கம்பனின் பார்வையில் “பார்வை”

 

நான் கம்பனை வெறும் கதையாப் பாக்கல. அவன் வார்த்தைக்குள்ள இருக்கிற உசிரைத் தேடுவேன். அந்தக் கேள்வி இருக்கே… அது சும்மா கேள்வி இல்ல. அது, ஆயிரம் வேதாந்த

நூல்களைக் கரைச்ச ஞானி கேட்க வேண்டிய கேள்வி!

 

கம்பராமாயணத்துல, கம்பன் ஒரு வார்த்தையைத் தொட்டான்னு வைஇங்க, அவன் சும்மா கடமைக்காகத் தொட மாட்டான். அவனுக்குத் தெரியும், அவன் பேசுறது வெறும் மனிதன் ராமனில்லை; அவன் பரம்பொருளைப் பேசுறான்னு. அதனாலதான், அவன் ‘பார்வை’, ‘நோக்கு’ ன்னு சொல்றதெல்லாம், நம்மள மாதிரி வெறும் கண்ணால பாக்குறது இல்ல. அது, ‘சங்கல்பம்’! பிரபஞ்சத்தையே உருவாக்கின அந்தப் பரம்பொருளின் ‘திருவுள்ளம்’ அது!

 

வேதாந்தத்தின் நோக்கு: அகலிகை விமோசனம்

 

முதல் காட்சியைப் பாரு. ராமர், விஸ்வாமித்திரரோட போறாரு. கல்லாப் போய்க்

கிடந்த அகலிகையைப் பாக்குறாரு. நீ நினைப்ப, ராமனோட கால் பட்டுச்சு, அதனால கல்லு

பொண்ணாச்சுன்னு. அது புறத்தோற்றம் மட்டும்தான் . கம்பன் எதைச் சொல்றான் தெரியுமா?

 

உணர்விலாப் பொறிகள் ஐந்தும் ஒடுங்கலால், அறிவும் அற்றே;

மலர் அடி அழுந்தக் கண்டு, மனத்தினில் அவளை நோக்கி

 

‘மனதினில் நோக்கி!’ன்னு ஏன் கம்பன் சொல்றான்? ராமர் வெறும்

கண்ணாலப் பாக்கல. அவர் தன்னுடைய ஞானக் கண்ணால, ஆத்மப் பார்வையால பாக்குறார்.

அகலிகை எதுக்குக் கல்லா ஆனா? அவளுடைய ‘அகங்காரம்’ (நான் என்ற இறுமாப்பு) ஒரு கணம் தப்பு செஞ்சுச்சு. அந்த அகங்காரம்தான் அவளை ஜடப் பொருளாக்கி, உயிரற்றவளா ஆக்குச்சு.

 

நாமளும் அப்படித்தான் வாழ்றோம்.

நம்முடைய ஆசைகள், கோபம், பொறாமை – இது எல்லாமே நம்மளை ஒரு கல்லு மாதிரி

இறுக்கமாக்கிடுது. வெளியில சிரிச்சாலும், உள்ளுக்குள்ளே உணர்வில்லாத கல்லாத்தான்

கிடக்குறோம். ராமனோட அந்தப் பார்வை இருக்கு பாத்தியா? அது, அந்த ‘கல்’ வடிவில் உறங்கிக் கிடந்த ஆன்மாவைத் தட்டி எழுப்புது.

 

அந்தப் பார்வைதான் , அகலிகைக்கு தன்னுடைய ‘சுத்த சொரூபத்தை’ (உண்மை வடிவத்தை)

காட்டுச்சு. நம்மைச் சுத்தி இருக்கிற மாயை (மாயை, அதுதான் இந்தக் கல்லு) நீங்குறதெல்லாம் வெறும் பார்வை மூலமாத்தான் நடக்குது. அதுக்கு பேருதான் ‘திருவருள் நோக்கு’!

 

இரண்டாவது நோக்கு: அத்வைதத்தின் உச்சம் (சீதா கல்யாணம்)

 

இப்போ நம்முடைய கண்ணைக் கலங்க வைக்கிற இடத்துக்குப் போகணும். இராமனும்

சீதையும் முதன்முதலா பாத்துக்கிட்ட அந்த இடம். உலகத்துல எத்தனையோ காதல் கதைகள்

இருக்கலாம். ஆனா, இந்தக் காதல் இருக்கு பாத்தியா… இது வெறும் ஆணும் பொண்ணும்

பாத்துக்கிட்ட காதல் இல்ல. இது, வேதாந்தப் பாடமே!

 

அண்ணலும் நோக்கினான், அவளும் நோக்கினாள்;

அவரவர் இடம் பெயர்ந்து, அணுவுற அணுகினார்;

பருகிய காதல் நோக்கு, உயிரைக் குடித்தது போலே!

 

இந்த இடத்துல கம்பன் ஏன் ‘நோக்கினான்’, ‘நோக்கினாள்’னு மட்டும் வச்சிட்டு,

எதுவுமே பேசாம போறான்? இங்கதான் நீ

பரம்பொருளை உணரணும்.

 

இராமன் யாரு? புருஷன். பரம்பொருள். சீதை யாரு? பிரகிருதி. அவனுடைய சக்தி. இந்த

உலகத்தோட மூல சக்தி. தன்னுடைய சக்திக்கும், தன்னுடைய மூலத்துக்கும் நடுவுல எந்த பேதமும் இருக்கக்கூடாது. அதான் அத்வைதம்!

 

அந்தப் பார்வை இருக்கு பாத்தியா… அது ரெண்டு பேரும் வேறு வேறுங்கிற அந்த

நினைப்பை, அதாவது ‘பேதத்தை’ (வேறுபாடு) குடிச்சிடுச்சு! ‘உயிர் குடித்தது போலே’ன்னா என்ன அர்த்தம்? ரெண்டு தனி ஆத்மாக்கள்ங்கிற அந்த எண்ணத்தையே அந்தப்

பார்வை அழிச்சிடுச்சு! இனிமே அவங்க ஒண்ணுதான்! இந்த ஒரு பாடலுக்காகத்தான் கம்பனை, ‘கல்விக்குக் கம்பன்’னு சொன்னாங்க! நம்ம கிராமத்து ஆளுங்களுக்கு வேதாந்தம் புரியணும்னா, இந்தக் காட்சியைப் பாக்கணும்!

 

மூன்றாவது நோக்கு: பக்தி என்னும் பந்தம் (குகப் படலம்)

 

தம்பி! இப்போ என்னுடைய கண்ணுல நீர் வருதுன்னா, அது இந்த இடத்துக்காகத்தான் !

குகப் படலத்துல, அந்தப் பாசமுள்ள வேடன், கங்கைக் கரையில ராமரைச் சந்திக்கிறான்.

ராமர் அவனைப் பாக்குறார். அந்தப் பார்வைக்குள்ள எவ்வளவு கருணை இருக்கு தெரியுமா?

 

குகனொடு அணைந்தபோது, காகுத்தன் முகம் கண்டான்;

உலகு எலாம் உணர்ந்தவன்; உண்மை நோக்கு அவன்…

 

‘உண்மை நோக்கு’ன்னு ஏன் கம்பன் சொல்றான்? ராமர் அந்தப் பார்வையால, அவனுடைய வேட உடம்பைப் பாக்கல. அவனுடைய குலத்தைக் கவனிக்கல. அவனுடையbஏழ்மையைப் பாக்கல. அவர் எதைடா பாக்குறார்? குகன் உள்ளுக்குள்ளே கொழுந்துவிட்டு

எரிஞ்ச அந்த ‘தூய பக்தித் தீயை’ மட்டும்தான் பாக்குறார்!

 

வேதாந்தத்துல, ‘அவன் இவன் என்று அறியலாகா’ன்னு சொல்லுவாங்க. அதாவது, கடவுள் எல்லா உயிர்களிடமும் சமமா இருக்கிறதா சொல்வாங்க. ஆனா, நாம சாதின்னு பிரிச்சு, பணம்னு பிரிச்சு, அவமானப்படுத்திக்கிட்டு இருக்கோம். ராமர் தன்னோட பார்வையைப் போட்டு, அங்க இருந்த எல்லாப் பிரிவினைகளையும் அழிச்சிட்டாரு!

 

அதனாலதான், ராமர் குகனைப் பாத்துட்டு, சீதையையும் இலக்குவனையும் ‘நோக்கி’ என்ன

சொல்றார்?

 

அன்புடை இனிமை கண்டு, அரசன் மகன் உவந்தான்;

நீ எனது உயிர்; இனி, எனது உரை கேள்…

நம்பிக்கு என் நோக்கும், நின் நல்குரவும் போலும்

 

இலக்குவா! சீதா! என் பார்வை இவன் மேல இருக்கு பாத்தியா? இந்த நோக்குதான் இவனுக்கு நான் தரக்கூடிய பந்தம். இவன் என்

தீராக் காதலன்.

 

இலக்குவனையும், சீதையையும் பாத்துச் சொல்றது, வெறும் அறிமுகம் இல்ல. அது,

உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை பக்தர்களுக்கும் ஒரு உறுதிமொழி! உன் ஜாதி எதுவா

இருந்தாலும் சரி, உன் நிலை என்னவா இருந்தாலும் சரி; உன் பக்தி சுத்தமா

இருந்துச்சுன்னா, என் அருள் நோக்கு உன் மேல விழுந்தா, நீயும் என் சொந்தம்தான்!

நீயும் என் குடும்பத்துல ஒருத்தன்!

 

*குகனொடும் ஐவர் ஆனோம்!* ன்னு கம்பன் சொல்றானே! அந்த ஐந்தாவது உறவு, இரத்த

உறவு இல்ல! அது, ராமனோட அருள் நோக்கால் உருவான தெய்வீக உறவு!

 

நான்காவது நோக்கு: அஞ்ஞான இருள் நீக்கும் ஆஞ்சநேய தரிசனம்

 

முத்து! இப்போ இன்னொரு உன்னதமான சந்திப்புக்கு வருவோம். அனுமன் ராமர்

முன்னாடி நிக்கிறாரு. ராமர் தன் ஞானப் பார்வையால அனுமனைப் பாக்குறாரு. அனுமன்

யாரு? அஞ்சனையின் மைந்தன். அவருக்குப் பல சக்திகள் இருந்தும், ராமர் முன்னாடி,

தன்னுடைய உண்மையான சொரூபத்தை மறைச்சுக்கிட்டு நிக்கிறாரு.

 

ராமனோட அந்த நோக்கு இருக்கு பாத்தியா? அது, அனுமனுக்குள்ள உறங்கிக்கிடந்த

அத்தனை சக்தியையும், அவருடைய தூய பக்தி ஞானத்தையும் நொடிப்பொழுதிலே

உணர்ந்திடுச்சுடா! அதுவரைக்கும் ஒரு வானரத் தலைவனுக்குச் சேவை செஞ்சுகிட்டு

இருந்தவன், ராமனோட ஒரு பார்வையால, இந்த உலகத்துக்கே சேவை செய்யும் தூதனாக, உலக

ஞானத்தின் வடிவமாக மாறுகிறான்.

 

பாடல்:

“அறிவுடை ஒருவன் தன்னை அறியாதது அறியாதான்

குறியினால் நோக்கின் அன்றிக் கொள்கை வேறு உரைப்பதுண்டோ?”

(கிட்கிந்தா காண்டம், நட்புக் கோட் படலம்)

 

ராமனோட அந்தப் பார்வை, அனுமனுக்குள்ளே இருக்கிற எல்லா அஞ்ஞான இருளையும்

நீக்கிடுச்சு. அதனால்தான், அனுமன் பேச ஆரம்பிச்ச உடனேயே, ராமர் இலக்குவன்கிட்ட “இவன் இலக்கணம் அறிந்தவன்”னு

புகழ்றார். அந்தப் பார்வையாலதான் , ஒரு ஜீவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையின்

அர்த்தத்தையும், பரம்பொருளோட உறவையும் தெரிஞ்சுக்குது. அதுதான் ‘ஞான நோக்கு’!

 

ஐந்தாவது நோக்கு: விமோசனத்தின் எல்லை (வாலி வதை)

 

இப்போ, இன்னொரு இடத்துக்குப் போவோம். வாலி வதை. ராமர் மறைஞ்சு நின்னு வாலியை

அடிக்கிறார். வாலிக்குக் கோவம் வந்துடுது. தர்மம் பேச ஆரம்பிச்சுட்டான். அப்போ

ராமர் எதுவும் பேசலை. அவர் வாலியைப் பாக்குறார்.

 

அந்தப் பார்வை எப்படி இருக்கும்? அதுக்குள்ள ஒரு நியாயம் இருக்கும்.

 

வாலியே! நீ உன் மனைவியை அடைச்சது, தம்பி சுக்ரீவனைத் துன்புறுத்தினது –

இவையெல்லாம் உன் உடம்பால செஞ்ச கர்மங்கள். இந்தக் கர்ம வினைகள் போகணும்னா, உனக்கு

ஒரு பிரளயம் வேணும். என் அம்பு உன் உடம்பைத்தான் அழிக்கும். ஆனா, என் பார்வை இருக்கு பாத்தியா…

அது, உன் ஆத்மாவை இந்த உடம்பு செஞ்ச பாவங்கள்ள இருந்து விடுவிக்கும்.

 

அதனாலதான், வாலி இறக்கும்போதுகூட, ராமனோட தெய்வீகப் பார்வையைப் பாத்துட்டு,

‘இவன் சாமான்யன் அல்ல!’ன்னு ஞானம் அடைஞ்சு மோட்சம் அடைஞ்சான். ராமனோட அந்த நோக்கு,

ஒரு தீர்ப்பை நிறைவேத்துறது மட்டுமல்லடா, ஒரு ஆன்மாவுக்கு மோட்சத்தையும் வழங்குது!

அதுதான் சக்ஷு தீட்சை (பார்வை மூலமான உபதேசம்)!

 

ஆறாவது நோக்கு: சரணாகதி (விபீடணன்)

 

நம்மளப் போல சண்டைக்குப் போற ஆளுங்கன்னா, எதிரியை எப்படிப் பாப்போம்?

கோவமா, வெறுப்பா பாப்போம். ஆனா, இராமன் எப்படிப் பாக்குறார்னு பாரு.

 

விபீடணன் சரணாகதி அடைய வர்றான். வானரங்கள் எல்லாம் அவனைப் பாத்து

சந்தேகப்படுது. அவன் எதிரியோட தம்பி. ஆனா, ராமர் அவனை எப்படிப் பாக்குறார்?

 

‘நோக்கினான், அண்ட சராசரம் எங்கும் உள்ள

தூக்கிலான்; அவனை நோக்கு; துணையிலான் நோக்கு நோக்கு’

 

அதாவது, ராமர் உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை ஜீவராசிகளையும் சமமா, ஒரு ‘துணை

இல்லாத நோக்கோடு’ பாக்குறார். என் பார்வைக்குப் பேதமில்லை. நீ எதிரியா

இருக்கலாம். ஆனா, உன் உள்ளத்துல இருக்கிற சரணாகதி உணர்வு உண்மையானதான்னு என்

பார்வை அளந்துடும்!

 

அதுதான் சரணாகதித் தத்துவம்! ஒரு

ஜீவன் தன்னுடைய அகங்காரத்தையும், பழைய உறவுகளையும், எல்லாக் கர்மங்களையும் தூக்கி

எறிஞ்சுட்டு, கடவுள் முன்னாடி வந்து நின்னானா, கடவுள் அவனை எந்தப் பேதமும் இல்லாம

ஏத்துப்பார்னு ராமர் தன் பார்வையால நிரூபிக்கிறார்.

 

எட்டாவது நோக்கு: வில் நோக்கும் வீழ்ச்சியும் (கார்முகப் படலம்)

 

முத்து! இப்போ இன்னொரு இடத்துக்குப் போவோம். சிவபெருமானோட வில் இருக்கு

பாத்தியா? அதை ஒடிக்கணும். பல வீரர்கள் வர்றாங்க, போறாங்க. ஆனா, ராமர் அந்த

வில்லைப் பாக்குறார் பாத்தியா… அதுதான் கம்பன் அந்தப் பார்வையைத் தூக்கி வச்ச இடம்.

இதுக்கு முன்னாடி, ராமர் சீதையைப் பாத்துட்டு, அப்புறம் வில்லைப் பாக்குறார்.

 

“எல்லா உலகும் இமைக்கும்முன் ஏகச், சனகன்

சொல்லா வடுவின் தொழில்முடிப்பான், முனியும்

‘நல்லாரும் நான்மறையும் போற்று நாதன்

வில்லால் அதன்மேல் தன் நோக்கு வைத்தான்”

(பால காண்டம், கார்முகப் படலம்)

 

‘நோக்கு வைத்தான்!’ சும்மா பார்க்கலைடா. அந்தப் பார்வையை அந்த

வில்லின் மேல் வச்சான்! வில்லுன்னா என்னடா? அது, இந்த உலகத்தோட ஆணவத்தின் உச்சம்.

‘என்னால யாராலும் ஒடிக்க முடியாது’ன்னு அந்த வில்லு இறுமாந்து கிடக்கு. அந்த

வில்லில்தான் சிவபெருமானின் சக்தி அடங்கி இருக்கு. ராமனோட பார்வை இருக்கு

பாத்தியா? அது வெறும் பௌதிகப் பார்வை இல்ல. அது, ஈசனும் தன்னுடைய அம்சம்தான்ங்கிற ஞானத்தோட கூடிய பார்வை. அந்தப் பார்வை வில் மேல விழுந்த உடனேயே, அந்த வில்லின் வீரியம், அதனுடைய இறுமாப்பு, அதனுடைய ஆணவம் மொத்தமும் தகர்ந்து போகுது!

 

அதனால்தான், வில்ல ஒடிச்ச உடனே எழுந்த சத்தம், அண்டத்தை எல்லாம் சிதறடிச்சதுன்னு

சொல்றான். அந்தச் சத்தம், வில் ஒடிஞ்ச சத்தம் இல்ல. ராமனோட பார்வையின் வீரியம்,

அந்த வில்லின் ஆணவத்தை ஒடிச்ச சத்தம்! இதுதான் பரம்பொருள், தான் நினைச்சா, எப்பேர்ப்பட்ட சிருஷ்டியையும் நொடியிலே அடக்கிடும்ங்கிற தத்துவம்!

 

ஒன்பதாவது நோக்கு: அறிவின் ஒளி

 

ராமர் அந்த வில்லைப் பாக்குறார் பாத்தியா… அதுக்கு முன்னாடி சனகனைப் பாக்குறார். ஜனகனுக்குத் தெரியும், இந்த வில் ஒடிஞ்சாதான் தன் பொண்ணுக்குக் கல்யாணம்னு. ஆனால், பல ராசாக்கள் தோற்றுப் போனதால, சனகனோட மனசுல ஒரு பயம் இருக்கும். ‘ஐயோ, என் சத்யம் (உறுதிமொழி) காப்பாத்தப்படுமா?’ன்னு ஒரு கலக்கம் இருக்கும். ராமனோட அந்தப் பார்வை இருக்கு பாத்தியா? அது, அந்த வில்லைப் பாக்குறதுக்கு முன்னாடி சனகனுடைய மனக் கலக்கத்தைப் பாக்குதுடா.

 

‘கலங்காதே சனகனே! நான் வெறும் மனிதன் இல்ல. உன் பொண்ணு என் சக்தி. இந்த வில்லு என் சக்தி. எல்லாமே நானே!’ன்னு ராமனோட பார்வை சனகனுக்கு ஒரு ஆறுதல் சொல்லுது!

இதுக்கு மேல ஒரு தெய்வீக ஆறுதல் எங்க கிடைக்கும்? ஒரு ராஜாவோட கலக்கத்தைப்

போக்கி, ஒரு பிரபஞ்ச சக்திக்கு ஒளி கொடுத்து, ஒரு ஜடப் பொருளோட இறுமாப்பை ஒடிச்ச

அந்தப் பார்வை இருக்கு பாத்தியா… அதுதான் கம்பனின் காவிய ரசம்! அதுதான் நம்மை கண்ணீர் விட வைக்கும் பரம ஞானம்!

 

பத்தாவது நோக்கு: வழிகாட்டும் விசுவாமித்திரனின் குரு நோக்கு

 

முத்து! இப்போ நீ கேட்டது ரொம்ப நுட்பமான கேள்விடா. எல்லா இடத்துலயும்

ராமரோட பார்வையை மட்டும்தான் கம்பன் பேசுறான்னு நாம நினைச்சுக்கிட்டு இருப்போம்.

ஆனா, கார்முகப் படலத்துல விசுவாமித்திர முனிவரோட பார்வையையும் கம்பன் சும்மா

விட்டுடலைடா. அதுதான் குருவின் நோக்கு!

 

பாடல் :

“மை வண்ணத் தரா மங்கை தன்மேனி வைத்த

பை வண்ணப் பருமணிக் கரும்பென் பார்க்கக்

கை வண்ணத்தால் வில் ஏற்றும் கருத்தில் சீற்றம்

ஐயன் நோக்கினான் அந்த முனியும் நோக்கினான்”

(பால காண்டம், கார்முகப் படலம்)

 

விசுவாமித்திர முனிவர் எதுக்கு ராமனையும், வில்லையும் பாக்கணும்? ராமர் தன் குருவை, ‘இப்போ நான் இந்த வில்ல ஒடிக்கலாமா?’ன்னு ஒரு அனுமதி கேக்குறார். அதுக்கு அந்த முனிவர் ராமனைப் பாக்குறார் பாத்தியா? அந்தப் பார்வை, வெறும் சம்மதம் இல்ல. அது, ‘பூர்ண ஆசி’! நீ பரம்பொருளாக இருக்கலாம் ராமா. ஆனா, இந்த உலக நாடகத்துல, நீ ஒரு மனிதனா இருக்கிறாய். நீ உன் கர்மாவை நிறைவேத்து. இந்த வில்ல ஒடிச்சு, உன் சக்தியை நிரூபி. நீ வெற்றி பெற இந்த ஞான குருவின் துணை இருக்குன்னு அந்தப் பார்வை ராமனோட அத்தனை சக்தியையும் தூண்டிவிட்டுச்சு. ஒரு சீடன் எவ்வளவு பெரியவனா இருந்தாலும், குருவோட ஒரு சின்னப் பார்வை, அவனுக்கு அசுர பலத்தைக் கொடுக்கும். அந்தப் பார்வையின் சக்தியாலதான் , ஒரு மனித உருவுல இருந்த ராமர், பிரபஞ்சத்தையே படைச்ச ஈசனோட வில்லைச் சாதாரணமாக ஒடிக்க முடிஞ்சுச்சு! அதுக்கு பேருதான் ‘குருவருள் நோக்கு’!

 

பதினோராவது நோக்கு: சத்தியத்தின் நிலைப்பாடு

 

அது மட்டுமில்லடா, விசுவாமித்திரரோட நோக்குக்குப் பின்னாடி ஒரு தர்மம் இருக்கு. ஒரு வேதாந்தக் கோட்பாடு இருக்கு. சனகன் ஒரு சத்தியம் பண்ணியிருக்கான். ‘வில்ல ஒடிச்சவனுக்குத்தான் என் பொண்ணு’ன்னு. பல ராசாக்கள் தோற்றுப் போயிட்டாங்க. சனகனோட சத்தியம் தள்ளாடி நிக்குது. இப்போ, ராமர் அந்த வில்ல ஒடிக்கிற நிலைக்கு வரும்போது, விசுவாமித்திரர் அந்தப் பார்வையை வில்லை நோக்கி, சனகனை நோக்கிப் பாக்குறார். ‘சனகா! கலங்காதே! உன் சத்தியம் இன்று நிறைவேறப் போகுது. இந்த உலக தர்மம் நிலைநாட்டப்படப் போகுது. இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் நியதிப்படி, இதுதான் நடக்கணும்’னு முனிவரோட பார்வை உலக நியதியை நிலைநிறுத்துது! ஒரு குருவோட பார்வை வெறும் சீடனுக்கு மட்டுமில்லாம, ஒட்டுமொத்த தர்மத்துக்கும், சத்தியத்துக்கும், உலக நியதிக்கும் வழிகாட்டியா அமைஞ்சது

பாத்தியா? இந்த நுட்பமெல்லாம் சாதாரணக் கவிஞனுக்குச் சாத்தியமில்லை. அதனால்தான் கம்பன், ‘நோக்கு’ங்கிற ஒரு வார்த்தையில, ஆயிரம் தத்துவங்களை நம் கண் முன்னாடி கொட்டிக் கண்ணீர் வர வைச்சிருக்கான்!

 

பன்னிரெண்டாவது நோக்கு: சுந்தர காண்டம் – துயரைத் துடைக்கும் நோக்கு (அனுமன்

சீதையை சந்தித்தல்)

 

முத்து! இப்போ நாம் போகப்போற இடம், சோகம் கரை புரண்டு ஓடுற இடம். சுந்தர காண்டம். அசோக வனத்துல, சீதா தேவி தனியா, துக்கத்துல துவண்டு கிடக்குறா. அப்போ,

அனுமன் ராமனோட அடையாளச் சின்னமா மோதிரத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுக்கிறான். சீதை அந்த மோதிரத்தை வாங்கிப் பாக்குறா. அங்க நடந்தது என்னன்னு கம்பன் எப்படிப் பேசுறான் தெரியுமா?

 

“என்றவள் தொழுது வாங்கி, மார்புற அணைத்த பின்னர், ‘நன்று இது நாயகன் முகம்’ என்று, நோக்கினாள்; தன் துயர் அறுத்த கோனைத் தந்தென உவந்தாள்”

(சுந்தர காண்டம், உருக்காட்டுப் படலம்)

 

‘நாயகன் முகம் என்று நோக்கினாள்!’ சீதை மோதிரத்தைப் பாக்கலடா. அதுல பொறிக்கப்பட்டிருந்த ராமனோட திருமுகத்தைப்

பாக்குறா. அந்தப் பார்வை இருக்கு பாத்தியா? அது, இத்தனை நாள் துயரத்துல, வேதனைல,

பயத்துல, சாகலாமான்னு முடிவெடுத்த ஒரு ஜீவாத்மாவுக்கு, ராமர் ‘உன் கவலைகள் எல்லாம்

இனிமேல் இல்லை’ன்னு சொல்றதைக் கேட்டு ஆறுதல் அடையுது. அந்த மோதிரத்துல இருந்த

ராமனோட பிம்பம், வெறும் படமல்ல. அது, ராமனோட அருள் நோக்கு. அது, ‘நீ என்னுடைய சக்தி. உன்னை யாராலும் அழிக்க முடியாது. நான் உன்னோட இருக்கேன்’னு சொல்ற ஒரு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. அந்த நோக்கு, சீதையின் துயரத்தைப் பாக்குது; அவளுடைய சோகத்தைப் பாக்குது; அப்புறம், ஒரே நொடியில அவளுடைய எல்லாத் துக்கத்தையும் அந்தப் பார்வை, தன்கிட்ட ஈர்த்துக்கிட்டு, அவளுக்குப் புது உசுரையும், ஞானத்தையும் கொடுக்குது! இதுதான் ‘ஆறுதல் நோக்கு’!

 

பதின்மூன்றாவது நோக்கு: சுந்தர காண்டம் – வீரத்தின் பிறப்பிடம் (எரிக்கும்

நோக்கு)

 

அனுமன் அசோக வனத்தை அழிச்சு, இந்திரஜித்தோட கையால பிடிபட்டு, இராவணன்

முன்னாடி நிக்கிறாரு. இராவணன் அனுமனைப் பாக்குறான். அவன் பார்வை எப்படி இருக்கும்?

கோவம், இறுமாப்பு, அவமானம். ஆனா, அனுமன் இராவணனை எப்படிப் பாக்குறாரு?

 

“ஆரிய நோக்கு அதனில் கண்டான், ஆரம்

பாரிய நோக்குடனே பார் அளந்து நோக்கினான்…”

(சுந்தர காண்டம், பிணி வீட்டு)

 

அனுமன் ராமனோட தூதன். ராமனோட ‘ஆரிய நோக்கு’ (உன்னதமான, உயர்ந்த பார்வை) எப்படி இருக்குமோ, அதேபோல அனுமனும் இராவணனைப் பாக்குறாரு. அந்தப் பார்வை இருக்கு பாத்தியா? அது இராவணனுடைய மொத்த அதிகாரத்தையும், அவனுடைய அழிவையும் ஒரே நொடியில கணிக்குது. அனுமனோட பார்வை, ஒரு சாதாரணத் தூதனோட பார்வை இல்ல. அது, தன்னுடைய மூலமான ராமனோட சக்தியைத் தன்னுள்ளே

கொண்டிருக்கிற பார்வை! அந்தப் பார்வையால்தான் அவன் இலங்கையை எரிக்கும் சக்தியைப் பெறுகிறான்.

‘உன் அழிவு உறுதி’ன்னு அந்தப் பார்வை இராவணனுக்கு உணர்த்துது. இதுதான் ஒரு பக்தன், பரம்பொருளின் பார்வைத் திறனைப்

பெற்று, அதர்மத்தை எதிர்க்கும் ‘சக்தி நோக்கு’!

 

பதினான்காவது நோக்கு: யுத்த காண்டம் – மும்மூர்த்திகளின் மாயம் (இந்திரஜித்

வதம்)

 

இப்போ யுத்த காண்டத்துக்குப் போவோம். இங்க எல்லாமே அழிவும், வீரமும் நிறைந்திருக்கும். இலக்குவன், இந்திரஜித்தை அழிக்கப் போறான். இந்திரஜித் சாதாரணமானவன் இல்ல. அவன் மாயைல சிறந்தவன். அவன் மறைஞ்சு நின்னு தாக்குவான். ஆனா, இலக்குவன் அவனை எப்படிடா அழிக்க முடிஞ்சுச்சு? அங்கேயும் ராமனோட பார்வைதான் வேலை செய்யுது!

 

போர்க்களத்துல மாயைல மறைஞ்சு நிக்கிற இந்திரஜித்தைப் பாத்து இலக்குவன்

குழம்பறான். அப்போ ராமர் இலக்குவனைப் பாக்குறார்.

 

“முன்னை நாள் முனிவன் வைத்த முழு நோக்கு அருளால் முன்னி

தன்னைத் தான் உணர நோக்கும் தகவு உடைத் தகுவான் நோக்கு”

(யுத்த காண்டம், நாகபாசப் படலம் / மேகநாதன் வதைப் படலம்)

 

ராமனோட அந்தப் பார்வை இருக்கு பாத்தியா? அது, இலக்குவனுக்குள்ள மறைஞ்சிருந்த

அறிவையும், சக்தியையும் தட்டி எழுப்பி, இந்திரஜித் செஞ்ச மாயைகள் அத்தனையையும்

நீக்குது. அது, ‘நீ என்னோட அம்சம். நீ சிவபெருமானையும், பிரம்மனையும் மாயைல

வென்ற இந்திரஜித்தின் மாயையை அழிக்கப் பிறந்தவன்’னு ஒரு ஆத்ம உபதேசம் செய்யுது.

அந்தப் பார்வை பட்ட உடனேயே, இலக்குவனுக்கு ஞானம் வந்துடுச்சு. இனி, இங்க மாயை

ஒண்ணுமே இல்லைன்னு அவன் உணர்ந்து, இந்திரஜித்தை அழிக்கிறான். மாயையை நீக்கி,

அறிவைத் தெளிவுபடுத்துறதுதான் பரம்பொருளோட ‘ஞான நோக்கு’!

 

பதினைந்தாவது நோக்கு: யுத்த காண்டம் – இறுதிக் கருணை (இராவணன் வதம்)

 

இராவணன் இறக்கும் தருவாயில இருக்கான். அவன் செத்தவன் மாதிரி தரையில

விழுந்து கிடக்கிறான். எல்லா உலகமும் நிம்மதி அடைஞ்சது. இப்போ, ராமர் அந்தப் பரம

எதிரியை எப்படிப் பாக்குறார்? கோபத்தோடவா? பழி உணர்ச்சியோடவா? இல்லவே இல்ல!

 

“பழுது இலா நலன் நோக்கினால் நோக்கி, பல் கதி

ஒழிவு இலா நிலை ஊடறுத்து ஒரு நாட் கால்கொண்டு

அழிவு இலா அறிவு ஆக்கிய அறிவும் உண்டன்றே?”

(யுத்த காண்டம், இராவணன் வதைப் படலம்)

 

ராமர் இராவணனை ‘பழுது இலா நலன் நோக்கினால்’ பாக்குறார்! ‘குற்றம் இல்லாத கருணைப் பார்வை’! இத்தனை நாள் அவன் செஞ்ச அத்தனை பாவத்தையும் அழிச்சு, அவன் ஆன்மாவுக்கு முக்தியைக் கொடுக்குறதுக்காக அந்தப் பார்வை விழுகுதுடl! அவன் ஒரு மாபெரும் எதிரி. ஆனா, ராமனோட பார்வை, ‘இவன் என் கையால செத்ததால, இவனுக்கு மோட்சம் உண்டு’ன்னு அவனுடைய ஜீவாத்மாவுக்கு ஒரு உறுதிமொழியைக் கொடுக்குது. மரணத் தருவாயில் ஒருவனுக்கு

முக்தியைக் கொடுக்குற அந்தச் சர்வ சிருஷ்டிகரனோட பார்வை இருக்கு பாத்தியா… அதுதான் கம்பன் அந்த ‘நோக்கு’ங்கிற வார்த்தையில ஒளிச்சு வச்சிருக்கிற ‘மகத்தான கருணை’!

 

நீயும் நானும் ராமாயணத்தைப் படிச்சு, அவன் பார்வையைப் பத்திப் பேசுறதுக்கே

நம்ம கண்ணுல தண்ணி வருதுன்னா, அந்தப் பார்வையைப் பார்த்தவங்களுக்கு எவ்வளவு பரம

ஞானம் கிடைச்சிருக்கும்னு நினைச்சுப் பாரு! அதுதான் கம்பன் தந்த காவிய ரசம்!

 

முத்து! நான் உனக்கு என்ன சொல்ல வரேன்னா… கம்பன் ஒரு கவிஞன் இல்ல. அவன் ஒரு

மகாயோகி! அவன் ராமனோட ஒவ்வொரு ‘நோக்கு’க்குள்ளயும், உபநிஷத்துகள் சொல்ல வர தத்துவத்தை, நாமளும் உணரணும்னு வச்சிட்டுப் போயிருக்கான்.

 

அவன் பார்வையில், பக்திக்கு பேதமில்லை; அன்புக்கு எல்லை இல்லை; ஞானத்துக்குக்

குலம் இல்லை. நீயும், நானும் இந்த உலகத்தைப் பாக்குறோம். ஆனா, இனிமேல் ராமனோட

பார்வையோட பார்க்கணும். அதுதான் இந்தக்

காவியத்தோட ரசம்.

 

நீ ராமனோட பார்வையைப் பத்திப் பேச ஆரம்பிச்ச உடனேயே, எனக்கு ஏண் கண்ணுல

தண்ணி வருதுன்னா… அந்தப் பரம்பொருளோட கருணை இருக்கே, அதை ஒரு வேடனுக்கும், ஒரு

கல்லுக்கும், ஒரு எதிரிக்கும் சமமாத் தந்தான் பாத்தியா… அந்தத் தாய்மையைத் தாங்க

முடியல!

 

இனிமே நீ கம்பனைப் படிக்கும்போது, ‘பார்வை’ன்னு ஒரு வார்த்தை வந்தா, சும்மா

கடந்து போகாதே. அங்கேயே நில்லு. நீயும் ராமனோட அந்தப் பார்வையைப் பெறணும்னு மனசார வேண்டிட்டு, கண்ணீரோட படி! அதுதான் கம்பன் நமக்கு வச்சிருக்கிற ஞானப் பொக்கிஷம்!