கும்பகோணம் மகாமகக் குளக்கரையில், மாலை நேரத்தில் அஸ்தமனச் சூரியனின் செந்நிறக் கதிர்கள் நீரில் பிரதிபலிக்க, இரண்டு பெரியவர்கள் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவர் வேங்கடசுப்பு சாஸ்திரிகள், வேதாந்தத்தில் கரைகண்டவர். மற்றவர் கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஒரு தீவிர பக்தர்.
அவர்களுக்கிடையேயான அந்த உரையாடல் இதோ…
கிருஷ்ணமூர்த்தி: “என்ன சாஸ்திரிகளே, ஏதோ யோசனையில ஆழ்ந்திருக்கேளே? உங்க முகத்துல ஒரு தேஜஸ் தெரியறதே!”
வேங்கடசுப்பு சாஸ்திரிகள்: “ஒண்ணுமில்லை கிருஷ்ணமூர்த்தி, இன்னிக்கு மத்தியானம் புரந்தர தாசரோட ‘ராம நாம பாயஸக்கே’ பாடலை நினைச்சுண்டிருந்தேன். என்ன ஒரு விசித்திரம் பாரேன்! லௌகீகமான பாயசத்தை வச்சுண்டு, எப்படி லோகோத்தரமான ஒரு தத்துவத்தை அந்த தாசர் சொல்லியிருக்கார்! அது வெறும் பாட்டு இல்லை கிருஷ்ணமூர்த்தி, அது ‘சாக்ஷாத்காரத்தின்’ சாராம்சம்.”
கிருஷ்ணமூர்த்தி: “ஆமாம் சாஸ்திரிகளே, ‘ராம நாமமே நல் விருந்து’ன்னு சொல்லுவாளே, அதைத் தாசர் எவ்வளவு அழகாச் சொல்லியிருக்கார்! எனக்கும் அந்தப் பாட்டோட ஆழமான அர்த்தத்தைச் கொஞ்சம் விஸ்தாரமாச் சொல்லுங்களேன். ஒரு வித்துவான் வாயாலக் கேக்கறதே ஒரு தனி பாக்கியம்.”
வேங்கடசுப்பு சாஸ்திரிகள்: “கண்டிப்பா, கேளேன் கிருஷ்ணமூர்த்தி. தாசர் ஆரம்பிக்கிறதே அதிரடியா ஆரம்பிக்கிறார்.
‘ராம நாம பாயஸக்கே கிருஷ்ண நாம சக்கரே…
விட்டல நாம துப்பவ கலசி பாயி சப்பரிசிரோ’
இதப் பாரு, ஒரு பாயசம் பண்ணணும்னா பால் வேணும், அரிசி அல்லது பருப்பு வேணும். ஆனா தாசர் சொல்றார், அந்தப் பாயசமே ‘ராம நாமம்’ தான் அப்படீங்கறார். ஏன் ராம நாமம்? ‘ராம’ங்கற வார்த்தையில இருக்கிற ‘ரா’ங்கறது அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தோட ஜீவன். ‘ம’ங்கறது பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தோட ஜீவன். இது ‘தாரக மந்திரம்’. பிறவிக் கடலைத் தாண்ட வைக்கிற படகு. அந்த ராம நாமமே ஒரு திரவமான, தித்திப்பான பாயசமா ஆயிடுத்து.
ஆனா, பாயசத்துல வெறும் பாலும் அரிசியும் இருந்தா மட்டும் போதுமா? அதுல ஒரு இனிப்பு வேண்டாமா? அந்த இனிப்புதான் ‘கிருஷ்ண நாமம்’. கிருஷ்ணன்னாலே ‘ஆகர்ஷதி இதி கிருஷ்ண:’ – நம்மைத் தன்பால் இழுப்பவன். ராமன் தர்மத்தை நிலைநாட்டினான், கிருஷ்ணன் அன்பையும் இனிமையையும் வாரி வழங்கினான். பாயசத்துக்குக் ‘கிருஷ்ண’ நாமங்கற சர்க்கரையைச் சேர்க்கச் சொல்றார்.
அதுக்கப்புறம் ‘விட்டல நாமம்’ – அதுதான் நெய் (துப்பவ). நெய் இல்லாமப் பாயசம் முழுமை அடையாது. அந்த நெய்யைக் கலந்து, வாயிலப் போட்டு நல்லாச் சப்பரிச்சு ருசிச்சுச் சாப்பிடுங்கோ என்கிறார். ‘சப்பரிசிரோ’ன்னா ஏனோ தானோன்னு முழுங்காதே, அந்த நாமத்தின் சுவையை நாக்குல உணரச் சொல்றார். குலசேகர ஆழ்வார் முகுந்த மாலையில ‘ஜிஹ்வே பிபஸ்வ அம்ருதம்’னு சொல்லுவாரே, நாக்கே நீ இந்த நாமம்ங்கற அமிர்தத்தைப் பருகுன்னு, அதையேதான் தாசரும் சொல்றார்.”
கிருஷ்ணமூர்த்தி: “அப்பா! ஆரம்பமே அமர்க்களம். அந்த இரண்டாவது வரி, அந்த மாவு அரைக்கிற விஷயத்தைச் சொல்லுங்களேன், அது ரொம்ப நுணுக்கமா இருக்கே?”
வேங்கடசுப்பு சாஸ்திரிகள்: “அங்கதான் தாசரோட வேதாந்தத் தெளிவு இருக்கு கிருஷ்ணமூர்த்தி.
‘ஒம்மன கோதிய தந்து வைராக்ய கல்லலி பீசி
சும்மனே சஜ்ஜிய தெகெது சன்ன ஷாவிகே மாடிரோ’
பாயசத்துக்கு ‘ஷாவிகே’ (சேமியா) வேணும். அதை எப்படிப் பண்ணணும்? ‘ஒம்மன கோதிய தந்து’ – அதாவது ‘ஒற்றை மனது’ (ஏகாக்ர சித்தம்) என்கிற கோதுமையைக் கொண்டு வரணும். நம்ம மனசு ஓராயிரம் திசையில ஓடிண்டிருக்கு. அந்த மனசை ஒருமுகப்படுத்தி, ஈஸ்வரன் மேலேயே நிலைநிறுத்தறதுதான் அந்த கோதுமை.
அதை எதுல போட்டு அரைக்கணும்? ‘வைராக்ய கல்லலி பீசி’. வைராக்கியம்ங்கற இயந்திரத்துல (திரிகல்லுல) போட்டு அரைக்கணும். வைராக்கியம் இல்லாம பக்தி வராது. ‘திருமந்திரத்துல’ திருமூலர் சொல்லுவார், ‘உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பு ஆலயம்’னு. அந்த உள்ளத்துல இருக்கிற தேவையற்ற ஆசைகளை வைராக்கியத்தால அரைச்சுத் தள்ளணும்.
அப்படி அரைச்சு வந்த அந்த ரவையை எடுத்து, சன்னமான ஷாவிகேவா பண்ணுங்கறார். அதாவது, பக்தியானது மிக மென்மையா, நுணுக்கமா, இடையறாத தாரை போல (தைல தாரை போல) இருக்கணும். என்ன ஒரு கற்பனை பார்த்தியா! ஒரு சமையல் வேலையை யோக சாதனையோட ஒப்பிடுறார் தாசர்.”
கிருஷ்ணமூர்த்தி: “ஆஹா! வைராக்கியக் கல்லுல அரைக்கிறதா? என்ன ஒரு உருவகம்! அப்பறம் அந்தப் பானை, அடுப்பு இதெல்லாம்?”
வேங்கடசுப்பு சாஸ்திரிகள்: “நிச்சயமா, அடுத்த வரி இன்னும் உன்னதமானது.
‘ஹ்ருதயவெம்போ மடிகேயல்லி பாவவெம்போ எசரு இட்டு
புத்தியிந்தா பக்வவ மாடி ஹரிவாணலி படிசிகொண்டு’
சமைக்கிறதுக்கு ஒரு பாத்திரம் வேணுமே? அதுதான் உன் ‘ஹ்ருதயம்’. அந்த ஹ்ருதயங்கற மண்பானையில, ‘பாவம்’ங்கிற நீரை (எசரு) ஊத்தணும். பாவம்னா இங்க கெட்ட காரியம் இல்ல, ‘பக்தி பாவம்’. அன்பால் கசிந்துருகும் உணர்ச்சி. கண்ணுல ஜலம் வரணும், உள்ளம் உருகணும். ‘அன்பே சிவம்’னு சொல்ற மாதிரி, அந்தப் பக்தி பாவம்ங்கிற தண்ணீர் கொதிக்கணும்.
அதை எப்படிப் பக்குவம் பண்ணணும்? ‘புத்தியிந்தா பக்வவ மாடி’. பக்தி மட்டும் இருந்தா போதாது, அதுல விவேகம் (புத்தி) இருக்கணும். எது சரி, எது நிலை இல்லாததுங்கற புத்தியோட அந்தப் பாயசத்தைப் பக்குவம் பண்ணி, கடைசியில ‘ஹரிவாணலி’ – அதாவது ஹரியோட தட்டுல, அல்லது ஒரு தங்கத் தட்டுல (ஆன்மாங்கிற தட்டுல) பரிமாறிக்கோங்கறார்.
இதைச் சொல்லும்போது எனக்குத் தாயுமானவர் ஞாபகம் வர்றது. ‘அன்பே தகளியா ஆர்வமே நெய்யாக’ன்னு பூதத்தாழ்வார் பாடினாரே, அந்தப் பெரிய பாரம்பரியத்தோட தொடர்ச்சிதான் நம்ம புரந்தர தாசர்.”
கிருஷ்ணமூர்த்தி: “சாஸ்திரிகளே, தாசரோட இந்தப் பாட்டுல வர்ற அந்த ‘ஏப்பம்’ (டேகு) பற்றிச் சொல்லுங்களேன், அது ஒரு அமானுஷ்யமான சுகமா இருக்கே?”
வேங்கடசுப்பு சாஸ்திரிகள்: “அதுதான் கிருஷ்ணமூர்த்தி இந்தப் பாடலோட உச்சகட்டம்.
‘ஆனந்த ஆனந்தவெம்போ டேகு பந்தாக எரடு டேகு பந்தாக
ஆனந்த மூர்த்தி நம்ம புரந்தர விட்டலன நெனெயிரோ’
வயித்துல சாப்பாடு திருப்தியா விழுந்தா என்ன வரும்? ஒரு ஏப்பம் வரும். அது ஒரு நிறைவோட அடையாளம் (சந்துஷ்டி). இங்க தாசர் சொல்றது ‘ஆனந்த ஆனந்த’ங்கற ஏப்பம். ஒரு ஏப்பம் இல்ல, ரெண்டு ஏப்பம் வரணுமாம்!
ஏன் ரெண்டு ஏப்பம்? ஒன்னு, ‘தான்’ என்கிற அஹங்காரம் அழிஞ்சதுல கிடைக்கிற ஆனந்தம். இன்னொன்னு, ‘அவன்’ என்கிற பரமாத்மாவோட கலந்ததுல கிடைக்கிற ஆனந்தம். ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் ஒண்ணுதான்ங்கிற அத்வைத ரகசியத்தைச் சொல்லாமச் சொல்றார்.
இந்த ஆனந்தம் வந்தவுடனே நம்ம ‘புரந்தர விட்டலனை’ நினைச்சுக்கோ என்கிறார். அந்த விட்டலன் யாரு? அவன்தான் ‘ஆனந்த மூர்த்தி’. ஆனந்தமே வடிவானவன். ‘ரஸோ வை ஸ:’ – அவன் ரசம், அவன் சுவை, அவன் பாயசம், அவன் பசியும் அவன்தான், அந்தப் பசியைத் தீர்க்கிற மருந்தும் அவன்தான்.
கிருஷ்ணமூர்த்தி, யோசிச்சுப் பாரு… நாம எவ்வளவோ சாப்பிடுறோம், ஆனா அந்தப் பசி திரும்பத் திரும்ப வருது. ஆனா இந்த ‘ராம நாம பாயசத்தை’ ஒருவாட்டி சாப்பிட்டு அந்த ஆனந்த ஏப்பம் வந்துட்டா, அப்புறம் இந்த உலகத்துல வேற எந்தப் பொருளும் நமக்கு ருசிக்காது. ‘இதயத் தாமரை பூத்திருக்க, இங்கிருக்க வேண்டிய தேனிருக்க, எங்கெங்கோ அலைகின்றாய் தேனீயே’ன்னு ஒரு கவிஞன் சொன்னானே, அதுதான் இது.
தாசர் எவ்வளவு பெரிய ஞானி! ஒரு சாதாரணப் இல்லத்தரசி சமையலறையில பண்ற வேலையை வச்சுண்டு, ஒரு மனுஷன் எப்படி முக்தி அடையணும்னு எவ்வளவு எளிமையா, அதே சமயம் எவ்வளவு ஆழமாச் சொல்லிட்டார்! இதை நினைச்சா கண்ணுல ஜலம் வராம இருக்குமா?”
கிருஷ்ணமூர்த்தி: “உண்மைதான் சாஸ்திரிகளே. இன்னிக்குத் தான் இந்தப் பாட்டோட முழு அர்த்தமும் என் மனசுல பதிஞ்சது. ராம நாமமே ஒரு மகா விருந்து. அந்த விருந்துல நாமளும் கலந்துக்க அந்த விட்டலன் தான் அருளணும்.”
வேங்கடசுப்பு சாஸ்திரிகள்: “நிச்சயமா அருளுவான். ‘ராம’ன்னு ஒரு தரம் சொன்னா போதும், நாம பண்ணின பாவம் எல்லாம் பனி போல விலகிடும். வா, நாமளும் அந்த விஸ்வரூபத்தை மனசுல நினைச்சுண்டு, இந்த ராம நாம பாயசத்தை அனுதினமும் பருகலாம்.”
இருவரும் மெல்ல எழுந்து, கோயிலுக்குள் நுழைகிறார்கள். காற்றில் “ராம நாம பாயஸக்கே…” என்ற இசை எங்கோ தூரத்தில் ஒலிப்பது போல அவர்களுக்குத் தோன்றியது.
புரந்தர தாசரின் இந்தப் பாடல், ‘பக்தி’ என்பது சடங்கு அல்ல, அது ஒரு ‘அனுபவம்’ என்பதை உணர்த்துகிறது. புரந்தர தாசரின் இந்த அத்புதமான கிருதி, வெறும் பாடல் மட்டுமல்ல; அது ஒரு ஆன்மீக சமையல் குறிப்பு. மோட்சத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் மகா விருந்து.
_கருத்தாக்கம், உரையாடல் வடிவ விளக்கம்: வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_