மனோதர்மத்தின் மகத்துவம்…

(காலை சந்தியா வந்தனத்திற்குப் பின், ஆதிசங்கரரின் அத்வைத மடத்தின் அருகில், பிரம்மஸ்ரீ வித்யாஸாகரர் (வயதில் மூத்தவர், அமைதியானவர்) மற்றும் பிரம்மஸ்ரீ ஸ்ரீநிவாஸ சாஸ்திரிகள் (அளவில் இளையவர், உற்சாகமானவர்) இருவரும் அமர்ந்து தர்மத்தைப் பற்றி உரையாடுகின்றனர்.)

ஸ்ரீநிவாஸ சாஸ்திரிகள் (ஸ்ரீநீ):

நமஸ்காரம், வித்யாஸாகர ஸ்வாமி! க்ஷேமமா? இந்த பிரம்ம முகூர்த்த வேளையில் தங்களை தரிசித்ததும் மனம் சாந்தியடைகிறது. ஆனால், என் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு பாரம். இந்த கலியுகத்தில் தர்மம் எளிய விஷயங்களில் கூட சிதைந்து போகிறதே, அதை நினைக்கும் போது கலக்கமே ஏற்படுகிறது.

வித்யாஸாகரர் (வித்யா):

ஸ்ரீநிவாஸா! தீர்க்காயுஷ்மான் பவ! கலக்கம் வேண்டாம். ‘தஸ்மாத் ஸர்வேஷு காலேஷு மாம் அனுஸ்மர யுத்ய ச’ என்று கீதாச்சாரியன் சொன்னதை நாம் மறக்கலாகாது. ஞானத்தை ஆயுதமாகக் கொண்டு வாழ வேண்டும். நீ குறிப்பிட்டது எந்த விதமான தர்ம சங்கடம்?

ஸ்ரீநீ:

ஸ்வாமி, நம் ஆசாரம், அனுஷ்டானம், வேதாந்தப் பேச்சு – இவை அனைத்தும் நாம் பேசும், பழகும் விதத்தில் பிரதிபலிக்க வேண்டாமா? நம் நித்ய வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஐந்து எளிய நியமங்களைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்த ஐந்து விஷயங்களில் சறுக்கினால், எந்த வேதாந்தப் பயிற்சியும் பலனளிக்காது எனத் தோன்றுகிறது.

வித்யா:

சபாஷ்! சங்கரர்கூட, சாதன சதுஷ்டயம் இருந்தால்தான் மோக்ஷம் எனும் நிலைக்குத் தகுதி பெற முடியும் என்கிறார். நீ கூறும் அந்த ஐந்து நியமங்களை விவரி. அவை சித்த சுத்திக்கு (மனத்தூய்மைக்கு) மிகவும் அவசியம் எனில், விரிவாகப் பேசுவோம்.

1. முதல் நியமம்: வாங் நியமனம் (புண்படுத்தும் வார்த்தை கூடாது)

ஸ்ரீநீ:

முதல் விஷயம், ஸ்வாமி, பிறர் மனம் புண்படும்படியான வார்த்தை கூறக்கூடாது. ‘வாய் தவறிப் பேசிவிட்டேன்’ என்று சொல்லிவிட்டால் போதுமா? ஒரு கூர்மையான அம்பு ஏற்படுத்தும் காயத்தை விட, நாவால் ஏற்படுத்தப்பட்ட காயம் ஆழமானது அல்லவா?

வித்யா:

அஹா! இது மிக முக்கியமான வாங் தபஸ் (பேச்சுத் தவம்) ஆகும். ஸ்ரீநிவாஸா, நீ கீதையில் உள்ள பதினேழாம் அத்தியாயத்தை நினைவு கூர வேண்டும். அங்கே பகவான் கிருஷ்ணர் வாங்மய தபஸ் பற்றி விளக்கும் போது, இவ்வாறு கூறுகிறார்:

“அனுத்வேககரம் வாக்யம் ஸத்யம் ப்ரியஹிதம் ச யத் |

ஸ்வாத்யாயாப்யஸநம் சைவ வாங்மயம் தப உச்யதே ||” (பகவத் கீதை 17.15)

பொருள்: எந்தப் பேச்சு பிறருக்கு சலனத்தை (உத்வேகத்தை) உண்டாக்காமல், உண்மையாகவும், பிரியமாகவும் (கேட்க இனிமையாகவும்), நன்மையாகவும் இருக்கிறதோ, அதுவே பேச்சுத் தவமாகும்.

ஒரு பிராமணனின் பேச்சானது, வேத ஒலியின் பிரதிபலிப்பாக இருக்க வேண்டும். அது மாத்ரியத்தையும் (நட்பு), கருணையையும் (அருளையும்) மட்டுமே வெளிப்படுத்த வேண்டும். ஒரு வார்த்தை கூறினால், அது சத்தியமாக இருக்க வேண்டும்; அதே சமயம் பிரியமாகவும் இருக்க வேண்டும். நாம் சொல்லும் உண்மை, அடுத்தவரை தூக்கி எறிவதாக இருந்தால், அது தர்மமாகாது.

ஸ்ரீநீ:

உண்மைதான் ஸ்வாமி. ஒருவரின் மனம் ஒரு புனிதமான கோயில். நாம் பேசிய ஒரு வார்த்தை, அந்தக் கோயிலில் அழியாத கீறலை ஏற்படுத்திவிட்டால், நாம் செய்த மற்ற பூசைகள் அனைத்தும் வீண் அல்லவா? சில சமயங்களில், அறியாமையில் நாம் பேசும் விவாதம் கூட, அகந்தையின் காரணமாக, அடுத்தவரின் தரப்பை இகழ்வதாக முடிந்துவிடுகிறது.

வித்யா:

சரியாகச் சொன்னாய்! அந்த அகந்தையே, அவித்யையின் (மாயையின்) முதல் வடிவம். ‘ஸர்வ பூதாத்மா’ – எல்லா ஜீவராசிகளின் உள்ளே இருக்கும் ஆத்மா ஒன்றேதான் என்ற வேதாந்த உண்மையை நாம் மறக்கும்போதுதான், அடுத்தவரைப் புண்படுத்தும் துணிவு வருகிறது. நாம் யாரைப் புண்படுத்துகிறோம்? நம்மையேதான்! அங்கே இருக்கும் ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவின் அம்சம் அல்லவா? இதுதான் வாங் நியமனத்தின் வேதாந்த உட்கருத்து.

2. இரண்டாம் நியமம்: பொறாமை மற்றும் அசூயை கூடாது

ஸ்ரீநீ:

அடுத்த விஷயம்: பிறரைப் பார்த்து பொறாமை, அசூயை கூடாது. ஒரு சக பிராமணர் ஞானத்திலோ, செல்வத்திலோ, புகழிலோ சிறந்து விளங்கும் போது, அதை மனதாரப் பாராட்டாமல், ‘இவனுக்கு மட்டும் ஏன் எல்லாம் கிடைக்க வேண்டும்’ என்று எண்ணுவது, எவ்வளவு பெரிய மனநோய்?

வித்யா:

இது மிகவும் கொடிய நோய், ஸ்ரீநிவாஸா! இதையே மத்ஸர்யம் (பொறாமை) மற்றும் அசூயை (குறை காணும் மனப்பான்மை) என்று ஆசார்யர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்த இரண்டு உணர்வுகளும் அந்த:கரணத்தின் (உள்ளத்தின்) அமைதியைக் குலைக்கும் விஷம்.

ஈசாவாஸ்ய உபநிஷத்தின் முதல் மந்திரத்தை நினைவு கூர்:

“ஈஶாவாஸ்யம் இதம் ஸர்வம் யத் கிம் ச ஜகத்யாம் ஜகத் |

தேன த்யக்தேன புஞ்ஜீதா: மா க்ருத: கஸ்யஸ்வித் தனம் ||”

பொருள்: இந்த அசைவன யாவும், உலகில் உள்ள அனைத்திலும் ஈசன் வியாபித்துள்ளார். எனவே, நீ தியாக உணர்வுடன் அனுபவிப்பாயாக. பிறருடைய செல்வத்திற்கு ஆசைப்படாதே.

வேதாந்தம் என்ன கூறுகிறது? நாம் அனைவரும் அந்த ஒரே பிரம்மத்திலிருந்து வந்தவர்கள். ஒருவன் அடையும் புகழ், செல்வம் – இவை அனைத்தும் அவனது பிராரப்த கர்மத்தின் விளைவு. நாம் பொறாமை கொள்வதன் மூலம், அந்தப் பிராரப்தத்தை மாற்ற முடியுமா? இல்லை! நாம் நமது மன அமைதியை இழக்கிறோம்.

ஸ்ரீநீ:

ஆமாம், பொறாமை கொள்வது, கடவுள் நியதிப்படி செயல்படும் கர்ம பலனை நாம் மறுப்பதாக ஆகிவிடுகிறது. அதாவது, ஈசனால் வழங்கப்பட்ட ஒரு பரிசை நாம் ஏற்க மறுப்பது போல.

வித்யா:

சரியான விளக்கம்! பொறாமை என்பது அவித்யையின் மிக நுட்பமான வடிவம். நாம் அனைவரும் ஒரே ஆத்ம ஸ்வரூபம் என்பதை உணர்ந்தால், அடுத்தவரின் வெற்றி நம் வெற்றி போலவே தோன்றும். பொறாமை என்பது பிரித்தறியும் மனப்பான்மையின் விளைவு; துவைதத்தின் (இரண்டின்) மனப்பான்மை. வேதாந்தமோ அத்வைதத்தை (ஒன்றை) மட்டுமே போதிக்கிறது. பொறாமை கொள்வதால், நம் சொந்த ஆன்மீகப் பயணத்தின் வேகம் குறைகிறது.

3. மூன்றாம் நியமம்: அன்பளிப்பை நிராகரித்தல் கூடாது

ஸ்ரீநீ:

மூன்றாவது விஷயம், சில சமயங்களில், நமக்கு நெருக்கமானவர்கள், மிகுந்த அன்புடன் ஒரு பொருளை அளிக்கிறார்கள். ஆனால், அது நமக்குத் தேவையில்லை என்றோ, அல்லது அதன் மதிப்பு குறைவாக இருக்கிறது என்றோ எண்ணி, பிறர் அன்பால் தந்த பொருளை அவர்கள் மனம் புண்படும்படி திரும்பத் தரக் கூடாது.

வித்யா:

இது பக்தி யோகத்தின் நுட்பமான தர்மம், ஸ்ரீநிவாஸா! ஒரு பொருளின் மதிப்பை, அதன் விலையை வைத்தோ அல்லது அதன் பயன்பாட்டை வைத்தோ நாம் கணக்கிடக் கூடாது. அதன் பின்னால் இருக்கும் பக்தியையும் (அன்பு/அர்ப்பணிப்பு) பாவனையையும் (உள்ளத்தின் தூய்மை) மட்டுமே நாம் பார்க்க வேண்டும்.

மீண்டும் கீதையைப் பார். பகவான் கண்ணன், அத்தியாயம் 9, ஸ்லோகம் 26-ல் கூறுகிறார்:

“பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி |

தத் அஹம் பக்தி உப்ஹ்ரிதம் அஶ்னாமி ப்ரயதாத்மன: ||”

பொருள்: யார் பக்தியுடன் ஓர் இலை, ஒரு மலர், ஒரு பழம் அல்லது நீரை எனக்கு அளிக்கிறானோ, பரிசுத்தமான உள்ளத்துடன் அவன் அளித்த அந்த அன்பளிப்பை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

இங்கே பகவானுக்கு முக்கியமானது என்ன? பக்த்யா – பக்தியுடன் கொடுப்பதுதான். நமக்கு அன்புடன் கொடுக்கப்படும் எந்த ஒரு பொருளும், அந்தத் தூய பக்தியின் வெளிப்பாடுதான். நாம் அந்தப் பொருளைத் திரும்பத் தரும்போது, நாம் அந்த அன்பு நிறைந்த பாவனையை அவமதிக்கிறோம்.

ஸ்ரீநீ:

ஸ்வாமி, ஒரு ஏழை பக்தன் மிகுந்த சிரமப்பட்டு கொண்டு வந்த ஒரு பழத்தை நாம் ‘வேண்டாம்’ என்று மறுத்தால், அவனுடைய பக்தி முறிந்துபோகும். அவன் இறைவனுக்குச் செலுத்திய அன்பை நாமே வழிமறித்தது போலாகும்.

வித்யா:

அப்படியே! அது அருளின் பரிமாற்றம். அதனால்தான், பிரசாதம் என்பது எளிய அன்னமாக இருந்தாலும், அதை நாம் இறைவனின் கருணையாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம். அதுபோல, உறவினர்கள் அல்லது நண்பர்கள் கொடுக்கும் பொருளை, அது எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், அவர்களின் அன்பு என்னும் வேதாந்தப் பிரசாதமாக நாம் ஏற்க வேண்டும். நிராகரிப்பது, அந்த அன்பை நிராகரிப்பதற்குச் சமம். அஹங்காரம் (தான் என்ற அகந்தை) உடையவனால்தான், அடுத்தவர் அன்பை ஏற்கும் பணிவு இருக்காது.

4. நான்காம் நியமம்: வேதம் மற்றும் புராணங்களை இகழக் கூடாது

ஸ்ரீநீ:

நான்காவது விஷயம், இன்று நிறையப் பேர், மேலோட்டமான அறிவுடனும், பகுத்தறிவு வாதத்துடனும் வேதம் புராணம் இவற்றை இகழக் கூடாது என்ற நியதியை மீறுகிறார்கள். ‘இது பழமையானது, நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதது’ என்று பேசுவது, நம் வேர்களை மறுப்பது போல அல்லவா?

வித்யா:

இது மிகவும் அபாயகரமான செயல், ஸ்ரீநிவாஸா! நம் சமயம், சபத பிரமாணம் (வேதங்களின் வார்த்தை) என்பதை ஆதாரமாகக் கொண்டது. வேதம் என்பது அபௌருஷேயம் – மனிதனால் எழுதப்படாதது; நித்தியமானது. புராணங்கள், அந்த வேதாந்த உண்மைகளைச் சாதாரண மனிதனுக்கும் புரியும் வகையில் கதைகளாகச் சொல்கின்றன.

வேதாந்தத்தின் சாரமே, இந்த ச்ருதி (வேதம்) மற்றும் ஸ்மிருதி (புராணங்கள், தர்ம சாஸ்திரங்கள்) ஆகியவற்றின் மீது கொண்ட அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையில்தான் இருக்கிறது. ஒருவன் வேதங்களை இகழ்ந்தால், அவனுக்கு ஆஸ்திக்ய புத்தி (ஆழ்ந்த நம்பிக்கை) இல்லை என்றே பொருள். இதைத்தான் வேதாந்தம் நாஸ்திக்யம் என்று சொல்கிறது.

ஸ்ரீநீ:

ஆனால், சிலர் இன்றைய விஞ்ஞானக் கண்டுபிடிப்புகளை வைத்துக்கொண்டு, வேதங்களை நிராகரிக்கிறார்களே?

வித்யா:

விஞ்ஞானம் என்பது ஜடப் பிரபஞ்சத்தை மட்டுமே ஆராய்கிறது. வேதாந்தமோ ஆத்மப் பிரபஞ்சத்தை ஆராய்கிறது. இவை இரண்டும் வெவ்வேறு தளங்கள். வேதங்கள் முக்காலத்தையும் உணர்ந்து, ரிஷிகளால் கண்டறியப்பட்ட உண்மைகள். அவற்றின் ஆழம், பல்லாயிரம் வருடங்களாகத் தத்துவஞானிகளால் ஆராயப்பட்டு உறுதி செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

வேதத்தைக் குறைகூறுவது என்பது, ஒரு குழந்தைக்கு ஒரு பிரம்மாண்டமான கோவிலின் வாசலில் நின்று, அதன் பிரமாண்டம் புரியாமல், ‘இது வெறும் கல் குவியல்’ என்று கூறுவதற்குச் சமம். நாம் வேதாந்த உண்மைகளை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாத நிலையில், அதன் புனிதத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடக் கூடாது. நம் ஞானத்தின் எல்லையை வேதம் ஆரம்பித்து வைக்கிறது. அதை இகழ, நமக்கு ஒருபோதும் உரிமை கிடையாது. இதுவே தத்துவமசி என்னும் மகா வாக்கியத்தின் மீது நாம் வைக்கும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாகும்.

5. ஐந்தாம் நியமம்: குடும்ப தர்மத்தைக் காத்தல்

ஸ்ரீநீ:

கடைசி நியமம், ஸ்வாமி. நாம் குடும்ப உறவுகளுடன் மிகவும் சகஜமாகப் பழகுவதால், அந்த அணுக்கத்தினால் வரும் அகந்தையின் காரணமாக, நம் குடும்பத்தில் உள்ளவர்களை எடுத்தெறிந்து (அவர்கள் வயதில் சிறியவராக இருந்தாலும் பெரியவராக இருந்தாலும்) பேசக் கூடாது. வெளியில் இருப்பவர்களிடம் பணிவாகப் பேசும் நாம், வீட்டில் நம் அன்புக்குரியவர்களிடம் கடுமையான வார்த்தைகளைக் கொட்டுகிறோம்.

வித்யா:

அடடா! இதுதான் நம்முடைய வேதாந்தப் பயிற்சியின் உண்மைச் சோதனைச் சாலை! ஒருவன் தன் குடும்பத்தில் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்றால், அவன் உலகில் எங்கும் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க முடியாது.

சர்வம் கலு இதம் பிரம்ம – அனைத்தும் பிரம்மம்தான். இந்த உணர்வை நாம் எங்கே முதலில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்? நம் வீடுகளில் தான்! நம் மனைவி, மக்கள், பெற்றோர்கள், சகோதரர்கள் – இவர்களிடம்தான் சமத்வ புத்தியைப் (சமமான எண்ணத்தைப்) பார்க்க நாம் பழக வேண்டும்.

சனாதன தர்மத்தின் மிக முக்கியமான கொள்கையே மைத்ரீ பாவனாதான் (நட்புறவின் எண்ணம்). நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஜீவன்களிடம் நாம் முதலில் கருணையும், மரியாதையும் காட்ட வேண்டும்.

ஸ்ரீநீ:

உண்மைதான். சிறு வயதில் இருக்கும் குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என்ற வேறுபாடு இல்லாமல், ஒவ்வொரு ஆத்மாவும் போற்றப்பட வேண்டியது. நாம் அதிகாரத்துடன் பேசும் போது, அந்த ஆத்மாவின் மரியாதையை நாம் பறிக்கிறோம்.

வித்யா:

மிகச் சரியாகச் சொன்னாய்! அந்த இடத்தில், நம்முடைய அஹங்காரம்தான் (ஈகோ) பேசுகிறது. வயதால் பெரியவர்களை மதிப்பது ஆச்சார தர்மம். வயதில் சிறியவர்களை மதிப்பது ஆன்மீக தர்மம். ஏனெனில், குழந்தைகளிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய தூய்மையான நிர்மோஹம் (பற்றின்மை) அதிகம் இருக்கிறது.

‘யத் பாவம்தத் பவதி’ – என்ன நினைக்கிறோமோ அதுவே ஆகிறோம். நம் குடும்பமே, நம் வேதாந்தப் பயிற்சியின் முதல் பாடம். அங்கே அன்பு, பணிவு, பொறுமை ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடித்தால் மட்டுமே, நாம் இந்த உலகை விஷ்ணுவின் வடிவமாகக் காண முடியும். குடும்ப உறுப்பினர்களை எடுத்தெறிந்து பேசுவது, ஆத்ம நிந்தைக்குச் (தன்னைத்தானே இகழ்ந்து கொள்வதற்கு) சமம்.

நிறைவுரை: சித்த சுத்தியே லட்சியம்

வித்யா:

ஆகவே, ஸ்ரீநிவாஸா! நீ கூறிய இந்த ஐந்து நியமங்களும், உண்மையில், ஒரு மனிதன் சித்த சுத்தியை (மனத் தூய்மையை) அடைவதற்கான சத்வ குணப் படிகளாகும்.

புண்படுத்தாத பேச்சு, நம் வாக்கில் சத்தியத்தையும் பிரியத்தையும் நிலைநாட்டுகிறது.

பொறாமை துறப்பது, ஏகத்துவ பாவத்தை (எல்லாம் ஒன்றே என்ற உணர்வை) உறுதிப்படுத்துகிறது.

அன்பளிப்பை ஏற்பது, அகந்தையை அழித்து, நன்றியுணர்வை வளர்க்கிறது.

வேதத்தைப் போற்றுவது, நம் ஆஸ்திக்ய புத்தியையும் (ஆன்மீக நம்பிக்கையையும்) பிரமாண ஞானத்தையும் (அளவிடக்கூடிய அறிவையும்) காக்கிறது.

குடும்பத்தாரிடம் பணிவாகப் பேசுவது, சமநோக்கு எனும் உயர் வேதாந்தப் பயிற்சியை வீட்டுக்குள்ளேயே ஆரம்பிக்கிறது.

இந்த ஐந்தையும் எவன் ஒருவன் மனோபூர்வமாகக் கடைப்பிடிக்கிறானோ, அவனே உண்மையான தார்மீக பிராமணன். அவனுக்கே ஞான மார்க்கம் எளிதில் சித்திக்கும்.

ஸ்ரீநீ:

அருமையான விளக்கம், ஸ்வாமி! வேதாந்தம் வெறும் நூல்களில் மட்டும் இல்லை. அது நாம் வாழும் ஒவ்வொரு வினாடியிலும் ஒளிர வேண்டும். உங்களின் உபதேசத்தால் என் மனக் குழப்பம் நீங்கியது. நான் இந்த ஐந்து நியமங்களையும் என் வாழ்வின் பஞ்ச பிராணனாக ஏற்று, அனுஷ்டிக்கிறேன். நமஸ்காரம்!

வித்யா:

ததாஸ்து! ஓம் தத் ஸத்! உன் முயற்சி பலிக்கட்டும்!

_கருத்து, உரையாடல் வடிவில் வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_