முத்தையா: “ஏலே காளி… என்னப்பா இது? கண்ணுல என்னடா தண்ணி? ஆம்பளப் புள்ள இப்பிடி ஆத்தா சந்நிதியில உக்காந்து விம்மி விம்மி அழலாமா? என்னடா ஆச்சு உனக்கு? இந்த உலகத்துல எவன் ஒருத்தன் அந்த ஆத்தாவோட காலைக் கட்டிக்கிட்டு நிக்கிறானோ, அவனுக்கு அழுகைங்கிறது வெறும் ஆனந்தக் கண்ணீராத்தான் இருக்கணுமே தவிர, அது துக்கக் கண்ணீரா இருக்கக்கூடாதுடா.”
காளி: “பெரியப்பா… உங்களுக்குச் சொன்னா புரியாது. வர்ற கஷ்டம் ஒண்ணா ரெண்டா? ஒண்ணு தீந்தா இன்னொன்னு வரிசையில நிக்குது. உடம்புல ஒரு பக்கம் வியாதி, மனசுல ஒரு பக்கம் நிம்மதியில்லாத ஆசை, செஞ்ச வேலையில நஷ்டம்… மனுஷன் எதுக்குத்தான் பொறக்குறானோ தெரியல. ‘சரணம்’னு விழுந்தாலும் அந்தத் தாய்க்கு இரக்கம் வர மாட்டேங்குதே பெரியப்பா!”
முத்தையா: “அடப் பாவி மனுஷா! ஆத்தா மேலேயே கோபமா? அவகிட்டேயே சண்டையா? இதுதான்டா பக்தி. அவளைத் தவிர நமக்கு வேற யாருடா இருக்கா? ஆனா நீ சொல்றது தப்புடா காளி. அந்த ஜகதாம்பாள் எப்படிப்பட்டவத் தெரியுமா? தேவி மகாத்மியத்துல ஒரு ஸ்லோகம் உண்டுடா. அதை உன் மனசுல ஏத்திக்கிட்டா, அப்புறம் நீ அழ மாட்டே, ஆனந்தக் கூத்தாடுவ.
‘ரோகானஶேஷானபஹம்ஸி துஷ்டா
ருஷ்டா து காமா ஸகலானபீஷ்டான்
த்வாமாஶ்ரிதானாம் ந விபன்னராணாம்
த்வாமாஶ்ரிதாஶ்ரயதாம் ப்ரயாந்தி’
இதுக்கு என்ன அர்த்தம் தெரியுமா? அப்படியே மெய் சிலிர்க்கும்டா, கேளு.”
காளி: “எனக்கு சமஸ்கிருதம் எல்லாம் தெரியாது பெரியப்பா. எனக்குத் தெரிஞ்சதெல்லாம் என் கஷ்டம் மட்டும்தான். கொஞ்சம் விவரமாச் சொல்லுங்க.”
முத்தையா: “சொல்றேன் கேளுடா. முதல் வரி என்ன சொல்லுது தெரியுமா? ‘ரோகானஶேஷானபஹம்ஸி துஷ்டா’. ‘ஆத்தா நீ சந்தோஷப்பட்டா, எங்க உடம்புல இருக்கிற நோயை மட்டும் இல்லடா, இந்த ஜென்ம ஜென்மமா எங்களை ஒட்டிக்கிட்டு வர்ற கர்ம நோய், அறியாமைங்கிற நோயைக்கூட வேரோட பிடுங்கி எறிஞ்சிடுவே’னு அர்த்தம்.
நம்ம உடம்புல வர்ற காய்ச்சலோ, வலியோ அது வெறும் ‘ரோகம்’ கிடையாதுடா. நம்ம மனசுல இருக்கிற பொறாமை, கோபம், காமம்… இதுதான் அசல் வியாதி. திருமூலர் திருமந்திரத்துல சொன்னாரே, *’உடம்பார் அழியில் உயிரார் அழிவர்’*னு. அந்த உடம்பையும் மனசையும் சுத்தமாக்குற டாக்டர் யாரு தெரியுமா? அந்த துர்க்கைதான்டா. நீ அவகிட்டப் போய் நின்னாலே போதும், உன் கர்மாவையெல்லாம் அவ பஸ்பமாக்கிடுவா. அவளுக்குத் ‘துர்க்கா’னு ஏன் பேரு? ‘துர்க்கதி’யை நாசம் பண்றவ அவ. உனக்கு வர்ற கஷ்டத்தை அவ ஒரு துரும்பைக் கிள்ளிப் போடுற மாதிரி எடுத்துட்டுப் போயிடுவா.”
காளி: “அது சரி பெரியப்பா… நீங்க சொன்னது அவ சந்தோஷமா இருந்தா. ஆனா அந்த ஆத்தா கோவப்பட்டா என்ன ஆகும்? எனக்குத் தான் இப்போ எல்லாமே தப்பா நடக்குதே!”
முத்தையா: “அங்கதான்டா நீ தப்பு கணக்கு போடுற. அடுத்த வரி என்ன சொல்லுது? ‘ருஷ்டா து காமா ஸகலானபீஷ்டான்’. இதுக்கு சாதாரணமா என்ன அர்த்தம் சொல்லுவாங்கன்னா, ‘அவ கோவப்பட்டா உன் ஆசையெல்லாம் அழிஞ்சிடும்’னு சொல்லுவாங்க. ஆனா வேதாந்த ரீதியா இதுக்கு ஒரு பெரிய உசந்த அர்த்தம் இருக்குடா.
ஒரு அம்மா, தன் புள்ளை தப்பான ஒரு பொருளைக் கேட்டு அடம்பிடிச்சா, அவ சும்மா விடுவாளா? ரெண்டு அடி போட்டு அதைத் தட்டிப் பறிப்பா இல்ல? அது எதுக்கு? புள்ளை கெட்டுப் போகக் கூடாதுங்கிறதுக்காகத்தானே! அதே மாதிரிதான், நாம கேக்குற அற்பமான ஆசைகள், நம்மளை அதலபாதாளத்துக்குக் கொண்டு போகும்னு அவளுக்குத் தெரியும். அதனாலதான் அவ ‘ருஷ்டா’ (சினம்கொண்டவள் போல) இருந்து, உன்னோட தேவையில்லாத ஆசைகளை அழிச்சு, உனக்கு எது நிஜமாவே தேவையோ அதை மட்டும் தருவா.
அபிராமி பட்டர் சொன்னது ஞாபகம் இருக்காடா? ‘தனம் தரும், கல்வி தரும், ஒருநாளும் தளர்வறியா மனம் தரும்…’ அவ தர மாட்டேன்னு சொல்லல. ஆனா நீ கேக்குற விஷம் மாதிரி இருக்கிற ஆசையை அழிச்சிட்டு, உனக்கு அமுதம் மாதிரி இருக்கிற அருளைத் தருவா. ‘ஆசை அறுமின்… ஆசை அறுமின்’னு திருமூலர் சொன்னது இதத்தான். அந்த ஆசையை அறுக்கிற கத்தி அந்தத் தாயோட கோபம்டா. அது கோபம் இல்ல, அது மகா கருணை!”
காளி: “அப்படியென்றால், கஷ்டம் வர்றதும் அவளோட அருள்தானா பெரியப்பா?”
முத்தையா: “பின்னே என்னடா? நெருப்புல போட்டாதான் தங்கம் ஜொலிக்கும். கஷ்டம் வந்தாதான் நமக்குக் கடவுள் ஞாபகம் வரும். அடுத்த வரி கேளு… ‘த்வாமாஶ்ரிதானாம் ந விபன்னராணாம்’. அதாவது, ‘உன்னைத் தஞ்சமடைந்தவர்களுக்கு வீழ்ச்சியே கிடையாது’னு அர்த்தம்.
தாயுமானவர் ஒரு இடத்துல சொல்வாரு, *’அண்டகோடி எல்லாம் அரசாண்டு இருக்கினும்… உன் அருள் இலையெனில் எதுவுமே இல்லை’* னு. உலகத்துல எத்தனையோ பேர் பெரிய பதவியில இருக்கலாம், கோடி கோடியா பணம் வச்சிருக்கலாம். ஆனா ஆத்தாவோட அருள் இல்லைனா அவன் ஒரு நிமிஷத்துல கீழ விழுந்துடுவான். ஆனா, அவளோட பாதத்தைப் பிடிச்சிக்கிட்டு ‘அம்மா நீயே கதி’னு கிடக்கிறவனுக்கு, எந்தக் காலத்துலேயும் அழிவு கிடையாது. கடல் அலையில சிக்கினவன் ஒரு கட்டுமரத்தைப் பிடிச்சிருந்தா தப்பிச்சிடலாம். ஆனா அந்தக் கடலையே படைச்சவள நம்ம கையைப் பிடிச்சிருக்கப்போ, நமக்கு எதுக்குடா பயம்?
பாரதியார் பாடினாரே, *’யாதுமாகி நின்றாய் காளி… எங்கும் நீ நிறைந்தாய்’* னு. அந்தப் பராசக்தி உனக்குள்ளேயே இருக்கும்போது, வெளியில இருக்குற சின்னச் சின்னத் துன்பம் உன்னை என்னடா செஞ்சுடும்? அவ உன்னைத் தாங்குற ‘ஆதாரம்’டா. நீ அவகிட்டச் சரணடைஞ்சுட்டா, உனக்கு வர்ற விபத்து கூட ஒரு அனுபவமா மாறிடும். வீழ்ச்சியே உனக்கு ஒரு எழுச்சியா அமையும்.”
காளி: “பெரியப்பா, கேக்கவே ரொம்ப உருக்கமா இருக்கு. ஆனா கடைசி வரி ஒண்ணு சொன்னீங்களே… அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”
முத்தையா: “அதான்டா இந்த ஸ்லோகத்துக்கே மகுடம் வச்ச மாதிரி ஒரு வரி. ‘த்வாமாஶ்ரிதா யாஶ்ரயதாம் ப்ரயாந்தி’. அதாவது, ‘உன்னைத் தஞ்சமடைந்தவர்கள், மற்றவர்களுக்குத் தஞ்சமளிப்பவர்களாக மாறிவிடுவார்கள்’னு அர்த்தம்.
இது எவ்வளவு பெரிய உண்மை தெரியுமா? இப்போ நான் இருக்கேனே, நான் ஒரு காலத்துல உன்னை விட அதிகமா அழுதுகிட்டுத் தான் இருந்தேன். ஆனா ஆத்தாவோட இந்த ஸ்லோகமும் அவளோட அருளும் என் மனசை மாத்திடுச்சு. அவளைத் தஞ்சமடைஞ்சதால, இன்னைக்கு என்னைத் தேடி நாலு பேரு வர்றாங்க, ஆறுதல் கேக்குறாங்க. நான் அவங்களுக்குத் தஞ்சமா இருக்கேன். இதைப் பண்றது நான் இல்லடா, எனக்குள்ள இருக்கிற அவளோட அருள்.
நீ ஆத்தாவோட காலைக் கெட்டியா பிடிச்சுக்கோ. கொஞ்ச நாள்ல பாரு, உன்னோட கஷ்டமெல்லாம் காணாமப் போயிடும். அதுமட்டும் இல்ல, ஊர்ல கஷ்டப்படுற மத்தவங்க உன்கிட்ட வந்து ‘தம்பி, எனக்கு ஒரு வழி சொல்லு’னு நிப்பாங்க. நீ அவங்களுக்கு ஒரு நிழலா இருப்ப. தீபத்துல இருந்து இன்னொரு தீபத்தை ஏத்துற மாதிரி, அவ தர்ற வெளிச்சத்தை நீ உலகத்துக்கே குடுப்ப.
*‘ஒன்றே குலமும் ஒருவனே தேவனும்’*னு திருமூலர் சொன்னாரு. அந்த ஒரே தேவன் இந்தத் தாய் தான். அவளை நீ சரணடைஞ்சுட்டா, நீயே ஒரு நடமாடும் கோயிலா மாறிடுவ. உன் கண்ணுல இருக்குற தண்ணியைத் துடைச்சுக்கோடா. ஆத்தா உன்னை விட மாட்டா. அவகிட்ட இல்லாத கருணையா?
காளமேகப் புலவர் ஒரு பாட்டுல சொல்லுவாரு, அந்தத் தாய் எப்பிடிப்பட்டவன்னா, ‘முக்கண்ணன்’ பரமசிவனையே தன் வசத்துல வச்சிருக்கவ. அந்த ஜகத்மாதாவுக்கு உன் சின்னப் பிரச்சனை ஒரு விஷயமாடா?”
காளி: “பெரியப்பா… இவ்வளவு நாள் நான் ஏதோ இருட்டுல இருந்த மாதிரி இருந்தது. இன்னைக்கு நீங்க சொன்ன இந்த ஒரு ஸ்லோகம் என் கண்ணைத் திறந்துடுச்சு. என் கஷ்டமெல்லாம் இப்போ சின்னதா தெரியுது. அவ இருக்கா… அவ பாத்துக்குவா. இனிமே நான் அழ மாட்டேன் பெரியப்பா. அவ காலடியில என்னைத் தந்துட்டேன்.”
முத்தையா: “அதான்டா நிசம். இதுதான் வேதாந்தம். ‘நானே செய்றேன்’னு நினைக்கிற வரைக்கும் தான் வலி. ‘அவ செய்றா’னு விட்டுட்டா எல்லாமே வழிதான். அந்தத் தாய் உன்னைக் கைவிட மாட்டா. போய் அந்த ஆத்தாவைக் கும்பிட்டுட்டு வா. இனி உன் வாழ்வுல எல்லாமே மங்களம்தான்!”
(கோயில் மணி ஓசையுடன், காளி நம்பிக்கையோடு சந்நிதியை நோக்கி நடக்கிறான். முத்தையா அந்தப் பராசக்தியின் பெருமையை எண்ணிப் பரவசத்தில் ஆழ்ந்து போகிறார்.)
_வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_