ஊர் மந்தையில் உள்ள ஆலமரத்தடி. மாலை நேரம். தூரத்தில் கோயில் மணி ஓசை கேட்கிறது.
முத்து: என்னவோ தெரியல பெரியசாமியா… மனசு ஒரு நிலைக் கொள்ள மாட்டேங்குது. இந்த உலகத்துல எதைப் பிடிச்சாலும் அது கழுவுற மீன்ல நழுவுற மீனா இருக்கு. நிம்மதின்னு ஒண்ணு தேடிப் போனா, அது எட்டாக்கனியாவே இருக்கு. நீங்கதான் அந்த அபிராமி அன்னையைப் பத்தி எப்பவும் சொல்லுவீங்களே… அந்த ஒரு பாட்டு… ‘தாமம் கடம்பு’ன்னு ஆரம்பிக்குமே… அதுல அப்படி என்னதான் இருக்கு? கொஞ்சம் விவரமா, இந்த பாமரனுக்கும் புரியுற மாதிரி சொல்லுங்களேன்.
பெரியசாமி: முத்து! அந்தப் பாட்டு வெறும் பாட்டு இல்லப்பா… அது ஒரு கடலளவு தத்துவம். அன்னை அபிராமியோட கருணை மழையில நனையறதுக்கு அந்த ஒரு பாட்டே போதும். அபிராமி பட்டர் ஏதோ ஒரு வெறித்தனமான பக்தியில இதைப் பாடலை, ஒரு தீர்க்கமான ஞானத்தோட பாடியிருக்கார்.
முத்து: சொல்லுங்க பெரியசாமி… காது குடுத்துக் கேக்குறேன்.
பெரியசாமி: “தாமம் கடம்பு…” அப்படின்னு ஆரம்பிக்கிறாரு பட்டர். ‘தாமம்’னா மாலை. அன்னைக்கு ‘கடம்ப மாலை’ன்னா அவ்ளோ இஷ்டம். ஏன்னு யோசிச்சிருக்கியா? கடம்ப மரம் ஒண்ணு பூத்தா, அந்தப் பூவோட வாசம் ஊர் முழுக்க வீசும். அதுபோலத்தான் அம்பாளோட கருணை. அவ ஒரு இடத்துல மட்டும் இல்ல, இந்த பிரபஞ்சம் முழுக்கப் பூத்திருக்கா.
“படைபஞ்சபாணம் தனுக்கரும்பு” – இதைக் கொஞ்சம் கவனி முத்து. கையில கரும்பு வில் வச்சிருக்கா, அஞ்சு மலர் அம்புகளை வச்சிருக்கா. லலிதா சகஸ்ரநாமத்துல இதையேதான் ‘மனோரூபேக்ஷு கோதண்டா’ன்னு சொல்வாங்க. கரும்பு வில்லுங்கிறது நம்ம ‘மனசு’. அஞ்சு மலர் அம்புங்கிறது நம்மளோட ‘அஞ்சு புலன்கள்’ (கண், காது, மூக்கு, வாய், மெய்).
முத்து: மனசும் கரும்பா? அது என்னப்பா அப்படி ஒரு கணக்கு?
பெரியசாமி: கரும்பு வெளியில கரடுமுரடா இருக்கும், ஆனா உள்ள இனிப்பா இருக்கும். மனசையும் அன்னை கிட்டக் கொடுத்துட்டா, அது இனிக்கும். அந்த அஞ்சு புலன்களையும் அன்னை தன் கட்டுக்குள்ள வச்சிருக்கா. நாம நம்ம புலன் வழியா உலகத்தை ஓடித் தேடுறோம். ஆனா அன்னை சொல்றா, “மகனே! உன் புலன்களை என்கிட்ட கொடு, நான் அதை மலரா மாத்திடுறேன்”னு. இதுதான் ‘வேதாந்தம்’. உலகப் பொருள்களைத் தேடுற மனசை, இறைவனைத் தேட வைக்கிறதுதான் அந்த வில்லும் அம்பும்.
முத்து: அடடா! கேக்குறப்பவே ஏதோ ஒரு சிலிர்ப்பு வருதே… அடுத்து அந்த ‘யாமம் வயிரவர்’னு வருமே, அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?
பெரியசாமி: “யாமம் வயிரவர் ஏத்தும் பொழுது…” நடுநிசி நேரத்துல, காலமே உருவாக நிக்கிற பைரவரே அன்னைவை வந்து வணங்குறாராம். காலம்ங்கிறது எல்லாரையும் முழுங்குற ஒண்ணு. ஆனா அந்த காலத்தையே முழுங்குறவள் அன்னை. ‘மகா கால’னுக்கு மேல நிக்கிற ‘மகா காளி’ அவ. நாம நாளைக்கு என்ன நடக்குமோன்னு பயப்படுறோம்ல? அந்த பயத்தைப்போக்க, காலத்தின் கடவுளான பைரவரே யாரை வணங்குறாரோ, அந்தத் தாயைப் பிடிச்சுக்கிட்டா நமக்கு என்ன பயம்?
முத்து: உண்மைதான் பெரியசாமி. பயம் தான் மனுஷனை அரிக்குது. அன்னை காலத்தையும் தாண்டியவள்னு சொல்லும்போது மனசு லேசாகுது. அந்த ‘செம்மை’ பத்தி சொல்லுங்க…
பெரியசாமி: “ஒளி செம்மை அம்மை…” அன்னை சிவப்பு நிறத்துல இருக்கா. ஏன் தெரியுமா? சிவப்புங்கிறது ‘அன்பு’க்கும் கிரியைக்கும் அடையாளம். உதய சூரியனைப் போல அவ ஜொலிக்கிறா. அந்தச் சிவப்பு வெறும் கலர் இல்ல முத்து, அது ‘அருள் ஒளி’.
“நாமம் திரிபுரை” – இதுதான் முக்கியமான வேதாந்தம் முத்து. ‘திரிபுரை’னா மூணு புரங்களுக்கும் தலைவின்னு அர்த்தம். நம்ம உடம்புல மூணு நிலைகள் இருக்கு – ஜாக்ரத் (நனவு), ஸ்வப்பனம் (கனவு), சுஷுப்தி (உறக்கம்). இந்த மூணு நிலைகளையும் கடந்து, சாட்சியா நிக்கிற ‘துரியம்’ தான் அன்னை. இந்த உலகமே மூணு குணத்தால ஆனது – சத்வம், ரஜஸ், தமஸ். இந்த மூணுக்கும் ஆதாரமானவள் அவதான். உபநிடதங்கள் ‘தத்வமஸி’ன்னு சொல்லுதே, “நீயே அதுவாய் இருக்கிறாய்”னு… அந்த ‘அது’ தான் இந்தத் திரிபுரை.
முத்து: இவ்வளவு பெரிய விஷயமா இதுல இருக்கு? “எமக்கென்று வைத்த சேமம் திருவடி”ன்னு ஒரு வரி வருமே… அங்கதான் என் மனசு நிக்குது பெரியசாமி.
பெரியசாமி:முத்து! “சேமம்”னா என்ன தெரியுமா? பாதுகாப்பு. நம்ம சேர்த்து வைக்கிற சொத்தோ, சுகமோ கடைசி வரைக்கும் வராது. ஆனா, அவளோட அந்தத் ‘திருவடி’ இருக்கு பாரு… அதுதான் நமக்கு நிரந்தரமான சேமிப்பு.
ஒரு சின்னக் குழந்தை தன் அம்மா காலைக் கட்டிப் பிடிச்சுகிட்டா, அந்த உலகத்துல இருக்கிற எந்தப் பயமும் அதைப் பண்ணாதுல? அதுபோல, இந்தச் செம்மையான நான்கு கைகளை உடைய அன்னை, தன்னோட திருவடியை நமக்காக ‘சேமம்’னு வைச்சிருக்கா.
“செங்கைகள் நான்கு” – தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் – இந்த நாலையும் அவ கையில வச்சிருக்கா. நீ எதை வேணும்னாலும் அவகிட்ட கேளு, தருவா. ஆனா கடைசியா அவ திருவடியில மோட்சத்தைத் தருவா பாரு… அதுதான் உண்மையான செல்வம்.
அவளுக்கு உள்ள பெயர், நான்கு செங்கைகள், ஒன்றோடு இரண்டு கண்கள் இவையெல்லாம் உலகுக்காக இருந்தாலும் அந்த திருவடி இருக்கே ! அது மட்டும் *நமக்கென்று வைத்த சேமத் திருவடி* என்கிறார் பாரு பாட்டர், அதுதான் நம்ம மனச உருக்கரது.
முத்து: பெரியசாமி அய்யா… இவ்வளவு நாளா இது தெரியாமப் போச்சே! நாலு கை, மூணு கண்ணுன்னு ஏதோ ஒரு சாமி உருவத்தை மட்டும் தான் பார்த்தேன். ஆனா அவ இந்த உலகத்துக்கே அம்மாவா, என்னோட ஒவ்வொரு மூச்சுலேயும் இருக்கிறாளே!
பெரியசாமி: முத்து, ஒரு விஷயம் நல்லா தெரிஞ்சுக்கோ. அன்னை வெறும் இந்தத் தமிழ்நாட்டுக்கு மட்டும் சொந்தமில்லை. அவ ‘விஸ்வ மாதா’. உலகம் முழுக்க இருக்குற ஒவ்வொரு உயிரும் அவளோட குழந்தைங்கதான். நாம இங்க மாரியாத்தான்னு கூப்பிடுறோம், வேற ஊர்ல வேற பேரால கூப்பிடுறாங்க. ஆனா அந்த அன்பு ஒண்ணுதான்.
அவளோட “ஒன்றோடு இரண்டு நயனங்கள்” – சூரியன் ஒரு கண்ணு, சந்திரன் ஒரு கண்ணு, நெற்றிக் கண் நெருப்பு. அதாவது அறிவு, அன்பு, ஆற்றல் – இந்த மூணும்தான் அவளோட கண்கள். அந்தப் பார்வையில படாத இடமே இந்த உலகத்துல இல்லை. நாம அன்பால அவளை நினைச்சு ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் விட்டா போதும் முத்து… உலகத்தையே காக்குற அந்தத் தாய், ஓடி வந்து நம்மைக் கட்டிக்கிடுவா.
முத்து: உலகத்துல இருக்குற எல்லாரும் நல்லா இருக்கணும்… யாரும் பசியோட இருக்கக் கூடாது, யாரும் கண்ணீரோட இருக்கக் கூடாது. நீதான் எல்லாரையும் உன் சேமத் திருவடியில வச்சுப் பாதுகாக்கணும்.
பெரியசாமி: இதுதான் முத்து வேதாந்தம்! “லோகா சமஸ்தா சுகினோ பவந்து”ன்னு வேதம் சொல்லுது. அதாவது ‘எல்லா உலகங்களும் இன்புற்று இருக்கட்டும்’னு அர்த்தம். அந்தப் பரந்த மனசு எப்ப உனக்கு வருதோ, அப்பவே நீ அன்னைவோட குழந்தையாயிட்ட.
அபிராமி பட்டர் பாடுன அந்த “நாமம் திரிபுரை”யை உலகத்துல இருக்குற எல்லாரும் அன்பால வணங்கணும். ஜாதி இல்ல, மதம் இல்ல, நாடு இல்ல… அவ எல்லார்க்கும் பொதுவானவ. அவளைப் பணிவதே இந்த ஜென்மத்தோட பயன்.
முத்து: எனக்கு இன்னைக்குக் கண் தொறந்துருச்சு பெரியசாமியா… இனிமே என் கவலை எல்லாம் அந்த அன்னை திருவடியில. இந்த உலகமே அவளோட வீடு, நாம எல்லாரும் அவளோட பிள்ளைங்க. அந்தப் பெருங்கருணையை நினைச்சா கண்ணீர் நிக்க மாட்டேங்குது.
பெரியசாமி: அழாத முத்து… இது ஆனந்தக் கண்ணீர். இந்த அன்புதான் அன்னைக்குப் பிடிச்ச மாலை. வா, கோயில்ல விளக்கேத்திட்டு, உலகம் முழுக்க எல்லாரும் அன்பா இருக்கணும்னு வேண்டிப்போம்.
ஆலமரத்தின் இலைகள் அசைய, மாலையிருள் சூழ, அவ்விருவரும் கோயிலை நோக்கி நடக்கிறார்கள். அவர்கள் வாயில் அந்தப் பாடல் மெல்ல ரீங்காரமிடுகிறது: “தாமம் கடம்பு படைபஞ்சபாணம் தனுக்கரும்பு… சேமம் திருவடிச் செங்கைகள் நான்கு ஒளி செம்மை அம்மை நாமம் திரிபுரை ஒன்றோடு இரண்டு நயனங்களே!”
_அன்பே சிவம், அன்பே சக்தி என்கிற வேதாந்த உண்மை அந்த எளிய மனிதர்களின் உரையாடலில் ஒரு காவியமாய் மலர்ந்தது. உலகமே அன்பால் நிறையட்டும்._
ஓம் சக்தி!
_வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_