நம்பிக்கையால் தப்பிக்கும் சின்னக் குருவி…

(இங்கு இந்த மந்திரம் குறிப்பிட்டாலும் குரு முகமாக உபதேசம் வாங்கிக் கொண்டு ஜெபித்தல் முறை என்பது பெரியோர் வாக்கு)

பெரியசாமி: ஏலே முத்து… என்னடா விபரீதம்? இந்தச் சாமத்துல ஊர் எல்லையில வந்து உக்காந்துக்கிட்டு, ஆத்தா முன்னாடி எதுக்குடா இப்படி கண்ணுத் தண்ணி வடிக்கிற? மவராசனாட்டம் இருக்க வேண்டியவன் இப்படி ஒடுங்கிப் போயிக் கெடக்கிறியே?

முத்து: வாங்க பெரியப்பா… என்னத்த சொல்ல? நெஞ்சுப் பதறுதுங்க. ஒரு பக்கம் கடன் சுமை, இன்னொரு பக்கம் வீட்டுக் காரிக்கு உடம்பு முடியல. இதெல்லாம் போதாதுன்னு ஊருக்குள்ள புதுசா ஒரு பயம் பரவிக்கிட்டு இருக்கு. எதிர்காலத்தை நெனைச்சா கங்கு இல்லாத நெருப்பு மாதிரி பயம் சுடுதுங்க. நிம்மதியே இல்லை. இந்த ஆத்தா என்னை ஏன் கைவிட்டான்னு தெரியல!

பெரியசாமி: (சிரித்துக்கொண்டே அருகில் அமர்கிறார்) அடிப் பாவிப் பயலே! ஆத்தா கைவிடுவாளா? அவள்தாண்டா நம்ம மூச்சுக்காத்து. நீ சொல்ற பயம் இருக்கே… அது உன்னோடது மட்டும் இல்ல, மனுசனா பொறந்த எல்லாருக்கும் வர்றதுதான். ஆனா, அந்தப் பயத்தை எப்படி விரட்டணும்னு ஒரு சூட்சுமம் இருக்குடா. முன்னோர் நமக்கு ஒரு பெரிய ரகசியத்தை மந்திரமா குடுத்துட்டுப் போயிருக்காங்க. அதச் சொன்னா பயம் ஓடியே போயிடும்.

முத்து: என்ன மந்திரம் பெரியப்பா? எனக்குத் தத்துவம் எல்லாம் புரியாதுங்க. எனக்குப் பயம் தீரணும், அவ்வளவுதான்.

பெரியசாமி: “ஶ்ரீம் ஹ்ரீம் க்லீம் தும் உத்திஷ்ட புருஷி கிம் ஸ்வபிஷி பயம் மே சமுபஸ்த்திதம் யதி சக்யம் அசக்யம் வா தன்மே பகவதி சமய ஸ்வாஹா” – இதுதான்டா அந்த மந்திரம். இது வெறும் வார்த்தை இல்லை, இது ஆத்தாவோட கைதட்டி உன்னை எழுப்புற சத்தம்!

முத்து: இதுக்கு என்னங்க அர்த்தம்? ஏதோ பெரிய வேதாந்தம் மாதிரி இருக்கே?

பெரியசாமி: எளிமையா சொல்றேன் கேளு. வேதாந்தம்னா என்ன? கண்ணாடியில தெரியுற அழுக்கை துடைக்காம, முகத்தை துடைக்கிறோமே, அதை மாத்தி ‘நீ யாரு’ன்னு காட்டுறதுதான் வேதாந்தம்.

இந்த மந்திரத்துல மொதல்ல வர்ற ‘ஶ்ரீம் ஹ்ரீம் க்லீம் தும்’ இதெல்லாம் அவளோட உருவம். இப்போ ‘உத்திஷ்ட புருஷி’ங்கிற வார்த்தையை எடுத்துக்கோ. ‘உத்திஷ்ட’ன்னா ‘எழுந்திரு’ன்னு அர்த்தம். ‘புருஷி’ங்கிறது இங்க ஆத்தாவைக் குறிக்குது. அவதான் இந்த உலகத்தையே இயக்குற ‘புருஷ தத்துவம்’.

நீ ஆத்தாவைப் பார்த்து கேக்குற… “ஆத்தா, எழுந்திரு! ஏன் தூங்குற?” (கிம் ஸ்வபிஷி?).

முத்து: ஆத்தா தூங்குவாளா என்ன? அவதான் உலகத்துக்கே கண்ணாச்சே!

பெரியசாமி: அவ தூங்கலடா தம்பி! உன் மனசுக்குள்ள இருக்கிற அவளோட சக்தி தூங்குது. உன்னோட ‘அஞ்ஞானம்’ (அறியாமை) மேகமூட்டம் மாதிரி மூடி நிக்குது. அதனால ஆத்தா தூங்குற மாதிரி உனக்குத் தோணுது. ‘ஏ தாயே, நீ எனக்குள்ள விழிச்சுக்கிட்டா இந்த உலகம் எனக்குப் பயத்தைக் கொடுக்காது’ன்னு நீ அவளைக் கூப்பிடுற.

இதுக்கு ஒரு உதாரணம் சொல்றேன் கேளு. ஒரு சின்னக் குழந்தை படுத்துத் தூங்கிட்டு இருக்கு. பக்கத்துல அவங்க அம்மா வேலையா இருக்கா. குழந்தை தூக்கத்துல ஏதோ கனவு கண்டு அலறுது. அப்போ அந்த அம்மா குழந்தையைத் தட்டி எழுப்புறா இல்லையா? அதுபோலத்தான், ‘பயம்’ங்கிற கனவுல தவிக்கிற உன்னை, உனக்குள்ள இருக்குற அந்தப் பரம்பொருள் எழுப்பணும்னு நீ வேண்டிக்கிற.

முத்து: சரிங்க பெரியப்பா, அப்புறம் ‘பயம் மே சமுபஸ்த்திதம்’ அப்படின்னா?

பெரியசாமி: ‘பயம் எனக்கு முன்னாடி வந்து நிக்குது’ன்னு அர்த்தம். வேதாந்தத்துல ‘பயம்’ எப்போ வரும் தெரியுமா? ‘இரண்டாவதா’ ஒன்று இருக்குன்னு நீ நினைக்கும்போதுதான் பயம் வரும். ‘அத்வைதம்’னு ஒரு தத்துவம் இருக்கு. அதாவது ‘நீயும் கடவுளும் ஒண்ணுதான்’னு சொல்றது. உன்னையே நீ கடவுளாப் பார்த்தா யாரு மேல பயம் வரும்? உனக்கு உன் மேலயே பயம் வருமா? வராதுல்ல!

ஆனா நாம என்ன பண்றோம்? “கடவுள் வேற, நான் வேற, இந்த உலகம் வேற”ன்னு பிரிச்சுப் பார்க்கிறோம். பிரிவினை இருக்குற இடத்துல பயம் இருக்கும். இருட்டுல ஒரு கயித்தைப் பார்த்துட்டுப் ‘பாம்பு’ன்னு நினைச்சு நடுங்குறோம் பாரு, அதுதான்டா அஞ்ஞானம். வெளிச்சம் வந்தா கயிறு கயிறாத் தெரியும். அந்த வெளிச்சத்தைக் குடுன்னுதான் ‘பயம் மே சமுபஸ்த்திதம்’னு அவகிட்ட முறையிடுறோம்.

முத்து: அந்த மந்திரத்துல ‘யதி சக்யம் அசக்யம் வா’னு வருதே, அது ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. அதுக்கு என்னங்க அர்த்தம்?

பெரியசாமி: இதுதான்டா இந்த மந்திரத்தோட உச்சாணிக் கிளை! ‘சக்யம்’னா நம்மால தீர்க்க முடிஞ்ச பிரச்சனை. ‘அசக்யம்’னா நம்மால தீர்க்கவே முடியாத பிரச்சனை.

நம்ம வாழ்க்கையில ரெண்டு வகை கஷ்டம் இருக்குடா. இப்போ, வயல்ல கலை முளைச்சிருக்குன்னா, நாம இறங்கிப் பிடுங்கிடலாம். அது ‘சக்யம்’. ஆனா, மழையே பெய்யல, வானம் பொய்த்துப் போச்சுன்னா நாம என்ன பண்ண முடியும்? அது ‘அசக்யம்’.

மனுஷன் என்ன பண்றான் தெரியுமா? தன்னால முடிஞ்ச காரியத்தையும் செய்யாம பயப்படுறான், தன்னால முடியாத காரியத்தை நினைச்சும் வருத்தப்படுறான். ஆத்தா கிட்ட நீ என்ன சொல்ற தெரியுமா? “ஆத்தா, என் முன்னாடி ஒரு பயம் வந்து நிக்குது. இது என்னால தீர்க்கக் கூடியதா இருந்தாலும் சரி, இல்ல விதியேன்னு நான் அனுபவிக்க வேண்டிய முடியாத கஷ்டமா இருந்தாலும் சரி (யதி சக்யம் அசக்யம் வா)… அதை நீயே தடுத்து நிறுத்து! (தன்மே பகவதி சமய).”

முத்து: எவ்வளவு பெரிய வார்த்தை! என்னால முடிஞ்சதை நான் பாத்துக்கிறேன், முடியாததை நீ பாத்துக்கோன்னு அவகிட்டயே பாரத்தைப் போடுறதுதானே இது?

பெரியசாமி: ஆமாடா முத்து! இதுக்குத்தான் ‘சரணாகதி’ன்னு பேரு. ஒரு சின்னக் குருவி புயல் அடிக்கும்போது ஒரு பெரிய ஆலமரத்துல வந்து அடையும் பாரு, அந்த மரம் புயலைத் தாங்கிக்கும், குருவியைக் காப்பாத்தும். அந்த ஆலமரம்தான் இந்த வன துர்கை.

வன துர்கைன்னா யாரு? காடுங்கிறது இந்த வாழ்க்கை. இங்க நிறைய விலங்குகள் (ஆசை, கோபம், காமம், பயம்) இருக்கு. அந்த காட்டுக்குள்ள நீ வழி தெரியாம நிக்கும்போது, “ஏ பகவதி, இந்தத் துன்பத்தை ‘சமய’ (அமைதிப்படுத்து)”ன்னு கேக்குற.

முத்து: எனக்கு இப்பதான் புரியுது பெரியப்பா. நான் இவ்வளவு நாளா “எனக்கு ஏன் கஷ்டம் குடுத்தே”ன்னு அவளைக் கோவிச்சுக்கிட்டேன். ஆனா அவ தூங்கல, என் புத்தியில இருக்குற தைரியம் தான் தூங்கிப்போயிருக்கு.

பெரியசாமி: அழாதடா கண்ணா. இந்த ஆத்தா யாரு தெரியுமா? ஆதிசங்கரர் சொன்னாரே ‘கனகதாரா ஸ்தோத்திரம்’, அதுல வர்ற அதே மகாலட்சுமி தான் இவ. அபிராமி பட்டர் சொன்னாரே ‘தனம் தரும் கல்வி தரும்’னு, அந்த அபிராமி தான் இவ.

விவேகானந்தர் ஒருமுறை காட்டுல நடந்து போகும்போது குரங்குகள் அவரைத் துரத்துச்சாம். அவர் பயந்து ஓடினார். அப்போ ஒரு சன்னியாசி சொன்னாராம், “நில்! பயந்து ஓடாதே, எதிர்த்து நில்!” அப்படின்னு. விவேகானந்தர் திரும்பி குரங்குகளைப் பார்த்ததும் குரங்குகள் ஓடிப்போச்சாம்.

அதேதான்டா முத்து! பயத்தைப் பார்த்து நீ ஓடுனா, பயம் உன்னைத் துரத்தும். ஆத்தா மந்திரத்தைச் சொல்லி, “உத்திஷ்ட” (எழுந்திரு)ன்னு அவளை உனக்குள்ள எழுப்பிட்டுத் திரும்பிப் பாரு, பயம் பனி மாதிரி கரைஞ்சிடும்.

முத்து: (எழுந்து நின்று அம்மன் சிலையை உற்றுப் பார்க்கிறான். அவன் கண்களில் இப்போது கண்ணீரோடு ஒரு புதுத் தெளிவு தெரிகிறது.)

ஆத்தா! இவ்வளவு நாளா இருட்டுல தவிச்சேன். இப்பப் புரியுது. ‘தன்மே பகவதி சமய ஸ்வாஹா’ – என்னோட எல்லாப் பயத்தையும் உன்கிட்ட ஆகுதியா (ஸ்வாஹா) குடுத்துட்டேன். இனி நீயும் நானும் வேற இல்ல. நீ எனக்குள்ள இருக்கும்போது எனக்கு ஏது பயம்?

பெரியசாமி: அதுதான்டா வேதாந்தம்! “அஹம் பிரம்மாஸ்மி”ன்னு பெரியவங்க சும்மாவா சொன்னாங்க? நீயே அந்தச் சக்தியோட அம்சம்டா. அந்த வன துர்கை உன்னோட முதுகெலும்புல ‘குண்டலினி’யா உறங்கிக்கிட்டு இருக்கா. அவளை எழுப்பு! அவ விழிச்சுக்கிட்டா, உன்னோட வறுமையும் பயமும் அவ காலடியில வெறும் தூசியாப் போயிடும்.

முத்து:

“ஶ்ரீம் ஹ்ரீம் க்லீம் தும் உத்திஷ்ட புருஷி கிம் ஸ்வபிஷி…

பயம் மே சமுபஸ்த்திதம் யதி சக்யம் அசக்யம் வா…

தன்மே பகவதி சமய ஸ்வாஹா!”

பெரியப்பா, இப்போ என் நெஞ்சுல ஒரு தைரியம் பிறக்குதுங்க. ஏதோ ஒரு பெரிய கை என்னைத் தாங்குற மாதிரி ஒரு உணர்வு. என் கஷ்டம் எல்லாம் இன்னும் தீரல, ஆனா அதைத் தாங்குற வலிமை கிடைச்சிருச்சுங்க!

பெரியசாமி: இதுதான்டா ஆத்தாவோட அருள். கஷ்டம் வராம இருக்காது, ஆனா கஷ்டம் உன்னை வதைக்காது. கடல்ல அலை இருக்கும், ஆனா கப்பல் மேல மிதக்கணும். ஆத்தாவோட இந்த மந்திரம் உனக்கு ஒரு கப்பல் மாதிரி.

வா… ஊருக்குள்ள போவோம். இனிமே நீ தனியா இல்ல, அந்த வன துர்கை உனக்குள்ள சிம்ம வாகனத்துல ஏறி வந்துட்டா! பயத்தை மிதிச்சுத் தள்ளு, வாழ்க்கையை ஜெயிச்சுக்காட்டு!

(இருவரும் அந்த இருட்டிலும் தெளிவான மனதுடன், துர்கையின் மந்திரத்தை முணுமுணுத்தபடி ஊருக்குள் நடக்கிறார்கள். காற்றில் “சமய ஸ்வாஹா” என்ற ஒலி மட்டும் எதிரொலிக்கிறது.)

தத்துவச் சுருக்கம்:

இந்த மந்திரம் இறைவனை வெளியிலிருந்து அழைப்பது மட்டுமல்ல, நமக்குள் உறங்கும் தெய்வீக சக்தியை (Inner Consciousness) தட்டி எழுப்புவது. எது சாத்தியமோ அதைச் செய்யத் துணிவையும், எது சாத்தியமில்லையோ அதை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும் பக்குவத்தையும் (Surrender) இது வழங்குகிறது. பயம் என்பது அஞ்ஞானம்; துர்கை என்பது ஞானம். ஞானம் பிறந்தால் பயம் நீங்கும் என்பதே இதன் சாரம்.

_கருத்தாக்கம், உரையாடல் : வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_