சுயநலம் வேண்டாமே!

தன்னலம் ஒன்றே தலைவிரித் தாடுதே!
தனிவழிப் பாதையில் உலகம் ஓடுதே!
“நான்நான்” என்றே நெஞ்சம் நாடுதே!
நல்லன்பு இங்கே நலிந்து வாடுதே!

பக்கத்தில் இருப்பவர் பசியை மறந்தனர்!
பதுக்கித் தம் பொருளைப் பூட்டி மகிழ்ந்தனர்!
துன்பத்தில் தவிப்போரைக் கண்டும் கடந்தனர்!
தனிமரம் ஆனதை எண்ணிச் சிரித்தனர்!

உறவுகள் என்பதன் உண்மை மறந்தனர்!
உதவிக்கு அழைப்போரின் குரலை மறுத்தனர்!
பணமது ஒன்றே பெரிதென நினைத்தனர்!
பண்பட்ட நெஞ்சமும் பாறையாய் இறுகினர்!

சுற்றம் சூழ்ந்தும் தனிமையில் வாடுவார்!
உள்ளம் காய்ந்தே உறக்கமும் ஓடுவார்!
சேர்த்தவை யாவும் சுமையெனக் காணுவார்!
சிந்தை நொந்தே நிம்மதி நாடுவார்!

பிறர் உயர்வைப் பொறுக்க மறுப்பார்!
தன் உயர்வுக்குத் தந்திரம் வகுப்பார்!
போட்டியென்றே புவியினைக் காண்பார்!
பொய்களையே புதையலாய் ஏற்பார்!

செய்யும் செயலில் தன்புகழ் தேடுவார்!
சிறுபிழை நேர்ந்தால் பிறர்மேல் போடுவார்!
உதவி என்றே உறவுகள் கூடுவார்!
பின்பு தன்பயன் கண்டே ஓடுவார்!

போதும் போதும் சுயநலப் போக்குகள்!
பூக்கட்டும் நெஞ்சில் பொதுநல நோக்குகள்!
பகிர்ந்துண்ணும் பண்பினைப் பயிலுவோம் நாளும்!
பிறர் துயர் துடைக்கவே பெறுவோம் ஆளும்!

பிறர் துயரத்தைத் தன்போல் உணர்வோமே!
பிரிந்து நிற்கும் எண்ணம் களைவோமே!
அகத்தில் அன்பின் விளக்கை ஏற்றுவோம்!
அதனால் அகிலம் ஒளிரச் சுற்றுவோம்!

சேர்க்கும் செல்வம் நிலைப்பதும் இல்லை!
செல்லும் வழியில் துணைவரும் இல்லை!
கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மை உண்டு!
கொடுத்து வாழ்வதில் குறையெதும் இல்லை கண்டு!

கொள்வதில் இன்பம் குறைந்திடும் மெல்ல!
கொடுப்பதில் இன்பம் குறையாது சொல்ல!
இதயம் மலரும் ஈகையின் செயலில்!
இதுவே வாழ்வின் இனிய பயனெழில்!

கதிரவன் பேதம் பாராமல் ஒளிரும்!
கருணை மேகம் மழையாய்ப் பொழியும்!
மலர்கள் மணத்தைத் தமக்கென வைப்பதில்லை!
மற்றவர்க்கென்றே வாழ்வதில் பிழையில்லை!

ஆதலின் நெஞ்சே! அகந்தை துறப்பாயே!
அன்பெனும் விதையினை அகத்தில் விதைப்பாயே!
மானுடம் ஒன்றென மனதினில் கொள்வாயே!
மற்றவர்க்காய் வாழும் மாண்பினைப் பெறுவாயே!