காசியப கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த வித்வான் கேசவ ஐயர், தனது பால்ய சினேகிதரும், வேதாந்தப் புலவருமான சாஸ்திரி மாமாவுடன், ஒரு பிரதோஷ வேளையில், ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து, உலகின் இரட்டைக் கோட்பாடுகளைப் பற்றி விவாதிக்கின்றனர்.
சாஸ்திரி மாமா: கேசவா! க்ஷேமமா? சௌக்யமா? இந்த பகல் வெளிச்சமும், மாலை நிழலும் கூடும் இந்த சந்தியா வேளையில், ஏதோ ஒரு பெரும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருக்கிறாயே! என்ன விஷயம்?
கேசவ ஐயர்: நமஸ்காரம் மாமா. தங்கள் திருக்கரங்களை சிரமேல் ஏற்கிறேன். எல்லாம் அந்த ஈஸ்வர சங்கல்பம். தாங்கள் கேட்டது மிகவும் ஸத்யம். இன்று காலை நதி ஸ்நானம் முடித்து, காயத்ரி ஜபம் செய்யும்போதிருந்து, ஒரு ஆச்சர்யம் என் உள்ளத்தில் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது.
சாஸ்திரி மாமா: என்ன ஆச்சர்யம்? சொல்லும்.
கேசவ ஐயர்: நாம் பிறந்தோமே மாமா, அதன் மூலத்தையே எண்ணிப் பார்த்தேன்.
அன்னையும் தந்தையும் கூடி நாம் பிறந்தோம்! இதுவே முதல் ஜோடி! இந்தத் தேகம் மண்ணில் உதித்ததற்கான மூல காரணம். இதைப் போலவே, நாம் பிறந்த இந்த சிருஷ்டிக்குக் காரணமான மூல ஜோடியும் ஒன்று இருக்கிறதல்லவா?
சாஸ்திரி மாமா: ஓஹோ! பரமார்த்த விசாரம் செய்கிறாயா? மிக நன்று! தொடர்ந்து சொல்.
கேசவ ஐயர்: ஆமாம் மாமா! அந்த மூல ஜோடிதான்…
சிவமும் சக்தியும் கூடி நாம் பிறந்தோம்!
இந்த வார்த்தைகளை நான் சொல்லும்போது, என் உள்ளம் பரவசமடைகிறது. இந்த ஜகத் முழுவதையுமே சிவ சக்தியின் விளையாட்டு என்றுதான் வேதங்கள் வர்ணிக்கின்றன அல்லவா? ஒரு பக்கம் ஸ்தாணுவாக (நிலையாக) நிற்கும் சிவம்; மறுபக்கம் சஞ்சலமாக (இயங்குதலாக) நின்று சிருஷ்டிக்கும் சக்தி.
சாஸ்திரி மாமா: ஸத்யம்! ஸத்யம்! பிரமாதமாக ஆரம்பித்தாய், கேசவா! நமது உபநிஷத்துகள் இதைத்தான் ‘ஏகோ அஹம் பஹுஸ்யாம்’ (நான் ஒருவனாக இருக்கிறேன், பலவாக ஆகிறேன்) என்று பிரகடனப்படுத்தின. சிவம் என்பது ‘இருப்பு’ (Existence), சக்தி என்பது ‘இயக்கம்’ (Consciousness in action).
கேசவ ஐயர்: ஆசீர்வாதம்! இந்த இருமைத் தத்துவம் நம் தேகத்தில் எத்தனை அழகாகப் பொதிந்துள்ளது என்பதை இப்போது உணர்ந்தேன் மாமா. நமது சரீரத்தைப் பார்த்தால்…
இரண்டு கண்கள்! வெளி உலகைக் காண ஒரு ஜோடி!
இரண்டு செவிகள்! ஒலி உலகைக் கேட்க ஒரு ஜோடி!
இரண்டு நாசித் துவாரங்கள்! இந்த ஜீவனைக் காக்க பிராணனை இழுத்து விட ஒரு ஜோடி!
இரண்டு கைகள்! கர்மங்களைச் செய்ய ஒரு ஜோடி!
இரண்டு கால்கள்! இந்த பூமிப் பந்தில் நடமாட ஒரு ஜோடி!
இந்த அத்தனை ஜோடிகளும், சிவசக்தியின் வெளிப்பாடே அல்லவா? இடது பாகம் முழுவதும் சக்தி மயமானது (பெண்மை/இயக்கம்), வலது பாகம் முழுவதும் சிவமயமானது (ஆண்மை/ஸ்திரத்தன்மை). நம் நாடி மண்டலத்திலேயே இடைகலை, பிங்கலை என்று இரண்டு ஓட்டங்கள்—சந்திரனின் ஆற்றல், சூரியனின் ஆற்றல்—ஒன்றைச் சார்ந்து மற்றொன்று செயல்படுகின்றன. இந்த ஆச்சர்யத்தைப் பார்த்தபோது, கண்ணில் ஆனந்த நீர் பெருகியது மாமா!
சாஸ்திரி மாமா: ஆஹா! கேசவா! இந்த பக்தி மார்க்கமும் ஞான மார்க்கமும் இணையும்போதுதான் இப்படிப்பட்ட ஆனந்தப் பிரவாகம் பிறக்கும்! இந்த இரட்டை அமைப்பு, ஒரு வேதாந்தக் கருத்தை ஸ்தாபிக்கிறது: பூரணத்துவம் என்பது இரண்டு அம்சங்கள் கூடி வருவதால் மட்டுமே சாத்தியம்!
கைகளைப் பார்! ஒரு கை ‘கொடுக்கும்’ செயலைக் குறித்தால், மற்றொன்று ‘ஏற்கும்’ நிலையைக் குறிக்கிறது. கர்மங்கள் சிதையாமல் இருக்க வேண்டுமானால், இந்த இரண்டு செயல்பாடுகளும் இணைந்து இயங்க வேண்டும். அதனால்தான், ‘யோகஸ்ய விபூதிம்’ என்று கீதை சொல்கிறது. சமநிலையில் இயங்குவதே யோகம்!
கேசவ ஐயர்: சரியாகச் சொன்னீர்கள் மாமா! நம் கண் என்பது வெறும் பார்வை மட்டுமல்ல. ஒரு கண்ணால் வெளிப் பிம்பத்தைக் காண்கிறோம். இன்னொரு கண்ணால், அந்தப் பிம்பத்தின் உண்மைத் தன்மையையும், நிஜத்தையும் பகுத்தறிய வேண்டும். அதுதான் விவேகம். விவேகமும், வெளிப் பார்வையுமே இணைந்து செயல்படும்போதுதான், இந்த உலகம் மாயை என்பதை நாம் உணர்கிறோம்.
மேலும், நம் ஜகத் முழுவதுமே இந்த சிவ சக்தி மாயையில், அதாவது இரண்டாகவே இயங்குகிறது மாமா!
சாஸ்திரி மாமா: உண்மை! நமது சிருஷ்டியின் நீரோட்டத்தைப் பார்ப்போமே! எடுத்துக்காட்டுகள் எத்தனை இருக்கின்றன! பட்டியலிடு பார்ப்போம்.
கேசவ ஐயர்: முதலாவதாக, அடிப்படை ஜோடிகள்:
பகலும் இரவும்: பகலின் உழைப்பும், இரவின் ஒய்வும் இல்லாமல் சிருஷ்டி நிலைக்காது. சிவம் விழித்திருக்கும் பொழுது பகல்; சக்தி இயங்கிக் களைப்பாறும் பொழுது இரவு.
சூரியனும் சந்திரனும்: உஷ்ணம் (அக்னி) மற்றும் குளிர்ச்சி (அமிர்தம்). இந்த இரண்டு சக்திகளின் சமநிலையாலேயே தாவரங்கள் செழித்து, மழை பொழிகிறது.
நன்மை (புண்யம்) மற்றும் தீமை (பாவம்): இந்த இரண்டு துருவங்கள் இல்லாவிட்டால், தர்மத்தின் மதிப்பையும், கர்மாவின் விளைவுகளையும் ஒரு ஜீவன் எப்படி அறிவான்? “தர்ம சம்ஸ்தாபனார்த்தாய” என்று கண்ணன் அவதரித்ததும் இந்த இரண்டு நிலைகளை நிலைநிறுத்தவே.
சாஸ்திரி மாமா: ஆசீர்வாதம்! மிக ஆழமான சிந்தனை! நம் லௌகீக வாழ்க்கையில் கூட இதுதான் அடிப்படை:
லாபமும் நஷ்டமும்: இந்த இரண்டின் அனுபவம்தான் நம்மை ஞானத்தை நோக்கித் தள்ளுகிறது. லாபத்தில் அகந்தையும், நஷ்டத்தில் விரக்தியும் அடையாமல், இரண்டுமே காலத்தின் கோலங்கள் என்பதை உணர்வதே அறிவு.
சுகமும் துக்கமும்: இவை இரண்டுமே அநித்யமானவை (நிலையற்றவை). “மாத்ரா ஸ்பர்ஷாஸ்து கௌந்தேய சீதோஷ்ண சுக துக்கதா” (இந்த உணர்ச்சிகள் குளிரையும் உஷ்ணத்தையும் போல வருபவை, நிலையற்றவை) என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ண பரமாத்மா உபதேசித்தாரல்லவா? இந்தச் சுக துக்கங்களைச் சமமாகப் பார்க்கும்போதே, நாம் துவைதத்திலிருந்து அத்வைதத்தை நோக்கி நகர்கிறோம்.
கேசவ ஐயர்: மாமா! தாங்கள் அதைத்தான் அழகாகச் சொன்னீர்கள்! இந்த இருமை ஏன்? எல்லா ஜோடிகளும் ஏன்? என்று நான் ஆராய்ந்தபோது, எனக்குக் கிடைத்த வேதாந்த உள் கருத்து இதுதான்:
துவைதம் (இரண்டு) என்பது அத்வைதத்தை (ஒன்றை) உணர்வதற்கான கருவி!
அதாவது, சிவமும் சக்தியும் பிரிந்து இருப்பதால்தான், இந்த உலக நாடகம் நடக்கிறது. ஆனால், இவற்றின் மூலமும், முடிவும் ஒன்றே. சிவம் இல்லாமல் சக்தி இல்லை, சக்தி இல்லாமல் சிவம் அசைவதில்லை.
சாஸ்திரி மாமா: ஹரி ஓம்! ஹரி ஓம்! நீ உண்மையான ஞானப்பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கிவிட்டாய், கேசவா! இதுதான் நமது சாஸ்திரங்களின் முழுமையான பிழிவு.
மஹாவிஷ்ணுவின் புருஷனும் (ஆத்மா), பிரகிருதியும் (மாயா) இந்த இரட்டைக் கோட்பாட்டின் உச்சம். பிரகிருதி செயல்படுகிறது; புருஷன் சாட்சியாகப் பார்க்கிறான். நாமும் நமது தேகத்தை பிரகிருதியாகவும், உள்ளிருக்கும் ஜீவனை புருஷனாகவும் பார்க்க வேண்டும்.
நமது சனாதன தர்மத்தின் மகத்தான உண்மையை நீ உணர்ந்துவிட்டாய்! இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் உள்ள இந்த இருமை—ஆணும் பெண்ணும், ஜீவனும் ஈஸ்வரனும், சரீரமும் ஆத்மாவும்—இவை அனைத்தும், இறுதி இலக்கான அந்த ஓரிறை சக்தியை (அத்வைதத்தை) நோக்கிச் சுழலும் சக்கரங்களே!
கேசவ ஐயர்: மாமா, இந்த ஞானத் தெளிவு தங்களுக்கு உண்டானதால் தான், இவ்வளவு அற்புதமாக விளக்க முடிகிறது. இந்த உலகில் நமக்கு எதிரில் ஒரு சத்ரு தோன்றினால்கூட, அவன் கூட சிவ சக்தியின் வெளிப்பாடுதான். ஏனெனில், அந்த சத்ரு இல்லாவிட்டால், நமது க்ஷமா குணமும், விவேகமும் வெளிப்பட வாய்ப்பில்லை.
சாஸ்திரி மாமா: ஸத்யம்! அதனால்தான், அனைத்து வேதங்களும், “ஸர்வம் கல்விதம் பிரம்மம்” (அனைத்தும் பிரம்மமே) என்று முழங்குகின்றன. நம்மைச் சுற்றியுள்ள இரண்டு இரண்டாக உள்ள அனைத்தும், இறுதியில் ஒன்று சேரும் ஆற்றல் கொண்ட அந்த மூலப் பரம்பொருளின் நடனமே. இதை உணர்ந்து, இந்தத் துவைத உலகத்தில் அத்வைதப் பார்வையுடன் வாழ்பவனே உத்தம ஞானி.
கேசவ ஐயர்: தங்கள் பாதங்களுக்கு என் வந்தனம் மாமா. இன்று இந்த உணர்ச்சிகரமான விளக்கத்தால், எனது தினசரி கர்மங்கள் கூட சிவ சக்தியின் அம்சமாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. இனி, ஒவ்வொரு வினாடியும், ஒவ்வொரு ஜோடியையும் வணங்கி வாழப் பழகுகிறேன்.
சாஸ்திரி மாமா: நல்லது !ஆசீர்வாதம்! இந்த விவேகத்தை நீ நிலைநிறுத்திக் கொண்டால், அந்த ஈஸ்வரனின் பரிபூரணக் கிருபை உனக்குக் கிட்டும். வா! இரவு பூஜைக்கு நேரமாகிறது, மனதில் தியானம் செய்துவிட்டு செல்வோம்!
_கருத்து, உரையாடல்: வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_