இடம்: காவேரி நதிக்கரை, ஒரு மாலைப் பொழுது. சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வேளையில் ஜபத்தை முடித்துவிட்டு சாஸ்திரிகள் அமர்ந்திருக்கிறார். அங்கே மாமா வருகிறார்.
மாமா: “என்ன சாஸ்திரிகளே! ஏதோ ஒரு மகா உன்னதமான நிலையில் இருக்கிறீர்கள் போலத் தெரிகிறதே? உங்கள் முகம் அப்படியே பிரம்ம தேஜஸோடு ஜொலிக்கிறது!”
சாஸ்திரிகள்: “வாருங்கோ மாமா! இன்று இந்த காவேரித் தீரத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது, ஸ்ரீ ஸதாசிவ பிரம்மேந்திரரின் அந்த ‘மானஸ ஸஞ்சரரே’ கிருதி மனதிற்குள் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. அந்த மகானின் வாக்கு சாதாரணமானதா? அவர் ஒரு ‘அவதூதர்’. அவர் பாடினார் என்பதை விட, அவரே பிரம்மமாக நின்று வெளிப்படுத்திய வேதாந்த சாரம் அது.”
மாமா: “அப்பாடி! எனக்கு அந்த பாடலின் உட்பொருளை, குறிப்பாக அந்த ‘மனதின் ஸ்வரூபத்தை’ வேதாந்த ரீதியாக கொஞ்சம் விவரித்துச் சொல்லுங்களேன். நாம் எல்லோரும் ‘மனசு அடங்கமாட்டேங்குதே’ என்று புலம்புகிறோம். அவர் ‘மனசை சஞ்சாரம் செய்யச் சொல்கிறாரே’, இது என்ன விசித்திரம்?”
சாஸ்திரிகள்: “நல்ல கேள்வி கேட்டீர்கள் மாமா. அக்னி பகவான் சுடாமல் இருக்க முடியாது, காற்று வீசாமல் இருக்க முடியாது. அதுபோல மனசு சஞ்சாரம் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. ‘மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோக்ஷயோ:’ என்கிறது சாஸ்திரம். மனசுதான் பந்தத்திற்கும் காரணம், அதுவேதான் மோக்ஷத்திற்கும் வழி. பிரம்மேந்திரர் சொல்கிறார், ‘மனசே! உனக்கு சஞ்சாரம் செய்வதுதானே பிடிக்கும்? நீ சஞ்சாரம் செய், ஆனால் எங்கே தெரியுமா? இந்த உலக விஷயங்களில் அல்ல, மாறாக பிரம்மத்திடம் சஞ்சாரம் செய்!'”
_பல்லவி: மானஸ ஸஞ்சரரே! பிரம்மணி மானஸ ஸஞ்சரரே!_
சாஸ்திரிகள்: “இதோ பாருங்கள் மாமா, முதல் வரியிலேயே எவ்வளவு பெரிய ரகசியம்!
_மானஸ : ஓ மனமே!_
_ஸஞ்சரரே : சஞ்சரிப்பாயாக, உலவுவாயாக!_
_பிரம்மணி : அந்தப் பரப்பிரம்மத்தில்!_
சாதாரணமா மனசு எங்கே போகிறது? சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரஸம், கந்தம் – இந்த ஐம்புலன் விஷயங்களிலே ஓடுகிறது. இது ‘விஷய வாஸனை’. சங்கர பகவத்பாதாள் ‘விவேக சூடாமணி’யில் சொல்கிறார்: ‘மனம் என்பது ஒரு புலி. அது ஆசை என்கிற காட்டில் அலைந்து திரிகிறது. அதை அடக்குவது கடினம்.’
ஆனால், பிரம்மேந்திரர் ஒரு தந்திரம் செய்கிறார். மனதை ஓடாதே என்று சொல்லவில்லை. அதன் திசையை மாற்றுகிறார். ‘மனமே! நீ அழியும் பொருள்களிடம் போகாதே, நித்யமான, ஸத்யமான பிரம்மத்திடம் போ’ என்கிறார்.
பிரம்மம் என்றால் என்ன? ‘ஸத்யம் ஞானம் அனந்தம் பிரம்ம’. எங்கும் நிறைந்த அந்தப் பரம்பொருள். மனசு எங்கே போய்த் திரும்பினாலும் அங்கே பிரம்மம் இருக்கிறதே! ‘ஸர்வத்ர பிரம்ம தர்சனம்’ – இதுதான் வேதாந்தத்தின் சிகரம். மனதை அதன் மூலமான ஆத்மாவில் லயிக்கச் சொல்வதுதான் இந்த ஸஞ்சாரம்.”
மாமா: “ஆஹா! ‘திருஷ்டிம் ஞானமயீம் க்ருத்வா பச்யேத் பிரம்மமயம் ஜகத்’ என்பது போல, பார்க்கும் இடமெல்லாம் பிரம்மமாகப் பார்க்கச் சொல்கிறீர்களா?”
சாஸ்திரிகள்: “அதேதான்! மனசு உலகியலில் அலைந்தால் அது சம்ஸாரம். அதுவே பிரம்மத்தில் அலைந்தால் அதுவே ஸமாதி.”
_சரணம் 1: மதஷிகி பிஞ்சாலங்க்ருத சிகுரே மஹணீய கபோல விஜித முகுரே!_
மாமா: “சாஸ்திரிகளே, அடுத்த வரியில் கண்ணனின் அழகை வர்ணிக்கிறாரே? வேதாந்தத்திற்கும் இந்த உருவ வழிபாட்டிற்கும் என்ன தொடர்பு?”
சாஸ்திரிகள்: “இங்கேதான் பிரம்மேந்திரரின் மேதைத்தனம் இருக்கிறது மாமா. ‘நிர்விசேஷ’ பிரம்மத்தை (குணங்களற்ற பிரம்மம்) நேரடியாகப் பிடிக்க மனதிற்குத் தெரியாது. அதனால், ‘ஸவிசேஷ’ பிரம்மமாகிய கிருஷ்ணனைக் காட்டுகிறார்.
மதஷிகி பிஞ்சாலங்க்ருத சிக்குரே: மதம் கொண்ட மயிலின் தோகையை (பீலி) தனது திருமுடியில் (கூந்தலில்) அலங்காரமாகக் கொண்டிருப்பவன்.
மஹணீய கபோல விஜித முகுரே: மகோன்னதமான, பிரகாசிக்கின்ற கன்னங்களால் கண்ணாடியின் அழகையே வென்றவன்.
வேதாந்த ரீதியாகப் பாருங்கள்: மயில் தோகை என்பது இந்த பிரபஞ்சத்தின் பன்முகத்தன்மைக்கு (Diversity) அடையாளம். பல நிறங்கள், பல வடிவங்கள். அந்தப் பிரபஞ்சத்தையே தன் தலைமேல் ஒரு ஆபரணமாகத் தாங்கியிருக்கிறான் ஈஸ்வரன். ‘விஸ்வரூபம்’ இதுதான்.
அந்தக் கன்னங்கள் கண்ணாடி போல இருக்கிறதாம். கண்ணாடி என்ன செய்யும்? எது அதன் முன் நிற்கிறதோ அதை அப்படியே காட்டும். நம் மனது அசுத்தமாக இருந்தால் உலகம் அசுத்தமாகத் தெரியும். ஆனால், ஞானியின் மனது அந்தக் கண்ணனின் கன்னத்தைப் போன்றது – பரிசுத்தமானது. அங்கே மாயை என்ற அழுக்கே கிடையாது. ‘ஆத்மா’ என்ற கண்ணாடியில் பிரபஞ்சம் ஒரு பிரதிபிம்பம் மட்டுமே என்பதை இது உணர்த்துகிறது.”
_சரணம் 2: ஸ்ரீ ரமணி குச்ச துர்க விஹாரே ஸேவக ஜன மந்தீர மந்தாரே!_
மாமா: “இந்த வரியின் பொருள் கொஞ்சம் ஆழமானது போலத் தோன்றுகிறதே?”
சாஸ்திரிகள்: “நிச்சயமாக!
ஸ்ரீ ரமணி குச்ச துர்க விஹாரே: மகாலட்சுமியின் ஹிருதய கமலத்தில் விஹாரம் செய்பவன். (அதாவது, ஐஸ்வர்யம் மற்றும் கருணையின் உறைவிடமான தேவியின் உள்ளத்தில் உறைபவன்).
ஸேவக ஜன மந்தீர மந்தாரே: தன்னை அண்டின பக்தர்களுக்கு, அவர்கள் வேண்டுவதை அளிக்கும் ‘கற்பக விருட்சம்’ (மந்தார மரம்) போன்றவன்.
மாமா, இதிலுள்ள வேதாந்தம் என்ன தெரியுமா? ‘ஸ்ரீ’ என்பது பிரம்ம வித்யாவைக் குறிக்கும். ஞானம் எங்கே இருக்கிறதோ அங்கேதான் பிரம்மம் விளங்கும். பக்தர்களுடைய ‘மந்தீர’த்தில் (இதயக் கோவிலில்) அவன் மந்தார மரமாக இருக்கிறான். அதாவது, உன் மனதை அவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால், உனக்கு வேண்டிய முக்தியை அவன் தருவான்.
கிருஷ்ண பரமாத்மா கீதையில் சொல்வார்: ‘தேஷாம் நித்யபியுக்தானாம் யோகக்ஷேமம் வஹாம்யஹம்’. நீ உன்னை அவனிடம் இழந்துவிடு, அவன் உன்னைத் தாங்கிக் கொள்வான். இதுதான் சரணாகதி தத்துவம். மனதிற்கு வேறொரு பிடிமானம் வேண்டும் அல்லவா? அதனால்தான் ‘பக்தி’ என்ற ஏணியை உபயோகித்து ‘ஞானம்’ என்ற உச்சிக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.”
_சரணம் 3: பரமஹம்ஸ முக சந்த்ர சகோரே பரிபூரித முரளி ரவதாரே!_
சாஸ்திரிகள்: “மாமா! இந்த கடைசி வரிதான் இந்தப் பாடலின் உயிர்நாடி!
பரமஹம்ஸ முக சந்த்ர சகோரே: பரமஹம்ஸர்கள் (ஞானிகள்) என்னும் முகங்களாகிய சந்திரன்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சகோரப் பட்சியைப் போன்றவன்.
பரிபூரித முரளி ரவதாரே: முரளி (புல்லாங்குழல்) இசையின் நாத வெள்ளத்தில் திளைப்பவன்.
இங்கே ‘பரமஹம்ஸ’ என்பது ஸ்ரீ சுகப்ரம்மம், சனகாதி முனிவர்கள் போன்ற ஜீவன்முக்தர்களைக் குறிக்கும். சந்திரனைப் பார்த்தே உயிர் வாழும் ‘சகோரப் பறவை’ போல, அந்த ஞானிகளின் ஞான மொழிகளையே கிருஷ்ணன் ரசிக்கிறானாம். எவ்வளவு பெரிய விஷயம்! இறைவன் பக்தனுக்குக் கட்டுப்பட்டவன் என்பது மட்டுமல்ல, ஞானியின் அனுபவத்திற்கு அவன் இலக்காகிறான்.
இன்னொரு அர்த்தம்: ஞானிகளின் முகம் சந்திரனைப் போலக் குளிர்ச்சியானது. அந்த முகத்தில் வழியும் பிரம்ம ஞானத்தை மட்டுமே நம் மனம் பருக வேண்டும்.
அப்புறம் அந்த ‘முரளி ரவம்’ இருக்கிறதே… அதுதான் ‘அனாஹத நாதம்’. புல்லாங்குழல் உள்ளே காலியாக (Hollow) இருக்கும். அதுபோல நம் மனதிலுள்ள வாஸனைகளை எல்லாம் வெளியேற்றிவிட்டு, மனதைக் காலியாக்கினால், பகவான் வந்து அதில் ஊதுவான். அப்போது எழும் நாதம்தான் ‘ஓம்’ என்ற பிரணவம். அதுதான் ‘பரிபூரித’ நிலை – பூரணத்துவம்!”
மாமா: “சாஸ்திரிகளே, இப்போதுதான் புரிகிறது. மனதை அடக்கப் போராடுவதை விட, அதை உயர்ந்த ஒன்றில் ஈடுபடுத்துவதுதான் சுலபம் என்று.”
சாஸ்திரிகள்: “சரியாகச் சொன்னீர்கள் மாமா. வேதாந்தம் என்ன சொல்கிறது? ‘மனம்’ என்று தனியாக ஒன்று இல்லை. எண்ணங்களின் குவியல்தான் மனம். ‘அந்தக்கரண’ விருத்திகள்தான் மனம். அந்த எண்ணங்களை உலக விஷயங்களிலிருந்து திருப்பி, ஆத்மாவிடம் வைத்தால், மனம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து ‘ஆத்ம ஸ்வரூபம்’ மட்டுமே மிஞ்சும்.
பிரம்மேந்திரர் ‘அத்வைத பாவனை’யில் திளைத்தவர். அவர் பார்வையில் மனது என்பதும் பிரம்மம்தான். ‘ஸர்வம் கல்விதம் பிரம்ம’. இந்த உலகம், இந்த உடல், இந்த மனம் எல்லாம் அந்தப் பரம்பொருளின் லீலைதான்.
‘யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே அப்ராப்ய மனஸா ஸஹ’ – எதை மனதால் எட்ட முடியாதோ, எதைச் சொல்லால் விவரிக்க முடியாதோ, அதுவே பிரம்மம். அந்தப் பிரம்மத்தில் மனதை லயிக்கச் செய்வதே ‘மானஸ ஸஞ்சாரம்’.
மாமா, ஒன்று கவனித்தீர்களா? இந்தப் பாடல் முழுவதும் *ரே* என்று முடிகிறது. இது ஒரு ஆத்மார்த்தமான அழைப்பு. தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொள்வது. நம்மை நாமே தட்டி எழுப்பிக் கொள்வது.
_’ஏ மனமே! ஏன் இங்கே அலைகிறாய்? அங்கே போ, உனது பிறப்பிடத்திற்குப் போ, அந்தப் பரமாத்மாவிடம் போ’_ என்று எச்சரிக்கிறார்.
இந்த கிருதியை நாம் பாடும்போது அல்லது கேட்கும்போது, நம்மிடம் உள்ள ‘நான்’ என்ற அகங்காரம் கரைந்து, ‘அவனே நான்’ (ஸோஹம்) என்ற உணர்வு மேலோங்க வேண்டும். அதுதான் ஸ்ரீ ஸதாசிவ பிரம்மேந்திரருக்கு நாம் செய்யும் உண்மையான நமஸ்காரம்.”
மாமா: “சாஸ்திரிகளே! இன்று என் கண்கள் திறந்துவிட்டன. இத்தனை நாள் இந்தப் பாடலை வெறும் இசையாகவே ரசித்தேன். இன்று இதன் பின்னால் இருக்கும் ‘வேதாந்த மகா சமுத்திரத்தை’க் காட்டிவிட்டீர்கள். இனி என் மனது சஞ்சாரம் செய்தால், அது பிரம்மத்தில்தான் செய்யும்!”
சாஸ்திரிகள்: “மிகவும் சந்தோஷம் மாமா. வாருங்கள், இருட்டிவிட்டது. அந்தப் பரந்தாமனை மனதிற்குள் இருத்தி, சந்தியாவந்தனத்தை முடிப்போம். பிரம்மணி மானஸ ஸஞ்சரரே… பிரம்மணி மானஸ ஸஞ்சரரே!”
(இருவரும் மௌனமாக, அந்த இசையின் நாதத்திலும் தத்துவத்தின் ஆழத்திலும் மூழ்கி, காவேரி நதியின் ஓசையோடு ஒன்றிப்போகிறார்கள்.)
சுபம்.
_கருத்து, உரையாடல் வடிவ விளக்கம் வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_