கம்பரின் சொல் தந்திரம்!

கம்பராமாயணம் என்பது வெறும் காவியம் மட்டுமே அல்ல; அது ஒரு காட்சி ஊடகம். அதிலும் குறிப்பாக, மிதிலையில் வில்லை முறிக்கும் படலம், கம்பரின் ‘டைரக்டோரியல்’ திறமைக்கு ஒரு மாபெரும் சாட்சி. இன்று நாம் சினிமா பார்க்கும்போதெல்லாம், ‘ஹீரோ’வின் வருகையை பிரமாண்டமாக்க, கேமராவுக்கும் இசைக்கும் மட்டுமே வேலை கொடுக்கிறோம். ஆனால் கம்பர்ன, வெறும் கவிதை வரிகளாலேயே, ஜனங்களின் வாயிலிருந்து வரும் சத்தத்தையே ‘சவுண்ட் எஃபெக்ட்’ ஆகப் பயன்படுத்துவார் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்!

இங்கே நாம் பார்க்கப்போகும் கவிதைகள், மிதிலை நகர மக்கள், சிவ தனுஸைக் கண்டதும் போட்ட கமெண்டுகள். கம்பர், அந்த வில்லின் பிரமாண்டத்தை விவரிக்க, தானே ஒரு ஆயிரம் வரி எழுதவில்லை. மாறாக, ‘பொதுஜனத்தின்’ மனதில் அது என்னென்ன கற்பனைகளைத் தூண்டியது என்று கேட்டு, அவற்றையே நமக்குக் கவிதையாகத் தந்திருக்கிறார். இது, ஒரு வில்லுக்கான விமர்சனக் கூட்டமாகவே மாறிவிடுகிறது!

மிதிலையின் ராஜவீதியில் வில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அது சாதாரண வில் அல்ல; அதன் எடை, அதன் பரிமாணம், அதன் வரலாறு – அனைத்தும் மலைக்க வைக்கின்றன. ஜனங்கள் முண்டியடித்துக் கொண்டு பார்க்கிறார்கள்.

முதல் கவிதை, உடனே ஒரு சண்டையை ஆரம்பிக்கிறது:

‘சங்கொடு சக்கரம் தரித்த செங்கை அச்

சிங்க ஏறு அல்லனேல், இதனைத் தீண்டுவான்

எங்கு உளன் ஒருவன்? இன்று ஏற்றின், இச் சிலை,

மங்கைதன் திருமணம் வாழுமால்’ என்பார்.

ஒரு கூட்டத்தார், “ஏம்பா! இதைத் தூக்க, சங்கும் சக்கரமும் பிடித்த அந்த விஷ்ணுவாக இருந்தால் மட்டுமே முடியும். வேறு யாராவது தொட்டால் அவ்வளவுதான். இல்லாவிட்டால் நம்ம சீதைக்குக் கல்யாணம் நன்றாக நடந்தது போல்தான்” என்று விமர்சனம் செய்கிறார்கள்.

இன்னொருவர், உடனே அவருக்கு குறுக்கே வந்து, டிசைனரைப் பற்றியே பேச ஆரம்பிக்கிறார்:

‘கைதவம், தனு எனல்; கனகக் குன்று’ என்பார்;

‘செய்தது, அத் திசைமுகன் தீண்டி அன்று; தன்

மொய் தவப் பெருமையின் முயற்சியால்’ என்பார்;

‘எய்தவன் யாவனோ, ஏற்றிப் பண்டு?’ என்பார்.

“இதெல்லாம் வில்லே கிடையாதுப்பா! இது தங்க மலை! ஒருத்தன் டிசைன் பண்ணிச் செஞ்சது இல்லை. இது ஏதோ ஒரு பிரமாண்டமான தவத்தின் பலனாகவே உருவாகி இருக்க வேண்டும்!” என்று சிலர் அனத்திக் கொள்கிறார்கள்.

அதாவது, ஒருவர் அதைத் தூக்குபவரைப் பற்றிப் பேச, இன்னொருவர் அதன் மூலப்பொருளைப் பற்றிப் பேசுகிறார். இது, இன்றைய சினிமா விமர்சனம் போல இருக்கிறது. ஒரு டீம், “ஹீரோவின் சிக்ஸ் பேக்கை எப்படிப் பிட் பண்ணினார்கள்?” என்று பேச, இன்னொரு டீம், “கேமரா ஆங்கிள் சரியில்லை” என்று பேசும் அல்லவா? அதேதான் மிதிலையிலும் நடந்திருக்கிறது.

கம்பரின் மேதமையை நாம் இங்கே தான் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும். ஒரு வில்லைப் பார்க்கும்போது மக்கள் வாயிலிருந்து இத்தனை விதமான கற்பனைகள் எப்படி வரும்? காரணம், அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த ஒவ்வொருவரின் வாழ்வனுபவமும் வேறு!

சிலர் புராணக் கதைகளை நிறையக் கேட்டிருப்பார்கள். சிலர் பூகோள அறிஞர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் வில்லைப் பார்த்துப் போடும் ‘கெஸ்ஸிங் கேம்’ (Guessing Game) தான் அடுத்த இரண்டு வரிகள்:

‘திண் நெடு மேருவைத் திரட்டிற்றோ?’ என்பார்;

‘வண்ண வான் கடல் பண்டு கடைந்த மத்து’ என்பார்;

‘அண்ணல் வாள் அரவினுக்கு அரசனோ?’ என்பார்;

‘விண் இடு நெடிய வில் வீழ்ந்ததோ?’ என்பார்.

“இந்த வில்லா? இமயமலையை யாராவது திரட்டி, நீட்டி, வில்லாக்கியிருப்பார்களோ?” – (பூகோள ரீதியிலான பிரமாண்டம்!)

“இல்லே, இல்லே. பாற்கடலைக் கடைந்தார்களே, அந்த மத்தா இது?” – (புராண ஞாபகம்!)

“அதெல்லாம் இல்லை. இது சர்ப்பங்களின் ராஜா ஆதிசேஷனா? படுத்துக்கிடந்தது எழுந்து வில்லா மாறிடுச்சோ?” – (பாம்பைப் பார்த்த பயம்!)

“ஐயோ! வானத்தில் இருக்கும் நெடிய வில் (வானவில்? அல்லது வேறு நட்சத்திர மண்டல வில்) கீழே விழுந்துடுச்சோ?” – (அண்டவியல் சிந்தனை!)

ஒரு வில்லைப் பார்த்துவிட்டு, இமயமலை, பாற்கடல், ஆதிசேஷன் என்று சகலத்தையும் இழுத்து வந்து ஒப்பிடும் அந்தக் கூட்டத்தின் மனவியலை, கம்பர் எவ்வளவு நுணுக்கமாகப் பிடித்துள்ளார்! அதாவது, வில்லை விவரிக்க கம்பர் பயன்படுத்தியிருக்கும் உவமைகளே, உலகின் மிகப் பெரிய விஷயங்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து திரண்ட ஒரு பிண்டம் தான் அந்த வில்!

இந்தச் சத்தம் இப்போது அதிகமாகிறது. ஏனென்றால், அங்கு ஒரு கூட்டம் எப்போதும் சாமர்த்தியம் பேசுவதற்கும், விமர்சிப்பதற்கும் காத்திருக்கும். அந்தச் ‘சாமர்த்திய சங்கம்’ தான் அடுத்த கவிதையில் பேசுகிறது.

எந்த ஒரு பொது நிகழ்ச்சியிலும், “இதெல்லாம் தேவையே இல்லாத வேலை” என்று சொல்லும் ஒரு குழு இருக்கும் அல்லவா? அந்த நக்கல் மன்னர்கள் இங்கு எண்ட்ரி கொடுக்கிறார்கள்:

‘என், “இது கொணர்க” என, இயம்பினான்?’ என்பார்;

‘மன்னவர் உளர்கொலோ மதி கெட்டார்?’ என்பார்;

‘முன்னை ஊழ் வினையினால் முடிக்கில் ஆம்’ என்பார்;

‘கன்னியும் இச் சிலை காணுமோ?’ என்பார்.

“ஏம்பா ஜனக மகாராஜா! இதை ஏன் இங்கே தூக்கிட்டு வந்தாரு? மனுஷனா செய்யுற வேலையா இது? நல்லவேளை, ஏதாவது ராஜா வந்து மதி கெட்டு, தன்னோட ராஜ்ஜியத்தை இழக்கப் போறான்!” என்று சிலர் கப்சா விடுகிறார்கள்.

ஒரு வேடிக்கைக்காரன் சொல்கிறான், “யோவ்! யாரும் தூக்க முடியாது. ஆனா, சீதை போன ஜென்மத்துல செய்த நல்ல வினை, இல்லன்னா கெட்ட வினை, அதுவா இந்தப் பக்கம் வந்து இதைத் தூக்கினால் நடக்கலாம்!” (எதற்கெடுத்தாலும் விதிதான் காரணம் என்று சமாளிப்பவர்கள் இன்றும் இருக்கிறார்களே!)

இதிலேயே உச்சகட்ட நகைச்சுவை என்னவென்றால், அவர்கள் சீதையைப் பார்த்து பரிதாபப்படுவதுதான். “அடடா! இந்தக் கன்னியா, இத்தனை பெரிய வில்லை ஏறிட்டுப் பார்க்கவாவது முடியுமா?” – அதாவது, வில்லின் பிரமாண்டம் இவ்வளவு என்றால், அதைக் கட்டிக்கப் போகிறவன் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து சீதைக்காகப் பரிதாபப்படுகிறார்கள்.

கம்பரின் கவிதை வரிசையின் இறுதிப் பகுதி மிக ஆழமான சமூகப் பார்வையைத் தருகிறது. இங்கே, அந்தச் சிவ தனுஸ் ஒரு வில்லாக அல்ல, ஒரு ஆயுதமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. அதன் இலக்கு என்ன?

‘இச் சிலை உதைத்த கோற்கு இலக்கம் யாது?’ என்பார்;

‘நச் சிலை நங்கைமேல் நாட்டும், வேந்து’ என்பார்;

‘நிச்சயம் எடுக்கும்கொல் நேமியான்!’ என்பார்;

சிற்சிலர், ‘விதி செய்த தீமை ஆம்’ என்பார்.

இத்தனை பெரிய வில்லுக்கு இலக்கு என்ன? வில்லால் குறி வைப்பது அம்பை மட்டுமா? இல்லை! இந்த ஜனக மகாராஜா, இந்த ‘விஷம் போன்ற வில்லை’ (நச் சிலை) சீதையின் மீது குறி வைத்திருக்கிறார்! (அதாவது, இது முடியாத காரியம்; இந்த நிபந்தனையால், சீதைக்குக் கல்யாணம் நடக்காமல் போய்விடுமே!)

மக்கள், மன்னனின் நிபந்தனையைப் பார்த்துப் பயப்படுவது ஒருபுறம் என்றால், அவர்கள் உடனே ஒரு நம்பிக்கைத் துளையைப் பிடித்துக் கொள்கிறார்கள். “விஷ்ணு சக்கரதாரி நிச்சயம் வருவார்! அவர் நிச்சயம் இதை எடுப்பார்!” என்று பக்திமான் ஒருவன் கூவுகிறான்.

இங்கே தான், கம்பர் ஒரு நாடக ஆசிரியராக வெல்கிறார். கூட்டம் போடும் கூச்சலும், விவாதங்களும், விஷ்ணுவின் பெயரைக் கூவி அழைப்பதும், கடைசியில் ராமனைக் கொண்டுவந்து நிறுத்துவதற்கு ஒரு அற்புதப் பின்னணியை உருவாக்குகிறது.

வில்லினைப் பற்றிய இந்த ஐந்து பாடல்களும், கம்பராமாயணத்தின் மிக முக்கியமான ‘பில்டப்’ பகுதிகள். கம்பர், அந்த வில்லின் மகத்துவத்தை, தானே ஒரு வரியில் சொன்னால் அது வெறும் தகவல். ஆனால், அவர் பொதுமக்களின் வாயால், இத்தனை விதமான கோணங்களில் அதை விவரிக்க வைத்ததன் மூலம், அந்த வில் ஒரு சாதாரண வில்லைத் தாண்டி, புராணங்களின் திரட்சியாக, பிரபஞ்சத்தின் கேள்வியாக, விதியின் குறியீடாக மாறிவிடுகிறது.

இந்தப் பாடல்களின் மூலம் கம்பரின் மேதைமை நமக்கு உணர்த்தும் சில உண்மைகள்:

பல்வேறு மனநிலைகள்: ஒரு பிரமாண்டமான நிகழ்வுக்கு முன், ஒரு கூட்டத்தின் சிந்தனைகள் எப்படி இயங்கும்? (பக்தி, நக்கல், பயம், நம்பிக்கை) – இவற்றைக் கம்பர், ஒரு சில வார்த்தைகளில் கவிதையாகப் பொழிந்திருக்கிறார். இது மானுட உளவியலை அணுவணுவாக அறிந்த மேதையின் செயல்.

கவிதை என்பது தகவல் அல்ல, உணர்வு: அவர் வில்லை விவரிக்கவில்லை; வில்லின் வீச்சைக் கண்டு நடுங்கும் மக்கள் மனதில் தோன்றிய உணர்வுகளையே கவிதையாக்கினார்.

முன்னோட்டமே பிரமாண்டம்: கதாநாயகன் ராமனைக் காண்பதற்கு முன்பே, அந்த வில்லைப் பற்றிய விவாதமே நமக்கு அலுப்பூட்டாமல், இத்தனை பிரமாண்டமாகத் தோன்றுமானால், ராமனைக் காணும்போது நமது மனநிலை எப்படி இருக்கும்? – இந்த எதிர்பார்ப்பை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றதில் தான் கம்பரின் வெற்றி அடங்கியுள்ளது.

ஆகவே, நண்பர்களே! அடுத்த முறை கம்பராமாயணத்தைப் படிக்கும்போது, வெறும் கதைச் சுவையை மட்டும் பார்க்காதீர்கள். கம்பர், ஒரு வில்லுக்காக நடத்திய இந்த “இமயமலை Vs. மத்து Vs. பாம்பு” விவாதத்தைப் போல, எந்தக் கவிஞனாவது ஒரு பொருளைக் கொண்டு இத்தனை விதமான கருத்துக்களை உருவாக்கியிருக்கிறானா என்று தேடிப் பாருங்கள்.

கம்பரின் இந்த ‘சொல் தந்திரம்’ தான், ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் இந்த வில்லின் கதையைப் பற்றி நாம் இன்றும் கலகலப்பாகப் பேசிக்கொண்டிருக்க முக்கியக் காரணம்!

வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரத்தின் கம்பன் கண்ட இராம இராஜ்ஜியம் தொகுப்பிலிருந்து…