காவேரி ஆற்றங்கரை. அந்தி சாயும் வேளை. சந்தியாவந்தனம் முடித்துவிட்டு, ஜொலிக்கும் விபூதி-சந்தனத்துடனும் முதியவர் ராமசாஸ்திரிகளும், அவரிடம் வேதாந்த பாடம் பயிலும் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். தூரத்தில் ஒரு கோவிலில் யாரோ ஒரு முதியவர் சதாசிவ பிரம்மேந்திரரின் “கேலதி மம ஹ்ருதயே ராம:” பாடலை மிக உருக்கமாகப் பாடிக் கொண்டிருக்கிறார்.
அந்த நாதம் காற்றில் மிதந்து வர, ராமசாஸ்திரிகளின் கண்கள் தானாகவே பனிக்கின்றன.
ராமசாஸ்திரிகள்: கிருஷ்ணமூர்த்தி, கேட்கிறதா அந்த கானம்? சதாசிவ பிரம்மேந்திரர்… சாக்ஷாத் பரப்பிரம்மமே மனுஷ்ய ரூபத்தில் உலவிய அந்த மகான், எவ்வளவு பெரிய ரகசியத்தை இந்தச் சின்னப் பாட்டில் பொதிந்து வைத்திருக்கிறார்! “கேலதி மம ஹ்ருதயே ராம:” – என் இதயத்தில் ராமன் விளையாடுகிறான் என்கிறார்.
கிருஷ்ணமூர்த்தி: ஆமாம் மாமா. ஆனால், பிரம்மேந்திரர் போன்ற ஒரு அத்வைத ஞானி, “விளையாடுகிறான்” (கேலதி) என்று ஏன் சொல்ல வேண்டும்? ஞானிகளுக்கு ராமன் என்பது ஒரு தத்துவம்தானே? உருவமற்ற பிரம்மம் எப்படி விளையாடும்?
ராமசாஸ்திரிகள்: நன்னா கேட்டே கிருஷ்ணா… இதுதான் அந்த ‘காவிய ரசம்’. பிரம்மேந்திரர் வெறும் கவிஞர் அல்ல, அவர் ‘அநுபூதி’யைச் சொன்னவர். “ராம” என்றால் “ரமந்தே யோகினோ யஸ்மின் ஸ ராம:” – யோகிகள் எவனிடம் இன்புற்று ரமிக்கிறார்களோ, அவன் தான் ராமன். அவன் எங்கும் வெளியிலோ, அயோத்தியிலோ மட்டும் இல்லை. அவன் உனக்குள்ளேயே இருக்கும் ‘ஆன்ம ராமன்’.
கிருஷ்ணமூர்த்தி: “மோஹ மஹார்ணவ தாரககாரி” என்று அடுத்த வரி வருகிறதே மாமா… மோகம் என்கிற கடலைக் கடக்க வைப்பவன் என்றுதானே பொருள்?
ராமசாஸ்திரிகள்: வெறும் மோகம் இல்லை கிருஷ்ணா, “மஹார்ணவம்” – ஒரு பெரிய சமுத்திரம்! சம்சாரத்தில் நமக்கு இருக்கும் பற்று இருக்கிறதே, அது கரையே தெரியாத ஆழ்கடல். ‘அஹம்’, ‘மம’ – நான், எனது என்கிற அலைகள் ஓய்வதே இல்லை. பகவான் சங்கரர் ‘விவேகசூடாமணி’யில் சொல்வார், “சம்சார கடலில் விழுந்தவனை அந்தப் பரமாத்மாவே கைதூக்கி விட வேண்டும்” என்று. பிரம்மேந்திரர் இங்கே ராமனை ஒரு ‘தாரககாரி’ என்கிறார். அதாவது, நம்மைத் தாரை தாரையாகக் கரை சேர்க்கும் ஓடம் அவன். தாரக மந்திரமான ‘ராம’ நாமமே நம்மை மாயையில் இருந்து விடுவிக்கும்.
கிருஷ்ணமூர்த்தி: அவர் அடுத்த வரியில் “ராகத்வேஷ முகாசுர மாரி” என்கிறார். ராமாயணத்தில் ராமன் ராவணனை அல்லவா கொன்றார்? இங்கே பிரம்மேந்திரர் அசுரர்கள் என்று எதைக் குறிப்பிடுகிறார்?
ராமசாஸ்திரிகள்: அங்கேதான் வேதாந்தம் இருக்கிறது கிருஷ்ணா. வெளி உலகத்தில் இருக்கும் ராவணனை விட, நமக்குள்ளே இருக்கும் ‘ராகம்’ (விருப்பம்), ‘த்வேஷம்’ (வெறுப்பு) என்கிற அசுரர்கள் தான் பயங்கரமானவர்கள். காமம், குரோதம் எல்லாம் அந்த ராக-த்வேஷத்தின் பிள்ளைகள் தான். “முகாசுர மாரி” – இந்த அசுரர்களை வேரோடு களைபவன் ராமன். ராமபாணம் பட்டால் அசுரன் மாண்டு போவது போல, ‘ராம தத்துவம்’ நமக்குள் உதித்துவிட்டால், இந்த விருப்பு வெறுப்புகள் மாயமாகிவிடும். ‘கைவல்ய நவநீதம்’ சொல்கிறதே, “தன்னையறிந்துவிட்டால் பிறகு ஏது பகை? ஏது உறவு?” – அதுதான் இது.
கிருஷ்ணமூர்த்தி: மாமா, இந்த வரி எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும் – “சாந்தி விதேஹ ஸுதா ஸஹசாரி”. ஜானகியை ‘சாந்தி’ என்று உருவகப்படுத்துகிறாரா?
ராமசாஸ்திரிகள்: என்ன ஒரு அற்புதமான சொல்லாடல் பார்! “விதேஹ ஸுதா” என்றால் ஜனகரின் புதல்வி சீதை. ‘விதேஹ’ என்றால் உடல் உணர்வற்ற நிலை. அந்த நிலையிலிருந்து பிறந்ததுதான் ‘சாந்தி’ என்கிற சீதை. ராமன் (ஆன்மா) எப்போதுமே சாந்தியோடு (சீதை) தான் சஞ்சரிக்கிறான். சாந்தி இல்லாத ராமன் இல்லை, ராமன் இல்லாத சாந்தி இல்லை. சீதை பிரிந்த போது ராமன் அழுதது போல நாமும் அழுகிறோம், ஏன் தெரியுமா? நம்மிடம் இருக்கும் ‘சாந்தி’ என்கிற சீதையை ‘அஞ்ஞானம்’ என்கிற ராவணன் கடத்திக்கொண்டு போய்விட்டான். மீண்டும் அந்தச் சாந்தியை அடைவதுதான் ராமனின் லட்சியம். சாந்தியோடு கூடி விளையாடும் ராமன் தான் இதயத்தில் இருக்கிறான்.
கிருஷ்ணமூர்த்தி: மாமா, “தஹராயோத்யா நகர விஹாரி” – இதன் பொருள் என்ன? தஹர ஆகாசம் என்பது இதயத்தைக் குறிக்கும் என்று உபநிஷதம் சொல்கிறது, இல்லையா?
ராமசாஸ்திரிகள்: பலே! ‘சாந்தோக்ய உபநிஷத்’தைக் கரைகண்டவன் போலப் பேசுகிறாய். “தஹரம் புண்டரீகம் வேஸ்ம” – இந்த இதயம் ஒரு சிறு தாமரை மொட்டு போன்றது. அதற்குள் ஒரு ஆகாயம் இருக்கிறது, அதுதான் ‘தஹர ஆகாசம்’. அங்கேதான் அந்தப் பரம்பொருள் வசிக்கிறது. “அயோத்யா” என்றால் என்ன தெரியுமா? “யுத்தம் செய்ய முடியாத இடம்”. எங்கே காமமும், கோபமும், மனப் போராட்டமும் இல்லையோ, அந்த அமைதியான இடமே அயோத்தி. உன் இதயத்தை நீ போராட்டங்கள் இல்லாத இடமாக மாற்றிவிட்டால், அதுவே அயோத்தியாகிவிடும். அந்த ‘தஹர அயோத்தி’யில் ராமன் உல்லாசமாக உலா வருகிறான்.
கிருஷ்ணமூர்த்தி: பிரம்மேந்திரர் அந்த வரியை எப்படி எழுதியிருக்கிறார் – “பரமஹம்ஸ ஸாம்ராஜ்யோத்தாரி”! அவரே ஒரு பரமஹம்ஸர் தானே மாமா?
ராமசாஸ்திரிகள்: ஆமாம் கிருஷ்ணா… சதாசிவ பிரம்மேந்திரர் சாக்ஷாத் ‘அவதூதர்’. ஆடை அணியாமல், பேச்சற்று, காவேரி மணலில் படுத்துக் கிடந்தவர். ஒருமுறை அவர் கை துண்டிக்கப்பட்ட போது கூட, அந்த வலியே தெரியாமல் புன்னகையோடு நடந்தவர். அவருக்குத் தெரியும் அந்த ‘பரமஹம்ஸ ஸாம்ராஜ்யம்’ எவ்வளவு பெரியது என்று. உலகத்துச் சாம்ராஜ்யங்கள் எல்லாம் அழிந்துவிடும். ஆனால், ஆத்ம ஞானம் பெற்ற ‘பரமஹம்ஸர்’களின் சாம்ராஜ்யம் அழிவற்றது. அந்தப் பேரரசிற்கு மகுடம் சூட்டுபவன் இந்த ராமன். பிரம்மேந்திரர் ராமனைத் தன் இதயத்தில் கண்டார், அதனால்தான் அவரால் அத்தனை துன்பங்களையும் புன்னகையோடு கடக்க முடிந்தது.
கிருஷ்ணமூர்த்தி: கடைசி வரி, “ஸத்வ ஜ்ஞானானந்த சரீரி”… இது சச்சிதானந்தத்தை அல்லவா குறிக்கிறது?
ராமசாஸ்திரிகள்: சரியாகச் சொன்னாய். “ஸத்” (இருப்பு), “சித்” (அறிவு/ஞானம்), “ஆனந்தம்”. ராமன் என்பது ஒரு சதாரண ரத்தமும் சதையுமான உடல் அல்ல. அவன் ‘ஞானானந்த சரீரி’. அவனுடைய திருமேனியே அறிவும் இன்பமும் நிறைந்தது. “சச்சிதானந்த ரூபாய விச்வோத்பத்தாயாதி ஹேதவே” என்று ஆரம்பிக்கிறோமே, அதே தான் இங்கும். அவன் சத்வம் குன்றாதவன்.
ராமசாஸ்திரிகள்: கிருஷ்ணா, “கேலதி” என்கிற வார்த்தையை கவனித்தாயா? “விளையாடுகிறான்”. ஒரு குழந்தை எப்படி எவ்வித கவலையும் இன்றி விளையாடுமோ, அப்படி ராமன் உனக்குள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறான். நீதான் உலக விஷயங்களில் மூழ்கி அவனை கவனிக்காமல் இருக்கிறாய். இந்த சதாசிவ பிரம்மேந்திரரின் வரிகளை ஒருமுறை மனமுருகிப் பாடிப் பார்… உன் இதயம் அயோத்தியாகும், அங்கே ராக-த்வேஷ அசுரர்கள் மாண்டு போவார்கள், சாந்தி என்கிற சீதை உன்னோடு இருப்பாள். பிறகு நீயும் ஒரு ‘பரமஹம்ஸன்’ தான்.
அந்த மகாபுருஷர் பிரம்மேந்திரரின் வாக்கு சும்மாவா? “மம ஹ்ருதயே” – என் இதயத்தில்… என் இதயத்தில்… என்று அவர் சொல்லும்போது, அவர் அடைந்த அந்தப் பரமானந்தம் நமக்கும் கொஞ்சம் கிடைக்காதா என்று ஏங்குகிறது மனசு.
(இருவரும் மௌனமாக நதியைப் பார்க்கிறார்கள். காவேரியின் ஓட்டமும், காற்றில் கரைந்த அந்தப் பாடலும், அவர்களின் ஆத்ம ராமனை அவர்களுக்குள் உணர்த்திக் கொண்டிருந்தது.)
ராமசாஸ்திரிகள்: வா கிருஷ்ணா, அந்தப் பாடலைப் பாடிய அந்த பக்தருக்கு ஒரு நமஸ்காரம் பண்ணிட்டுப் போவோம். ஞானம் என்பது வெறும் புத்தகத்தில் இல்லை, இப்படிப்பட்ட பக்தியிலும், மகாத்மாக்களின் அனுபவச் சொற்களிலும் தான் இருக்கிறது.
கேலதி மம ஹ்ருதயே ராம:
கேலதி மம ஹ்ருதயே
மோஹ மஹார்ணவ தாரககாரி
ராகத்வேஷ முகாசுர மாரி
சாந்தி விதேஹ ஸுதா ஸஹசாரி
தஹராயோத்யா நகர விஹாரி
பரமஹம்ஸ ஸாம்ராஜ்யோத்தாரி
ஸத்வ ஜ்ஞானானந்த சரீரி
– சதாசிவ பிரம்மேந்திரர்
_உரையாடல் வடிவ விளக்கம்: வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_