்தம் எங்கிருந்து வந்தது?

நகுலன்: இந்த ஒலியின் ‘எக்கோ லொகேஷன்’ (Echo location) படி பார்த்தால்… இது அறையின் மூலையில், அந்தக் குப்பைத் தொட்டிக்கு அருகே இருந்து வந்திருக்கிறது.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: (குப்பைத் தொட்டியை உற்றுப் பார்க்கிறார்.) அங்கே என்ன இருக்கும்?

நகுலன்: (குப்பைத் தொட்டியில் இருக்கும் காகிதங்களைத் துழாவுகிறார். ஒரு காய்ந்த வாழைப்பழத் தோலும், சில வெற்றுப் பேப்பர்களும் கிடைக்கின்றன.) ஆ! எனக்குத் தெரிந்து, திருடன் ஒரு சிறிய ‘வைஃபை சவுண்ட் எமிட்டர்’ கருவியைக் குப்பைத் தொட்டிக்குள் மறைத்து வைத்திருக்க வேண்டும். இப்போது அது இல்லை.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: இது வெறும் யூகமா நகுலன்?

நகுலன்: யூகமல்ல! இது ‘அல்காரிதம் ப்ரூஃப்’. மேலும்… இந்தப் வாழைப்பழத் தோலை கவனியுங்கள்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: என்னது? வாழைப்பழத் தோலா? நூறு கோடி திருட்டுல, வாழைப்பழத்துக்கு என்ன வேலை?

நகுலன்: ரமேஷ் அவர்களே, இதுதான் ‘அப்சர்வேஷன்’ (Observation) திறன். ஒரு சாமான்யன் பார்ப்பது, வெறும் தோல். நான் பார்ப்பது, ‘டைம்லைனை’ உறுதிப்படுத்தும் ஆதாரம். இந்தத் தோலின் நிறம்… ‘RGB கோட் 803120’ஐ ஒத்திருக்கிறது. என் நானோ ரோபோவின் AI’ படி, இது சரியாக 22 மணி நேரம் 40 நிமிடங்களுக்கு முன்பு உண்ணப்பட்டு, வெளியேற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும்!

சஞ்சய்: ஆ! அதாவது… திருட்டு நடந்த நேரத்துலதான் இதை யாரோ சாப்பிட்டிருக்காங்க! ஆனா, என் ஆஃபீஸுக்குள்ள யாருக்கும் வர அனுமதியில்லையே?

நகுலன்: இந்தக் கேஸில் இருக்கும் ஒரே நேரடி ஆதாரம், இந்தக் வாழைப்பழத் தோலின் ‘பழுப்பு’ நிறம்தான். அதுவும், AI மூலம் உறுதியான ‘கலரிங் ஸ்கேல்’ மூலம்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: நகுலன்! நீங்க என்ன துப்பறிவது போல நடித்து, எங்களை நகைச்சுவை செய்கிறீர்களா? ஒரு வாழைப்பழத் தோலை வைத்து நான் எப்படி குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிப்பது? அது குப்பைத் தொட்டியில்தான் இருக்கும்!

நகுலன்: தவறு ஆய்வாளர் ரமேஷ். வாழைப்பழத் தோல் முக்கியமில்லை. இந்தக் கேஸை நான் எப்படி அணுகுகிறேன் என்பதுதான் முக்கியம். இந்த நிறுவனத்தில்… சஞ்சய்க்கு போட்டியாக இருக்கும், அல்லது சஞ்சயின் ‘பாஸ்வேர்ட்ஸ்’ குறித்து அறிய வாய்ப்புள்ள… சற்றே உடல் உழைப்பில் நம்பிக்கை கொண்ட, நடுத்தர வயதுடைய ஒருவரைச் சந்தேகிக்கலாம்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: ஏன்? வாழைப்பழம் சாப்பிடறதுக்கும், உடல் உழைப்புக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

நகுலன்: வாழைப்பழத்தில் பொட்டாசியம் உள்ளது. கடுமையான உழைப்புக்குப் பின் பொட்டாசியம் தேவை. ஆகையால், குற்றவாளி… இந்த வளாகத்தில் நீண்ட நேரம் ‘உடற்பயிற்சி’ செய்திருக்க வேண்டும்!

சஞ்சய்:  உடற்பயிற்சியா? இங்க அப்படியொருத்தர்…

நகுலன்: அது யாரென்று யோசியுங்கள் சஞ்சய். நான் இப்போது இந்த ‘அல்ட்ராசவுண்ட்’ ஒலியை என் நானோ ரோபோவின் AI டூலில் போட்டு, ‘டீப்ஃபேக்’ குரல் எங்கே இருந்து உருவாக்கப்பட்டது என்று கண்டுபிடிக்கிறேன். நீங்கள் அந்த வாழைப்பழத் தோல் தியரியை வைத்து, முதல் குற்றவாளியைக் கண்டுபிடியுங்கள்!

(நகுலன் தன் நானோ ரோபோவை வைத்துக் கொண்டு, தீவிரமாக சிந்தித்தது போல நடித்து, அங்கிருந்து நகர்கிறார். ஆய்வாளர் ரமேஷ் அதிர்ச்சியிலும், குழப்பத்திலும் குப்பைத் தொட்டியையும் வாழைப்பழத் தோலையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.)

ஆய்வாளரின் அதிர்ச்சி

(இடம்: நகுலனின் வீடு. இரவு 8 மணி. நகுலன் தனது வீட்டுக் கணினி ஆய்வகத்தில் (அதாவது, ஒரு பெரிய மேசை மீது இரண்டு மானிட்டர்கள்) அல்ட்ராசவுண்ட் ஒலிப்பதிவை ஆய்வு செய்து கொண்டிருக்கிறார்.)

நகுலன்: ‘மேட்ரிக்ஸ் அனலைசர்’! அந்த 18,000 ஹெர்ட்ஸ் அதிர்வெண்ணை மட்டும் பிரித்தெடு. குற்றவாளியின் குரல் மாதிரி இதில் மறைந்திருக்கிறது. இந்த டீப்ஃபேக்கின் பின்னணியில் உள்ள அடிப்படை ‘ஸ்பெக்ட்ரல் சிக்னேச்சர் மேப்பிங்’ (Spectral Signature Mapping) எனக்குத் தேவை!

வசந்தா: ஐயா, ராத்திரி நேரம். நீங்க ஆஃபீஸ் வேலையை முடிச்சுட்டு வீட்டுல வந்து கணினி முன்னாடி உட்கார்ந்திருக்கீங்கன்னா, அதுக்குக் காரணம் என் காபியைப் பாராட்டுறதுக்காக இருக்கணும். இல்லன்னா, நாளைக்குப் பாத்ரூம்ல என்ன ‘AI அல்காரிதம்’ பயன்படுத்தலாம்னு யோசிக்கணும். அதைவிட்டுட்டு, என்னமோ ராணுவ ரகசியத்தை அலசுற மாதிரி அலசுறீங்களே?

நகுலன்: வசந்தா! என் வேலையின் தீவிரம் உனக்குப் புரியவில்லை. இந்தத் திருடர்கள் நம்முடைய ‘டிஜிட்டல் நம்பிக்கையின்’ அடித்தளத்தையே தகர்க்கப் பார்க்கிறார்கள். அந்த நூறு கோடியை நான் கண்டுபிடித்தால்தான், என்னுடைய ‘புத்திசாலித்தனத்திற்கான இன்டெக்ஸ்’ உயரும்.

வசந்தா: இன்டெக்ஸ் உயரலன்னா, நாளைக்கு இட்லி மாவு மறுபடியும் கல்லு மாதிரி இருக்கும்னு நானோ சொல்லும். காபியை குடிங்க.

நகுலன்: ஆ! கிடைத்துவிட்டது! என் ‘Vocal Pattern Extractor’ மென்பொருள், அந்த Deepfake குரலின் உருவாக்கத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட ‘மூலக் குரலை’  அடையாளம் காட்டிவிட்டது!

வசந்தா: யாருடைய குரல் அது? சஞ்சய்யோட குரல் மாதிரிதானே, டீப்ஃபேக் பண்ணியிருக்காங்க?

நகுலன்: ஆமாம்! ஆனா… சஞ்சய்யின் குரல் மாதிரியை உருவாக்க, குற்றவாளி தனக்கு நன்கு பழக்கப்பட்ட வேறு ஒரு குரலை ‘மாடுலேஷன் பேஸ்’ ஆகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறான். அது இங்கேயுள்ள ஒரு ‘க்ரிப்டோ புருனோ’ ஊழியரின் குரல்! என் AI கருவியின் ‘பயோமெட்ரிக் சிக்னேச்சர் டூல்’ படி, இது ‘விவேக்’ என்பவரின் குரல்!

வசந்தா: விவேக்? அவர் யாரு? அந்த அலுவலகத்துல வேலை பார்க்குறவரா?

நகுலன்: ஆமாம். எனக்கு விஸ்வநாதன் சார் அனுப்பி வைத்த ஊழியர்களின் பட்டியலில், இவர் ‘ஆபரேஷன்ஸ் ஹெட்’டாக இருக்கிறார். ஆனா… எனக்கு ஒரு குழப்பம்.

வசந்தா: என்ன குழப்பம்? கண்டுபிடிச்சிட்டீங்கன்னு பெருமை பேச வேண்டியதுதானே?

நகுலன்: வசந்தா! நான் காலையில் கண்டுபிடித்த ‘வாழைப்பழத் தோலின்’ ஆதாரம் என்ன சொல்கிறது? குற்றவாளி உடல் உழைப்பில் ஆர்வம் கொண்ட நடுத்தர வயதுடையவராக இருக்க வேண்டும் என்றுதானே? இந்த விவேக்… இவர் கிட்டத்தட்ட 50 வயதைத் தொட்டவர். சஞ்சய்யின் தந்தையின் நண்பர் போல. இவர் ஏன் உடற்பயிற்சி செய்யணும்?

வசந்தா: ஆஹா! நூறு கோடி திருட்டை விடுங்க. அந்த விவேக் எதுக்கு வாழைப்பழம் சாப்பிட்டாருன்னு நீங்க கண்டுபிடிச்சாதான் உங்களுக்கு நிம்மதி கிடைக்கும் போல!

நகுலன்: இருக்கட்டும். வாழைப்பழத் தோலின் ‘பழுப்பு’ நிறம் ஒரு சாதாரண விஷயமல்ல. அந்தப் ‘பழம்’ இந்த வழக்கில் ஒரு திருப்புமுனை! ஆனால், இந்தக் குரல் ஆதாரம் இன்னும் வலுவானது.

(நகுலன் ஆய்வாளர் ரமேஷுக்கு வீடியோ அழைப்பு விடுக்கிறார்.)

(இடம்: ஆய்வாளர் ரமேஷின் குடியிருப்பு. ரமேஷ் மதிய உணவைச் சாப்பிட்டு முடித்து, செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். நகுலனின் அழைப்பைக் கண்டு முகம் சுளிக்கிறார்.)

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: சொல்லுங்க நகுலன். இப்போ என்ன கண்டுபிடிச்சீங்க? வேற ஏதாச்சும் ‘அரிசிப் பருப்பு’ வச்சு அல்காரிதம் அனலைஸ் பண்ணீங்களா?

நகுலன்: ஆய்வாளர் ரமேஷ்! உங்களின் இந்தக் கிண்டல், விரைவில் ‘ஆச்சரிய’மாக மாறும். நான் உங்களுக்கு மிகவும் முக்கியமான, ‘டிஜிட்டல் ஆதாரம்’ ஒன்றை வழங்கப் போகிறேன்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: சீக்கிரம் சொல்லுங்க. என் தூக்கம் கெடுறதுக்கு முன்னாடி…

நகுலன்: நான் சிசிடிவி-யில் இருந்து எடுத்த அந்த நுண்ணிய ‘அல்ட்ராசவுண்ட்’ ஒலியை என் அதிநவீன AI கருவிக்குள் செலுத்தி, அந்த டீப்ஃபேக் குரலின் மூலத்தை அடையாளம் கண்டுள்ளேன். குற்றவாளி, ‘விவேக்’ என்பவரின் குரலைத் தான் டீப்ஃபேக் உருவாக்கப் பயன்படுத்தியிருக்கிறான்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: விவேக்கா? ஆபரேஷன்ஸ் ஹெட்டா? அப்போ நீங்க காலையில சொன்ன அந்த வாழைப்பழத் தோல் தியரி?

நகுலன்: அதுதான் என் உத்தி, ரமேஷ்! ஒரு துப்பறியும் நிபுணராக, நான் என் முதல் ஆய்விலேயே உண்மையைச் சொன்னால், குற்றவாளி தப்பித்துவிட வாய்ப்பு அதிகம்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: என்னது? என்னைப் பைத்தியக்காரனாக்கிட்டு, இப்போ உத்தி பேசறீங்களா?

நகுலன்: இல்லை. நான் உங்கள் ‘ஸ்ட்ராட்டஜியை’ மெருகேற்றுகிறேன். இப்போ விவேக் தான் குற்றவாளி என்பதற்கு வலுவான ஆதாரம் இருக்கிறது. அவருடைய குரலை டீப்ஃபேக்காகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்றால், விவேக்குக்குத்தான் அந்த அலுவலக ரகசியங்கள் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அவர் தான் பணத்தை எடுத்தாரா?

நகுலன்: அங்கேதான் சிக்கல். விவேக் நேரடியாகப் பணத்தை எடுத்திருக்க மாட்டார். ‘டீப்ஃபேக்’ டெக்னாலஜிக்கு அதீதக் கணினி அறிவும், கருவிகளும் தேவை. விவேக் ஒரு பாரம்பரிய நிர்வாகி. அவர் அந்த ‘செட்டிங்ஸ்’ எல்லாம் செய்திருக்க முடியாது.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அப்போ?

நகுலன்: என் அல்காரிதம் இன்னொன்றையும் கண்டுபிடித்தது ரமேஷ். அந்த டீப்ஃபேக் உருவாக்கப்பட்ட முறைமை… அது ஒரு குறிப்பிட்ட ‘Open Source AI Library’-ஐப் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த நூலகத்தை விவேக்கின் மகன் சமீபத்தில் பயன்படுத்தியிருப்பது ரோபோ மூலம் தெரிய வருகிறது!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: என்னது? குற்றவாளி விவேக் இல்லை, அவருடைய மகனா?

நகுலன்: ம்… மகன் பெயர் ‘அருண்’. அவர் ஒரு ‘டெக் ஜீனியஸ்’ எனப் பெயர் எடுத்தவர். ‘Deepfake Audio’ உருவாக்குவதில் வல்லவர். ஆனால், அவரால் மட்டும் நூறு கோடியை அத்தனை சுலபமாகக் கைப்பற்ற முடியாது.

நகுலன்: இந்த வழக்கில் ‘அல்ட்ராசவுண்ட் கருவியை’ குப்பைத் தொட்டியில் வைத்தது யார்? அது விவேக்காக இருக்க வாய்ப்பு இல்லை. அவர் டெக் ஆள் அல்ல.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அப்போ, அருண் அலுவலகத்துக்கு வந்தாரா?

நகுலன்: சிசிடிவி பதிவில் அவர் இல்லை. ஆனால், அருண் ஒரு ‘ட்ரோன்’ மூலம் இந்தக் கருவியை உள்ளே அனுப்பியிருக்கலாம். அவர் தொலைவில் இருந்தே, தன் தந்தையின் குரல் மாதிரியை எடுத்து, அதைப் பயன்படுத்தி சஞ்சய்யின் டிஜிட்டல் சிக்னேச்சரை உருவாக்கி, பணத்தைத் திருடியிருக்கலாம்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: ட்ரோனா? நூறு கோடி திருட்டுக்கு ட்ரோனா? இது என்ன சயின்ஸ் ஃபிக்‌ஷனா?

நகுலன்: ரமேஷ் அவர்களே! இதுதான் இந்த நூற்றாண்டு க்ரைம்! இப்போது என் முக்கியமான கண்டுபிடிப்புக்கு வருகிறேன். அந்த நூறு கோடி, வெளிநாட்டு வங்கிக்கு அனுப்பப்பட்டதாகச் சொன்னீர்கள் அல்லவா?

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: ஆமாம்.

நகுலன்: அது அங்கேயும் இல்லை. அந்தப் பணம் அனுப்பப்பட்ட ஒரு நொடி நேரத்தில், அது ஒரு ‘NFT’ (Non-Fungible Token) ஆக மாற்றப்பட்டு, ஒரு பினாமி கணக்கிற்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளது. அந்த NFT, ஒரு ‘டிஜிட்டல் ஆர்ட்’ வடிவில் உள்ளது.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: டிஜிட்டல் ஓவியமா? அதை எப்படி கண்டுபிடிக்கிறது?

நகுலன்: நான் என் ‘Crypto Asset Tracker’ஐப் பயன்படுத்தி, அந்த NFT-யின் ‘Blockchain’ பாதையைக் கண்டறிந்தேன். அந்த ஓவியத்தின் பெயரைக் கேட்டால், நீங்கள் அதிர்ச்சியடைவீர்கள்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: என்ன பெயர்?

நகுலன்: ‘The Yellowing Banana Peel’ (மஞ்சள் நிறமாகும் வாழைப்பழத் தோல்).

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: என்னது?! அப்போ காலையில நீங்க சொன்னது?

நகுலன்: ஆ! இப்போது உங்களுக்குப் புரிகிறதா ரமேஷ்? நான் ஏன் அந்த வாழைப்பழத் தோலைக் கூர்ந்து கவனித்தேன் என்று? அது வெறும் தோல் இல்லை! அது திருடப்பட்ட நூறு கோடியின் ‘புனைப்பெயர்’! குற்றவாளி, தன்னை யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று நினைத்து, தன் திருட்டை ஒரு ‘டிஜிட்டல் கலைப்படைப்பாக’ மாற்றி, அதற்குக் குறியீடாக அந்தப் வாழைப்பழத் தோலை வைத்து, என் அறிவாற்றலைக் கேலி செய்யப் பார்த்திருக்கிறான்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: (மனதுக்குள்: இவன் உண்மையிலேயே ஜீனியஸா? இல்லன்னா வாழைப்பழத்தைக் கனவு கண்டு துப்பறியுறானா?)

நகுலன்: இப்போது நம்மிடம் இரண்டு விஷயங்கள் உறுதியாக உள்ளன. 1. அருண், டீப்ஃபேக்கின் தொழில்நுட்பவியலாளர். 2. அவரது தந்தை விவேக், அலுவலக ரகசியங்களை அறிந்தவர்.

நகுலன்: நாம் விவேக்கைப் பிடிக்க வேண்டும். அவர் தான் குப்பைத் தொட்டியில் அந்த வாழைப்பழத் தோலையும், அல்ட்ராசவுண்ட் கருவியையும் வைத்திருப்பார்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: சரி நகுலன். இந்த அருணைக் கண்டுபிடிக்க உங்களுக்கு மேலும் என்ன உதவி தேவை?

நகுலன்: எனக்கு ஒரு உதவி தேவை. இன்று இரவு, விவேக் எங்கு இருக்கிறார் என்று கண்டுபிடிக்க வேண்டும். என் ரோபோவின் ‘சோஷியல் மீடியா ட்ராக்கர்’ அருணின் எல்லா நகர்வுகளையும் கண்காணிக்கிறது. ஆனால் விவேக் எந்த சமூக வலைத்தளத்திலும் இல்லை.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அவரை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது?

நகுலன்: நான் இந்த NFT-யின் ‘Meta Data’வை ஆய்வு செய்தேன். அது எந்த ‘Crypto Wallet’ மூலம் வாங்கப்பட்டது என்று கண்டறிய, ‘ஜியோ-லொகேஷன் டேட்டாவை’ப் பார்க்க முயற்சித்தேன்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: என்ன தெரிந்தது?

நகுலன்: அந்தப் பணப்பையில் இருந்து, ஒரு சிறிய ‘மொபைல் டேட்டா பாயிண்ட்’ வெளிப்பட்டது. அது ஒரு ‘பழங்கால பாத்திரக் கடை’க்கு அருகில் இருந்து வந்தது! அந்த NFT பதிவு செய்யப்பட்டபோது, விவேக் அங்கேதான் இருந்திருக்கிறார்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: ஒரு பழங்கால பாத்திரக்கடையா? நூறு கோடி திருட்டுக்கும், பழைய பாத்திரத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

நகுலன்: அதுதான் இந்த கேஸின் சுவாரஸ்யமான ‘நகைச்சுவை’! நாம் உடனடியாக அந்தப் பாத்திரக் கடைக்குச் செல்ல வேண்டும். நான் விவேக்கைப் பிடிக்கும் உத்தியை என் ‘கணித மேட்ரிக்ஸ்’ மூலம் வகுத்துள்ளேன்.

(இடம்: சென்னை, திருவல்லிக்கேணி. நள்ளிரவு 11 மணி. ஆய்வாளர் ரமேஷ் மற்றும் இரண்டு காவலர்கள், நகுலனுடன் ஒரு பழைய பாத்திரக்கடைக்கு வெளியே நிற்கிறார்கள்.)

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: நகுலன், இங்கெல்லாம் ஆள் நடமாட்டம் இல்லை. இந்தக் கடையில ஏன் விவேக் இருக்கணும்?

நகுலன்: ரமேஷ்! விவேக் தனது மகனின் ‘டிஜிட்டல்’ திருட்டைப் பாதுகாப்பதற்காக, தான் ‘அனலாக்’காக இருக்க முயற்சி செய்கிறார். அவர் நிச்சயம் இங்கேதான் ஏதோ ரகசியமான விஷயத்தைப் பதுக்கியிருப்பார். இந்த இடத்தை அவர் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார் தெரியுமா?

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: ஏன்?

நகுலன்: (தன் மொபைலில் சிசிடிவி ஃபுட்டேஜை காட்டுகிறார்) நான் இந்த NFT வாங்கிய நேரத்தில், இந்தக் கடையின் முன் புறத்தில் இருந்து வந்த சிசிடிவி பதிவை என் AI மூலமாகத் தேடி எடுத்தேன். அங்கே விவேக் இல்லை. ஆனால்…

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: ஆனால் என்ன?

நகுலன்: ஆனால்… இந்தக் கடையின் உள்ளே வேலை செய்யும் ஒரு ஊழியர், விவேக்கின் நீண்ட நாள் நண்பர்! என் AI-ன் ‘முக அங்கீகாரத் தொழில்நுட்பம்’ (Facial Recognition) இந்த ஊழியர் விவேக்கின் பழைய பள்ளித் தோழன் என்பதை உறுதிப்படுத்தியது.

நகுலன்: விவேக் தனது NFT-யின் ‘மீட்புப் பாஸ்வேர்டை’ (Recovery Seed Phrase) ஒரு காகிதத்தில் எழுதி, தனது நண்பரிடம் ‘பழைய பித்தளை பாத்திரத்துக்குள்’ மறைத்து வைத்திருப்பார். டிஜிட்டல் திருடர்கள் எப்போதும் ‘பிசிக்கல்’ இடத்தில் தங்களின் பலவீனத்தைப் பதுக்குவார்கள்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: (தலையில் அடித்துக் கொள்கிறார்) விவேக் ஒரு குற்றவாளியா இல்லை பழங்காலத் துப்பறியும் நிபுணரா? இந்த பாத்திரத்துக்குள்ள நூறு கோடி இருக்குன்னு சொல்றீங்களா?

நகுலன்: வாங்க ரமேஷ். உள்ளே போகலாம். என் அல்காரிதம் தோல்வி அடைந்தால், நீங்கள் என் ‘டிடெக்டிவ் லைசென்ஸை’ ரத்து செய்யலாம். ஆனால் அது நடக்கும் வாய்ப்பு 0.001 சதவிகிதம்தான்.

(காவலர்கள் கதவை உடைக்கிறார்கள். உள்ளே பழைமையான பாத்திரங்கள் நிரம்பியிருக்கிறது. கடையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் எழுந்து அலறுகிறார்.)

காவலர்: ஐயா! எழுந்திருங்க! நாங்க போலீஸ்!

நகுலன்: (காவலரைக் கையமர்த்திவிட்டு, கடையின் உரிமையாளரிடம் வேகமாகச் செல்கிறார்) வணக்கம் மிஸ்டர். நீங்கள் விவேக்கின் நண்பர், ராஜாராமன் அல்லவா? உங்கள் நண்பர் இந்த நூறு கோடி க்ரிப்டோ திருட்டில் உங்கள் உதவியை நாடியிருக்கிறார். எந்தப் பாத்திரத்துக்குள்ள அந்தப் பாஸ்வேர்ட் இருக்குன்னு சொல்லுங்க.

ராஜாராமன்: (திகைப்புடன்) என்ன சொல்றீங்க? விவேக்கா? பணமா? எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதே! நேத்து அவன் வந்து, ‘இந்த சின்ன செம்பு டப்பா’வை பத்திரமா வச்சுக்கச் சொன்னான். ரொம்பப் பழைய டப்பான்னு சொன்னான். அவ்வளவுதான்.

நகுலன்: (புன்னகையுடன்) ஆ! ‘பழைய செம்பு டப்பா’! அங்கேதான் ‘க்ரிப்டோ புருனோவின்’ ரகசியம் உள்ளது!

(நகுலன் வேகமாக ஒரு மூலையில் இருந்த சிறிய, மங்கலான செம்பு டப்பாவை எடுக்கிறார். ரமேஷ் ஆர்வத்துடன் அருகில் வருகிறார்.)

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: (பதட்டத்துடன்) என்ன நகுலன்? உள்ளே என்ன இருக்கு?

நகுலன்: ஒரு காகிதம். அதில் 12 வார்த்தைகள் உள்ளன. இதுதான் NFT-யின் ‘சீட் ஃபேஸ்’ (Seed Phrase). இந்த வார்த்தைகளை என் ‘க்ரிப்டோ டூல்’ல டைப் செய்தால், நூறு கோடி நமக்குக் கிடைத்துவிடும்!

(நகுலன் தன் ரோபோவில் அந்த 12 வார்த்தைகளை டைப் செய்ய ஆரம்பிக்கிறார்.)

குரல் மாறுவேடம்

(இடம்: பாத்திரக் கடை. நள்ளிரவு 12 மணி. நகுலன் செம்பு டப்பாவிலிருந்து கிடைத்த 12 ரகசிய வார்த்தைகளை (Seed Phrase) தனது ரோபோவில் இருக்கும் Crypto Wallet ஆப்ஸில் உள்ளிடுகிறார்.)

நகுலன்: இந்த வார்த்தைகள் எவ்வளவு வலிமையானவை என்று பாருங்கள்! ‘Pineapple’, ‘Jupiter’, ‘Monk’, ‘Whisper’… அடடா! ஒரு நூறு கோடி ரூபாயை இந்த 12 வார்த்தைகள் தாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. ரமேஷ்! உலகம் எப்படி மாறியுள்ளது பாருங்கள்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: வார்த்தை விளையாட்டு இப்போது வேண்டாம் நகுலன். சீக்கிரம் உள்ளீடு செஞ்சு, பணம் கிடைச்சிருச்சானு பாருங்க!

நகுலன்: பொறுமை, ரமேஷ். ‘டெக்னாலஜி’யை உணர்வுப்பூர்வமாக அணுகக் கூடாது. (கடைசி வார்த்தையை உள்ளிடுகிறார்) ஆ! ‘Wallet Connected!’ நூறு கோடி மதிப்புள்ள ‘The Yellowing Banana Peel’ NFT-யின் உரிமம் இப்போது நம்மிடம் உள்ளது!

ராஜாராமன்: (கையெடுத்துக் கும்பிட்டு) ஐயா, என் நண்பன் ஏதோ செஞ்சுட்டான். என்னைக் கைது பண்ணாதீங்க. செம்பு டப்பா கொடுத்தது தவிர, எனக்கு வேற எதுவுமே தெரியாது!

நகுலன்: ராஜாராமன் அவர்களே, பயப்பட வேண்டாம். நீங்கள் ஒரு ‘அனலாக்’ மனிதர். டிஜிட்டல் க்ரைம்கள் உங்களுக்குப் புரியாது. (ரமேஷிடம்) இப்போது நாம் விவேக்கைப் பிடிக்க வேண்டும். அவர் எங்கிருக்கிறார் என்று கண்டுபிடிப்பதுதான் அடுத்த சவால்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அவர் மகன் அருணைப் பிடிப்பதுதானே முக்கியம்? அருண்தானே ‘Deepfake’ உருவாக்கினான்?

நகுலன்: இல்லை ரமேஷ். அருண் பணம் திருடினாலும், இந்த ‘செம்பு டப்பாவை’ இங்கே ஒளித்துவைத்தது விவேக் தான். திருட்டுப் பணம் ஒருவேளை விவேக்கிற்காகத் திருடப்பட்டிருக்கலாம். என் ‘சோஷியல் மீடியா ட்ராக்கர்’ அருண் இன்னும் வீட்டில்தான் இருக்கிறார் என்று காட்டுகிறது. ஆனால் விவேக்கின் மொபைல் சுவிட்ச் ஆஃப் ஆகிவிட்டது ! ஆனால் அவர் ஒரு ‘அனலாக்’ மனிதர் அல்லவா? இந்த நவீன உலகில், ‘அனலாக்’ மனிதர்கள் செய்யும் தவறுகள் சுலபமாகப் பிடிபடும்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: எப்படி?

நகுலன்: நான் விவேக்கின் பழைய பாஸ்வேர்ட்ஸ் அனைத்தையும் என் ‘AI பிரடிக்டர்’ (AI Predictor) மூலம் ஆராய்ந்தேன். அவர் எப்போதும் தனது ரகசிய வார்த்தைகளை ‘மக்களின் கூச்சலில்’ மறைத்து வைப்பவர்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: எனக்குப் புரியவில்லை.

நகுலன்: (தனது நானோ ரோபோவின் Noise Analysis App ஐ திறக்கிறார்) நாம் இப்போது ‘மத்திய ரயில் நிலையம்’ நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: நடுராத்திரியில ரயில் நிலையத்துல என்ன இருக்கு?

நகுலன்: ரமேஷ் அவர்களே! விவேக் ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு தனது மனைவியுடன் பேசும்போது, “நான் மத்திய ரயில் நிலையத்தின் புதிய உணவு விடுதியில் ஒரு முக்கியமானவரை சந்திக்கப் போகிறேன்” என்று பேசியுள்ளார். என் ‘AI ரெகக்னிஷன்’ (Audio Recognition) அந்தப் பேச்சின் ‘Frequency’யைப் பிரித்தெடுத்து எனக்குக் காட்டியது. விவேக் தப்பி ஓட, ரயில் நிலையத்தைத்தான் தேர்ந்தெடுத்திருக்க வேண்டும்!

(ஆய்வாளர் ரமேஷ் தலையை ஆட்டுகிறார். நகுலனின் தற்செயலான கண்டுபிடிப்பு முறைகள் அவரைத் திகைப்படைய வைக்கிறது.)

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: (போலீஸாரிடம்) உடனே மத்திய ரயில் நிலையத்துக்குப் புறப்படுங்கள்!

(இடம்: சென்னை மத்திய ரயில் நிலையம். அதிகாலை 1 மணி. ரயில்வே பிளாட்பார்ம் முழுவதும் பயணிகள் கூட்டம் குறைவாக இருந்தாலும், ஒருவித பரபரப்பு நிலவுகிறது. நகுலன், ரமேஷ் மற்றும் காவலர்கள் ரகசியமாகப் பிளாட்பார்ம்களில் தேடுகிறார்கள்.)

நகுலன்: (காதில் ஹெட்செட்டைக் கழற்றி, ரமேஷிடம்) என் ‘முகம் மற்றும் உடை கண்டறியும் AI’ (Face and Dress Recognition AI) வேலை செய்கிறது. நான் விவேக்கின் இன்றைய ஆடையின் நிறம், வடிவமைப்பு ஆகியவற்றைக் கொடுத்துத் தேடினேன்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: ஏதாவது விபரம் கிடைக்குதா?

நகுலன்: ஆ! ஒரு தகவல். பிளாட்பார்ம் எண் 7-இல், ஒரு வயதானவர், நீல நிறக் கோடு போட்ட சட்டையுடன், ஒரு சாமான்யப் பயணி போல அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் சரியாக விவேக்கின் உயரத்திலும், எடையிலும் இருக்கிறார்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: (பிளாட்பார்ம் 7 நோக்கி வேகமாகச் செல்கிறார்) வாங்க, நகுலன்!

(அவர்கள் பிளாட்பார்ம் 7-ஐ நெருங்குகிறார்கள். அந்த இருக்கையில் விவேக் அமர்ந்து, செல்போனில் பேசுவது போலப் பாவனை செய்கிறார். அவருக்கு அருகே ஒரு பெரிய தோல் பை இருக்கிறது.)

நகுலன்: விவேக்கை நெருங்குவதற்கு முன்பு, ஒரு நிமிடம் காத்திருங்கள் ரமேஷ். நான் அவர் பேசுவதைச் சற்று ஒட்டுக்கேட்க வேண்டும். அது எனக்கு அடுத்த நகர்வைக் கண்டுபிடித்துக் கொடுக்கும்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: ஒட்டுக் கேட்கிறதுன்னு சொன்னா, உங்களை நான் அரெஸ்ட் பண்ண வேண்டியிருக்கும் நகுலன்.

நகுலன்: (மெல்லச் சிரிக்கிறார்) நேரடி ஒட்டுக் கேட்கும் வேலையை நான் செய்யவில்லை. என் போனில் உள்ள ‘Long Distance Sound Wave Analyser’ஐப் பயன்படுத்துகிறேன். இது அவர் பேசுவதைப் பதிவு செய்து, அதை ‘டெக்ஸ்டாக’ மாற்றி அனுப்பும்.

(நகுலன் போனை விவேக் இருக்கும் திசையை நோக்கி நீட்டுகிறார். மூன்று வினாடிகளுக்குப் பிறகு, நகுலனின் போனில் உரை வடிவத்தில் ஒரு செய்தி வருகிறது.)

விவேக் (போன் டெக்ஸ்டில்): “பணம் தயாராக உள்ளது. அருண், அந்த NFT-யை ‘Burn’ செய்வதற்கு (அழிப்பதற்கு) முன்பு, மீதிப் பணத்தை எனக்கு இந்த ‘Cash Deposit Machine’ மூலம் டெபாசிட் செய்யச் சொல். நான் உடனே கிளம்புகிறேன்.”

நகுலன்: ஆ! ரமேஷ்! விவேக் தனது மகனிடம் பணத்தை டெபாசிட் செய்யச் சொல்கிறார். அவர்கள் நூறு கோடியை ஒரு ‘டிஜிட்டல் ஆர்ட்’ ஆக மாற்றி, அதை ‘விவேக்-அருண்’ கூட்டுச் சதி மூலம், சிறிது சிறிதாகப் பணமாக மாற்ற முயற்சித்துள்ளனர்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: உடனே அவரைக் கைது செய்யுங்க!

நகுலன்: பொறுங்கள் ரமேஷ்! அருண் எங்கே இருக்கிறார் என்று தெரியாமல் நாம் விவேக்கைப் பிடித்தால், அருண் உடனடியாக அந்த NFT-யை அழித்துவிடுவார். அப்படி அழித்தால், நூறு கோடி நிரந்தரமாக மாயமாகிவிடும்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அப்போ என்ன செய்யச் சொல்கிறீர்கள்?

நகுலன்: விவேக் எங்கே பணம் டெபாசிட் செய்யச் சொன்னார்? ‘Cash Deposit Machine’ அருகே! அவர் அங்கிருந்து தப்பிக்க வாய்ப்பு இல்லை. அவர் டெபாசிட் செய்யப் போகும் பணத்தை வைத்து, அருண் எங்கே இருக்கிறார் என்று நாம் கண்டுபிடிக்கலாம்.

(திடீரென, பிளாட்பார்மில் ஒரு சலசலப்பு ஏற்படுகிறது. இளைஞன் ஒருவன் கையில் ஒரு லேப்டாப்புடன் வேக வேகமாக ஓடி வருகிறான். அது அருண் தான்!)

நகுலன்: அது அருண்! அவர் நேரடியாக இங்கே வந்துவிட்டார்! என்ன அதிசயம்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: நகுலன்! இது உன் ரோபோவும் கணிக்காத ஒரு திருப்பம்! இருவரையும் இப்போதே கைது செய்ய வேண்டும்!

நகுலன்: இல்லை ரமேஷ்! அருண் தன் கையில் லேப்டாப் வைத்திருக்கிறார்! அவர் பணத்தை டெபாசிட் செய்யவில்லை. அவர் தன் தந்தையிடம் ஏதோ சொல்லத்தான் வருகிறார். அவர் உடனடியாக அந்த ‘NFT’யை அழித்துவிடலாம்!

(அருண் வேகமாக ஓடி வந்து, விவேக்கின் அருகே மூச்சு வாங்க நிற்கிறான்.)

அருண்: அப்பா! நம் திட்டம் முழுவதும் உடைந்துவிட்டது போல! என் ‘NFT வாலட்’டில் இருந்து என் கட்டுப்பாட்டை மீறி யாரோ அந்த ‘Seed Phrase’ஐப் பயன்படுத்தி, அந்த ‘NFT-யின் உரிமை ஆவணத்தை’ எடுத்துவிட்டார்கள்!

விவேக்: (அதிர்ச்சியில்) என்ன சொல்கிறாய் அருண்? நம்முடைய நூறு கோடி? நீ என்னைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் பொய் சொல்கிறாயா?

அருண்: இல்லை அப்பா! என் லேப்டாப்பில் பாருங்கள்! ‘The Yellowing Banana Peel’ NFT-யின் உரிமம் இப்போது ஒரு புதிய ‘க்ரிப்டோ வாலட்’டில் உள்ளது. யாரோ ஒரு புத்திசாலி, நாம் பயன்படுத்திய அதே ‘Open Source AI Library’ மூலம், அந்த NFT-யின் ரகசிய வார்த்தைகளைக் கண்டுபிடித்து விட்டார் போல!

நகுலன்: (தன் ஹெட்செட்டில் இருந்து வெளியே வந்து, பெருமையுடன் சிரிக்கிறார்) அருண்! நீங்கள் தேடிய அந்தப் புத்திசாலி, இதோ உங்கள் எதிரே நிற்கிறார்! நான்தான் நகுலன். வங்கியின் முதுநிலை எழுத்தர்.

(விவேக்கும் அருணும் அதிர்ச்சியடைந்து திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள். ஆய்வாளர் ரமேஷ் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்து நிற்கிறார்.)

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: (தன் அதிகாரிகளிடம்) சுற்றி வளைத்து, இருவரையும் கைது செய்யுங்கள்!

(காவலர்கள் இருவரையும் சூழ்ந்து கொள்கிறார்கள். அருண் பதட்டத்துடன் லேப்டாப்பை மூட முயற்சிக்கிறான்.)

நகுலன்: (அருணிடம் சத்தமாக) லேப்டாப்பைத் தொடாதே அருண்! அந்த ‘Seed Phrase’ஐ நான் கண்டுபிடித்ததற்குக் காரணம் என்ன தெரியுமா? உன் அதிகப்படியான ‘அறிவாற்றல்’ பெருமைதான்!

அருண்: நான் என்ன செய்தேன்?

நகுலன்: நீ அந்த NFT-க்கு ‘மஞ்சள் நிறமாகும் வாழைப்பழத் தோல்’ என்று பெயர் வைத்தாய். நீ உன் மகத்துவம் குறித்துப் பெருமை அடைய, என் புத்திசாலித்தனத்தைக் கேலி செய்யப் பார்த்தாய்! அந்தப் பெயர் உன்னுடைய ‘Metadata’வில் பதிந்ததும், என்ரோபோ அதைப் பிரித்தெடுத்து, நீ விளையாட்டாக வைத்த 12 வார்த்தை பாஸ்வேர்டை என் ‘Pattern Matcher’ கருவி மூலம் சில நொடிகளில் கண்டுபிடித்தேன்!

விவேக்: (நகுலனைப் பார்த்து கோபமாக) நீ… ஒரு வாழைப்பழத் தோலை வைத்து எங்களைக் கண்டுபிடித்து விட்டாயா? இது நம்பமுடியாதது!

நகுலன்: ஆமாம் விவேக்! என் மனைவி வசந்தா, நான் ஒரு வாழைப்பழத் தோலை ஆய்வு செய்தபோது என்னைக் கேலி செய்தாள். ஆனால் ஒரு உண்மையான ‘ஜீனியஸ்’, தனது சூழலில் உள்ள சாதாரண விஷயங்களில் இருந்துதான் ‘மெகா-ட்விஸ்ட்டுகளை’ (Mega-Twists) உருவாக்குவான்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: (மெதுவாக நகுலனிடம்) நகுலன், நீங்க சொன்னதுல பாதி எனக்குப் புரியல. ஆனா, இந்த வாழைப்பழத் தோல் எங்கேயோ ஒரு மூலையில உண்மையிலேயே வேலை செஞ்சிருக்கு.

நகுலன்: அதுதான் ரமேஷ்! நான் போட்ட ‘திசை திருப்பும் பழத் தியரி’ உங்களுக்கு நகைச்சுவையாக இருந்தது. ஆனால் குற்றவாளிகளுக்கு அதுதான் ‘அழிவுக்கான அஸ்திவாரம்’!

(விவேக் மற்றும் அருண் கைது செய்யப்படுகிறார்கள். நூறு கோடி மீட்புக்கான நடவடிக்கை தொடங்குகிறது.)

பெருமையின் உச்சம்

(இடம்: காவல் ஆய்வாளர் ரமேஷின் அலுவலகம். மறுநாள் காலை 10 மணி. நகுலன், ரமேஷ் மற்றும் சஞ்சய் ஆகியோர் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். குற்றவாளிகள் அருணும், விவேக்கும் பிடிபட்டதால், ஒருவித நிம்மதி நிலவுகிறது.)

சஞ்சய்: நகுலன் சார்! நீங்க இல்லன்னா, என்னோட நிறுவனம் மூழ்கியிருக்கும். இந்த நூறு கோடி ரூபாய்… இல்ல, நூறு கோடி மதிப்புள்ள டிஜிட்டல் சொத்துக்களை, வெறும் ஒரு வாழைப்பழத் தோலை வச்சும், உங்க ‘AI அறிவாற்றலாலும்’ கண்டுபிடிச்சது… எனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கு.

நகுலன்: (பெருமையுடன் தன் சட்டையைச் சரிசெய்துகொண்டு) சஞ்சய்! ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. என் ‘இன்டலெக்சுவல் குவாஷண்ட்’ (Intellectual Quotient) எப்போதும் சவால்களை விரும்பும். மற்ற துப்பறியும் நிபுணர்கள் கண்ணால் பார்ப்பார்கள்; நான் என் ரோபோ அல்காரிதம்’ மூலம் பகுப்பாய்வு செய்வேன்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: போதும் நகுலன். இப்போ விவேக் மற்றும் அருண் கைது செய்யப்பட்டது குறித்து ஒரு சில விஷயங்களை நீங்க தெளிவுபடுத்தணும்.

நகுலன்: ஓ, தாராளமாக ரமேஷ். கேளுங்கள்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: நீங்க காலையில வந்து ஒரு விஷயத்தை சொன்னீங்களே? விவேக் உடற்பயிற்சி செய்பவர் என்றும், அதனால்தான் வாழைப்பழத் தோல் அங்கே கிடந்தது என்றும்? ஆனா, உண்மையில் விவேக் ஒரு வாரமா விடுமுறையில இருந்து, நேற்றுதான் அலுவலகம் பக்கம் வந்திருக்கார். அவர் உடற்பயிற்சி செய்வதே இல்லை!

நகுலன்: (முகம் மாறாமல், நிதானமாகக் காபியைக் குடிக்கிறார்) ஓ! இதுதான் ஒரு ‘ஜீனியஸ்’சின் உத்தி ரமேஷ்!

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: என்ன உத்தி?

நகுலன்: நான் முதன்முதலில் அந்தத் தோலைக் கண்டபோது, அது ஒரு ‘பிசிக்கல் க்ளூ’ (Physical Clue) மட்டுமே. ஆனால், நான் அதை ‘உடற்பயிற்சி’யுடன் தொடர்புபடுத்தியபோது, நீங்கள் ஒரு முடிவுக்கு வருவீர்கள் என எனக்குத் தெரியும். ஆனால், அதன் பின்னணியில் உள்ள உண்மை வேறு.

நகுலன்: உண்மையில், அந்த வாழைப்பழத் தோலை விவேக் சாப்பிடவில்லை. அருண்தான் சாப்பிட்டான். அருண், தனது ‘Deepfake’ கருவியை ட்ரோன் மூலம் குப்பைத் தொட்டியில் இறக்கும்போது, அங்கேயே ஒளிந்திருந்து இந்தச் செயல்பாட்டைச் செய்திருக்கிறான். அவசரத்தில் சாப்பிட்ட வாழைப்பழத் தோலைக் குப்பைத் தொட்டியில் போட்டிருக்கிறான்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அப்போ, நீங்க சொன்ன ‘உடற்பயிற்சி’ தியரி?

நகுலன்: என் AI கருவி அந்தத் தோலின் ‘பழுப்பு நிற மாற்றத்தை’ ஆராய்ந்து, அது திருட்டு நடந்த நேரத்தில்தான் அங்கு வீசப்பட்டது என்று சொன்னபோது, எனக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. இந்தத் திருடர்கள் நிச்சயம் ஏதோ ஒரு ‘விளையாட்டுத்தனமான’ குறியீட்டை விட்டுச் செல்வார்கள் என்று என் ‘சைக்கலாஜிக்கல் அல்காரிதம்’ (Psychological Algorithm) கூறியது.

நகுலன்: நான் உடனே விவேக்கைப் பற்றி உங்களுக்குத் தவறான தகவலைக் கொடுத்து, நீங்கள் அவர் மீது சந்தேகம் கொள்ளும் நேரத்தை, அருணின் ‘NFT’ விளையாட்டைக் கண்காணிக்கப் பயன்படுத்தினேன்.

சஞ்சய்: என்ன விளையாட்டைச் சொல்கிறீர்கள்?

நகுலன்: அந்த ‘The Yellowing Banana Peel’ என்ற NFT-யின் பெயர்! அருண், தன்னை ஒரு டெக் ஜீனியஸாக நிரூபிக்க, தன் திருட்டுக்கே ஒரு ‘கலைத்துவ’ அடையாளத்தைக் கொடுக்க நினைத்தான். ஆனால், அதுவே அவனது தோல்விக்குக் காரணமாக அமைந்தது.

நகுலன்: அந்த வாழைப்பழத் தோலை நான் முக்கியப்படுத்திப் பேசப் பேச, அருண் தன் தந்தையிடம், “நாம் கண்டுபிடிப்பதற்கு முன்பு, அந்தப் பழத்தைக் குறிக்கும் NFT-யை அழித்து விட வேண்டும்” என்று சொல்லியிருக்க வேண்டும். அதனால் தான், விவேக் அவசரப்பட்டு ரயில் நிலையத்திற்கு அருணை வரவழைத்து பணத்தைப் பெற முயற்சி செய்தார்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: அதாவது… நீங்க முதல்ல சொன்ன தியரி முற்றிலும் தவறானது. ஆனா, அது அவங்க மனசுல பயத்தை உருவாக்கி, நீங்க சொன்னதுதான் உண்மையோன்னு நினைச்சு, அவங்களை வெளிப்படையா வரவழைச்சிருச்சு!

நகுலன்: சரியாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள் ரமேஷ்! ஒரு துப்பறியும் நிபுணராக, நான் எப்போதுமே என் எதிரிகளை, என் ‘தவறான தகவல்களாலேயே’ வலைக்குள் விழவைப்பேன்! இது என் ‘நகுலன் ஸ்டைல்’ டிடெக்டிவ் முறை!

சஞ்சய்: அபாரம் சார்! அபாரம்! நீங்க வங்கியில் எழுத்தராக இருக்க வேண்டியவரே இல்லை. நீங்க ஒரு சைபர் டிடெக்டிவ் ஃபார்ம் ஆரம்பிக்கணும்!

நகுலன்: நன்றி சஞ்சய்! நான் என் மனைவி வசந்தாவிடம் இதையேதான் பல வருடங்களாகச் சொல்லி வருகிறேன். ஆனால் அவர் என் அறிவாற்றலை ஒருபோதும் மதிப்பதில்லை.

(திடீரென நகுலனின் போனுக்கு ஒரு வீடியோ அழைப்பு வருகிறது. அது வசந்தா.)

நகுலன்: (போனை எடுத்து, மிகவும் அதிகாரத் தொனியுடன்) சொல்லு வசந்தா! நான் இப்போது ஒரு முக்கியமான பிரஸ் மீட்டுக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

வசந்தா: என்ன பிரஸ் மீட்? காலையில போறப்போ, இன்னைக்கு இட்லி மாவு ரொம்பப் புளிச்சிருக்கான்னு ‘AI அனலைஸ்’ பண்ணிச் சொல்றதா சொன்னீங்களே? ஆஃபீஸ்ல பெரிய வேலை பார்த்தா போதும்னு சொன்னா, இங்க வந்து என் இட்லி மாவுல கைவைக்கிறீங்களா?

நகுலன்: வசந்தா… நான் இப்போது ஒரு நூறு கோடி க்ரைம் கேஸைத் தீர்த்துவிட்டு, அதற்கான ‘கௌரவச் சான்றிதழை’ வாங்குவதற்காகக் காத்திருக்கிறேன். நீ அதை அப்புறம் பேசு.

வசந்தா : இந்தச் சான்றிதழ் எல்லாம் வேண்டாம். நீங்க நேத்து ராத்திரி அந்தப் பழைய பாத்திரக் கடையில இருந்து ஒரு பித்தளை செம்பு டப்பாவைக் கொண்டு வந்தீங்களே? அதுல நிறைய கறையா இருக்கு. அதைத் தேய்ச்சுக் கொடுக்க ஒரு AI அல்காரிதம் கண்டுபிடிச்சு, இப்போ ஒரு மெசேஜ் அனுப்புங்க!

நகுலன்: (முகத்தில் இருந்த பெருமை சட்டெனக் குறைகிறது. ஆய்வாளர் ரமேஷ் சிரிக்க ஆரம்பிக்கிறார்.) வசந்தா! நான் இப்போது நாட்டின் பாதுகாப்பைப் பற்றிய விஷயத்தைப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்! பாத்திரத்தை அப்புறம் தேய்க்கலாம்.

வசந்தா: முதல்ல டப்பாவை தேய்க்கிற AI-யை கண்டுபிடிச்சு அனுப்புங்க! இல்லன்னா, இன்னைக்கு ராத்திரி நான் என் ‘அனலாக்’ கைகளால் உங்களுக்குக் ‘கடினப் பாடம்’ புகட்ட வேண்டியிருக்கும்!

நகுலன்: ரமேஷ்! எனக்கு இப்போது அந்த நூறு கோடி மதிப்புள்ள NFT-யை அதன் உரிமையாளருக்கு மாற்றியனுப்ப வேண்டிய வேலை இருக்கிறது. நான் கிளம்புகிறேன்.

ஆய்வாளர் ரமேஷ்: (சிரிப்பை அடக்க முடியாமல்) சரி நகுலன். இந்த வெற்றியை ‘சாதனைப் பட்டியலில்’ சேர்த்து, உங்க மனைவி சொல்ற AI அல்காரிதம் வேலையை ஆரம்பியுங்க!

நகுலன்: நான் வேண்டுமென்றே தான் பாத்திரத்தைத் தேய்க்கும் அல்காரிதத்தைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. ஒரு ‘ஜீனியஸ்’க்கு ஓய்வு தேவை அல்லவா? என்னுடைய அடுத்த துப்பறியும் பணிக்கு, என் மூளை புத்துணர்ச்சியுடன் இருக்க வேண்டும்!

(நகுலன் பெருமையுடன் வெளியேறுகிறார். ஆய்வாளர் ரமேஷ், சஞ்சய் இருவரும் சிரிப்புடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். நூறு கோடி திருட்டை வெறும் ஒரு வாழைப்பழத் தோலையும், ஒரு சாதாரண வங்கி எழுத்தரின் அதீதப் பெருமையையும், AI கருவிகளையும் கொண்டு தீர்த்துவைத்த இந்த விசித்திரமான சம்பவத்தை அவர்களால் நம்ப முடியவில்லை.)