தொண்டு கிழவன் இவன் ஆர்?

பெரியசாமி: “ஏம்பா சின்னப்பாண்டி… இப்படி வந்து ஒக்காரு. என்னப்பா, உடம்பு என்னவோ பண்ணுதுங்கிறியே, என்னாச்சு?”

சின்னப்பாண்டி: “என்னத்தச் சொல்ல பெரியண்ணே… வயசு ஏறிப்போச்சுல? கண்ணு மங்குது, காது சரியா கேக்கல. இந்த உடம்பு நம்ம பேச்சு கேக்க மாட்டேங்குதுண்ணே. ஏதோ ஏனோதானோன்னு ஓடிக்கிட்டு இருக்கு.”

பெரியசாமி: “ஆமாப்பா… இதுக்குத்தான் அருணகிரிநாதர் அப்பவே பாடி வெச்சாரு. ‘தொந்தி சரிய, மயிர் வெளிற, பல் ஆட, முதுகு வளைய…’ அப்படின்னு அந்த மனுசன் சொன்னது அப்பட்டமான நெசம்ப்பா. இதோ பாரு, என் தொந்தியப் பாரு, ஒரு காலத்துல கல்லு மாதிரி இருந்த வயிறு, இன்னைக்குத் தொளதொளன்னு தொங்குது. தலை நரைச்சுப் போச்சு. வாயைத் திறந்தா பல்லு ஆடுது. முதுகு வில்லா வளைஞ்சு போச்சு. கையில் தடி இல்லாம ஒரு எட்டு எடுத்து வைக்க முடியல.”

சின்னப்பாண்டி: “உண்மைதான்ணே… நேத்து கூட நம்ம ஊரு பொட்டப் புள்ளைங்க நான் தடியை ஊனிட்டுப் போறதைப் பாத்து சிரிக்குதுங்கண்ணே. மனசுக்குள்ள எவ்ளோ கஷ்டமா இருக்கு தெரியுமா?”

பெரியசாமி: “அதைத்தான் ‘மகளிர் நகையாடி’ன்னு சொன்னாரு அருணகிரி. நம்மளப் பாத்து மத்தவங்க எள்ளி நகையாடுற காலம் இது. அதுமட்டுமா? ‘தொண்டு கிழவன் இவன் ஆர்?’ அப்படின்னு கேப்பாங்க. அதாவது, ‘இந்தக் கிழவன் யாரு? இவன் ஏன் இன்னும் இங்கேயே கெடக்குறான்?’னு நம்ம சொந்தக்காரங்களே அலுத்துப்பாங்க. இருமல் வந்தா ‘கிண்கிண்’னு சத்தம் கேக்கும். தொண்டை அடைக்கும். பார்வை மறைக்கும். காது செவிடாகும். இதெல்லாம் நமக்குப் பாடம் சொல்லுதுப்பா சின்னப்பாண்டி!”

சின்னப்பாண்டி: “என்ன பாடம்ணே? வாழ்க்கை இவ்வளவுதானா? இத்தனை வருஷம் கஷ்டப்பட்டு உழைச்சோமே, அதுக்கெல்லாம் பலன் இதுதானா?”

பெரியசாமி: “இங்கதான் ‘வேதாந்தம்’ வருதுப்பா. ‘கைவல்ய நவநீதம்’னு ஒரு நூல் இருக்கு, அதுல என்ன சொல்லுவாங்க தெரியுமா? இந்த உடம்பு ஒரு வாடகை வீடு. நாம இதுக்குள்ள குடியிருக்கிற ஆத்மா. வீடு பழசாயிடுச்சுன்னா, ஓட்டை விழுந்துடும், ஒழுகும். அதுக்காக வீட்டையே நெனச்சு அழுதுட்டு இருக்கலாமா?

இந்த உலகத்துல எதுவும் நித்தியம் இல்லை (அநித்யம்). நீ ‘என் சொத்து, என் பொண்டாட்டி, என் புள்ளை’ன்னு நெனைக்கிறியே, அவங்கெல்லாம் உனக்கு வியாதி வந்தா என்ன பண்ணுவாங்க? அருணகிரிநாதர் சொல்றாரு பாரு… ‘பண்டிதனும் மெய்யுறு வேதனையும்… மைந்தர் உடைமை கடன் ஏதென முடுக’ன்னு. அதாவது, ஒரு பக்கம் வைத்தியர் வந்து உடம்பைப் பார்ப்பாரு, இன்னொரு பக்கம் புள்ளைங்க வந்து ‘அப்பா… நமக்கு எவ்ளோ கடன் இருக்கு? நீ யாருக்கு எவ்வளவு கொடுக்கணும்? சொத்து பத்திரம் எங்க இருக்கு?’ன்னு உன் உசுரு போற நேரத்துல வந்து கேட்பாங்க.”

சின்னப்பாண்டி: “கேட்கும்போதே நெஞ்சு அடைக்குதுண்ணே. பெத்த புள்ளைங்க சொத்தைப்பத்திப் பேசுவாங்களா?”

பெரியசாமி: “ஏம்பா… ‘பஜ கோவிந்தம்’னு ஆதிசங்கரர் சொன்னாரே… ‘யாவத் வித்தோ பார்ஜன சக்த: தாவன் நிஜ பரிவாரோ ரக்த:’ன்னு. உன்கிட்ட காசு இருக்கிற வரைக்கும் தான் உன் குடும்பம் உன்னைச் சுத்தி வரும். உனக்கு உடம்பு முடியாமப் போனா, நீ வெறும் பாரம் தான். இதுதான் உலக நீதி. ஆனா, இதுக்காக நாம அவங்களை வெறுக்கக் கூடாது. ஏன்னா, அவங்களும் அறியாமையில இருக்காங்க. அவங்களுக்கும் இதே நிலைமை ஒருநாள் வரும்.”

சின்னப்பாண்டி: “அப்ப நான் என்னதான் பண்ணனும்? இந்த வாழ்க்கையில நிம்மதியே கிடையாதா?”

பெரியசாமி: “இருக்குப்பா. அதுக்குத்தான் ‘அன்பு’ ஒண்ணுதான் வழி. திருமூலர் சொன்னாரு பாரு, ‘அன்பே சிவம்’னு. நாம வாழும்போதே எல்லோர்கிட்டயும் அன்பா இருக்கணும். மத்தவங்க மனசைக் கஷ்டப்படுத்தாம, முடிஞ்ச வரைக்கும் உதவி செஞ்சுக்கிட்டு, ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’னு எல்லாரையும் சொந்தமா நினைக்கணும். நீ நல்லவனா இருந்தா, உன்னைச் சுத்தி நல்லவங்க இருப்பாங்க. அந்த நல்லவங்க சேர்க்கைதான் ‘சத்சங்கம்’. அதுதான் உன்னைக் கரை சேர்க்கும்.”

சின்னப்பாண்டி: “இந்த அருணகிரிப் பாட்டுல கடைசியில ‘மயில் மேல வரணும்’னு சொல்றாரே, அதுக்கு என்ன அர்த்தம்ணே?”

பெரியசாமி: “அதுதான் உன்னதமான காட்சிப்பா. எமன் தூதர்கள் வந்து பாசக்கயிற்றை வீசும்போது, மலம் ஒழுக, உசுரு போற அந்த நடுக்கத்துல, ‘முருகா! நீ ஓடி வா… உன் மயில் மேல ஏறி வந்து என் பயத்தைப் போக்கு’ன்னு அருணகிரி கதறுறாரு. அதாவது, நாம சாகும்போது எம பயம் இல்லாம இருக்கணும்னா, வாழும்போதே இறைவனை நெஞ்சுல நிறுத்தணும்.

நல்லோரோடு நட்பு கொண்டால், நம் மனசுல ஒரு தெளிவு வரும். ‘இந்த உடம்பு நான் இல்ல, நான் ஆத்மா’ங்கிற ஞானம் வரும். அந்த ஞானம் வந்தா, மரணம்ங்கிறது ஒரு பழைய சட்டையைக் கழட்டிப் போடுற மாதிரிதான். ‘வாஸாம்ஸி ஜீர்ணானி யதா விஹாய’ன்னு பகவத் கீதையில கண்ணன் சொன்னதும் இதத்தான்.”

சின்னப்பாண்டி: “பெரியண்ணே… உங்க பேச்சைக் கேட்கும்போது பயம் போயி ஒரு தெம்பு வருதுண்ணே. இனிமே நான் யாரு மேலயும் கோபப்பட மாட்டேன். என் கிட்ட வர்ற எல்லார்கிட்டயும் அன்பா இருப்பேன். கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு ஒரு வாய் கஞ்சி ஊத்துவேன். அதுதான் நான் முருகனுக்குச் செய்யுற பெரிய பூஜையா நெனைக்கிறேன்.”

பெரியசாமி: “சபாஷ் சின்னப்பாண்டி! இதுதான் உண்மையான வேதாந்தம். நாமளும் நாளைக்கு இந்தப் பாட்டுல வர்ற மாதிரி தள்ளாடி தான் போவோம். ஆனா, மனசுக்குள்ள அந்த ‘மயில் வாகனன்’ இருந்தா, அந்தத் தள்ளாட்டமும் ஒரு நடனம் மாதிரி இருக்கும். உலகத்துல எல்லாரும் என் சகோதரர்கள்னு நினைச்சு அன்பு காட்ட ஆரம்பிச்சா, இந்த உலகமே சொர்க்கமாயிடும்ப்பா.”

சின்னப்பாண்டி: “உண்மைதான்ணே… இன்னைக்கு ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்லிக் குடுத்துட்டீங்க. இனிமே இந்தத் தொந்தியும் நரையும் என்னைக் கவலைப்படுத்தாது. அந்த வேலன் மயில் மேல வர்ற வரைக்கும், நான் எல்லாரையும் நேசிச்சுக்கிட்டே இருப்பேன்.”

பெரியசாமி: “அப்படியே செய் சின்னப்பாண்டி. வா… இருட்டுது, ஊருக்குள்ள போவோம். கந்தன் கருணை எல்லாருக்கும் இருக்கும்!”

அந்தப் பாடல் இதில்:

தொந்தி சரிய மயிரே வெளிறநிரை

தந்த மசைய முதுகே வளையஇதழ்

தொங்க வொருகை தடிமேல் வரமகளிர் …… நகையாடி

தொண்டு கிழவ னிவனா ரெனஇருமல்

கிண்கி ணெனமு னுரையே குழறவிழி

துஞ்சு குருடு படவே செவிடுபடு …… செவியாகி

வந்த பிணியு மதிலே மிடையுமொரு

பண்டி தனுமெ யுறுவே தனையுமிள

மைந்த ருடைமை கடனே தெனமுடுக …… துயர்மேவி

மங்கை யழுது விழவே யமபடர்கள்

நின்று சருவ மலமே யொழுகவுயிர்

மங்கு பொழுது கடிதே மயிலின்மிசை …… வரவேணும்

_கவியோகி_