ஔவையாரின் ஒரு அற்புதமான வெண்பா, மனிதனின் அகங்காரத்தையும், உண்மையான அறிவின் முன்னால் அந்த அகங்காரம் எப்படிச் சிறுத்துப் போகிறது என்பதையும் ஒரு எளிய உவமையால் விளக்குகிறது.
இடம்: ஊர் எல்லையில் உள்ள ஆலமரத்தடி. மாலை நேரம். செக்கச் சிவந்த வானம்.
(பெரியசாமி அமைதியாகத் தூணில் சாய்ந்து அமர்ந்திருக்கிறார். முத்து கையில் ஒரு புத்தகத்துடன் விறுவிறுவென்று வருகிறார்.)
முத்து: என்ன பெரியசாமியோவ்… என்ன அப்புடியே கண்ண மூடி உக்காந்திருக்கீரு? உலகமே அறிவியல்ல ஓடிக்கிட்டு இருக்கு. நான் இன்னைக்கு பட்டணத்துல இருந்து ஒரு பெரிய தத்துவப் புஸ்தகம் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன். இதப் படிச்சாப் போதும், எப்பேர்ப்பட்ட வித்துவானையும் வாதத்துல ஜெயிச்சிருவேன்!
பெரியசாமி: வா முத்து… வாப்பா. புஸ்தகம் படிச்சா அறிவாளி ஆயிடலாம்னு நெனைக்கிறியா? ஆனா ஒண்ணு முத்து, உண்மையான அறிவை நீ ‘பார்த்துட்டா’, அப்புறம் பேசவே மாட்டேப்பா… மௌனமாப் போயிருவே.
முத்து: என்னது மௌனமா? படிச்சவன் நல்லா வெளுத்து வாங்கணும் சாமி. நான் யாருன்னு இந்த ஊருக்குக் காட்ட வேண்டாமா? எனக்குத் தெரியாதது ஒண்ணுமில்லைன்னு நான் கத்த வேண்டாமா?
பெரியசாமி: அதுக்குத்தான் ஆத்தா ஔவை அப்பவே ஒரு பாட்டுச் சொன்னா முத்து. “காணாமல் வேணதெல்லாம் கத்தலாம்…”
முத்து: அதுக்கு என்ன அர்த்தம்? ஏதோ பூனை கிளின்னு வருமே அதுவா?
பெரியசாமி: ஆமா முத்து. அதோட ஆழம் உனக்குத் தெரியுமா? இங்க பாரு முத்து… மனுஷன் இந்த உலகத்துல ரெண்டு விதமா இருக்கான். ஒண்ணு, ‘கண்டவன்’. இன்னொன்னு ‘காணாதவன்’. நீ இப்பப் பேசுறது எல்லாம் ‘காணாத’ நிலையில பேசுறது.
முத்து: எனக்குப் புரியற மாதிரி சொல்லுங்க சாமி…
பெரியசாமி: இந்த வெண்பாவைக் கவனி முத்து.
“காணாமல் வேணதெல்லாம் கத்தலாம் கற்றோர்முன்”.
அதாவது, உண்மையான மெய்ப்பொருளை, அந்தப் பரம்பொருளை மனக்கண்ணாலக் காணாத வரைக்கும், ஒருத்தன் என்ன வேணும்னாலும் சத்தமாப் பேசலாம். “நான் அது, நான் இது, எனக்கு எல்லாம் தெரியும்”னு தம்பட்டம் அடிக்கலாம். ஆனா, நிஜமாவே அதைக் கண்ட ஒரு ஞானி முன்னாடி போய் நின்ன உடனே, உன் வாய் கோணக் கூட முடியாதுப்பா. வார்த்தையே வராது.
முத்து: ஏன் வராது? அறிவாளி முன்னாடி போய்ப் பேசுறதுதானே கௌரவம்?
பெரியசாமி: அங்கதான் சூட்சுமம் இருக்கு முத்து. ஔவை ஒரு அழகான உதாரணம் சொல்றா. ஒரு வீட்ல ஒரு கிளியை வளர்க்குறாங்கன்னு வையி. அந்தக் கிளிக்கு “பேச்சுப் பேச்சு”ன்னு சொல்லிக் குடுப்பாங்க. அதுவும் அழகாப் பேசும். “யாராவது வராங்களா?”, “சாப்பிட்டியா?”ன்னு மனுஷன் மாதிரியே கத்தும். அதுக்குத் தான் ஒரு பெரிய அறிவாளிங்கிற அகந்தை வந்துடும். கூண்டுக்குள்ள இருந்துகிட்டு அது சத்தம் போட்டுக்கிட்டே இருக்கும்.
ஆனா முத்து… கவனி… அந்த வீட்டு வாசல்ல ஒரு ‘பெரிய பூனை’ பதுங்கி வந்து நிக்குதுன்னு வையி. அந்தப் பூனையைக் கண்ட உடனே, “பேச்சுப் பேச்சு”ன்னு கத்துன அந்தக் கிளி என்ன செய்யும் தெரியுமா? “கீச்சுக்கீச்சு”ன்னு கத்திட்டு மூலையில ஒடுங்கிடும். பேச்சே வராது. பயத்துல நடுக்கம் வந்துடும்.
முத்து: இதுக்கும் நாம படிக்கிறதுக்கும் என்ன சாமி சம்பந்தம்?
பெரியசாமி: முத்து… இந்த உலகம்தான் அந்தக் ‘கூண்டு’. நாமதான் அந்த ‘வளர்ப்புப் பறவை’. நாம படிக்கிற இந்த அரைகுறைப் படிப்பெல்லாம் “பேச்சுப் பேச்சு”ன்னு நாம கத்துற வித்தை. நாம யாரு முன்னாடி கத்துறோம்? நம்மள மாதிரியே இருக்குற மத்த மனுஷங்க முன்னாடி. ஆனா, ‘கற்றோர்’னு ஔவை யாரைச் சொல்றா தெரியுமா? புஸ்தகம் படிச்சவங்கள இல்ல முத்து… எவன் ஒருத்தன் தன்னையே உணர்ந்து, அந்தப் பிரம்மத்தை அறிஞ்சு நிக்கிறானோ, அவன் தான் கற்றவன்.
அந்தக் கற்றவன் ஒரு ‘பெரிய பூனை’ மாதிரி. அவன் முன்னாடி போய் நிக்கும்போது, உன் அகங்காரம்ங்கிற கிளி செத்துப்போயிடும். உன்னோட தர்க்கம், உன்னோட அறிவு, உன்னோட வேதாந்தப் பேச்சு எல்லாம் அந்தப் பூனை முன்னாடி கிளி படுற பாடு மாதிரி ஆகிடும்.
முத்து: ஏஞ் சாமி… அப்போ அறிவுங்கிறது பயமுறுத்துற பூனையா?
பெரியசாமி: பயம் இல்ல முத்து… அது ஒரு பேரதிர்வு! ‘யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே’ன்னு வேதம் சொல்லுதுப்பா. அதாவது, “எந்த இடத்துல வார்த்தைகள் எல்லாம் சொல்ல முடியாமத் தோத்துத் திரும்பி வருதோ, அதுதான் கடவுள்”.
நீ ஒரு கடலைப் பார்க்கிற வரைக்கும் கடலைப்பத்தி ஆயிரம் பக்கம் பேசலாம். ஆனா கடலுக்குள்ள இறங்கிட்டா, உன் வாயில உப்புத் தண்ணிதான் இருக்கும், வார்த்தை இருக்காது. அதான் ‘மௌனம்’.
அந்தப் பூனை (ஞானி) வரும்போது, கிளி (அஞ்ஞானி) தன் இயலாமையை உணருது. “அடடா… இவ்வளவு காலமா நான் கத்துனது வெறும் சத்தம் தானா? இதோ இவரு முன்னாடி என்னால ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியலையே”ன்னு அது நாணிப் போய் நிக்குமே… அந்த நாணம் தான் முத்து ஆன்மீகத்தோட முதல் படி.
முத்து: இப்போ புரியுது சாமி. நான் இவ்வளவு நேரம் புஸ்தகத்தை வெச்சுக் கத்துனது எல்லாம், அந்தப் பூனை வராத வரைக்கும் தான்… அப்படித்தானே?
பெரியசாமி: ஆமா முத்து. திருமூலர் ஒரு இடத்துல சொல்வாரு, “மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை”ன்னு. மரத்துல செஞ்ச யானையைப் பார்க்கும்போது மரம் தெரியாது. மரத்தைப் பார்த்தா யானை தெரியாது. அதுபோல, ‘நான்’ங்கிற கிளி கத்தும்போது ‘அவன்’ங்கிற பூனை தெரியாது. அவன் வந்துட்டா, அப்புறம் ‘நான்’ கிடையாது.
அந்தப் பூனை வரும்போது கிளி ஏன் கீச்சுக்கீச்சுன்னு கத்துது? அது மரண பயம் இல்ல முத்து… அது ‘சரணாகதி’. “ஐயா… எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாதுங்கையா… நான் வெறும் சத்தம் தான். நீங்கதான் மெய்”னு சொல்லாமச் சொல்றதுதான் அந்தத் தழுதழுத்த சத்தம்.
முத்து: சாமி… எனக்கு இப்பதான் புரியுது. நான் படிச்ச நாலு எழுத்தை வெச்சுக்கிட்டு, ஊர் முன்னாடி உசத்தியா இருக்கணும்னு நினைச்சேன். ஆனா, உண்மையான ஞானம்ங்கிறது மௌனத்துல தான் இருக்குன்னு ஔவை பாட்டி எவ்ளோ அழகாச் சொல்லிட்டா!
அந்தப் பூனை எப்போ வரும் சாமி? என் அகங்காரத்தைக் கொன்னு, என்னை மௌனமாக்க அந்தப் பூனை எப்போ வரும்?
பெரியசாமி: முத்து… அந்தப் பூனை உனக்குள்ளயே தான் இருக்கு. எப்ப நீ “எனக்கு எல்லாம் தெரியும்”ங்கிறதைத் தூக்கிப் போட்டுட்டு, “எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாது”ன்னு ஒரு ஏழையா நிக்கிறாயோ, அப்பவே அந்தப் பெரும்பூனை உன்னை ஆட்கொள்ளும்.
அப்போ நீ கத்த மாட்டே… கதற மாட்டே… ஆனந்தக் கண்ணீரோட “கீச்சுக்கீச்சு”ன்னு அவன் பாதத்துல விழுந்து கிடப்பாய். அந்த மௌனம் தான் முத்து கோடிப் புஸ்தகம் படிச்சதை விட மேலானது.
முத்து:“காணாமல் வேணதெல்லாம் கத்தலாம்…” ஆமா சாமி… நான் இன்னும் அவனைக் காணல… அதான் கத்துறேன். என்னைக் காண வையுங்க சாமி… என்னைக் காண வையுங்க…
(மாலை இருள் கவிய, அந்த ஆலமரத்தடியில் இருவரின் மௌனமும், முத்துவின் விம்மல் சத்தமும் மட்டும் கேட்கிறது. ஔவையின் வெண்பா அங்கு ஒரு ஜீவ கீதமாக ஒலிக்கிறது.)
தத்துவச் சாரம்:
இங்கு கிளி என்பது ஜீவாத்மா (தனிமனித அகந்தை). பூனை என்பது பரமாத்மா (உண்மை அறிவு அல்லது குரு). கூண்டு என்பது மாயை. கிளி பேசும் மனிதப் பேச்சு என்பது புலன் சார்ந்த அறிவு. பூனை வரும்போது கிளி எழுப்பும் கீச்சுக்குரல் என்பது சரணாகதி.
அறிவின் உச்சம் என்பது மௌனமே தவிர, மேடைப் பேச்சல்ல என்பதை ஔவையார் எவ்வளவு எளிமையாக, அதே சமயம் எவ்வளவு ஆழமாக உணர்த்தியிருக்கிறார்!
“மௌனம் என்பது பாஷை அல்ல, அது ஒரு நிலை.” – இதுவே இந்த வெண்பாவின் வேதாந்தச் சாரம்.
_இதோ அந்த வெண்பா:_
*காணாமல் வேணதெல்லாம் கத்தலாம் கற்றோர்முன்*
கோணாமல் வாய்திறக்கக் கூடாதே – நாணாமல்*
*பேச்சுப்பேச் சென்னும் பெரும்பூனை வந்தக்கால்*
*கீச்சுக்கீச் சென்னும் கிளி*
_உரையாடல், விளக்கம்: வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_