(இடம்: ஊர் மந்தையில் இருக்கும் அரசமரத்தடி மேடை. மாலை மங்கும் நேரம். தூரத்தில் கோயில் மணி ஓசை கேட்கிறது. முனுசாமி பெரியவர் கையில் ஒரு மாலையுடன் அமர்ந்திருக்க, காசி சற்று யோசனையுடன் அங்கு வருகிறான்.)
காசி: என்ன பெரியவரே… இந்த வயசான காலத்துலயும் விடாம இந்தத் திருநீறையும் மாலையையும் பிடிச்சுகிட்டு இருக்கீங்களே? எனக்கு ஒரு சந்தேகம். ஊர்ல எத்தனையோ பேர் காய்ச்சல், தலைவலின்னு ஆஸ்பத்திரிக்கு அலைறாங்க. பிள்ளைக படிக்கிறதுக்கு ஒழுங்கான பள்ளிக்கூடம் இல்லை. இதையெல்லாம் கவனிக்காம, இந்த ஊர்ல இருக்கிற பழைய கோயிலுக்குத் திருப்பணி செய்யணும்னு காசு சேர்க்கிறீங்களே… இது எந்த விதத்துல நியாயம்? “மனுஷன் சேவைதான் மகேசன் சேவை”ன்னு பெரியவங்க சொல்லியிருக்காங்களே, அதைவிட இது பெருசா?
முனுசாமி: வா காசி… வந்து உட்காரு. நீ கேட்கிறது இப்ப இருக்கிற உலகத்துக்கு ரொம்ப நியாயமான கேள்விதான். ஆனா, இதுக்குப் பின்னாடி இருக்கிற பெரிய தத்துவத்தை நம்ம தெய்வமான மஹா பெரியவா ஒருமுறை ரொம்ப அழகா விளக்கியிருக்காங்க. அதை உனக்குச் சொன்னா உன் மனசுல இருக்கிற இருட்டு விலகி, ஒரு பெரிய வெளிச்சம் பிறக்கும்.
காசி: சொல்லுங்க பெரியவரே… எனக்குப் புரியிற மாதிரி எளிமையாச் சொல்லுங்க.
முனுசாமி: தம்பி, ஆஸ்பத்திரி கட்டுறதும், பள்ளிக்கூடம் நடத்துறதும் ரொம்பப் புண்ணியமான காரியம்தான். அதுல யாருக்கும் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனா, ஒண்ணு யோசிச்சுப் பாரு… ஆஸ்பத்திரியில உடம்பு வியாதியைச் சரி பண்ணிடலாம். ஆனா, அந்த உடம்பு சரியானதுக்கு அப்புறம், அந்த மனுஷன் நல்லவனா வாழணுமே? அதுக்கு ஒரு வழி வேணுமே?
காசி: அதுக்கு என்ன… அவன் படிச்சவனா இருந்தா நல்லவனா இருப்பான்ல?
முனுசாமி: அங்கதான் தப்பு பண்றோம். புத்தி மட்டும் இருந்தா ஒருத்தன் நல்லவன் ஆகிட மாட்டான். “வித்யா வினய ஸம்பன்னே” அப்படின்னு சாஸ்திரம் சொல்லுது. கல்விங்கிறது வினயத்தை (பணிவை) தரணும். ஆனா இன்னைக்கு நிலைமை என்ன? பெரிய பெரிய படிப்பு படிச்சவங்கதான் பெரிய பெரிய தப்பு பண்றாங்க. ஆஸ்பத்திரியில ஒருத்தனுக்குக் கால் அழுகிப் போச்சுன்னு வெச்சுக்கோ, டாக்டர் அதைச் சரி பண்ணிடுவார். ஆனா, அந்தப் புதுக் கால் கிடைச்சதும் அவன் நேராப் போய் ஒருத்தன் வயித்துல மிதிச்சா, அந்த வைத்தியத்தால யாருக்கு லாபம்?
காசி: இது என்னவோ புதுசா இருக்கே?
முனுசாமி: ஆமா தம்பி. ஆஸ்பத்திரிங்கிறது உடம்பைக் கவனிக்கும் “சர்வீஸ் ஸ்டேஷன்” மாதிரி. ஆனா கோயில்ங்கிறது அந்த டிரைவரை – அதாவது இந்த மனசைச் சரி பண்ற “பவர் ஸ்டேஷன்”. வண்டி நல்லா இருந்தா மட்டும் போதாது, ஓட்டுறவன் புத்தி தெளிவா இருக்கணும். அந்தத் தெளிவைத் தருவதுதான் தெய்வம்.
காசி: அப்போ… நீங்க என்ன சொல்ல வர்றீங்க? கோயில் முக்கியமா? ஆஸ்பத்திரி முக்கியமா?
முனுசாமி: ரெண்டுமே முக்கியம். ஆனா கோயில் இல்லாம போனா, மனுஷன் மிருகத்தை விடக் கேவலமாப் போயிடுவான். பெரியவா ஒரு விசித்திரமான விஷயம் சொன்னாங்க, அதைக் கேட்டா உனக்குத் தூக்கி வாரிப்போடும். சில பேர் சித்தப் பிரம்மை (மனநலம்) பிடிச்சவங்களை இவர்கிட்ட கூட்டிட்டு வந்து, “பெரியவா, இவங்களுக்குப் புத்தி நல்லா வேலை செய்யும்படி அருள் புரியணும்”னு கேட்பாங்களாம்.
காசி: அதுக்கு பெரியவா என்ன சொன்னாங்க?
முனுசாமி: பெரியவா சிரிப்பாங்களாம். ஆனா மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்லுவாங்க. “இவன் இப்படியே இருக்கிறதுதான் இவனுக்கு நல்லது”ன்னு நினைப்பாங்களாம். ஏன்னு தெரியுமா?
காசி: என்ன பெரியவரே சொல்றீங்க? அவங்களுக்குப் புத்தி சரியாவதுதானே நல்லது?
முனுசாமி: அங்கதான் வேதாந்தம் இருக்கு. தம்பி, ஒருத்தன் புத்தி பூர்வமாத் தப்பு செஞ்சாதான் அது பாவம். சித்தப் பிரம்மை பிடிச்சவன் என்ன செஞ்சாலும் அது பாவம் கிடையாது. ஏன்னா அவனுக்கு “நான் பண்றேன்”ங்கிற அகங்காரம் இல்லை. மனசுல என்ன தோணுதோ அதை அப்படியே பேசுவான். நாமதான் ஒண்ணு மனசுல வச்சுக்கிட்டு வெளிய ஒண்ணு பேசுறோம். பெரியவா கேட்டாங்க, “இவனை நல்லவனாக்கி, புத்திசாலியாக்கி, இவனை மத்தவங்களை மாதிரி பொய் சொல்ல வச்சு, பாவம் பண்ண வைக்கணுமா?”ன்னு.
(காசி மௌனமாகிறான். முனுசாமியின் கண்களில் மெல்லிய ஈரம் கசிகிறது.)
முனுசாமி: யோசிச்சுப் பாரு காசி… நாம எல்லாரும் ‘சுயநினைவு’ இருக்கிறவங்கன்னு நினைச்சுக்கிட்டு எத்தனை துரோகம், எத்தனை பொய், எத்தனை அக்கிரமம் பண்றோம்? இதையெல்லாம் விட, அந்தப் பைத்தியக்காரன் எவ்வளவோ மேலானவன் இல்லையா? அவன் இறைவனோட நிலையில இருக்கான். அவனுக்குத் தப்பு பண்ணத் தெரியாது. ஆஸ்பத்திரி உடம்பைச் சரி பண்ணும், ஆனா கோயில்ல மட்டும்தான் “பாவம் பண்ணக் கூடாது”ங்கிற அந்தப் பயமும், பக்தியும் வரும்.
காசி: பெரியவரே… அப்போ நாம செய்ற சமூக சேவைக்கு என்னதான் மதிப்பு?
முனுசாமி: தம்பி… வேதாந்தத்துல *”ஈஸ்வர சர்வ பூதானாம் ஹ்ருத்தேஷே அர்ஜுன திஷ்டதி”* ன்னு கீதையில சொல்லுது. அதாவது எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் இறைவன் இருக்கான். ஒரு உயிருக்குச் செய்ற சேவை இறைவனுக்குச் செய்ற சேவைதான். ஆனா, அந்தச் சேவை உன்னோட “அகங்காரத்தை” வளர்க்கக் கூடாது. “நான் செய்றேன்”னு நினைச்சா அது சேவை இல்லை, அது வியாபாரம். “இறைவா, உன் அடியாருக்குச் சேவை செய்ய எனக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கொடுத்தியே”ன்னு நினைச்சா அதுதான் பக்தி. அந்தப் பக்குவம் வர்றதுக்கு கோயில் வேணும் தம்பி.
காசி: எனக்கு இப்பதான் புரியுது… அப்போ கோயில்ங்கிறது வெறும் கற்சிலை இல்ல, அது மனுஷனை மனுஷனா மாத்துற இடம்.
முனுசாமி: ஆமா காசி. வேதாந்தம் என்ன சொல்லுது? இந்த உலகம் ஒரு கானல் நீர். இன்னைக்கு இருக்கும், நாளைக்கு மறைஞ்சுடும். ஆனா ஆத்மா நிரந்தரம். ஆஸ்பத்திரியில இந்த அழியப்போற உடம்பைத் தற்காலிகமாச் சரி பண்ணலாம். ஆனா அந்த ஆத்மாவுக்கு நிம்மதி தந்து, பிறவிப் பிணியைத் தீர்க்கிற ஒரே டாக்டர் அந்த வைத்தியநாத சுவாமிதான்!
காசி: பெரியவரே… இவ்வளவு நாள் நான் தப்பா நினைச்சுட்டேன். கோயிலுக்குச் செய்யுற காசு வீண்னு நினைச்சேன். ஆனா, ஒரு தலைமுறையையே பண்படுத்த ஒரு கோயில் எவ்வளவு அவசியம்னு இப்பதான் உணர்றேன். பெரியவா சொன்ன அந்த வார்த்தை – “புத்தி இருந்தால்தானே பாவம் வரும்” – அது என் நெஞ்சை உலுக்கிடுச்சு. நாம புத்தியை வச்சுக்கிட்டு உலகத்தை ஏமாத்துறோம், அவங்க புத்தி இல்லாம இறைவனோடவே இருக்காங்க.
முனுசாமி: ஆமா தம்பி. மஹா பெரியவா ஒரு நடமாடும் தெய்வம். அவங்க சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் வேதம். “ஆலயமும் வேண்டும், ஆஸ்பத்திரியும் வேண்டும்; ஆனா ஆலயமே ஆஸ்பத்திரிக்குத் தேவையான நல்ல மனுஷங்களை உருவாக்குது”ங்கிறதுதான் உண்மை. வேர்ல தண்ணி ஊத்தினாத்தான் கிளைகள்ல இருக்குற இலை தழைக்கும். இறைவன்ங்கிற வேர்ல பக்தியை ஊத்தினாத்தான், சமூகம்ங்கிற கிளைகள்ல சேவைங்கிற பூ பூக்கும்.
காசி: நிஜம் பெரியவரே… இனிமே இந்தத் திருப்பணியில நானும் உங்களோட இருப்பேன். மனுஷன் உடம்புக்காக ஆஸ்பத்திரி தேடி ஓடுறான், ஆனா மனசுக்காகத் தெய்வத்தைத் தேடி வரணும். அந்தப் பாதையை எனக்குக் காட்டிட்டீங்க.
முனுசாமி: “ஹர ஹர சங்கர… ஜெய ஜெய சங்கர!” அந்தப் பெரியவாளோட கருணை இருந்தா போதும் காசி. இந்த உலகம் அன்பாலயும் பக்தியாலயும் நிறைஞ்சுடும்.
(கோயில் மணி சத்தம் இப்போது இன்னும் பலமாகக் கேட்கிறது. காசி அந்த ஒலியில் ஒரு புதிய அமைதியைக் காண்கிறான். இருவரும் கோயிலை நோக்கி நடக்கிறார்கள்.)
சாராம்சம்:
இந்த உரையாடலில் மஹா பெரியவாளின் கருத்துப்படி:
உடல் ஆரோக்கியம் மட்டும் போதாது, மனதின் தூய்மை மிக முக்கியம்.
புத்திசாலித்தனத்தை விடப் புனிதமான மனம் சிறந்தது.
சமூக சேவை என்பது பக்தியின் ஒரு அங்கமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, பக்தியைப் புறக்கணிப்பதாக இருக்கக் கூடாது.
“ஈஸ்வர அர்ப்பணம்” என்ற மனநிலையுடன் செய்யப்படும் சேவையே உண்மையான பலனைத் தரும்.
_உரையாடல் வடிவம் : வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_