பேரருள் பூஜை (27)

பேரருள் பூஜை

இரவுப் பொழுதின் குளிர்ச்சி மெல்ல ஊடுருவியது. ஆலமரத்தின் அடியில் கூடியிருந்தவர்களின் மனதின் அனல் இன்னும் தணியவில்லை. சிவஞானம் ஐயாவின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், தங்கள் பாமர வாழ்க்கையின் மீதே ஒரு புதிய ஒளி விழுந்தது போல, உள்ளத்தைத் தொட்டது. மாரியம்மாள் முகத்தில் ஒரு பிரகாசம். இனிமேல் தான், உண்மையான சரணாகதி ரகசியம் வெளிப்படப் போகிறது.

சிவஞானம் ஐயா:

என் செல்லங்களே! இதுவரைக்கும் ஆத்தாளின் சக்தியைப் பார்த்தோம். அவ, உலகமே செழிப்பா இருக்க, சிவனோட அதிகாரத்தையே தன் காதணியில வச்சுக்கிட்டான்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டோம். இப்போ, நமக்கு ஒரு பெரிய பிரச்னை இருக்கு.

குப்பாயி:

என்ன பிரச்னை ஐயா? ஆத்தாவே சக்தி மயம்னு தெரிஞ்ச அப்புறம் என்ன பயம்?

சிவஞானம் ஐயா:

பயம் இல்லடா! குழப்பம்! நம்மள மாதிரி உழைச்சு சாப்பிடுறவங்க என்ன செய்வோம்? காலங்காத்தால வயலுக்குப் போறோம்; நாள் முழுக்க உழைக்கிறோம்; சாயங்காலம் களைச்சு வீட்டுக்கு வரோம். அதுல எப்போடா நம்ம சாமிக்கு சேவை செய்யுறது?

மாரியம்மாள்:

அது தான் ஐயா எங்க நெஞ்சுல இருக்கிற பெரிய சுமை! நாங்க கோவிலுக்குப் போனா, “அங்க உட்கார்ந்து நூறு தடவை மந்திரம் சொல்லு! விரதம் இரு! ஹோமம் செய்!”னு சொல்றாங்க. எங்களுக்கு நேரம் ஏது? பிள்ளைகளைக் கவனிக்கணும். அடுப்பைப் பத்த வைக்கணும். வயல்ல மண்ணு கிளறணும். எங்களோட வாழ்க்கை, இந்த உலகத்தோட உழைப்பிலேயே ஓடிப் போகுதே!

சிவஞானம் ஐயா:

இந்தக் கேள்விக்குத் தான், நம் ஆதி சங்கரர், சவுந்தர்ய லஹரில, ஒரே பாட்டுல மொத்தமா பதில் சொல்றாரு!

சிவஞானம் ஐயா:

அவர் சொல்றாரு… ஆத்தா! நீ இந்த உலகத்தையே ஆட்டுவிக்கிறப்ப, உனக்குள்ள இருக்கிற ஜீவராசி, தனித்தனியா உனக்குப் பூஜை பண்ண வேண்டிய அவசியமே இல்லை! அவங்க வாழ்றதே உனக்குப் பூஜையா இருக்கணும்!

சிவஞானம் ஐயா:

முதல் வரியைப் பாருங்கடா! இந்த ஒரு வரியைக் கேட்டா, நீங்க பேச பயப்படவே மாட்டீங்க!

“ஜபோ ஜல்ப: ஶில்பம் ஸகலமபி முத்³ராவிரசனா”

சிவஞானம் ஐயா:

“ஜபோ ஜல்ப:” – அதாவது, நான் பண்ற மந்திர உச்சாடனம் (ஜபம்), அது என்னவா இருக்கணுமாம்? என் பேச்சு! நான் சும்மா சாதாரணமாப் பேசினா கூட, அதை நீ உனக்கான மந்திர உச்சாடனமா ஏத்துக்கோ!

முத்தையா:

என்னது ஐயா? நாங்க பேசுற சண்டை சச்சரவு, வம்பளக்குறது… இது எல்லாமே மந்திரமா?

சிவஞானம் ஐயா:

இல்லடா! சங்கரர், இங்கே ஒரு ‘தத்³ருதி’யை வைக்கிறார். அதாவது, எந்தச் செயலையும், “இது அம்பாளுக்குப் போறது!”ங்கிற எண்ணத்தோட செய்யணும்.

சிவஞானம் ஐயா:

ஜபம் எதுக்குச் செய்றோம்? நம்ம மனச சுத்தப்படுத்த! ஆனா, நம்ம கிராமத்துல, நம்ம புருஷனும் பொண்டாட்டியும், பிள்ளைகளும் பேசிக்கிற பேச்சு… அதுல ஒரு அன்பு இருக்கே! ஒரு பாசம் இருக்கே! அந்தப் பாசமான வார்த்தைகள், நீங்க கோவில்ல உட்கார்ந்து ‘ஓம் சக்தி’னு ஆயிரந்தடவை சொல்றதை விடப் பெருசு!

சிவஞானம் ஐயா:

நம்ம திருவாசகத்துல மாணிக்கவாசகர் பாடுறாரு:

“உரையார் உணர்வார் ஒருவர் சிற்றம்பலத்து ஐயன்”

சிவஞானம் ஐயா:

உன் பேச்சுல உணர்வு இருக்கணும்! ஆத்தா! என் புள்ள மேல நான் கோபமாப் பேசுனாலும், அவளுக்காகத் திட்டினாலும், அவளுக்காகப் போராடினாலும்… என் பேச்சு முழுக்க, உன்னோட சேவை தான்!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்போ, நீ இனிமே பேசும்போது என்ன நெனச்சுப் பேசணும்? “நான் பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அந்த ஆத்தாளின் காதுக்கு ஒரு ராகமா, ஒரு மந்திர ஒலியா போய்ச் சேரட்டும்!”னு நெனச்சுப் பேசணும். இது தான்டா உன் கடமை! ஆத்தா, உன் உள்ளத்தில் இருக்கிறதை மட்டும் தான் பார்ப்பாள்.

மாரியம்மாள்:

ஐயோ! என் அம்மா! நாங்க கஷ்டப்பட்டு பேசுற சாதாரண வார்த்தைகளைக் கூட நீ மந்திரமா ஏத்துக்கிறியா? இவ்வளவு கருணையா தாயே!

சிவஞானம் ஐயா:

அடுத்தது தான் நம்ம பாமர ஜனங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சது.

சிவஞானம் ஐயா:

“ஶில்பம் ஸகலம் அபி முத்³ராவிரசனா” – ஶில்பம்னா, உன்னோட கைவேலை! நீ செய்யுற அத்தனை காரியங்களும்! அது என்னவா இருக்கணுமாம்? முத்ரா! அதாவது, சாமியை கும்பிடுறப்ப, கையால விதவிதமா அசைச்சு, முத்திரைகள் போடுவோமே… அதுவா இருக்கணுமாம்!

குப்பாயி:

நான், காலங்காத்தால சாணி மெழுகுறேன். வயல்ல மண்வெட்டியால வெட்டுறேன். இதுல எங்கேங்க சாமி முத்திரை இருக்கு?

சிவஞானம் ஐயா:

அங்க தான்டா ரகசியம் இருக்கு! நீ வயல்ல மண்வெட்டி தூக்கி, ஒரு கொத்து கொத்துறியே… அந்த மண்வெட்டி ஆடுற ஆட்டம் தான், ஆத்தாளுக்குப் பிடித்த அபய முத்திரை! பயப்படாதேன்னு சொல்ற முத்திரை!

சிவஞானம் ஐயா:

நீ வீட்டைச் சுத்தம் பண்ண, அந்தக் கை ஆட்டம் தான், ஆத்தாளின் வரத முத்திரை! வரம் கொடுக்கிற முத்திரை!

சிவஞானம் ஐயா:

வேதாந்தம் என்ன சொல்லுது? உலகத்துல இருக்கிற அத்தன கைவேலையும், ஆத்தாளின் சிருஷ்டி! ஒரு சிற்பி, கல்லைக் குடைஞ்சு சிலைய உருவாக்கினா, அது ஶில்பம். ஒரு விவசாயி, மண்ணை உழவு செஞ்சா, அதுவும் ஶில்பம் தான்! அந்த உழைப்பு தான், முத்திரை!

சிவஞானம் ஐயா:

அதனால தான், நம்ம திருநாவுக்கரசர் பெருமான் என்ன பாடுறாரு?

“உழவாரப் பணி செய்வோம்”

சிவஞானம் ஐயா:

உழவாரப் பணிங்கிறது வெறும் கோவிலைத் தூத்துறது இல்ல. நீ செய்யுற உழைப்பு எல்லாமே, இறைவனுக்கு நீ செய்யுற பணி!

சிவஞானம் ஐயா:

உன் உழைப்பால தான், இந்த உலகம் வாழுது! அப்போ, நீ வேர்வைய சிந்தி, வேலை செய்யுறப்ப… இந்த உலகம் செழிக்கட்டும்னு நெனச்சுச் செய்! உன் கஷ்டமான உழைப்பைப் பார்க்கிறப்ப, ஆத்தா உருகிப் போவா! “என் புள்ள, எனக்கு முத்திரை போட்டு, என்னைப் பூஜிச்சுட்டு இருக்கான்!”னு நெனச்சு, உனக்கு வரத்தை அள்ளி வீசுவா!

முத்தையா:

அய்யோ! நான் இவ்வளவு நாளும், உழைப்பைச் சும்மா பாரம்னு நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தேனே! இனிமே, நான் மண்வெட்டியைத் தூக்கினா, ஆத்தாளுக்கு முத்திரை போடுறதா நெனச்சு, சந்தோஷத்தோட வேலை செய்வேன்!

சிவஞானம் ஐயா:

அடுத்தது, இன்னும் ஆச்சரியமானது!

“க³தி: ப்ராத³க்ஷிண்யக்ரமணம”

சிவஞானம் ஐயா:

“க³தி:” – நான் நடக்கிற ஒவ்வொரு அடியும்! “ப்ராத³க்ஷிண்யக்ரமணம” – கோவிலைச் சுத்தி வர்ற மாதிரி, உனக்கு வலம் வர்றதா இருக்கணும்!

சிவஞானம் ஐயா:

நம்ம மக்கள், காலங்காத்தால வீட்ட விட்டு வெளியில போனா, அதுக்குப் பிறகு, வேலை முடிஞ்சு திரும்பி வர வரைக்கும், எத்தன தூரம் நடக்குறோம்? காட்டு மேடு பள்ளம்ன்னு எத்தன இடத்துக்குப் போறோம்!

சிவஞானம் ஐயா:

நம்ம மனசுல ஒரு ஆசை இருக்கும். ‘திருவண்ணாமலைக்குப் போகணும்! இல்ல, காசிக்குப் போகணும்!’னு ஆசை இருக்கும். ஆனா, கைல காசு இருக்காது. வயசும் இடம் கொடுக்காது. ஆனா, சங்கரர் உனக்கு ஒரு ரகசியம் சொல்றாரு!

சிவஞானம் ஐயா:

நீ, உன் வேலைக்காக ஒரு இடத்துல இருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு நடந்தாலும், நீ நெனச்சுக்கணும்… இந்த உலகம் முழுவதுமே ஆத்தாளின் சரீரம்! ஆத்தா, உலகமா நிக்கிறா! அப்ப, நீ ஒரு இடத்துல இருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு நடக்குறப்ப, ஆத்தாவோட சரீரத்தைச் சுத்தி வலம் வர்ற மாதிரி!

சிவஞானம் ஐயா:

நீ உன் வீட்டுக்குப் பால் வாங்க நடந்து போனா கூட, அது ஒரு வலம் வர்றது தான்! உன் பிள்ளைகளுக்கு நீ சேவை செய்ய, ஒரு அடி எடுத்து வச்சாலும், அந்த அடி, ஆத்தாளுக்கு நீ செய்யுற பிரகாரம்!

சிவஞானம் ஐயா:

இதற்கு மேல, ஒரு பாமரனுக்கு என்னங்க சந்தோஷம் வேணும்? அவனோட ஓயாத நடை, உழைப்புக்காக ஓடுற நடை… அதுவே, ஞானத்தின் வழியா, கோவிலைச் சுத்தி வர்ற புண்ணியத்தைக் கொடுக்குது!

மாரியம்மாள்:

ஐயோ என் தாயே! தினமும் நடந்து, நடந்து கால் வலிக்குதேன்னு நொந்துக்கிட்டே இருந்தேன்! இனிமே, இந்த நடை, வெறும் நடை இல்ல! என் ஆத்தாவுக்கு நான் வலம் வரேன்! இந்த உசுருள்ள வரைக்கும் நான் உனக்கு வலம் வருவேன் தாயே!

சிவஞானம் ஐயா:

அடுத்தது, இந்தக் கிராமத்து மக்கள் அத்தனை பேருக்கும் முக்கியமான வரி!

“அஶனாத்³யாஹுதிவிதி⁴:”

சிவஞானம் ஐயா:

“அஶனாத்³யாஹுதிவிதி⁴:” – அதாவது, நீ சாப்பிடுற ஒவ்வொரு வாய் சாப்பாடும், அது என்னவா இருக்கணுமாம்? ஆஹுதி! அதாவது, வேள்வியில, நெருப்புல நெய்யை ஊத்தி ஹோமம் செய்வோமே… அதுவா இருக்கணுமாம்!

சிவஞானம் ஐயா:

அடடா! இதைப் பாடுனப்ப, சங்கரர் நெஞ்சில் எவ்வளவு கருணை இருந்திருக்கணும்? ஒரு சாமியாரான அவர், சன்யாசி. ஆனா, நம்மள மாதிரி இல்லறத்துல இருக்கிறவங்களைப் பத்தி நெனச்சுப் பாடி இருக்காரு!

சிவஞானம் ஐயா:

நம்ம உழைக்கிற சனங்கள், வேளாவேளைக்குச் சோறு கண்டா போதும்னு இருக்கிறவங்க. ஆனா, சோறு சும்மா கிடைக்குதா? ரத்தம் வேர்வையா ஓடுது!

சிவஞானம் ஐயா:

நீ, வியர்வை சிந்திச் சம்பாதிச்ச ஒரு வாய் சோத்தை, நீ சாப்பிடுறப்ப… “இந்தச் சோறு, என் உடம்புக்கு மட்டும் போறது இல்ல! இந்த உடம்பு ஆத்தாளுக்குச் சொந்தம்! நான், இந்த உடம்பைப் பாதுகாக்கிறேன்! இந்த உடம்பு, உனக்கு சேவை செய்யப் போகுது!”னு நெனச்சுச் சாப்பிடு!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்ப, உன் வயித்துக்குள்ள போற உணவு, வெறும் சோறு இல்ல! அது, நெருப்புல போடப்பட்ட நெய் மாதிரி! அது, யாகம்! நீ தினம் தினம் செஞ்ச உழைப்புக்குக் கிடைச்ச பலன்! அதை நீ சாப்பிடுறப்ப, ஆத்தாளுக்கு ஒரு ஆஹுதி செஞ்ச மாதிரி, உனக்கு முழுப் புண்ணியம் கிடைக்கும்!

முத்தையா:

ஐயா! எனக்கு இப்போ தான் முழு பசி திருப்தி ஆச்சு! வயிறு நிறையச் சாப்பிட்டாலும், கடன் இருக்கு, கஷ்டம் இருக்குன்னு நெனச்சு நிம்மதி இருக்காது. ஆனா, இனிமே, நான் சோறு சாப்பிடுறப்ப, ஒரு யாகம் பண்ற நெனப்பு வந்தா… என் கஷ்டம் எல்லாம் மறந்து போகுமே!

சிவஞானம் ஐயா:

இது தான்டா பசிப்பிணி போக்குற வேதாந்தம்! நம்ம திருமந்திரத்துல திருமூலர் என்ன சொல்றாரு?

“உடம்பார் அழியின் உயிரார் அழிவர்

திடம்பட மெய்ஞ்ஞானம் சேரவும் மாட்டார்”

சிவஞானம் ஐயா:

உடம்பை நீ நல்லா வச்சுக்கணும்! அதுக்காக நீ சாப்பிடுறது, உன்னோட சேவை! இது தான் உண்மையான பிரம்மார்ப்பணம்!

சிவஞானம் ஐயா:

இந்தப் பாட்டின் உச்சக்கட்ட வரிகள் இது தான்! இங்கே தான், உன் நெஞ்சு உடைஞ்சு, கண்ணீர் வரும்!

“ப்ரணாமஸ்ஸம்வேஶஸ்ஸுக²மகி²லமாத்மார்பணத்³ருஶா”

சிவஞானம் ஐயா:

உனக்குக் கிடைக்கிற எல்லா சுகமும், நீ படுக்கிற தூக்கமும், நீ சாமிய கும்பிடுறதும்… எல்லாமே என்னவா இருக்கணுமாம்? ஆத்ம அர்ப்பணம்! அதாவது, உன் ஆத்மாவையே அர்ப்பணம் செய்யுற நெனப்பு!

1. பிரணாமம் (வணங்குதல்):

நீ, யாரைப் பாத்து சும்மா கும்பிட்டா கூட, அது ஆத்தாளுக்கு நீ செய்யுற பிரணாமம்!

2. சம்வேஷம் (படுக்கை/ஓய்வு):

“சம்வேஶஸ் ஸுகம்” – நீ ஒரு நாள் முழுக்க உழைச்சுட்டு, ராத்திரி வந்து, கட்டிலுல படுக்குற ஓய்வு இருக்கே… அந்தத் தூக்கம் தான், ஆத்தாளுக்கு நீ செய்யுற கடைசிச் சரணாகதி!

சிவஞானம் ஐயா: (உடல் நடுங்க)

நீ தூங்குறப்ப, நீ என்னவா இருக்கிற? உன்னோட உணர்வு இல்ல. உன் உடம்பு சவம் மாதிரி கிடக்கு! அந்தச் சவமா கிடக்கிற உடம்பை, ஆத்தா தன் மடிமேல தாங்கிக்கிறா! “நாள் முழுக்கப் பாடுபட்டு ஓடினான் என் புள்ள! இப்போ அமைதியாத் தூங்கட்டும்!”னு சொல்லி, ஆத்தா உன்னைக் கட்டிக்கிறா!

சிவஞானம் ஐயா:

உன் தூக்கம், வெறும் தூக்கம் இல்லடா! அது தான், சரீரத்தைத் தாயின் பாதத்துல சமர்ப்பிச்சு, சதா காலமும் விழிச்சு இருக்கிற சமாதி நிலை!

3. அகில சுகமும் (எல்லா இன்பமும்):

நீ அனுபவிக்கிற சின்னச் சின்னச் சந்தோஷங்கள் கூட! குழந்தைகளோட விளையாடுறது, நல்ல சாப்பாடு சாப்பிடுறது… எல்லாமே!

சிவஞானம் ஐயா:

இதெல்லாம் எப்படி இருக்கணுமாம்? “ஆத்ம அர்ப்பண த்ருஶா” – இந்தச் சந்தோஷத்தை அனுபவிக்கிறப்ப, “தாயே! இந்தச் சுகத்தை நீ தான் எனக்குக் கொடுத்திருக்க! இதுவும் உன்னோடது தான்!”னு நெனச்சு, அந்தச் சுகத்தையும் அவளுக்கே சமர்ப்பிக்கணும்!

மாரியம்மாள்:

ஐயா! என் நெஞ்சு வெடிச்சுப் போகுது! நாங்க ராத்திரி களைச்சு, மண்ணுல படுக்குறப்ப… ‘இனிமே எந்திரிக்கக் கூட சக்தி இல்லை!’ன்னு நெனச்சுப் படுப்போம். ஆனா, அந்தத் தூக்கத்தைக் கூட, என் தாய் தனக்குச் செய்யுற பூஜையா ஏத்துக்கிறாளா? ஐயோ! என்னை மன்னிக்கணும் தாயே! நான் எவ்வளவு தூரம் உன்னைத் தப்பா நெனச்சேன்!

சிவஞானம் ஐயா:

அப்ப, இந்தக் கிராமத்து மக்களே! இந்தச் ஸ்லோகத்தோட கடைசி வரி தான் மொத்த முடிவும்!

“ஸபர்யாபர்யாயஸ்தவ ப⁴வது யன்மே விலஸிதம்”

சிவஞானம் ஐயா:

“யன் மே விலஸிதம்” – நான் என்னென்னவெல்லாம் செஞ்சு, என்னென்னவெல்லாம் அனுபவிச்சு, இந்த உலகத்துல ஆட்டம் போடறேனோ… அது எல்லாமே! “ஸபர்யாபர்யாயஸ் தவ ப⁴வது” – உனக்குத் தொடர்ந்து செய்யப்படுற பூஜையாக (ஸபர்யா) இருக்கட்டும்!

சிவஞானம் ஐயா:

சங்கரர், இந்த உலகத்தோட அத்தனை பாரத்தையும், வேதனையையும், சந்தோஷத்தையும் ஒரே இடத்துல கொண்டு வந்து சேர்க்கிறாரு!

சிவஞானம் ஐயா:

“ஆத்தா! நான் தனியா உட்கார்ந்து உனக்குப் பூஜை செய்யலைன்னா என்ன? நான் பேசுறது உனக்கு மந்திரம்! நான் வேலை செய்யுறது உனக்கு முத்திரை! நான் நடக்குறது உனக்கு வலம் வருதல்! நான் சாப்பிடுறது உனக்கு யாகம்! நான் படுக்குறது உனக்குச் சரணாகதி!”

சிவஞானம் ஐயா:

இது தான்டா உண்மையான வேதாந்தம்! சிவமும் சக்தியும் ஒண்ணு! நீ வேற இல்ல! உலகம் வேற இல்ல! நீ செய்யுற அத்தனை காரியங்களும், உன்னோட உயிர்ப்பும், உன் தாயோட சேவை தான்!

சிவஞானம் ஐயா:

இனிமே, நீங்க கஷ்டப்படுறப்ப, நீங்க தூங்கப் போறப்ப… நீங்க கண்ண மூடி, “என் தாயே! என் வாழ்க்கையே உனக்குப் பூஜை!”னு ஒரு தடவை சொல்லுங்க!

சிவஞானம் ஐயா:

அந்த ஒரு வார்த்தையில, நீ நூறு வருஷம் பூஜை செஞ்ச புண்ணியத்தைப் பெறுவ! ஆத்தா, உன் கண்ணீரைப் பார்த்து, “என் புள்ளைக்குத் தனிப் பூஜை செய்யத் தெரியலையேன்னு வருத்தப்பட வேண்டாம்! உன் உசுரோட ஆட்டமே எனக்குப் போதும்!”னு சொல்லுவா!

சிவஞானம் ஐயா:

இந்த ஞானம் தான், நம்மளை இந்த சம்சாரக் கடல்ல இருந்து காப்பாத்தும்! இந்தத் தூக்கம் தான்டா உனக்கு மோட்சம்! இந்த உழைப்பு தான்டா உனக்கு ஞானம்!

மாரியம்மாள்:

ஆத்தாளின் கருணைக்கு ஈடு ஏது? நான் இனிமே, வேலை செய்யப் போறப்ப, களைச்சுப் போறப்ப… உன்னை நெனச்சுக்குவேன் தாயே! என் வாழ்க்கை உனக்குப் பூஜை! உனக்கு அர்ச்சனை! உனக்குச் சரணாகதி!

சிவஞானம் ஐயா:

ஆம்! இது தான் சரணாகதி ரகசியம்! முழுமையான அன்பு! இந்த அன்பு, நம்மளை ஆத்தாளின் பாதத்துல கரைச்சுப் போடும்! நாம் வாழும் ஒவ்வொரு நொடியும், அவள் தரிசனம் தான்!

(அனைவரும் அன்னை பராசக்தியின் திருநாமங்களைச் சொல்லி, பரவசத்தில், அந்த ராத்திரி வேளையில், ஆனந்தக் கண்ணீர் விட்டனர். அவர்கள் அன்றைய நாள் முதல், தங்கள் சாதாரண வாழ்க்கையை, ஆத்தாளுக்குச் செய்யும் பேரருள் பூஜையாக உணரத் தொடங்கினர்.)