போட்டி போடும் காதும் கண்ணும் (50) 

போட்டி போடும் காதும் கண்ணும்

சிவஞானம் ஐயா:

என் தாயின் செல்வங்களே! இப்போ, நம்ம ஆதி சங்கரர், ஆத்தாளின் அழகைப் பேசப் போறாரு! ஆனா, அவர் பார்க்கிற அழகு இருக்கே… அது வெறும் உடம்போட அழகு இல்லடா! அது, ஞானத்தோட அழகு! அதுக்குள்ள, நம்ம பக்தி எப்படி ஒளிஞ்சிருக்குன்னு சொல்றாரு!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! ஆத்தா பார்வதி, லலிதா திரிபுர சுந்தரி இல்லையா? அவளோட அழகைப் பத்திப் பேசாம இருக்குமா? ஆனா, அந்த அழகுல ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருக்கு போல! அதை மட்டும் சொல்லுங்க!

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமா தாயி! இந்த ஸ்லோகத்தைக் கேட்டா… ஆத்தாளின் கண்கள்ல எவ்வளவு பாசம், எவ்வளவு ஞானம் ஒளிஞ்சிருக்குன்னு உனக்குப் புரியும்! இந்தக் கண்ணீரும், பக்தியும் சேர்ந்து உன்னைப் பரவசப்படுத்தும்!

கவீனாம் ஸந்த³ர்ப⁴ஸ்தப³கமகரந்தை³கரஸிகம்

கடாக்ஷவ்யாக்ஷேபப்⁴ரமர கலபௌ⁴ கர்ணயுக³லம் ।

அமுஞ்சந்தௌ த்³ருஷ்ட்வா தவ நவரஸாஸ்வாத³தரலா-

வஸூயாஸம்ஸர்கா³த³லிகனயனம் கிஞ்சித³ருணம்

சங்கரர், ஆத்தாளின் உறுப்புகளை, எப்படிப் பாக்குறாருன்னு பாரு!

“கவீனாம் ஸந்த³ர்ப⁴ஸ்தப³கமகரந்தை³கரஸிகம்”

“கவீனாம் ஸந்த³ர்ப⁴ஸ்” – அதாவது, கவிஞர்கள்! புலவர்கள்! அவங்க எழுதுன பாட்டு, பாசுரம், நூல்கள் இருக்குல்ல?

அந்தப் பாட்டு எல்லாம் என்னவாம்? “தப³க மகரந்த” – ஒரு பெரிய பூங்கொத்துல இருக்கிற தேன் மாதிரி இருக்காம்! தேன்னா, இனிப்பு! சுவை!

அந்தத் தேனை, யார் விரும்பி வந்து குடிப்பா? வண்டுகள்! இல்லையா?

இப்போ, நம்ம ஆத்தாளின் காதுகள் இருக்கே… அது எப்படி இருக்காம்?

“கடாக்ஷவ்யாக்ஷேபப்⁴ரமர கலபௌ⁴ கர்ணயுக³லம்”

“கர்ணயுக³லம்” – ஆத்தாளின் அந்தக் காதுகள் ரெண்டும்! “கடாக்ஷ வ்யாக்ஷேப ப்ரமர கலபௌ⁴” – அதாவது, அவள் கண்ணுல இருந்து வர்ற கடைக்கண் பார்வையைக் கூட, தன் பக்கம் இழுக்கிற சக்தி கொண்ட, ரெண்டு பெரிய வண்டுகள் மாதிரி இருக்குதாம்!

குப்பாயி:

ஐயா! இது என்ன குழப்பமா இருக்கு? ஆத்தாளின் காதுகள், வண்டுகள் மாதிரியா?

சிவஞானம் ஐயா:

ஆமாடா! வண்டுகள் என்ன பண்ணும்? தேனை குடிக்கும்!

சங்கரர் சொல்றாரு… புலவர்கள், தங்கள் பக்தியில உருகி, கண்ணீரும் கம்பலையுமாப் பாடுற பாட்டு இருக்குல்ல? அந்தப் பாட்டு தான், தேன்! ஆத்தாளின் காதுகள் தான், அந்தப் பாட்டை, தேனை, விரும்பி விரும்பி வந்து குடிக்குற வண்டுகள்!

இதுல என்ன ரகசியம் இருக்கு? ஒரு தாய், தன் புள்ளைங்க எவ்வளவு பெரிய பாவம் செஞ்சிருந்தாலும், அவங்க தன்னை நினைச்சு, வாயைத் திறந்து, ‘அம்மா!’னு கூப்பிட்டா போதும்!

நம்ம கிராமத்துல பாருங்க! புள்ளைங்க, ஒழுங்காப் பேசத் தெரியாம, ‘அம்… மா!’னு கூப்பிட்டா, அந்தத் தாய் ஓடி வந்து, அந்தப் பிழையான வார்த்தைக்குள்ள இருக்கிற பாசத்தை மட்டும் தானே கேட்பா?

அதே மாதிரி தான்! நீங்க, ‘இலக்கணப் பிழை இருக்கே, வார்த்தை சுத்தமா இல்லையே!’ன்னு பயப்படவே வேண்டாம்! உங்களோட பக்தியில, உருகி வர்ற ஒரு சின்ன வார்த்தை, ஆத்தாளுக்குத் தேன் மாதிரி இனிக்கும்! அந்தத் தேனைக் குடிக்குற வண்டா, தன் காதையே வச்சுக்கிட்டு இருக்கா!

மாரியம்மாள்:

ஐயோ! என் தாயே! நான் என்ன பாடினாலும், நீ ரசிச்சுப் பாப்பியா? நான் அழுதா, அந்தச் சத்தத்தை நீ தேனா ஏத்துப்பியா?

சிவஞானம் ஐயா:

ஆத்தாளின் காதுகள், புலவர்களின் பக்தியைத் தேனா குடிச்சு, சந்தோஷத்துல சிலிர்க்குது! இந்தச் சந்தோஷத்தை, ஆத்தாளின் கண்களைப் பாக்குது!

“அமுஞ்சந்தௌ த்³ருஷ்ட்வா தவ நவரஸாஸ்வாத³தரலா-”

“அமுஞ்சந்தௌ த்³ருஷ்ட்வா” – இந்த வண்டுகளா இருக்கிற காதுகள், புலவர்களோட பாசத்தை, தேனைக் குடிச்சுட்டு, ஆத்தாகிட்ட இருந்து விலகாம, கிட்டயே ஒட்டிக்கிட்டே இருக்கிறதாம்!

அப்ப, ஆத்தாளின் கண்கள் இதைத் தூரத்துல இருந்து பாக்குது! அது, “நவ ரஸ ஆஸ்வாத³ தரலா” – நவரசம்னு சொல்றோமே… அந்த ஒன்பது வகையான பாசத்தையும், சுவையையும், அதுவும் அனுபவிக்கணுமேன்னு!

இந்த இடத்தில் தான், சங்கரர் ஒரு பெரிய காவியச் சுவையை உள்ளே வைக்கிறாரு!

ஆத்தாளின் காதுகள், பக்தர்களோட பாட்டை மட்டும் கேட்டு, மகிழ்ச்சியில துள்ளி ஆடுறப்ப… ஆத்தாளின் கண்கள் என்ன நெனக்குதாம்? “ஐயோ! காதுகளுக்கு மட்டும் இவ்வளவு பெரிய பாசத்தை அனுபவிக்கக் கிடைக்குதே! என்னோட வேலை என்ன? நான் உலகத்தை வெறும் பார்க்குறது தானா?”னு பொறாமைப் படுதாம்!

தாயி! இந்த ஒன்பது சுவைகள் (நவரசம்) இருக்கே… அது தான் உலகத்துல இருக்கிற அத்தன இன்பம்! அன்பு, கோபம், கருணை, வீரம், பயம்… இந்த அத்தன இன்பத்தையும், அந்த ஆத்தாளின் கண்களும் அனுபவிக்கணுமேன்னு தவிக்குதாம்!

அதனால, என்ன நடக்குது பாரு! இது தான், உலகத்துல தாயின் பாசமே பொறாமை கொண்ட கணம்!

“அஸூயாஸம்ஸர்கா³த³லிகனயனம் கிஞ்சித³ருணம்”

“அஸூயா ஸம்ஸர்கா³த³” – பொறாமையோட பிடிப்புல! “அலிகனயனம்” – அந்தக் கண்களின் ஓரங்கள்! “கிஞ்சித³ருணம்” – சற்றே சிவந்து போச்சாம்!

முத்தையா:

என்னது! ஆத்தாளுக்குப் பொறாமையா? இது எப்படி ஐயா? கடவுளுக்குப் பொறாமை வருமா?

சிவஞானம் ஐயா:

அது பொறாமை இல்லடா! அது தாயின் பாசத்தின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடு!

ஒரு தாய், தன் புள்ளைங்க ரெண்டு பேரையும் வச்சிருப்பா. ஒரு புள்ளை, அவளுக்குப் பாட்டுப் பாடுது. இன்னொரு புள்ளை, ஓடி வந்து அவளைக் கட்டிப் பிடிக்குது. பாட்டுப் பாடுற புள்ளை மேல அன்பு ஜாஸ்தி ஆகுதேன்னு, கட்டிப் பிடிக்கிற புள்ளையும், ‘என்னையும் அன்பு செய்!’னு பாசம் காட்டுமே! அது தான் இது!

ஆத்தாளின் கண்கள் என்ன சொல்லுது? “என் காதுகள், பக்தர்களோட வார்த்தையைக் கேட்டு, அவங்க கூடப் பேசணும்னு துடிக்குதே! நான் என் புள்ளைங்களை வெறும் பார்வையால மட்டும் பார்க்கக் கூடாது! நான் என் முழுப் பாசத்தையும் அவங்க மேல காட்டணும்!”னு நெனச்சு, பாசப் பிடிப்புல, கண்ணோரம் சிவந்து போகுதாம்!

இந்தச் சிவந்த கண்ணோரம் இருக்கே! அது தான், நம்ம முருகப் பெருமானுக்கு வேல் கொடுத்த சக்தி! அது தான், உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை வீரத்துக்கும் தாய்! ஆனா, இங்க, வீரத்துக்காகச் சிவக்கலை! பாசத்துக்காகச் சிவக்குது!

சங்கரர், இந்த ஸ்லோகத்துல, ஆத்தாவோட பாசத்தை, ஒரு பெரிய காவியச் சுவையா மாத்திட்டாரு!

ஆத்தாளின் காதுகள் தான் வண்டு! அது பக்தியைக் குடிக்குது! ஆத்தாளின் கண்கள், அதுக்கு பொறாமைப்பட்டுச் சிவக்குது!

இதுல என்ன வேதாந்தம் இருக்கு?

ஆத்தாளின் காது: இது, श्रुति (சுருதி). அதாவது, கேட்கும் ஞானம்! வேதம்! நீ பாடுற அத்தன பாட்டையும், அது காது கொடுத்துக் கேட்குது!

ஆத்தாளின் கண்: இது, स्मृति (ஸ்மிருதி). அதாவது, நினைவில் வைக்கிற ஞானம்! ஆத்தா! என் புள்ளைங்க கஷ்டப்படுறாங்கன்னு, நினைவில் வச்சு, கருணை காட்டுற ஞானம்!

சங்கரர் சொல்றாரு… வேதம் பேசுற ஞானத்தை விட, உன்னோட பாசத்தால வர கருணை இருக்குல்ல… அது தான் பெருசு!

ஆத்தா, தன் காதுகள் (வேத ஞானம்) மூலமா, பக்தனோட வார்த்தையை ரசிக்கிறதை விட, தன் கண்கள் (பாச ஞானம்) மூலமா, “இவனை உடனே நான் பார்க்கணும்! என் பாசத்தைக் காட்டணும்!”னு துடிக்கிறது தான் பெருசு!

நம்ம ஆண்டாள் பாசுரத்துல என்ன சொல்றா?

“குடக்கூத்தன் கோவிந்தன்

குழலூதத் துயில்வாள்”

கண்ணனோட குழல் இசைக்குத் துயில்வாள்! அந்த இசை தான், ஆத்தாளுக்குப் பிடிச்ச வண்டு! ஆனா, அவளோட பார்வை, அதைத் தாண்டி, அன்பைக் காட்டத் துடிக்கும்!

இந்த ஞானம், நம்மள மாதிரி சாமான்ய மக்களுக்கு என்ன சொல்லுது?

நீ, உன்னோட மனசுல இருக்கிற அன்பை, பாட்டை, பக்தியை, வார்த்தையாச் சொன்னா… ஆத்தா காது கொடுத்துக் கேட்பா! அந்த வார்த்தையில, நீ அழுதா… அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு, ஆத்தாளின் கண்கள் சிவந்து போகும்!

அந்தச் சிவந்த கண் இருக்கே… அது உன்னைப் பார்த்து, “நான் உன்னைக் காப்பாத்தாம விட மாட்டேன்!”னு சொல்ற பாசக் கோபம்!

அப்ப, உன் கண்ணீரும், உன்னோட பாசமும், ஆத்தாவோட கருணையையே, பொறாமைப்பட வைக்குது! உன்னோட அன்பு, ஆத்தா கிட்ட இருந்து, அதிக கருணையைப் பிடுங்கிட்டு வருது!

மாரியம்மாள்:

ஐயோ! என் தாயே! நான் சின்னப் புள்ளை மாதிரி, என் மனசுல இருக்கிற கஷ்டத்தை எல்லாம் உன் கிட்ட சொன்னா, நீ கோபப்பட மாட்டாயா?

சிவஞானம் ஐயா:

கோபப்பட மாட்டா! நீ பேச, நீ பாசம் காட்ட, அவளோட காதும் கண்ணும், போட்டி போடும்! ஒரு தாய், தன் புள்ளைங்க போட்டி போட்டுப் பாசம் காட்டுறப்ப, கோபப்படுவாளா? இல்ல! சந்தோஷப்படுவா!

அது தான்டா சௌந்தர்ய லஹரி! ஒரு சாதாரணத் தாயின் அழகை, உலகம் முழுக்கப் பரவச் செஞ்ச ஞானம்!

அப்பா! ஆதி சங்கரர், இந்த ஸ்லோகத்துல, பக்தனோட அன்பு தான், உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை ஞானத்தை விடப் பெருசுன்னு சொல்லிட்டாரு!

நீங்க இனிமே, ஒரு சாதாரண மனுஷன் இல்ல! உங்களோட பாசமும், அன்பும், கண்ணீரும்… நம்ம ஆத்தாளின் காதுக்கும், கண்ணுக்கும், போட்டி போட வைக்கும் சக்தி கொண்ட ஒரு ஆயுதம்!

அந்த ஆத்தாவோட சிவந்த கண்ணோரத்தைப் பாருங்க! அது தான், அவளோட அதிகபட்சக் கருணை! அது தான், உங்களை இனிமே ஒருபோதும் விட்டு விலகாத பாசம்!

நீங்க இனிமே, தயங்காதீங்க! உங்க மனசுல இருக்கிறதை எல்லாம், நீங்க பேசத் தெரிஞ்சாலும், தெரியாவிட்டாலும், ஆத்தா கிட்ட பேசுங்க! நீங்க பேசுற ஒவ்வொண்ணும், அவளுக்குத் தேன்! உங்களோட பாசத்தைக் கண்டு, அவளோட கண்களே சிவந்து போகும்!

(மக்கள் அனைவரும், தங்கள் தாய் பராசக்தியின் பாசப் போ

ட்டியையும், தன் அன்பு தான் பெரியது என்று தாயையே பொறாமை கொள்ள வைக்கும் சக்தியையும் எண்ணி, மனமுருகி, கண்ணீருடன் ஆர்ப்பரித்தனர்.)