மாரியப்பன்: “என்ன முத்துக்கருப்பண்ணே… என்னவோ யோசனையில இருக்கீய? கையில ஒரு ஓலைச்சுவடியப் புடிச்சுக்கிட்டு, கண்ணுல தண்ணி தளும்பத் தளும்ப எதையோ முணுமுணுக்கறீயே… என்ன விஷயம்?”
முத்துக்கருப்பன்: “வா மாரியப்பா… உட்காரு. இது வெறும் ஓலையில்லப்பா, இது மனுஷப் பிறவியோட ஒட்டுமொத்தக் கணக்கையும் தீர்த்து வைக்கிற ‘செட்டில்மென்ட் பேப்பர்’. பட்டினத்தாருக்கு அந்த அண்ணாமலையான் கொடுத்த ஞானப் பொக்கிஷம் இது. இந்தப் பாட்டத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லச் சொல்ல, நெஞ்சு அப்படியே விம்முதுப்பா.”
மாரியப்பன்: “அப்படி என்னத்த அண்ணே அதுல சொல்லியிருக்கு? நாலு வரிப் பாட்டுதானே?”
முத்துக்கருப்பன்: “நாலு வரியில நரகத்தையே தள்ளி நிக்கச் சொல்லுற பாட்டுப்பா இது. இதக் கேளு…”
“வாது உற்ற திண் புயர் அண்ணாமலையார் மலர்ப் பதத்தைப்
போது உற்ற போதும் புகலும் நெஞ்சே இந்தப் பூதலத்தில்
தீது உற்ற செல்வம் என்? தேடிப் புதைத்த திரவியம் என்?
காது அற்ற ஊசியும் வாராது காண் உன் கடைவழிக்கே.”
மாரியப்பன்: “பாட்டு என்னவோ நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா அர்த்தம் ஆழமாச் சொன்னாத்தானே எங்களுக்குப் புரியும்?”
முத்துக்கருப்பன்: “சொல்றேன் கேளு. முதல்ல அந்தப் பட்டினத்தாரைப் பத்தித் தெரிஞ்சுக்கோ. அவர் ஒரு சாதாரண ஆளில்ல. காவிரிப்பூம்பட்டினத்துல கப்பல் வச்சிருந்த பெரும் செல்வந்தர். ‘திருவெண்காடர்’னு பேரு. குபேரன் மாதிரி வாழ்ந்தவரு. ஆனா, அவரோட வளர்ப்பு மகன் மருதவாணன் (அவன் சாட்சாத் அந்த ஈசனேதான்) ஒரு பெட்டியைக் கொடுத்துட்டுப் போறான். அந்தப் பெட்டியத் திறந்து பார்த்தா, உள்ள ஒரு ஓலைச்சுவடியும், ஒரு காது ஒடிஞ்ச ஊசியும் இருக்கு. அந்த ஊசியப் பார்த்தவுடனே, உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை தங்கமும் வெறும் மண்ணுன்னு அவருக்கு உறைச்சிருச்சு. அந்த வைராக்கியத்துலதான் இந்தப் பாட்டு பிறக்குது.”
மாரியப்பன்: “அது சரி… அந்தப் பாட்டுல வர்ற முதல் வரியைச் சொல்லுங்க.”
முத்துக்கருப்பன்: ” ‘வாது உற்ற திண் புயர் அண்ணாமலையார்’… இதுல ‘வாது’ன்னா விவாதம், சண்டைன்னு அர்த்தம். பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் ‘நான்தான் பெரியவன்’னு சண்டை போட்டுக்கிட்டப்போ, அடி முடி காண முடியாத ஜோதிப் பிழம்பா நின்னானே அண்ணாமலையான், அந்த வீரத்தைச் சொல்றாரு. ‘திண் புயர்’னா வலிமையான தோள்களை உடையவன்னு அர்த்தம். உலகத்துல இருக்கிற அத்தனை கஷ்டத்தையும் தாங்குற தோளு அது. அந்த அண்ணாமலையாரோட ‘மலர்ப் பதத்தை’ – அதாவது தாமரை போன்ற பாதங்களை – ‘போது உற்ற போதும் புகலும் நெஞ்சே’… நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் உன் நெஞ்சுல நினைச்சுக்கிட்டே இருங்கிறாரு.”
மாரியப்பன்: “ஆமாண்ணே, நாமதான் ‘டைம் இல்ல, டைம் இல்ல’ன்னு ஓடிக்கிட்டே இருக்கோமே.”
முத்துக்கருப்பன்: “அதான் தப்பு. ‘போது உற்ற போதும்’னா, உனக்கு ஒரு நிமிஷம் கிடைச்சாலும் சரி, ஒரு மூச்சு இழுத்து விடுற நேரம் கிடைச்சாலும் சரி, அந்த ஈசனை நினை. ஏன்னா, மிச்சமெல்லாம் பொய். அடுத்த வரியைக் கேளு… ‘இந்தப் பூதலத்தில் தீது உற்ற செல்வம் என்?’. இதுலதான் பட்டினத்தார் சவுக்கால அடிக்கிறாரு. ‘தீது உற்ற செல்வம்’னா என்ன தெரியுமா? அடுத்தவனை ஏமாத்திச் சேர்த்த செல்வம், அநியாயம் பண்ணிச் சேர்த்த செல்வம், நான்-எனதுன்னு அகங்காரத்துல சேர்த்த செல்வம். இது எதுக்குப்பா? இதைக் கொண்டுட்டுப் போய் எவன் வாழ்ந்திருக்கான்?”
மாரியப்பன்: “ஏதோ புள்ள குட்டிங்களுக்காகச் சேத்து வைக்கிறோம்லண்ணே…”
முத்துக்கருப்பன்: “அதான் மாயை! ‘தேடிப் புதைத்த திரவியம் என்?’ – அப்படின்னு கேக்குறாரு. அந்தக் காலத்துல பேங்க் கிடையாது, நிலத்துலதான் புதைச்சு வைப்பாங்க. ராப்பகலா கண் முழிச்சு, சாப்பிட்டு சாப்பிடாம, உடம்பை வருத்தித் தேடித் தேடிப் புதைச்சு வைக்கிறியே அந்தத் திரவியம் (செல்வம்), உனக்கு என்ன பலனைத் தரும்? நீ செத்துப்போனா அந்த இடத்துல வேற எவனோ ஒருத்தன் வீடு கட்டுவான், இல்லன்னா தோண்டி எடுத்துட்டுப் போவான். நீ கொண்டு போனது என்னவோ வெறும் பாவத்தையும் புண்ணியத்தையும் மட்டும்தான்.”
மாரியப்பன்: “கடைசி வரிதான் மனசைப் பிசையுதுண்ணே… அந்த ஊசி கதை என்ன?”
முத்துக்கருப்பன்: “அதுதான்ப்பா இந்த உலகத்துக்கே பெரிய தத்துவம். ‘காது அற்ற ஊசியும் வாராது காண் உன் கடைவழிக்கே’. ஒரு தையல் ஊசி இருக்குல்ல… அதுல நூல் கோக்குறதுக்கு ஒரு ஓட்டை (காது) இருக்கும். அந்தக் காது ஒடிஞ்சு போயிட்டா, அந்த ஊசிக்கு ஒரு பைசா கூடப் பெறாது. தையல் வேலைக்கும் ஆகாது. அப்படிப்பட்ட ஒரு செல்லாத, பயனற்ற, ‘காது அற்ற’ ஊசி கூட, நீ செத்துச் சுடுகாட்டுக்குப் போகும்போது உன்கூட வராது மாரியப்பா!”
மாரியப்பன்: “என்னண்ணே இப்படிச் சொல்லிட்டீங்க? கோடிக்கணக்குல சொத்து வச்சிருந்தாலும் ஒரு ஊசி கூட வராதா?”
முத்துக்கருப்பன்: “ஒரு நூலிழை கூட வராதுப்பா. பட்டினத்தார் பெட்டியத் திறந்து பார்த்தப்போ அந்தச் சீட்டுல இதுதான் எழுதியிருந்துச்சு. ‘காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் கடைவழிக்கே’ன்னு பார்த்தவுடனே, அவருக்குப் பொறி தட்டிடுச்சு. ‘அடப்பாவமே! இத்தனை நாள் நான் சேர்த்து வச்ச கப்பல்கள், தங்கம், வைரம், என் பொண்டாட்டி, பிள்ளைங்க, சொந்தக்காரங்க… இவங்க யாரும் என் கூட வரப்போறது இல்லையே. இந்த ஓட்டை ஊசி கூட வரப்போறது இல்லையே. அப்புறம் எதுக்கு நான் இந்த மாயைல உழலணும்?’னு தோணிடுச்சு. அடுத்த நிமிஷம், கட்டின துணியோட வீட்டை விட்டு வெளிய வந்துட்டாரு. அதுதான் ‘வைராக்கியம்’.”
மாரியப்பன்: “கேட்கவே கஷ்டமா இருக்குண்ணே… நாம இவ்வளவு பாடுபடுறது எல்லாம் வீண்தானா?”
முத்துக்கருப்பன்: “வீணில்லப்பா… வாழணும், ஆனா ஒட்டாம வாழணும். தாமரை இலை மேல இருக்கிற தண்ணி மாதிரி இருக்கணும். இததான் வேதாந்தத்துல ‘நிர்வாண சட்கம்’ல சங்கரர் சொல்வாரு, ‘மனோ புத்தி அஹங்கார சித்தானி நாஹம்’னு – அதாவது நான் மனசும் இல்ல, புத்தியும் இல்ல, இந்த உடம்பும் இல்ல. நாம எல்லாம் வெறும் பயணிங்கதான்.
பட்டினத்தார் ஒரு தடவை சுடுகாட்டுல படுத்திருந்தாராம். அப்போ யாரோ ஒருத்தர் பிச்சையிடும்போது, இவரைப் பார்த்துப் பரிதாபப்பட்டாராம். பட்டினத்தார் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாராம், ‘அப்பனே, நான் பிச்சைக்காரன் இல்ல. நீதான் பிச்சைக்காரன். ஏன்னா, நான் எதையும் தேடல, நீ இன்னும் எதையோ தேடி ஓடிக்கிட்டு இருக்க’ன்னு.
இந்த உடம்பு இருக்கு பாரு, இது ஒரு வாடகை வீடு. ‘கடைவழி’ன்னு பாட்டுல வருதே, அது சுடுகாட்டுப் பாதை. அந்தப் பாதையில போகும்போது, உன் கையை விரிச்சுத்தான் போடுவாங்க. ‘பாருடா… இவன் எதையும் கொண்டு போகல’ன்னு உலகத்துக்குக் காட்டுறதுக்குத்தான் அந்த விரிச்ச கை. ‘காது அற்ற ஊசி’ங்கிறது ஒரு குறியீடுப்பா. மிகச்சிறிய பொருள், பயனற்ற பொருள் கூட உனக்குச் சொந்தமில்லன்னு அர்த்தம்.”
மாரியப்பன்: “நிஜமாவே பெரிய உண்மைண்ணே. நாம இந்த ஒரு ஏக்கர் நிலத்துக்காகத் தம்பி கூடச் சண்டை போடுறோம், பத்து ரூபாய்க்காகப் பொய் சொல்றோம்… ஆனா இதெல்லாம் அங்க வராதுன்னு நினைக்கும்போது பயமா இருக்கு.”
முத்துக்கருப்பன்: “பயப்படாத மாரியப்பா, தெளிவடை. பட்டினத்தார் என்ன சொல்றாருன்னா, ‘அண்ணாமலையார் மலர்ப்பதத்தைப் புகழு’ங்கிறாரு. அதாவது, நிலையற்ற செல்வத்தைத் தேடுறதை விட்டுட்டு, நிலையான அந்தப் பரம்பொருளைத் தேடு. அன்பு செலுத்து, தர்மம் பண்ணு. அதுதான் உன் கூட வரும். ‘தீது உற்ற செல்வம்’னு அவர் சொன்னது, பேராசையால வர்ற செல்வம். அது உன்னை நரகத்துலதான் தள்ளும்.
ஒரு சின்ன உதாரணம் சொல்றேன் கேளு. ஒருத்தன் ரயிலுல போறான். ரயில்ல அவனுக்கு ஒரு சீட் கிடைக்குது. அவன் அந்தச் சீட்டைத் தன் சொந்தச் சொத்துன்னு நினைச்சு, அதுல பெயிண்ட் அடிச்சு, ஆணி அடிச்சு, வேற யாரையும் உட்கார விடாம சண்டை போட்டா அவன் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்? அடுத்த ஸ்டேஷன் வந்தா அவன் இறங்கித்தான் ஆகணும். இந்த உலகமும் அந்த ரயில் மாதிரிதான். நாம எல்லாம் பயணிகள். நம்ம சீட் (வாழ்க்கை) நமக்குக் கிடைச்ச ஒரு வாய்ப்பு. அதை மத்தவங்களுக்கு உதவியா வச்சுக்கிட்டு, நிம்மதியா இறங்கிப் போகணும்.”
மாரியப்பன்: “அண்ணே, இந்தப் பாட்டுல இருக்குற அந்த ‘உத்வேகம்’ இப்போதான் புரியுது. ‘தேடிப் புதைத்த திரவியம் என்?’னு அவர் கேக்குறது, என் நெஞ்சுல ஓங்கி ஒரு குத்து விடுற மாதிரி இருக்கு.”
முத்துக்கருப்பன்: “ஆமா மாரியப்பா. பட்டினத்தார் வாழ்க்கையில ஒரு சம்பவம். அவரோட அம்மாவே இறந்து போறாங்க. அப்போ அவர் பாடுறாரு:
‘முன்னை இட்ட தீ முப்புரத்திலே… பின்னை இட்ட தீ தென்னிலங்கையிலே… அன்னையிட்ட தீ அடிவயிற்றிலே… யானும் இட்ட தீ மூள்க மூள்கவே!’
எவ்வளவு பெரிய ஞானம் பாரு! பெத்த அம்மாவையே எரிக்க வேண்டிய நிலைக்கு இந்த உடம்பு வருதுன்னா, அப்புறம் எதுக்கு இந்தத் திமிர்? எதுக்கு இந்த அகங்காரம்?
அதனாலதான் சொல்றேன், அந்த அண்ணாமலையான் பாதத்தை ‘போது உற்ற போதும்’ – அதாவது மூச்சு இருக்கிற வரைக்கும் சொல்லிக்கிட்டே இரு. உலகத்துல நீ எதைச் சம்பாதிச்சாலும், அதை மத்தவங்களுக்குக் கொடுத்துச் சந்தோஷப்படு. ‘எனக்கு… எனக்கு’ன்னு சேர்த்து வைக்காதே. அந்த ஊசி உனக்கு ஒரு பாடம் சொல்லிக் கொடுக்குது. ‘ஏ மனுஷனே… நான் ஓட்டை ஊசிதான், எனக்கே இங்கே இடமில்லைன்னா, உன் மூட்டை முடிச்சுக்கு அங்கே இடமிருக்குமா?’ன்னு அது கேக்குது.”
மாரியப்பன்: “புரியுதுண்ணே… நல்லா புரியுது. இனிமே ‘நான்’ங்கிற திமிரை விட்டுட்டு, ‘அண்ணாமலையா’ன்னு அந்தப் பாதத்தைப் புடிச்சுக்கிறேன். இந்தப் பாட்டு வெறும் பாட்டில்லைண்ணே… இது நம்ம கண்ணைத் திறக்குற ஞான விளக்கு.”
முத்துக்கருப்பன்: “நிச்சயமா மாரியப்பா. பட்டினத்தார் மாதிரி நாம எல்லாரும் காட்டுக் குதிச்சு ஓட வேணாம். ஆனா, அவர் சொன்ன அந்த உண்மையை மனசுல வச்சுக்கிட்டு, பேராசை இல்லாம, இருக்கிறதை வச்சு மத்தவங்களுக்கும் கொடுத்து வாழ்ந்தாலே, அதுதான் அந்த ஈசனுக்கு நாம செய்யுற பெரிய பூஜை. ‘காது அற்ற ஊசியும் வாராது காண் உன் கடைவழிக்கே’ – இதைத் தினமும் ஒரு தரம் நினைச்சுப் பார்த்தாலே போதும், மனுஷன் மனுஷனா வாழ்வான்.”
(இருவரும் அமைதியாக அண்ணாமலையானை நோக்கி மனதாரக் கும்பிட்டு, மெல்ல எழுந்து நடக்கிறார்கள். மாலை சூரியன் மறையும் அந்த வேளையில், பட்டினத்தாரின் வைராக்கியம் அந்த மந்தை முழுவதும் நிறைந்திருந்தது.)
_உரையாடல் தொகுப்பு : வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_