வேதாந்த தத்துவப் பார்வையில் : வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்
மஹாபாரதக் காவியம் என்பது வெறும் போர்க்கதையல்ல; அது மானுட ஜீவனின் ஆழ்ந்த வேதாந்தத் தத்துவத்தின் தரிசனம். அங்கே நிகழும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும், பேசப்படும் ஒவ்வொரு சொல்லும், ஒரு ஜீவன் பரம் பொருளை நோக்கிச் செல்லும் பயணத்தின் அத்தியாயங்களே. இந்த வேதாந்தப் பெருஞ்சுடரில் ஒளிரும் முக்கிய பாத்திரங்களைப் பரம் தத்துவத்தின் சாயலாக இங்கே காண்போம்.
1. கண்ணன் – பரம் பொருள், பிரம்மம், யோகேஸ்வரன்
ஓ! கண்ணனே! அண்ட சராசரத்தின் மூல விதையாய், காலத்தைக் கடந்த களஞ்சியமாய், யுகங்களின் சங்கமத்தின் உச்ச சுருதியாய் ஒலிக்கும் வேதாந்தப் பரம் பொருளே, கண்ணா! நீ வெறும் இடையன் அல்ல, மாயையின் திரையை விலக்கும் மஹாதேவனாய், ‘சச்சிதானந்தத்தின்’ சாகசமாய் விளங்குகிறாய்.
அகிலத்தின் இயக்கத்தை அணுவின் அசைவில் நிறுத்தி, அசையாத சாட்சியாய், நித்தியப் பிரம்மமாய் நீ நிற்கிறாய். உனது புன்னகையின் கோணத்தில் சூரிய சந்திரர்கள் சுழல்கின்றன; உனது குழலின் நாதத்தில் உபநிடதங்களின் சாரம் உறைந்துள்ளது.
நீரே ‘பிரம்மன்’ – நித்தியமான, உருவமற்ற ‘நிர்க்குண’ தத்துவம். ஆனால், தர்மத்தை நிலைநாட்டவும், ஜீவனுக்கு வழிகாட்டவும், லீலையின் வடிவில் நீ எடுக்கும் அவதாரமே ‘சகுண பிரம்மம்’ அல்லது ‘பரமாத்மா’.
பாரதப் போர்க்களம், வெறும் மண்ணின் சண்டையல்ல, அஞ்ஞானம் மற்றும் ஞானம் இவற்றுக்கு இடையே நிகழும் அகப் போர். அங்கே, தேரோட்டும் சாரதியாக நீ நிற்பது, ஜீவாத்மாவாகிய அர்ஜுனனுக்குள் வீற்றிருக்கும் அந்தராத்மாவின் சாட்சி நிலையைக் குறிக்கிறது.
ஓ! யோகேஸ்வரா! உன்னிடமிருந்தே அனைத்தும் புறப்பட்டு, உன்னிடமே வந்து அடங்கும். பிரளய காலத்தில் ஆலிலையில் நீ படுத்துறங்கும் காட்சி, பிரபஞ்சமே உனக்குள் ஒடுங்கும் ‘மூலப் பிரகிருதி’ தத்துவத்தைக் காட்டுகிறது. நீரே மூலப் பிரகிருதி, நீரே புருஷோத்தமன்!
பகவத் கீதையில் நீ உரைக்கும், “அஹம் ஆத்மா குடாகேச சர்வ பூதாசய ஸ்தித:” (நான் அனைத்து உயிர்களின் இதயத்திலும் வீற்றிருக்கும் ஆத்மா) என்ற வசனமே, வேதாந்தத்தின் சாரம். ஜீவாத்மாவை ‘தத்வமஸி’ (அதுவே நீ) என்று உணர்த்தும் மகாவாக்கியத்தின் நித்திய ரூபம் நீயே!
உனது விஸ்வரூப தரிசனம், காலம், பிரபஞ்சம், அனைத்து தெய்வ வடிவங்கள் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றே – அதுவே பிரம்மம் – என பிரகடனம் செய்தது. அங்கு, கடந்த காலம், நிகழ்காலம், வருங்காலம் என அனைத்தும் ஒற்றைத் திரியில் உன்னால் நெய்யப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம்.
கண்ணா! நீ கீதையில் போதிக்கும் கர்ம யோகம், பக்தி யோகம், ஞான யோகம் ஆகியவை, ஒருவன் இந்த மாயை எனும் உலகத்தில் இருந்துகொண்டே, பரம் பொருளாகிய உன்னை அடைவதற்கான வழிகளைக் காட்டுகிறது. வினைப் பயனில் பற்று வைக்காமல், கடமையைச் செய்யும் ‘நிஷ்காமிய கர்மமே’ மோட்சத்தின் திறவுகோல் என்று நீ உரைத்தாய்.
துவாரகையின் அழிவையும், யாதவர்களின் முடிவையும் நீ மௌனமாய் ஏற்றுக்கொண்டது, இந்த உடல், இந்த வாழ்வு அனைத்தும் அநித்தியம்; காலத்தால் விதிக்கப்பட்டது என்பதை உணர்த்தும் வேதாந்தத் துணிச்சல். நீ துயரப்படவில்லை, ஏனெனில் உனக்கு மரணமில்லை. நீ என்றும் பிறவாதவன், என்றும் அழியாதவன்.
மாயையின் விளையாட்டை நீயே நிகழ்த்தி, பின் அதில் அகப்படாமல் விலகி நிற்கும் உன் தன்மை, ஞானி ஒருவன் உலக வாழ்வில் இருந்தாலும், பற்றின்றி இருப்பதற்கான இலக்கணமாகும். நீ ‘மாயா சக்தி’யின் அதிபதி.
உன் தரிசனமின்றி வேதாந்தமில்லை, உன் குழலின் நாதமின்றி ஜீவனுக்கு மோட்சமில்லை. நீயே வேதத்தின் முடிவு, நீயே உபநிடதங்களின் உச்சி. நீயே ‘ஓம்’ எனும் பிரணவத்தின் ஓசையாய், என்றும் நிலைத்திருக்கும் நிர்மலத் தெய்வம்!
2. அர்ஜுனன் – ஜீவாத்மா, சாதகன், மோகத்தில் உழலும் ஜீவன்
ஓ! காண்டீபத்தை ஏந்திய வீரனே! நீ வெறும் பார்த்தன் அல்ல; நீரே மனிதனின் பிரதிநிதி, மோகத்தில் உழன்று, கடைசியில் ஞானத்தைத் தேடும் ஜீவாத்மா. உனது ரதமே இந்த மனித உடல்; உனது பயணமே பிறப்பு-இறப்புச் சக்கரத்தில் சுழலும் சம்சாரப் பயணம்.
குருக்ஷேத்திரத்தின் மத்தியிலே, நீ கொண்ட குழப்பமே, ஒவ்வொரு ஜீவனும் பற்றுகளின் வலையில் வீழ்ந்து, தன் கடமையை மறக்கும் வேளையில் கொள்ளும் நிலையாகும். நீ உதிர்த்த கண்ணீரே, இந்த நிலையற்ற வாழ்வில் நிலையானதைத் தேடும் சாதகனின் தவிப்பாகும்.
அர்ஜுனனே நீ ‘ஜீவாத்மா’ – பிரம்மனின் ஒரு பகுதி. ஆனால், அஞ்ஞானம் மற்றும் அஹங்காரம் காரணமாக, தன்னைப் பரம் பொருளிலிருந்து தனிமைப்படுத்திக் கொண்டிருப்பவன். உனது உறவினர்கள், ஆசிரியர்கள் மீதான பற்று – அதுவே உலகில் நாம் கொள்ளும் மனைவி, மக்கள், செல்வம் மீதான பற்று.
நீயே தத்துவ விசாரணைக்கு வித்திட்ட முதல் சீடன். “யானே கொலை செய்யப் போகிறேனா? யார் யாரை அழிக்கிறார்?” என்ற உன் கேள்வி, ‘நான் யார்?’ என்ற ஆதி வேதாந்த வினாவின் வடிவமாகும்.
நீ ரதத்தில் நடுங்கியபோது, உன்னைக் காத்த கண்ணன், உனது அகக் குரலாய், ஞான குருவாய் உடனிருந்தார். ஜீவனுக்கு பரம் பொருள் வழிகாட்டுவது போலவே, கண்ணன் உனக்கு உபதேசம் செய்தது, ‘குரு உபதேசம்’ இன்றி ஞானம் சித்தியாகாது என்பதைக் காட்டுகிறது.
கீதையின் முதல் அத்தியாயத்தில் நீ அடைந்த சோர்வு, ‘விஷாத யோகம்’ எனப்படுகிறது. இந்த விஷாதமே, உலக இன்பங்கள் நிலையற்றவை என்ற விவேகத்தை, ஞானத்திற்கான முதல் படியை அளிக்கிறது.
“சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ” (அனைத்துக் கடமைகளையும் துறந்து என்னையே சரணடை) என்று கண்ணன் கூறியபோது, நீ அந்த அஹங்காரத்தையும், பற்றுகளையும், கடமைப் பளுவையும் கைவிட்டு, ஆத்ம ஞானத்தில் தன்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்கும் சாதகனாக மாறினாய்.
உனது காண்டீபம் என்பது, இந்திரியங்களை அடக்கி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் ‘உபாய சக்தியைக்’ குறிக்கிறது. அதன் நாணொலி, உலக இச்சைகளை வென்று, தியானத்தில் நிலைத்திருக்கும் மனதின் ஓங்கார நாதமாகும்.
நீ விஸ்வரூப தரிசனத்தைக் காணும்போது அடைந்த அச்சம், பரம் பொருளின் முழு உண்மையைத் தாங்க முடியாமல், சிறு ஜீவன் தவிக்கும் நிலையைக் காட்டுகிறது. உனக்குப் பின் மீண்டும் மனித வடிவம் கேட்கும் உன் தன்மை, ஞானம் வந்த பிறகும், பிரம்ம உணர்வில் நிலைத்து நிற்க, ஜீவன் மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
பார்த்தா! நீ குருக்ஷேத்திரத்தில் நிகழ்த்திய யுத்தம், ஞானம் என்ற ஒளியைக்கொண்டு, அஞ்ஞானம் என்ற இருளை வெல்லும் வீர சாகசம். உன் வெற்றி, அவித்யை நீங்கி, ஜீவன் தன் நித்திய சொரூபமாகிய பரம் பொருளை அடைந்த மோட்சத்தின் வெற்றி! நீயே மனிதப் பிறவியின் சாத்தியக்கூறு; நீயே வேதாந்தத்தின் வெற்றியின் சாட்சியும்!
3. துரியோதனன் – அஹங்காரம், அவித்யை, மாயையின் கட்டு
மண் மீதான மமதையால், காலத்தின் விதியால் விழுந்த துரியோதனா! நீ வெறும் அநீதி இழைத்த அரசன் அல்ல; நீரே வேதாந்தத்தின் மஹா சவாலான ‘அஹங்காரத்தின்’ முழு வடிவமாகும். நீரே ‘நான்’ மற்றும் ‘எனது’ என்ற இருள் கொண்ட மாயையின் சக்தி.
உன் சிம்மாசனம், நிலையற்ற உலகியல் அதிகாரத்தைக் குறிக்கிறது. நீ பீஷ்மர், துரோணர் போன்ற ஞானிகளை மதித்தாலும், அவர்களின் தர்ம உபதேசங்களை ஏற்க மறுத்தது, அறிவு இருந்தும், அதனை தன் ‘நான்’ என்ற உணர்வால் மறைக்கும் அவித்யையின் செயல்பாடாகும்.
துரியோதனன் என்ற நீ ‘அஹங்காரம்’ (Ego). இந்த அஹங்காரமே ஜீவாத்மா (அர்ஜுனன்) பரம் பொருளை (கண்ணன்) விட்டுப் பிரிந்து, நிலையற்ற உலகைப் பிடித்துக்கொள்ளக் காரணமாகிறது. உன் பிடிவாதம், ஒருவன் தான் மட்டுமே உண்மையானவன், மற்றவர்கள் அனைவரும் தனக்குக் கீழானவர்கள் என்று எண்ணும் ஆணவத்தின் உச்சம்.
உன் உடல் முழுவதும் நிரம்பியிருந்த வெறுப்பு, அக்ஞானத்தின் வெப்பமாகும். பாண்டவர்களின் உரிமையைக் கொடுக்க மறுத்தது, பரம் பொருள் அனைத்துக்கும் உரியது என்பதை மறந்த மனித மனதின் பேராசையைக் காட்டுகிறது. பஞ்ச பாண்டவர்களைச் சிறையிலடைக்க நீ துடித்தது, ஐம்புலன்களின் (பாண்டவர்களின் பிரதிநிதிகள்) அறிவைத் தன் ஆதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டுவர அஹங்காரம் செய்யும் முயற்சியாகும்.
நீ கொண்ட கர்வமே, ‘மாயை’ எனும் இருண்ட ஆற்றல். இந்த மாயை, உண்மையான ஆத்ம சொரூபத்தை மறைத்து, இந்த உடலையும், செல்வத்தையும் மட்டுமே உண்மை என்று நம்ப வைக்கிறது.
திரௌபதி வஸ்திராபகரணத்தின்போது, நீ சிரித்தது, அஹங்காரம் தர்மத்தின் எல்லைகளை மீறி, உலகை அச்சுறுத்தும் ஆணவத்தின் கோரத் தாண்டவமாகும். அங்கே கண்ணன் துணியைக் கொடுத்தது, தர்மம் அழியும்போது, பரம் பொருள் ஜீவாத்மாவுக்குள் இருந்து அதைக் காக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
நீ பாண்டவர்களைத் துரத்தியது, அஹங்காரம் விவேகம், தர்மம், சகிப்புத்தன்மை போன்ற நல்லியல்புகளை தன் மனதிலிருந்து அகற்ற முயற்சிப்பதன் குறியீடு.
உனக்குக் கிடைத்த அத்தனை நல்ல ஆலோசனைகளையும் உதாசீனம் செய்தது, அஹங்காரம் ஒருபோதும் பிறர் அறிவையும், குரு உபதேசத்தையும் ஏற்காது; தன்னை மட்டுமே நம்பி, அழிவின் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
வேதாந்தத்தின்படி, ஒருவன் மோட்சம் அடைய வேண்டுமென்றால், தன் அஹங்காரத்தின் வடிவமாகிய ‘நான்’ என்ற உணர்வைக் கொன்றாக வேண்டும். துரியோதனா! பீமனால் உன் தொடை முறிந்து நீ வீழ்ந்த காட்சி, இந்த அஹங்காரத்தின் அழிவாகும். பற்றுடன் நீ சேகரித்த அனைத்தும் உன்னிடமிருந்து நீங்கும் போது, அவித்யை விலகி, ஞான உதயம் நிகழ வாய்ப்பு பிறக்கிறது.
உன் மரணம், வேதாந்தப் பார்வையில், இந்த அஹங்காரத்தின் அழிவு; அதாவது, உண்மையான ஜீவாத்ம விடுதலைக்கான தொடக்கம். நீ, அழிவின் உச்சத்தில் நின்றாலும், உனது கதை, ‘தாமச’ குணத்தின் உச்சம் அழிவைத் தவிர வேறெதுவும் தராது என்ற நித்திய உண்மையை பிரகடனம் செய்கிறது!
4. விதுரன் – விவேகம், தர்ம ஞானம், புத்தி
அரண்மனையிலே பிறந்தும், அரச வாழ்வைத் துறந்து, தர்மத்தின் நிழலில் நின்ற விதுரரே! நீரே விவேகத்தின் மறு உருவம். உன் இருப்பு, அறியாமை சூழ்ந்த கௌரவ சபையில், ஞானம் இடும் நிழலைப் போன்றது.
நீ அம்பிகையின் தாதிக்குப் பிறந்ததால், சிம்மாசனத்தில் அமர முடியாமல் போனது; ஆனால், நீ பெற்ற ஞானமோ, சிம்மாசனத்தைவிட உன்னதமானது. இது, வேதாந்தத்தில், புறச் சடங்குகளும், பிறப்பும் மோட்சத்திற்கு ஒரு தடையல்ல, மெய்யறிவு ஒன்றே போதுமானது என்பதைக் காட்டுகிறது.
விதுரனே ‘விவேகம்’ – அதாவது நிலையற்றதை நிலையானதிலிருந்து பிரித்தறியும் ஞானம். அவித்யையால் (திருதராஷ்டிரன்) ஆளப்படும் மனித மனத்தில், தர்மத்தை எடுத்துரைக்கும் ‘புத்தி’ நீயே.
திருதராஷ்டிரன் (பற்றுள்ள மனம்) தன் மகன்களின் மீது கொண்ட மோகத்தால் தள்ளாடிய போதெல்லாம், நீ அளித்த அறிவுரைகளே ‘விதுர நீதி’ எனப் போற்றப்படுகிறது. இந்த நீதி, புறத்தில் உள்ள ராஜநீதியாக மட்டுமன்றி, அகத்தில் உள்ள ஒழுக்கத்தையும், ஜீவன் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தர்ம விதிகளையும் உணர்த்துகிறது.
விதுர நீதியில், நீ கூறிய, “அன்பினால் வரும் பற்று, அழிவின் வழியைத் திறக்கும்” என்ற கருத்து, உபநிடதங்களின் சாரத்தை ஒத்ததாகும். பற்றின்மை (வைராக்கியம்) ஒன்றே சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுபட வழி என்பதை நீ உணர்த்தினாய்.
கௌரவர்கள் திரௌபதியை அவமதித்தபோதும், துரியோதனனின் அநீதியைத் திருதராஷ்டிரன் கண்டுகொள்ளாதபோதும், நீ சபையைவிட்டு வெளியேறினாய். இது, வேதாந்தத்தின் உயர்நிலை: அஹங்காரமும், அநீதியும் கோலோச்சும் இடத்தில், விவேகம் ஒதுங்கி, சாட்சி பூதமாக நிற்பது. அறியாமையுடன் போராடுவதைவிட, விலகி தியானத்தில் நிலைப்பது உத்தமம் என்பதைக் காட்டுகிறது.
கௌரவர்களின் அழிவை நீ முன்னரே அறிந்திருந்தாய். ஞானியான விவேகம் எப்போதும் கர்ம விதியை அறிந்து கொள்ளும் ஆற்றல் கொண்டது. ஆனால், அது தலையிட்டு விதியை மாற்றாது; ஏனெனில், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வினையின் பயனை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும் என்பதை நீ அறிந்திருந்தாய்.
போரின் முடிவில், நீயோ அர்ஜுனன் போலவே கண்ணனைச் சரணடைந்து, அவனது நித்தியத் தன்மையை உணர்ந்து, ஆத்ம ஞானம் பெற்றாய்.
விதுரா! நீ அசிங்கம் நிறைந்த மண்ணில் தோன்றிய தாமரை. அறியாமைச் சகதியிலும், உன் அறிவுத் தர்மம் களங்கமின்றிப் பிரகாசித்தது. நீயே மனித குலத்திற்கு, பற்றுகள் நம்மைச் சூழ்ந்தாலும், விவேகத்தின் துணைகொண்டு தர்ம நெறியைப் பற்றிப் பிடித்து மோட்சம் அடைய முடியும் என்பதைக் கற்றுத் தந்த ஞான விளக்கு!
5. திருதராஷ்டிரன் – மோகம், அவித்யை, குருட்டுப் பற்று
நூறு புதல்வர்களின் தந்தையே! கண்களின் இருட்டை விட, மனதின் மோக இருளால் நீ அல்லலுற்றாய். திருதராஷ்டிரா! நீ வெறும் அத்தினாபுரத்து அரசனல்ல; நீரே, அறியாமை எனும் அவித்யையால் கட்டப்பட்ட, ஜீவனின் ‘காமிய மனம்’ (Desire-driven Mind).
உன் புறக் குருட்டுத்தன்மை, உனது ஆத்ம குருட்டுத்தன்மையின் குறியீடு. உலகைப் பார்க்க கண்கள் இருந்தும், உன் சொந்த மகன்கள் மீது நீ கொண்ட மோகத்தால், தர்மத்தை, நீதியின் ஒளியைக் காண மறுத்தாய்.
திருதராஷ்டிரனே ‘மோகம்’ மற்றும் ‘அஞ்ஞானம்’ ஆகியவற்றால் சூழப்பட்ட ஜீவன். இந்த அஞ்ஞானத்தால், எது தன்னுடையது, எது நியாயமானது என்பதைப் பிரித்தறிய முடியாமல், மாயையின் பிடியில் சிக்கித் தவிப்பவன்.
நீ எப்போதும் “என் மகன்கள்” (மம புத்ரா:) என்று பேசியது, இந்த உடலும், இந்த உலகியல் பற்றுக்களும் ‘எனது’ என்று ஜீவன் கொள்ளும் வலுவான அஹங்காரப் பிணைப்பைக் காட்டுகிறது. உன்னுடைய இந்த மமதையே, தர்மத்தை வெல்ல முடியாமல் தடுத்தது.
நீ அதிகாரத்தைக் கைப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தாய்; அது, ஜீவன் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்ட உலகைக் கட்டுப்படுத்த நினைக்கும் வீண் முயற்சியைக் குறிக்கிறது. விதுரனைப் போல விவேகமும், பீஷ்மரைப் போல தர்ம உபதேசமும் உனக்குக் கிடைத்தும், நீ அவற்றை உன் பற்றால் நிராகரித்தாய். இது, வேதாந்த உபதேசங்கள் செவிக்குக் கிடைத்தாலும், மனம் தன் மோகத்தை விட மறுக்கும் மனிதனின் நிலையாகும்.
நீ எடுத்த ஒவ்வொரு தவறான முடிவும், உன் புத்தி (விதுரன்) சொல்வதைக் கேட்காமல், உன் உணர்ச்சி வயப்பட்ட மனதின் (துரியோதனன்) வழியே சென்றதின் விளைவாகும். சஞ்சயன் உனக்கு போர்க்கள நிகழ்வுகளை வர்ணித்தது, வெளிப்புற உலக நடப்புகளை மனம் அனுபவித்துக் கொண்டே, அதன் உண்மையறியாமல் இருப்பதை உணர்த்துகிறது.
போரின் முடிவில், உன் நூறு புதல்வர்களும் அழிந்தபோது, உன் மோகம் உடைந்தது. கையில் அனைத்தும் இருந்தும், ஒன்றுமில்லாமல் போன நீ, வேதாந்தத்தில், பற்றின் விளைவு எப்போதும் அழிவுதான் என்பதை உலகிற்கு உணர்த்தினாய்.
நீ இறுதியாகக் கண்ணனைச் சரணடைந்து காடு சென்றது, பற்றுக்களின் அழிவுக்குப் பின், ஜீவன் தன் உடலையும், உலகையும் துறந்து, ஆத்ம விசாரணைக்குச் செல்வதன் குறியீடு. திருதராஷ்டிரா! உன் கதையே, மோகத்தால் குருடாகும் ஒரு ஜீவன், இறுதியில் காலத்தின் சக்கரம் சுழல, ஞானத்தின் ஒளியைக் காண வேண்டிய கட்டாயத்தைக் காட்டுகிறது!
6. கர்ணன் – கர்மா, விதி, அதர்மத்தின் நல்லியல்புகள்
கொடையின் சிகரமே! விதியின் கைகளில் சிக்கி, வாழ்வின் நியதிகளால் விளையாடப்பட்ட கர்ணா! நீ வெறும் துயரமான பாத்திரமல்ல; நீரே ‘கர்ம வினைப் பயனின்’ உருவகம். பிறப்பின் இரகசியத்தாலும், சமுதாயத்தின் புறக்கணிப்பாலும் உன் தர்மம் சிதைந்தது.
உன் பிறப்பே உன் கர்மாவின் தொடக்கம். சூரியனின் புதல்வனான நீ, சூதனின் மகனாய் வளர்க்கப்பட்டது, உனது பூர்வ ஜன்ம கர்மத்தின் தொடர்ச்சியைக் குறிக்கிறது.
ஓ! கர்ணா! நீ‘கர்மா’ (வினை) மற்றும் ‘நியதி’ (விதி) ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான மனிதனின் போராட்டத்தைக் குறிப்பவன் நீ! . உன்னிடம் இருந்த வீரம், விவேகம் போன்றவை ‘சாத்விக’ குணங்கள்; ஆனால், துரியோதனனிடம் கொண்ட நன்றிப் பற்றும், பாண்டவர் மீதான வெறுப்பும் ‘ராஜச’ குணத்தின் பிடியில் சிக்கியதைக் காட்டுகிறது.
நீ துரியோதனனைப் பிரிய மறுத்தது, ஒரு ஜீவன் தான் அடைந்த பற்று (அஹங்காரம்) மற்றும் நன்றியுணர்வு ஆகியவற்றால், தர்மத்தின் பாதையைத் தெரிந்திருந்தும் அதர்மத்தின் பிடியில் சிக்கிக் கொள்வதைக் காட்டுகிறது. நட்பு ஒரு தர்மமாக இருப்பினும், அதர்மத்தை ஆதரிக்கும்போது, அது விபரீத கர்மாவாக மாறுகிறது.
உன்னுடைய கவச குண்டலங்கள் – இவை பிறவியிலேயே நீ பெற்ற தெய்வீகப் பாதுகாப்பு. இந்தக் கவசமே உனது அஹங்காரம். இதனை இந்திரன் வஞ்சகமாகக் கேட்டபோது, நீ அதனைப் பிரித்துக் கொடுத்தது, கர்மா முழுமையாய் கழிக்கப்பட, ஜீவன் தனது மிக உறுதியான அஹங்காரக் கவசத்தைக் கூடத் துறக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
உன்னுடைய கொடைத் தன்மை, உன்னிடம் உள்ள ஆத்மாவின் தூய்மையைக் காட்டுகிறது. எத்தகைய அதர்மத்தின் மத்தியில் இருந்தாலும், ஆத்மாவின் உள்ளார்ந்த குணம் எப்பொழுதும் தூய்மையாய், கொடுக்கும் தன்மையுடன் இருக்கும்.
போர்க்களத்தில் உன் தேர்ச் சக்கரம் பூமியில் புதைந்தது, கர்மா வினைப்பயனை அறுவடை செய்யும் தருணத்தைக் குறிக்கிறது. இது, தர்மம் தழைக்க, விதி ஒருவன் தான் செய்த பாவ புண்ணியத்தின் பலனை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும் என்பதை உறுதி செய்கிறது.
உன் மரணத்தின்போது, நீ பாண்டவர்களை ஏற்றுக்கொண்டதும், விதியின் பிடியில் இருந்து விடுபட்டதும், ஜீவன் தன் அத்தனை கர்ம வினைகளையும் தீர்த்தபின், ஆத்ம விடுதலை அடையும் தருணத்தைக் குறிக்கிறது. நீ மீண்டும் சூரியனை அடைந்தது, ஆத்மா மீண்டும் மூலப் பரம் பொருளுடன் கலப்பதைக் காட்டுகிறது.
கர்ணா! நீயே மனிதனின் இருண்ட பக்கத்திலும் ஒளி வீசும் தர்மத்தின் துளி. நீ விதிவசத்தால் அதர்மக் கூட்டத்தில் இருந்தாய், ஆனால் உன் வீழ்ச்சி, தர்மம் மட்டுமே இறுதியில் நிலைக்கும் என்பதை வேதாந்த மொழியில் உரைத்தது!
மற்றொரு பதிவில் மற்ற மகாபாரத தரிசனம் தொடரும்…