மாயாண்டி: ஏலே முத்து… என்னப்பா இது? ஆம்பளப் புள்ள இப்பிடி ஆத்தங்கரையில உக்காந்து அழுதுகிட்டு இருந்தா, அந்த ஆத்தா கங்கைதான் என்ன நினைப்பா?
முத்து: போங்க பெரியவரே… எல்லாம் போச்சு. நான் பெத்த புள்ள என்னை மதிக்கல, நான் பாடுபட்டுச் சேர்த்த நிலம் கைவிட்டுப் போச்சு, கடைசியில என் உடம்பும் எனக்குச் சதி பண்ணுது. ‘என்னோடது’ன்னு எதை நினைச்சேனோ, அது எல்லாம் என்னை விட்டுப் பிரிஞ்சு போறப்போ, நெஞ்சுல யாரோ கொள்ளிக் கட்டையை வச்சு அமுக்குற மாதிரி வலிக்குதுப்பா… என்னால தாங்க முடியல!
மாயாண்டி: அடப் பயலே! அந்த வலிக்குக் காரணம் அந்தப் பொருளுங்க இல்லடா… அந்தப் பொருளுங்க மேல நீ வச்சிருக்கறியே ஒரு ‘பிடிமானம்’… அதுதான்டா காரணம்! நம்ம அய்யன் வள்ளுவப் பெருந்தகை அழகாச் சொன்னாரு:
“யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்.”
இதைக் கொஞ்சம் நிதானமா யோசிச்சுப் பாரு முத்து. நீ எதை ‘உன்னோடது’ன்னு கெட்டியா பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கியோ, அந்தப் பொருள் உன்னை விட்டு விலகும்போது உனக்கு வலிக்குது. எப்போ நீயாவே அந்தப் பற்றை விட்டு விலகுறியோ, அப்போ அந்தப் பொருளால் உனக்கு எந்தத் துன்பமும் இல்லை.
முத்து: அது எப்படி சாமி முடியும்? பெத்த புள்ளையையும், கஷ்டப்பட்டு வாங்கின நிலத்தையும் பற்று இல்லாம எப்படிப் பார்க்க முடியும்?
மாயாண்டி: ஏலே முத்து… இதோ பார், இந்த ஏரியில தாமரை இலை இருக்குதே, அதைப் பார்த்திருக்கியா? தண்ணியில்தான் இருக்கு, ஆனா தண்ணி அதுமேல ஒட்டுதா? அதுபோலத்தான் நாம இந்தச் சம்சாரம்ங்கிற கடல்ல இருக்கணும்.
நம்ம பட்டினத்தார் சாமி என்ன சொன்னாரு தெரியுமா?
“வீடு நமதென்று வாழ்ந்தவர் போயினர்… காடு நமதென்று விறகு சுமப்பவர் போயினர்…”
இந்த உலகத்துல எதுவும் உன்னோடது இல்ல முத்து. நீ வெறும் ‘வாடகைக்கு’ வந்திருக்கவன். இந்த உடம்பே உனக்குச் சொந்தம் இல்லையே, அப்புறம் நிலமும் புள்ளையும் எப்படிச் சொந்தமாகும்?
முத்து: கேக்க நல்லா இருக்கு பெரியவரே… ஆனா மனசு கேக்க மாட்டேங்குதே! வைராக்கியம்னு சொல்றாங்களே, அது எப்படி வரும்?
மாயாண்டி: வைராக்கியம்ங்கிறது ஏதோ ஒரு காட்டுக்குப் போறது இல்லடா. மனசுக்குள்ள வர்ற தெளிவு.
ஒரு கதை சொல்றேன் கேளு… ஒரு குரங்கு ஒரு குறுகிய வாய் கொண்ட பானைக்குள்ள கையை விட்டு ஒரு பிடி கடலையை அள்ளுச்சாம். கையை வெளிய எடுக்கப் பார்த்தா முடியல. ஏன்? அது கடலையை விடாமப் பிடிச்சிருக்கு. கையை விடுவிக்கணும்னா, அது கையில இருக்கிற கடலையை விடணும். கடலையை விட்டா கை வெளிய வந்துடும், வலியும் இருக்காது. நாமளும் அந்த முட்டாள் குரங்கு மாதிரிதான் ‘எனது எனது’ன்னு ஆசைப்படுற கடலையை விடாமப் பிடிச்சுக்கிட்டு, உலகம்ங்கிற பானைக்குள்ள கை மாட்டிக்கிட்டு வலிக்குதுன்னு கத்துறோம்.
தத்துவமா சொல்லணும்னா, ‘யான்’ ‘எனது’ என்கிற ரெண்டு அகங்காரம்தான் எல்லாத் துயரத்துக்கும் வேர்.
முத்து: ஆமாங்கய்யா… ஆனா அந்தப் பற்றை விடுறது அவ்வளவு லேசா?
மாயாண்டி: லேசுதான் முத்து… எப்போ தெரியுமா? இந்த உலகம் ஒரு கானல் நீர்னு உனக்குத் தெரியும்போது.
வேதாந்தத்துல *’கைவல்ய நவநீதம்’* னு ஒரு நூல் இருக்கு. அதுல ஒரு பாட்டு வரும்:
“சொப்பனஞ் சிவிகை ஏறிச் சுகித்தவன் விழித்துத் தானும்
அற்பமும் இன்றிச் சோகத்து அழுந்தியது இல்லை…”
அதாவது, கனவுல ஒருத்தன் பல்லக்குல ஏறி ராஜாவா வலம் வர்றான். கனவு கலைஞ்சதும் அவன் அய்யோ *என் பல்லக்கு போச்சே* ன்னு அழுவானா? மாட்டான். ஏன்னா அது கனவுன்னு அவனுக்குத் தெரியும். இந்த வாழ்க்கையும் ஒரு நீண்ட கனவுதான்னு எப்போ உனக்கு உறைக்குதோ, அப்போ உனக்கு வைராக்கியம் தானா வரும்.
நீ எதை ‘நோதல்’ (துன்பம்)னு சொல்றியோ, அது அந்தப் பொருள் கொடுத்தது இல்லை. அந்தப் பொருளோட நீ வைச்சிருக்கிற ‘பந்தம்’ கொடுத்தது.
முத்து: பெரியவரே… நீங்க சொல்லச் சொல்ல ஏதோ ஒரு பாரம் என் நெஞ்சுல இருந்து இறங்குற மாதிரி இருக்கு. ஆனா, நான் யாருமே இல்லாத அனாதையா ஆயிடுவேனோன்னு ஒரு பயம் வருதே…
மாயாண்டி: ஏலே… அனாதைன்னா என்னடா அர்த்தம்? தனியா இருக்கிறது இல்ல. தன்னைத் தெரிஞ்சுக்காம இருக்கிறதுதான் அனாதைத்தனம்.
தாயுமானவர் சுவாமி பாடினார் பாரு:
“நெஞ்சகமே கோயில்… நினைவே நறுமலரே…
அன்பே மஞ்சன நீர்…”
உனக்குள்ள ஒருத்தன் இருக்கான் முத்து. அவன் அழமாட்டான், அவனுக்கு நஷ்டம் கிடையாது, அவனுக்கு மரணம் கிடையாது. அவன் தான் ‘ஆத்மா’. நீ உன்னை இந்த உடம்புன்னு நினைக்கிறதுனாலதான் உனக்கு உடம்பு மேல ஆசை வருது. நீ உன்னை நிலத்தோட எஜமான்னு நினைக்கிறதுனாலதான் நிலம் போனா வலிக்குது.
ஆனா நீ உண்மையில் அந்தச் சாமி… அந்தப் பரம்பொருளோட அம்சம். அந்த உணர்வு உனக்கு வந்துட்டா, அப்புறம் எது போனாலும் உனக்கு என்ன? எது வந்தாலும் உனக்கு என்ன?
முத்து: சாமி… இத்தனை நாளா இருட்டுல இருந்தேன். வள்ளுவர் சொன்ன அந்த ‘நீங்கியான்’ங்கிற வார்த்தைக்கு இவ்வளவு ஆழமான அர்த்தமா? “எதிலிருந்து நீங்குகிறாயோ, அதிலிருந்து உனக்குத் துன்பம் இல்லை”. எவ்வளவோ பெரிய உண்மை!
மாயாண்டி: ஆமா முத்து. இதைப் பாரு… இந்தக் கையில ஒரு எரியிற நெருப்புத் துண்டைப் பிடிச்சிருக்கேன்னு வச்சுக்கோ. வலிக்குதுன்னு கத்துற. யாராவது வந்து ‘வலியைக் குறைங்க’ன்னு மருந்தைத் தடவுனா வலி போயிடுமா? இல்லை. அந்த நெருப்பை நீ கீழே போட்டா மட்டும்தான் வலி நிக்கும்.
வைராக்கியம்ங்கிறது வெறுப்பு இல்ல முத்து. அது ஒரு பேரன்பு. ‘எல்லாமே இறைவன்’னு பார்க்குற பார்வை. எனக்கு எதுவுமே வேணாம்னு சொல்றதை விட, ‘எனக்கு எதுவுமே சொந்தம் இல்ல’ன்னு சொல்றதுதான் பெரிய ஞானம்.
முத்து: நிஜம்தான் சாமி… என் புள்ளை என் சொத்து இல்ல, அவன் அந்த ஆண்டவன் கொடுத்த ஒரு பொறுப்பு. என் நிலம் என் சொத்து இல்ல, அது இந்த பூமித்தாயோட மடி. நான் அனுபவிக்கறதுக்குக் கிடைச்சது. என் உடம்பு கூட எனக்குச் சொந்தம் இல்ல… இது ஒரு கருவி. இதை இப்போ நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்.
மாயாண்டி: அடேய் முத்து! இப்போ உன் முகத்துல ஒரு வெளிச்சம் தெரியுதே! இதுதான்டா வைராக்கியம்.
பகவான் கிருஷ்ணர் கீதையில சொன்னதும் இதுதான்: “கர்மண்யேவாதி காரஸ்தே மா பலேஷு கதாசன…” (கடமையைச் செய், பலனை எதிர்பார்க்காதே).
எப்போ நீ பலனை எதிர்பார்க்கலையோ, அப்போ நீ பற்றை விட்டுட்டன்னு அர்த்தம். பற்றை விட்டுட்டா பயம் வராது. பயம் இல்லேன்னா துன்பம் இல்ல.
துன்பம் வர்றதுக்கு முன்னாடி நீயே அந்தப் பற்றை விட்டுடு. அதுக்கு பேர்தான் ‘ஞானானந்தம்’. துன்பம் வந்து அந்தப் பொருளை உன்கிட்ட இருந்து பிடுங்குறப்போ நீ கத்துற பாரு… அது ‘அஞ்ஞான பந்தம்’.
முத்து: ஐயா… வள்ளுவர் அய்யன் சொன்ன அந்த ஒரு வரி என் வாழ்க்கையை மாத்திடுச்சு. “யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல் அதனின் அதனின் இலன்.” இனிமே என் மனசுக்குள்ள இந்தக் குறளை ஒரு மந்திரமா வைச்சுப்பேன். நான் எதற்கும் அடிமையில்லை, எதற்கும் சொந்தக்காரனும் இல்லை. நான் வெறும் சாட்சி… இந்த உலக நாடகத்தைப் பார்க்குற சாட்சி!
மாயாண்டி: எழுந்துரு முத்து… இனிமே நீ அழக்கூடாது. அந்த ஆற்றுத் தண்ணியைப் பார், அது ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. அதனாலதான் அது சுத்தமா இருக்கு. தேங்கி நிக்கிற குட்டைதான் அழுகிப் போகும். உன் மனசையும் பற்றுல தேங்க விடாதே… ஓடிக்கிட்டே இரு. வைராக்கியத்தோட வாழு. அந்தப் பரம்பொருள் உன்னைத் தாங்கிப் பிடிக்கும்.
(இருவரும் அமைதியாக ஏரிக்கரையில் நடக்கிறார்கள். அஸ்தமன சூரியனின் செந்நிறம் அவர்கள் மேல் படர்கிறது. முத்துவின் கண்களில் இப்போது தெரிவது துயரத்தின் கண்ணீர் அல்ல… ஞானத்தின் ஆனந்தக் கண்ணீர்!)
……..