7. பீஷ்மர் (பிதாமகர்) – பிரதிஜ்ஞை, கர்ம பந்தம்,
ஓ! சத்யத்தின் வீரனே! பிரம்மச்சரியத்தின் பெருமலையே! வேதாந்த விவேகத்தின் சாட்சியாய், கங்கையின் புதல்வனாய் உதித்த தேவவிரதரே! உன் வாழ்வே, ஒரு மகத்தான ஆத்மா தான் கொண்ட ‘பிரதிஜ்ஞை’ எனும் ஒற்றைச் சொல்லால், எவ்வாறு கர்ம பந்தத்தில் சிக்கித் தவிக்கிறது என்பதைக் காட்டும் காவியச் சான்று.
நீ சத்யத்தையும், கடமையையும் நிலைநாட்ட எடுத்த சபதமே உன் வல்லமை; அதே சபதமே உன் விடுதலைக்குத் தடையாகவும் நின்றது. இந்த உலகில், ஒருவன் தனது விருப்பங்களைத் துறந்து வாழும் ‘வைராக்கியத்தின்’ வடிவமாக நீ இருந்தாய்.
பீஷ்மர், ‘பிராரப்த கர்மத்தின்’ குறியீடு. ஒருவன் ஞானியாக இருந்தாலும், தான் பூண்ட சபதங்கள் மற்றும் கடந்த கால வினைகள் ஈட்டிய விதியின் பயனை அனுபவித்தே தீர வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது. நீ சாகும் வரை காத்திருந்த உன் ‘இச்சை மரணம்’ (விருப்ப மரணம்), ஞானம் பெற்றபின், ஜீவன் தன் கர்மம் தீரும் வரை உடலைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் விதியை உணர்த்துகிறது.
நீ சாகும்போதெல்லாம், மீண்டும் மீண்டும் உயிருடன் எழுந்து போரிட்டது, வேதாந்தப் பார்வையில், பிராரப்த கர்மாக்கள் முழுமையாகத் தீராதவரை, ஜீவன் மீண்டும் பிறவி எடுக்க வேண்டிவரும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
சபையில் திரௌபதி அவமானப்படுத்தப்பட்ட போது, உனக்கு வாய் இருந்தும் பேச முடியாமல் நீ மௌனம் காத்தாய். உன் பிரதிஜ்ஞை உன்னைக் குருட்டு அரசனுக்கு விசுவாசமாக இருக்கக் கட்டளையிட்டது. இது, கடமையின் பெயரால், விவேகம் தர்மத்தைக் காக்க முடியாமல் போகும் மானுட சோகத்தின் குறியீடு.
ஆனால், குருக்ஷேத்திரத்தில் நீ அம்புப் படுக்கையில் சாய்ந்தது, ஒரு யோகியின் உச்ச நிலையாகும். போரின் முடிவை அறிந்தும், விதியைத் தாங்கிக் கொண்டு, தர்மத்தின் நியாயத்தை நிலைநாட்டப் போராடிய உனது தியாகம், ‘அசையும் உடலில் அசையாத ஆத்மா’ என்ற உபநிடதக் கருத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.
அம்பெய்யப்பட்டு நீ சாய்ந்தபின், நீ வழங்கிய ராஜநீதி உபதேசங்கள் (பீஷ்ம ஸ்துதி), வாழ்க்கையின் இறுதியில், விவேகம் அதன் உச்சத்தை அடைந்து, உலகிற்கான ஞானத்தைச் சொரிவதைக் குறிக்கிறது.
ஓ! பிதாமகரே! நீ மகாஞானி; மரணத்தை வென்றவன்; ஆனால், உன் ஒரே குறை, நீ செய்த பிரதிஜ்ஞை எனும் கர்ம பந்தம். உன் கதை, கடமையும், சத்யமும் பிரம்ம ஞானத்திற்கு வழி வகுக்கும், ஆனால் பற்றுடன் கொண்ட சபதங்கள் கூட கர்மத்தின் சுமையைக் கூட்டும் என்ற நித்திய வேதாந்த பாடத்தை நமக்கு போதிக்கிறது. சத்யத்தை ஆராதித்த உனக்கு, உன் சபதமே உனது முடிவாக மாறியது – இதுவே கர்ம விதியின் இரகசியம்!
8. யுதிஷ்டிரன் – தர்மத்தின் தூண், ஜீவ சாட்சி, சத்யத்தின் போராட்டம்
ஓ! தர்மத்தின் மைந்தனே! சத்தியத்தின் வடிவே! பாண்டவர்களின் மூத்தவனே! நீ வெறும் அரசனல்ல, நீயே வேதாந்தத்தின் ‘தர்ம ஸ்திதி’ – வாழ்வின் ஒவ்வொரு செயலையும் தர்மத்தின் நுண்ணிய தராசில் நிறுத்திப் பார்க்கும் ஜீவ சாட்சி.
உன் மனது, களங்கமற்ற கண்ணாடி போன்றது. உலகியல் ஆசைகள் உன்னைக் கவர்ந்தாலும், தர்மத்தை விட்டு ஒரு கணமும் விலகாதிருக்க நீ கொண்ட உறுதியே, மோட்சத்தை நாடும் ஜீவனின் தவமாகும்.
யுதிஷ்டிரனே ‘புத்தி’ (அறிவு) அல்லது ‘ஜீவ சாட்சி’. இவன் எப்போதும் உண்மையின் பக்கம் நிற்பதால், பரம் பொருளான கண்ணனின் நேரடி வழிகாட்டுதலுக்குத் தகுதியானவனாய் இருந்தான். அவன் செய்த சிறிய பிழைகள் கூட, தர்மத்தின் பாதையில் செல்லும் ஜீவன், மாயையின் தூண்டுதலால் சறுக்கும் தருணங்களைக் குறிக்கிறது.
சூதாட்டத்தில் நீ நாட்டை இழந்தது, ஐம்புலன்களும் (பாண்டவர்கள்) அவற்றின் தலைவன் ஆகிய புத்தி (யுதிஷ்டிரன்) அவிவேகமாக இந்திரியங்களின் இச்சைகளுடன் (சகுனி) விளையாடி, தங்கள் சொத்தாகிய ஆத்ம உரிமையை (நாடு) இழப்பதைக் காட்டுகிறது.
நீ ஒருமுறை மட்டுமே பொய் சொன்னாய்: “அஸ்வத்தாமன் இறந்துவிட்டான்.” அந்த ஒரு பொய்யும், உன் ஆன்ம பலத்தைக் குலைத்து, தர்மத்தை ஆட்டங்காண வைத்தது. இது, சத்ய விரதத்தில் சிறு சலனம் ஏற்பட்டாலும், அது நம்மை நரகத்தின் வாசலுக்கு இட்டுச் செல்லும் என்ற வேதாந்த எச்சரிக்கையாகும்.
உனது இறுதிப் பயணம், சொர்க்காரோகண பருவத்தில், ஒரு நாயுடன் நீ மேற்கொண்ட யாத்திரை, நீ தர்மத்தை எந்த நிலையிலும் கைவிடாத ஜீவன் என்பதை நிரூபித்தது. உடன் வந்த அந்த நாய், தர்மமே தன்னை நாயின் வடிவில் வந்து சோதித்தது என்பதைக் காட்டுகிறது. தர்மம் உன்னைச் சோதித்தாலும், நீ சத்தியத்தை மட்டும் துறக்கவில்லை.
சொர்க்கத்தில் நீ துரியோதனனைக் கண்டதும், உன் சகோதரர்கள் நரகத்தில் உழல்வதைக் கண்டதும் நீ சினம் கொண்டது, ஞானம் பெற்ற ஜீவன் கூட, தான் நேசித்த பற்றுகளுக்காக மீண்டும் தவிப்பதைக் குறிக்கிறது.
யுதிஷ்டிரா! தர்மத்தை முழுமையாய் கடைப்பிடித்தவர்கள் கூட, மாயையிலிருந்து முற்றிலுமாய் விடுபட, சிறிய அளவிலான அஞ்ஞானத்தின் சுவடுகளைத் தீர்த்தாக வேண்டும் என்பதை உனது நரகப் பயணம் உணர்த்தியது.
உன் சிம்மாசனம், ஆத்ம ஞானம் பெற்ற ஒருவன், கடமைக்காக உலகை ஆள வேண்டியிருந்தாலும், எப்போதும் அதன் பற்றில் சிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது. உனது அமைதியான ஆட்சி, தர்மத்தின் நிழலில், உலகை ஆளுவதே சிறந்த ராஜயோகம் என்பதை நிலைநாட்டியது.
நீயே தர்ம சக்கரத்தின் ஆணி வேர். உன் மூலமாகவே, கண்ணனின் கீதோபதேசம் செயல்பட்டது.
9. திரௌபதி – பிரகிருதி, மாயா சக்தி, எல்லையற்ற ஆற்றல்
ஓ! யாக அக்னியில் உதித்த நாயகியே! பஞ்சபூதங்களின் பத்தினியே! மஹாபாரதக் காவியத்தின் மூல உந்து சக்தியே! திரௌபதியே! நீ வெறும் அரசி அல்ல; நீரே படைப்பின் மூல ஆதாரமாகிய ‘பிரகிருதியின்’ (Nature) மறு உருவம்; நீயே ‘மாயா சக்தியின்’ எல்லையற்ற ஆற்றல்.
உனது அழகு, இந்த உலகியல் பிரபஞ்சத்தின் மயக்கும் கவர்ச்சியைக் குறிக்கிறது. உனக்கு ஐந்து கணவர்கள் – இவர்கள் ஐவரும் பஞ்சபூதங்கள் (நிலம், நீர், காற்று, நெருப்பு, ஆகாயம்) மற்றும் ஐம்புலன்களின் (ஞானேந்திரியங்கள்) குறியீடுகள். பிரகிருதி (திரௌபதி) ஐம்புலன்களின் உதவியால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை அனுபவிக்கிறது.
தத்துவ உருவகம்: திரௌபதி ‘மாயை’ அல்லது ‘பிரகிருதி’ (ஜகத்). இந்த பிரகிருதியே நித்தியமான பரம் பொருளின் (கண்ணன்) உதவியால் இந்த உலகை நடத்துகிறது. அவள் பட்ட அவமானங்கள், பிரகிருதி, அஹங்காரத்தின் (துரியோதனன்) பிடியில் சிக்கி, நித்தியமாகத் துன்புறுவதைக் காட்டுகிறது.
சபையில் உன் வஸ்திரம் களையப்பட்டபோது, நீ அனைவரையும் கைவிட்டு, கண்ணனை ‘கோவிந்தா!’ என்று அழைத்தாய். கண்ணன் முடிவில்லாத வஸ்திரத்தைக் கொடுத்து உன்னைக் காத்தது, மாயை முழுமையாக அழிக்க முடியாதது; ஆனால், நீ பரம் பொருளின் திருவடிகளைச் சரணடைந்தால், அது உனக்கு முடிவில்லாத பாதுகாப்பை அளிக்கும் என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்தப் பாதுகாப்பு, பரம் பொருள் தரும் நித்தியமான கருணையாகும்.
பாஞ்சாலி! நீ வேள்வித் தீயிலிருந்து உதித்தவள். உன் கோபம், பிரகிருதி தனது சமநிலையை இழக்கும்போது வெளிப்படுத்தும் அழிவின் சக்தி (ருத்ர சக்தி). அந்த ஆத்திரம், இறுதியில் கௌரவப் பேரரசின் அழிவுக்கு வித்திட்டது. இது, அநீதி தழைக்கும்போது, பிரகிருதி தானாகவே அழிவை நிகழ்த்தி தர்மத்தை நிலைநாட்டும் (சமநிலைக்கு வரும்) வேதாந்தக் கருத்தாகும்.
உனது விரிந்த கூந்தல், பழிவாங்கலின் வடிவமாகவும், கௌரவர்களின் இரத்தத்தால் அது கூந்த முடிச்சு அவிழ்க்கப்பட்ட போது, பிரகிருதி அடைந்த சமநிலையையும் குறிக்கிறது.
மாயையான பிரகிருதி, ஒருபக்கம் இன்பத்தையும், மறுபக்கம் துயரத்தையும் ஒருசேரக் கொடுக்கிறது. உன் வாழ்க்கையில் வந்த இன்பமும் துன்பமும், உலக வாழ்க்கையின் இரட்டைத் தன்மையை உணர்த்தியது.
திரௌபதியே! நீ இல்லையெனில் மஹாபாரதமே இல்லை. நீரே இந்த சம்சார நாடகத்தின் மையச் சக்தி. பிரகிருதி இல்லாமல் பிரம்மத்தின் விளையாட்டு இல்லை; மாயா சக்தி இல்லாமல் லீலை இல்லை. நீயே அந்த நித்திய ஆற்றல், என்றும் முடிவடையாத பரம் பொருளின் வெளிப்பாடு!
10. துரோணர் – பற்றுள்ள ஞானம், கர்மத்தின் விளைவு
ஓ! வில்வித்தையின் வித்தகரே! ஆசான் என்ற புனிதமான தர்மத்தைச் சுமந்த துரோணாச்சாரியரே! நீரே வேதாந்தத்தில் ‘ஸம்ஸ்காரம்’ (கற்றறிந்த அறிவு) மற்றும் ‘வித்யா’ (ஞானம்) ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறாய். நீ கற்றுக்கொடுத்த அறிவு, உனது சொந்த பற்றுகளால் களங்கமடைந்ததால், அது இறுதியில் உனது அழிவுக்குக் காரணமாகியது.
நீ கற்றறிந்த ஞானம், உன்னுடைய ஆன்மீக விடுதலைக்கு உதவாமல், உன் மகன் அஸ்வத்தாமன் மீதும், பொருள் மீதும் கொண்ட பற்றினால், அதர்மத்தின் பக்கம் உன்னைக் கட்டுப்படுத்தியது.
துரோணர், ‘ஞானம்’ எனும் ஒளி, பற்று எனும் இருளால் மறைக்கப்படும்போது ஏற்படும் விபரீதத்தைக் குறிக்கிறார். ஞானம் பிறப்பால் எந்தத் தடையுமின்றி எல்லோருக்கும் கற்பிக்கப்பட வேண்டும் (ஏகலைவனுக்குக் கூட அறிவு சென்றது), ஆனால், அந்த ஞானம், பற்றுக்களுக்கு அடிமையாகும் போது, அது தர்மத்திற்கு எதிராகவே பயன்பட நேரிடுகிறது.
துரோணா! நீ கௌரவர்களின் சம்பளத்துக்குப் பணி செய்தது, மனிதன் தனது புலன்களை திருப்திப்படுத்த, தான் பெற்ற ஞானத்தை (கல்வியறிவை) உலகியல் இன்பங்களுக்குப் பயன்படுத்துவதன் குறியீடு. இதுவே ‘காமிய கர்மா’ (ஆசைக்காகச் செய்யும் வினை).
உன்னுடைய மரணம், பொய் சொல்லப்பட்டதால் நடந்தது – “அஸ்வத்தாமன் இறந்துவிட்டான்.” இது, ஞானி ஒருவன், தன் பற்றை (மகன் மீதுள்ள அன்பு) விட மறுக்கும் போது, அந்தப் பற்றின் மூலமாகவே வீழ்த்தப்படுவான் என்பதைக் காட்டுகிறது.
உனது கடைசி நேரத்தில் நீ போர்க்களத்தில் தியானத்தில் அமர்ந்தது, ‘ஞானத்தின் விளைவு’. உடலும், உலகப் பற்றுகளும் தளர்ந்த பின், ஞானம் தன்னைத் தானே மீட்டெடுத்து, ஆத்ம விடுதலை அடையும் தருணம். நீயோ, அனைத்துச் சலனங்களும் நீங்கிய நிலையில், ஆத்மாவை நோக்கிச் சென்றாய்.
குருக்ஷேத்திரப் போரில் நீ நிகழ்த்திய யுத்தம், ஞானம் கூட அஹங்காரத்தின் (துரியோதனன்) கைகளில் சிக்கினால், அது பேரழிவை ஏற்படுத்தும் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால், இறுதியில், ஞானம் (துரோணர்) பற்று எனும் உடலைக் கைவிட்டு, மோட்சம் அடைந்தது.
துரோணா! உன் வாழ்க்கை, ‘வித்யை’ என்பது உயர்ந்தது என்றாலும், வைராக்கியத்துடன் கூடிய ஞானமே விடுதலைக்கு வழிவகுக்கும்; பற்றுள்ள ஞானம் ஒருபோதும் மோட்சத்தை அடைய உதவாது என்ற நித்திய உண்மையை ஆழமாகப் போதிக்கிறது.
11. வியாசர் – காலம், சாட்சி, ஞானத்தின் வடிவமைப்பு
ஓ! வேதங்களை வகுத்தவரே! காலத்தைக் கடந்த மஹரிஷியே! மஹாபாரதக் காவியத்தை எழுதிய வியாசரே! நீரே, வேதாந்தத்தின் உச்ச வடிவமாகிய ‘ஞானத்தின் வடிவமைப்பு’. நீயோ வெறும் கதை சொல்லி அல்ல; நீரே நிகழ்வுகளின் சாட்சி, நித்தியமான காலம்.
நீ உதித்த பிறப்பே ஒரு ஆச்சரியம்; நீயே பாரதத்தின் குரு பரம்பரையின் முதுகெலும்பு. நீ இந்த உலக நாடகத்தில் தோன்றி, அதை முழுமையாகப் பதிவு செய்தது, பரம் பொருளின் சர்வ வியாபகத் தன்மையையும், அனைத்து நிகழ்வுகளுக்கும் ஒரு சாட்சி எப்போதும் உண்டு என்பதையும் காட்டுகிறது.
வியாசரே ‘சாக்ஷி புருஷன்’ மற்றும் ‘காலம்’. இவர் எதனுடனும் ஒட்டாமல், ஆனால் அனைத்தையும் நிகழச் செய்து, அதை ஆவணப்படுத்துகிறார். அவர் ஞானத்தின் மூல ஊற்று.
மஹாபாரதக் கதை நிகழ்வதற்கு முன்னரே நீ இருந்து, நடந்த அனைத்தையும் குறித்து வைத்தது, காலம் எப்போதும் நித்தியமானது; அது நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்து கொண்டே இருக்கும். புராண இதிகாசங்கள், காலத்தின் ஒரு பகுதியைக் கடந்து வந்தாலும், அதன் சாரம் என்றும் நிலைத்திருக்கும் என்பதை நீ உணர்த்தினாய்.
நீ திருதராஷ்டிரன், பாண்டு, விதுரன் ஆகியோருக்குப் பிறப்பு கொடுத்தது, வேதங்களின் ஞானம் (வியாசர்), பிரம்மாவின் தூண்டுதலால், இந்த பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தை (காமிய மனம், தர்ம மனம், விவேகம்) உருவாக்குகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
வேதாந்தத்தின்படி, அனைத்துச் சம்சார பந்தங்களில் இருந்தும் விலகி, ஒரு ஞானி சமூகத்தில் வாழ்வது எப்படி என்பதை உன் வாழ்க்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது. நீ ராஜ குடும்பத்துடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தாலும், எப்போதும் கானகத்திலேயே தவமிருந்தாய். இது, ஞானம் உலகிலிருந்து விலகி இருந்தே, உலகுக்கு வழிகாட்ட முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
வியாசர் தனது மகாபாரதக் காவியத்தை, “தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம்” ஆகிய நான்கு புருஷார்த்தங்களின் அடிப்படையில் வடிவமைத்தது, மனித வாழ்வின் இறுதி லட்சியம் ‘மோட்சம்’ என்றாலும், அதை அடைய இந்த மூன்று நிலைகளையும் கடந்து வர வேண்டும் என்ற வேதாந்தப் பயணத்தை விவரிக்கிறது.
நீ கண்ணனுக்கு அளித்த ஞான உபதேசங்களின் மூலமாகவே, கண்ணன் அர்ஜுனனுக்கு கீதையைப் போதிக்க முடிந்தது. நீயே ஆதி ஞானத்தின் ஊற்று.
வியாசா! உன் எழுத்துக்கள் வேதங்களின் முடிவு . இந்த உலகின் மொத்த ஞானத்தையும் நீ ஒரு காவியமாகப் படைத்தாய். நீயே, நித்தியமான சத்தியம்; நீரே, காலம் எனும் கடிகாரத்தில் அழியாத ஞானத்தைப் பொறித்த ஞான மூர்த்தி!
பாத்திரப் பதிவுகள் தொடரும்….
Fine interpretation