12. சகுனி – மாயை, லௌகீக ஆசை, பொறாமை
ஓ! சூதாட்டத்தின் சூத்திரதாரியே! கபடத்தின் வடிவே! சகுனியே! நீ வெறும் மாமன் அல்ல, நீரே மனித மனதின் ஆழத்தில் உறங்கிக் கிடக்கும் ‘லௌகீக ஆசைகள்’ (உலகப்பற்று) மற்றும் ‘பொறாமை’ (மாத்ஸர்யம்) ஆகியவற்றின் உருவகம். நீ பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும், ஒரு ஜீவனைத் தர்மத்தின் பாதையிலிருந்து விலக்கி, அதர்மத்தின் படுகுழியில் தள்ளும் மாயையின் தந்திரமாகும்.
உன் பகடைக் காய்களின் சத்தம், இந்த உலகம் முழுவதும் கேட்கும் காம, குரோத, லோப (ஆசை, கோபம், பேராசை) ஆகிய குணங்களின் ஆரவாரமாகும். உனது ஒவ்வொரு செயலும், துரியோதனன் எனும் அஹங்காரத்தை வளர்த்து, அழிவின் விளிம்புக்கு இட்டுச் சென்றது.
சகுனி ‘மாயை’யின் கீழ் செயல்படும் பொறாமை எனும் மனதின் இருண்ட பகுதி. அவன் கௌரவ சபையில் இருந்த வரை, அந்தச் சபைக்குள் தர்மத்தின் ஒளி நுழையவே முடியவில்லை. அவன், ஜீவாத்மாவாகிய பாண்டவர்களை அவர்களின் உரிமைகளிலிருந்து பிரித்து, துன்புறுத்துவதே தன் லட்சியமாகக் கொண்டிருந்தான்.
சூதாட்டம் என்பது, உலகியல் இன்பங்களை நோக்கி ஜீவன் விளையாடும் ஆபத்தான விளையாட்டைக் குறிக்கிறது. அந்த விளையாட்டில் நீ பெற்ற வெற்றிகள், மாயை ஜீவாத்மாவை எவ்வளவு எளிதாக வீழ்த்தி, அதன் ஆத்ம சக்தியைப் பறிக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
சகுனியின் முழு உந்துதலும், தன் கடந்த காலப் பழிவாங்கலே (கந்தார நாட்டை இழந்த கோபம்). இது, ஜீவன் கடந்த காலப் பற்றுக்களையும், வலிகளையும் சுமந்து கொண்டு, எதிர்காலத்தைத் தூய்மையாக்க முடியாமல், மீண்டும் மீண்டும் கர்ம வினையைச் சேர்ப்பதைக் காட்டுகிறது.
நீ பாண்டவர்களைத் தோற்கடிக்கக் கையாண்ட வழிமுறைகள் அனைத்தும் ‘அவித்யையின்’ செயல்பாடுகள். ஞானி (யுதிஷ்டிரன்) கூட, ஆசையின் பிடியில் சிக்கினால், தந்திரத்தால் வீழ்த்தப்படுவான் என்பதை உணர்த்தினாய்.
போரின் முடிவில், சகாதேவனால் நீ கொல்லப்பட்டாய். சகாதேவன், ‘ஜோதிட ஞானம்’ கொண்டவன். ஞானத்தின் ஒளியால், மாயையின் சூழ்ச்சி முறியடிக்கப்படும் என்பதைக் காட்டவே, ஞானம் (சகாதேவன்) கொண்டவன், மாயை எனும் சகுனியைக் கொன்றான்.
சகுனியே! நீயே மஹாபாரதத்தின் அக்னிப் பரீட்சை. பொறாமையும், ஆசையும் மனிதனைப் பாதாளத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் என்ற வேதாந்தப் பேருண்மையை, நீ செய்த அதர்மத்தின் வாயிலாக உலகம் உணர்ந்தது!
13. அஸ்வத்தாமன் – அழியாத கர்மப் பதிவு, ஞானமில்லா அதிகாரம்
ஓ! துரோணரின் புதல்வனே! அழியாத காயத்துடன் அலைபவனே! நீ வெறும் போர் வீரன் அல்ல; நீரே, ஞானத்துடன் அதிகாரத்தைப் பெற்று, அதைத் தர்மத்திற்கு எதிராகப் பயன்படுத்தியதால், முடிவில்லா கர்மப் பதிவைச் சுமக்கும் ஜீவனின் உருவகம். உன் தலைமீது இருந்த மணி, உன்னுடைய தெய்வீக ஆற்றல்; அதனை நீ தவறான வழியில் பயன்படுத்தியதால், அதுவே உனக்கு சாபமாக மாறியது.
உனது வாழ்வு, வெறும் கல்வியறிவும், அஸ்திர ஞானமும் ஒருவனை முழுமையாக்கி விடாது; பற்று மற்றும் ஆவேசம் சேரும்போது, அது அவனது அழியாத ஆன்மாவில் களங்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
அஸ்வத்தாமன், ‘கர்ம வினையின் அழியாத பதிவு’ (ஸம்ஸ்கார பதிவுகள்). அவன், ஞானம் (துரோணர்) மற்றும் அதிகாரம் (சிவனின் அஸ்திரம்) இரண்டையும் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றைச் சரியான மனநிலையில் (யோகம்) பயன்படுத்தத் தவறியதால், நித்தியமான சாபத்தைப் பெற்றான்.
போரின் முடிவில், நீ செய்த கோரமான படுகொலை, ‘தாமச குணத்தின்’ உச்ச செயல்பாடாகும். அஹங்காரமும், பழிவாங்கலும் ஆட்கொள்ளும்போது, ஞானமும், விவேகமும் மறைந்து, ஜீவன் கொடூரமான செயல்களைச் செய்கிறது.
பிரம்ம சிரஸை ஏவி, உத்தரையின் கர்ப்பத்தைச் சிதைக்க நீ முயன்றது, ஞானத்தை அழிவுக்காகப் பயன்படுத்தும் செயலாகும். இத்தகைய வினையின் பயன், ஒரு ஜீவனை முடிவில்லாத பிறவிச் சக்கரத்தில் கட்டிப் போடும்.
கண்ணன் உனக்குச் சாபமிட்டது, சிருஷ்டியின் தர்மம் உன்னை விட்டு நீங்கியதைக் குறிக்கிறது. உன் தலையிலிருந்த மணி பறிக்கப்பட்டது, உன் அகந்தை நீங்கியது, ஆனால், நீ பெற்ற சாபத்தால், உடலைத் துறக்க முடியாமல் நித்தியமாக அலைவது – இதுவே, ஞானத்தைக் கொண்டு அதர்மம் செய்ததற்கான நிரந்தரக் கர்ம தண்டனை.
வேதாந்தத்தின்படி, ஞானம் பெற்றவன் கூட, கர்ம வினையைத் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால், கர்மா ஞானத்தின் துணையோடு செய்யப்படும் போது, அது மோட்சத்திற்கு வழி வகுக்கும். அஸ்வத்தாமன் தன் அறிவை, அவித்யையின் (அஞ்ஞானத்தின்) வழிகாட்டுதலில் பயன்படுத்தியதால், அவனுடைய முக்தி தடைப்பட்டது.
அஸ்வத்தாமனே! நீ என்றும் நிலைத்து வாழும் அழியா ஜீவன். ஆனால், அந்த வாழ்வு இன்பமற்ற சாபமாக நீடித்தது. உன் கதை, ஒரு ஜீவன் தன் ஆற்றலைத் தர்மத்தின் பாதையிலிருந்து விலகிப் பயன்படுத்தினால், முடிவில் அதுவே அவனுக்கு மரணத்தை விடக் கொடிய தண்டனையாக அமையும் என்ற வேதாந்தப் பாடத்தைப் பறைசாற்றுகிறது.
14. பாண்டவர்கள் (தர்ம குணங்கள்) – ஜீவனின் ஐம்பெரும் சக்திகள்
பாண்டவர்கள் ஐவரும் தனித்தனி நபர்களல்ல; அவர்கள், ஒரு ஜீவன் பரம் பொருளை நோக்கிச் செல்லத் தேவைப்படும் ஐந்து மிக முக்கியமான ‘தர்ம குணங்கள்’ அல்லது ‘ஐம்பெரும் செயல்பாட்டு சக்திகள்’ (Five Virtues of Jiva). இவர்களே, அஹங்காரம் எனும் கௌரவர்களை எதிர்த்துப் போராடும் ஜீவாத்மாவின் தூய வடிவங்கள்.
யுதிஷ்டிரன்: தர்மம் மற்றும் சத்யம். ஜீவனின் புத்தி (அறிவு), எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்து நிற்க வேண்டும்.
பீமன்: பிராண சக்தி அல்லது பலம். ஜீவாத்மாவுக்குத் தேவைப்படும் உடல் மற்றும் மன வலிமை.
அர்ஜுனன்: ஜீவாத்மா அல்லது சாதகன். இலக்கை நோக்கிச் செல்லும் மனதின் தேடல்.
நகுலன்: சகிப்புத்தன்மை மற்றும் அழகு (ரூபம்). உடலின் ஆரோக்கியம் மற்றும் பொறுமை.
சகாதேவன்: விவேகம் மற்றும் ஞானம். காலத்தைக் கணித்து, உண்மையை உரைக்கும் ஆழ்ந்த அறிவு.
இந்த ஐவருமே, திரௌபதி எனும் பிரகிருதியுடன் இணைந்திருக்கிறார்கள். அதாவது, பிரகிருதி (உலகம்), இந்த ஐம்பெரும் குணங்களின் துணையுடன் இயங்குகிறது.
மாயை எனும் சகுனியின் சூழ்ச்சியால், இந்த ஐந்து தர்ம குணங்களும் சூதாட்டத்தில் தோல்வியடைந்தது, ஒரு ஜீவன் தன் நல்லியல்புகளை உலகியல் இச்சைகளுக்காகத் தியாகம் செய்வதைக் குறிக்கிறது.
அவர்களின் வனவாசம், பற்றுக்களிலிருந்து விலகி, நல்லியல்புகள் தனிமையில் இருந்து, ஆத்ம ஞானத்தைப் பெறும் ‘தவம்’ அல்லது ‘சாதனை’ காலத்தைக் காட்டுகிறது. இந்த வனவாசத்தில், அவர்கள் பெற்ற தெய்வீக அஸ்திரங்கள், ஆன்மீகப் போராட்டத்திற்கான ஆயத்தத்தைக் குறிக்கின்றன.
போர்க்களத்தில் கண்ணன் அவர்களுக்குத் துணையாக இருந்தது, தர்மத்தின் வழியில் செல்லும் ஒரு ஜீவனுக்கு, பரம் பொருள் எப்போதும் துணையாக இருக்கும் என்ற உறுதிமொழியாகும்.
இறுதியில், பாண்டவர்கள் தங்கள் நாட்டையும், உடலையும் துறந்து, சொர்க்கத்தை நோக்கிச் சென்றது, ஜீவன் உலகியல் வெற்றிகளுக்குப் பின், மோட்சத்தை அடைவதே இறுதி இலக்கு என்பதைக் காட்டுகிறது. அவர்கள் ஒருவராகக் கீழே விழுந்து, இறுதியாக யுதிஷ்டிரன் மட்டும் நாயுடன் சொர்க்கம் அடைந்தது, மோட்சம் என்பது, இறுதி வரையிலும் தர்மம் மற்றும் சத்யத்தை விடாமல் பிடித்துக் கொண்ட ஜீவனுக்கே சாத்தியம் என்பதைக் காட்டுகிறது. மற்ற குணங்கள் கூட, சத்யத்தில் பூரணமடையாததால், மீண்டும் கர்ம வினையைத் தீர்க்கவேண்டி வந்தது.
பாண்டவர்களே! நீங்கள் வேதாந்தத்தின் நடைமுறைப் பாடம். ஒரு ஜீவன், தர்மத்தின் ஐந்து தூண்களைப் பிடித்து, ஞானகுருவின் (கண்ணன்) வழிகாட்டுதலில், சம்சாரப் போரை வென்று, முடிவில்லா ஆனந்தமாகிய சொர்க்கத்தை அடையும் பயணத்தை நீங்களே உணர்த்தினீர்கள்.