ஒரு மாலை நேரம். ஊர் மந்தையில் இருக்கும் அந்தப் பெரிய ஆலமரத்து அடியில், வேலையை முடித்துவிட்டு வந்து அமர்கிறார்கள் ‘பெரியசாமி’யும் ‘சின்னசாமி’யும். பெரியசாமி கொஞ்சம் வேதாந்தம் அறிந்தவர், ஆவுடை அக்காள் பாடல்களில் தோய்ந்தவர். சின்னசாமி ஏதோ ஒரு தேடலில் இருப்பவன். காற்றில் ஆவுடை அக்காளின் அந்தத் தத்துவப் பாடல் எங்கோ ஒரு மூலையில் ஒலிப்பது போல ஒரு பிரமை. அதைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு அவர்கள் உரையாடல் துவங்குகிறது.
சின்னசாமி: “அண்ணே… என்னவோ தெரியலண்ணே, இந்த ஆவுடை அக்கா பாட்டு காதுல விழுந்தாலே உள்ளுக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு உருளுதுண்ணே. ‘யாரடா உன்னை யறிந்துபாரடா’னு அவங்க கேக்குற அந்தக் கேள்வி, நெஞ்சுக்குள்ள ஈட்டி மாதிரி பாயுது. நாம யாருன்னே தெரியாமத்தானே அண்ணே இத்தனை காலமா உழண்டுட்டு இருக்கோம்?”
பெரியசாமி: “ஆமா தம்பி… அந்த ஆத்தா சாதாரணமானவ கிடையாது. ஆவுடை அக்கான்றது வெறும் பேரில்ல, அது ஒரு பிரம்ம ஞானத்தின் ஊற்று. அடுப்பங்கரையில இருந்துகிட்டே அண்ட சராசரத்தையும் அளந்த ஞானி அவங்க. ‘யாரடா உன்னை யறிந்துபாரடா’னு அவங்க கேக்குறது சும்மா பேச்சுக்கு இல்ல தம்பி. நாம இந்த உடம்புன்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கோமே, அந்தத் தப்பை முதல்ல உடைக்கிறாங்க.”
சின்னசாமி: “ஆமாண்ணே… ‘பரமாத்மா என்று தேரடா தேர்ந்தால் உனக்கெதிர் யாரடா’னு முடிக்கிறாங்களே, அதுக்கு என்ன அண்ணே அர்த்தம்? நாமளும் அந்தச் சாமியும் ஒண்ணா?”
பெரியசாமி: “அதேதான் தம்பி! இப்ப இந்த மண்ணுல ஆயிரம் மண்பாண்டம் இருக்குன்னு வச்சுக்கோ. குடம், சட்டி, பானைன்னு விதவிதமா இருக்கு. ஆனா எல்லாத்துலயும் இருக்குறது அந்த ஒரு மண்ணுதான். அந்த மாதிரி, இந்த உலகத்துல இருக்குற அத்தனை ஜீவராசியும் அந்த ஒரு பரமாத்மாவோட வெளிப்பாடுதான். ‘தேரடா’ன்னா சும்மா படிக்கிறது இல்ல, ஆழமா சிந்திச்சுத் தெளிவடையுறது. நீ அந்தப் பரமாத்மான்னு உனக்குத் தெரிஞ்சுட்டா, அப்புறம் உனக்கு ஏது தம்பி எதிரி? கண்ணாடியில பாக்குற உன் நிழல் உனக்கு எதிரியா இருக்க முடியுமா? எல்லாம் நீயேங்கிறப்ப பயமும் போயிரும், பகையும் போயிரும். இதுதான் ‘அஹம் பிரம்மாஸ்மி’ங்கிற வேதாந்த ரகசியம்.”
சின்னசாமி: “அடுத்த வரியில, ‘ஸ்தூலஸூக்ஷ்ம காரணனாடா நீ துரியமான பொருள் தானோடா’னு கேக்குறாங்களே அண்ணே… அந்தப் பேருக்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?”
பெரியசாமி: “கேளு தம்பி… நாம இந்தத் தசை, எலும்பு, ரத்தம்னு பாக்குறோமே, இது ‘ஸ்தூல’ உடம்பு. இது அழியக்கூடியது. இதுக்கு உள்ளே மனசு, புத்தி, சித்தம்னு ஒன்னு இருக்கே, அது ‘சூட்சும’ உடம்பு. இதுக்கும் உள்ளே தூக்கத்துல ஒண்ணுமே தெரியாம ஒரு நிலை இருக்கே, அது ‘காரண’ உடம்பு. ஆனா ஆவுடை அக்கா என்ன கேக்குறாங்க தெரியுமா? நீ இந்த மூணும் இல்லடா தம்பி, இந்த மூணுக்கும் சாட்சியா இருக்குற ‘துரியம்’ங்கிற அந்த நாலாவது நிலை நீங்கிறாங்க. துரியம்னா ‘தூங்காமல் தூங்கும் சுகம்’. இந்த மூணு உடம்பும் சட்டையைப் போல, நீ உள்ளே இருக்குற ஆத்மா.”
சின்னசாமி: “அப்ப ‘ஆறு விகாரங்கள்’னு சொல்றாங்களே அண்ணே?”
பெரியசாமி: “அதுவா தம்பி… ஒரு உடம்பு எடுத்தா அதுக்கு ஆறு நிலை உண்டு. பிறக்கிறது, இருக்கிறது, வளர்கிறது, மாறுகிறது, தேய்கிறது, கடைசியில அழிகிறது. இது இந்த உடம்புக்கு வர்ற விகாரங்கள். ஆனா நீ இந்த அழியுற உடம்பு இல்லையே… நீ ‘அருமையாகி நின்ற அறிவு’. அறிவுன்னா ஏதோ புஸ்தக அறிவு இல்ல, எதையும் ஒளிரச் செய்யுற அந்தப் பேரறிவு. பகவத் கீதையில கண்ணன் சொன்ன மாதிரி, ‘ஆத்மாவை வாள் அறுக்காது, நெருப்பு எரிக்காது’. அந்த நிலையில நீ நிக்குறவன் தம்பி.”
சின்னசாமி: “கேட்கவே சிலிர்க்குதுண்ணே! ‘போக்கு வரத்துடல் தானோடா நீ பூரணமாகி நின்ற பொருள் தானோடா’னு அக்கா கேக்குறப்ப, ஏதோ ஒன்னு என்னைத் தட்டி எழுப்புற மாதிரி இருக்கு.”
பெரியசாமி: “நெசம் தம்பி… இந்தப் பாவி உடம்பு இருக்கே, இது ‘போக்கு வரத்து’ உடையது. அதாவது வந்து வந்து போறது. இன்னைக்கு இருக்கும், நாளைக்கு மண்ணுக்குப் போகும். ஆனா, நீ ‘பூரணம்’. பூரணம்னா என்ன தெரியுமா? எங்கும் நிறைஞ்சிருக்கிறது. ஆகாயம் மாதிரி. குடத்துக்குள்ளயும் ஆகாயம் இருக்கு, வெளியயும் ஆகாயம் இருக்கு. குடம் உடைந்தாலும் ஆகாயம் உடையாது. நீ அந்தப் பூரணப் பொருள் தம்பி. நாமதான் இந்த ‘நாமரூபம்’ அதாவது இந்தச் சின்னப் பேரு, இந்த உருவம்னு நம்மைக் குறுக்கிக்கிட்டு கஷ்டப்படுறோம். ஆனா உண்மை என்ன தெரியுமா? நீ ‘சேதனமாய் நின்ற சிவன்’. சிவன்ன்னா இங்க உருவம் இல்ல தம்பி, அது மங்கலமான, அசையாத அந்தப் பரம்பொருள்.”
சின்னசாமி: “அக்கா சொல்லுற அந்த ‘தோன்றும் அவஸ்தைகள்’ என்ன அண்ணே? மூணு ‘விருத்திகள்’னா என்ன?”
பெரியசாமி: “அவஸ்தைன்னா நிலை தம்பி. நாம முழிச்சுக்கிட்டு இருக்குற ‘சாக்கிரம்’, கனவு காண்ற ‘சொப்பனம்’, ஆழ்ந்த தூக்கமான ‘சுழுத்தி’. இந்த மூணு நிலையும் வந்து வந்து போகும். ஆனா நீ இந்த மூணு நிலையும் இல்ல. அதே மாதிரி சத்வம், ரஜஸ், தமஸ்னு மூணு குணங்கள் (விருத்திகள்) நம்ம மனசை ஆட்டும். ஆனா நீ ‘ஸூஷம்னை சக்தி’. அதாவது எல்லாத்தையும் கடந்து மேல எழும்புற அந்தப் பிராண சக்தி. ஆவுடை அக்கா எவ்ளோ அழகா சொல்றாங்க பாரு… நீ கருவிகளும் இல்ல, அந்தக் கருவிங்க செய்யுற வேலையும் இல்ல. அதையெல்லாம் கவனிச்சுப் பாக்குற ‘ஞானக்கண்ணு’ நீதான்னு சொல்றாங்க.”
சின்னசாமி: “ஞானக்கண்ணுன்னா எது அண்ணே? நமக்கு இருக்குற இந்த ரெண்டு கண்ணு இல்லையா?”
பெரியசாமி: “இல்ல தம்பி… ஊனக்கண்ணு வெளிய இருக்குற உலகத்தைப் பார்க்கும். ஞானக்கண்ணு உனக்குள்ள இருக்குற உண்மையைச் சொல்லும். ‘காலம் மூன்றும் கழிந்தவனோடா நீ’ன்னு அக்கா கேக்குறாங்க பாரு… அப்படின்னா நீ நேத்து, இன்னைக்கு, நாளைக்குன்னு காலத்துக்குள்ள கட்டுப்பட்டவன் இல்ல. காலம் உனக்குள்ள ஓடுது, நீ காலத்துக்கு அப்பாற்பட்டவன். எப்படின்னா, சினிமா ஓடுற திரையை நினைச்சுக்கோ. திரையில நெருப்பு எரிஞ்சாலும் திரை சுடாது, ஆறு ஓடினாலும் திரை நனையாது. நீ அந்தத் திரை தம்பி. நீதான் எல்லாத்துக்கும் ‘காரணமாய் நின்ற கருத்து’.”
சின்னசாமி: “அண்ணே, கடைசி வரியில ‘குரு வெங்கடேசுவரர் தானோடா நீ’ன்னு முடிக்கிறாங்களே, அது ஏண்ணே? சாமியைப் போய் நீதான்னு சொல்றாங்களே?”
பெரியசாமி: “அங்கதான் ஆவுடை அக்காவோட ஞானமே இருக்கு. அவங்க குருவோட பேரு வெங்கடேசுவரர். வேதாந்தத்துல குருவும், தெய்வமும், தன் ஆத்மாவும் ஒண்ணுதான். ‘தத்வமஸி’ன்னு சொல்லுவாங்க, அதாவது ‘அதுவே நீயாக இருக்கிறாய்’. கண்ணாடி முன்னாடி நின்னா உனக்கும் உன் பிம்பத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்? ஒண்ணுமே இல்ல. அதே மாதிரி, நீ உன்னோட மாயையை, அழுக்கை நீக்கிட்டுப் பார்த்தா, நீயேதான் அந்த குரு, நீயேதான் அந்தத் தெய்வம். ‘மாசில்லாத வான் மதியோடா’ன்னு சொல்றாங்களே… மேகம் மறைச்சாலும் நிலா அப்படியேதான் இருக்கு. உன் அஞ்ஞானம் மறைச்சாலும் உன் ஆத்மா மாசு மருவில்லாம அப்படியேதான் இருக்கு.”
சின்னசாமி: “அண்ணே… இத்தனை நாளா நான் யாருன்னு தெரியாம, இந்த உலகமே பெருசுன்னு நினைச்சு அல்லாடிட்டேன் அண்ணே. இந்தப் பாட்டுல அக்கா ஒரு ஆக்ரோஷத்தோடவும், அதே சமயம் ஒரு தாய்மையோடும் என்னை வாடா போடான்னு கூப்பிட்டு உண்மையைச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்காங்க. ‘யாரடா உன்னை யறிந்துபாரடா’ங்கிற அந்தச் சொல்லு என் காதுல இப்பவும் கேட்டுக்கிட்டே இருக்கு.”
பெரியசாமி: “ஆமா தம்பி… ஆவுடை அக்கா ஒரு புரட்சிக்காரி. ‘நீ பாவி இல்ல, நீ அற்பன் இல்ல, நீயே பிரம்மம்’னு உரக்கச் சொன்னவ அந்த அம்மா. அவங்க பாட்டைப் படிக்கிறப்ப நமக்கே ஒரு உத்வேகம் வரும். ‘நான்’ங்கிற அந்த அகங்காரம் கரைஞ்சு, ‘எல்லாம் அவன்’ங்கிற அந்தப் பேரானந்தம் வந்து சேரும். இனிமே நீ நடக்குறப்ப, வேலை செய்யுறப்ப உனக்குள்ளயே கேட்டுக்கோ… ‘யாரடா நீ?’. பதில் வெளிய வராது தம்பி, உள்ளே இருந்து ஒரு மௌனம் வரும். அந்த மௌனம்தான் நீ!”
சின்னசாமி: “நெசம் அண்ணே… ஆவுடை அக்காவோட பாதம் சரணம். அவங்க காட்டித் தந்த இந்த வழியில ஒரு அடி எடுத்து வச்சாக்கூடப் போதும், வாழ்க்கையே மாறிடும்.”
கவித்துவ முடிவு:
மாலையில் இருள் சூழத் தொடங்குகிறது. ஆனால் அவர்கள் முகத்தில் ஒரு தெளிவு. ஆவுடை அக்காளின் அந்த ஞானப் பாடல் காற்றில் கரைந்து, அந்த கிராமத்து மனிதர்களின் இதயங்களில் ஒரு பெரிய நெருப்பாக எரியத் தொடங்குகிறது. “யாரடா நீ?” – இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாக அந்த மௌனமே அங்கே விடையாக நிற்கிறது.
ஆவுடை அக்காள்:
பெண்ணாய் பிறந்து, பேதங்களை உடைத்து, வீட்டு வேலையை வேதாந்தமாக்கி, சாமானியர்களுக்கும் புரியும் வகையில் பிரம்ம வித்தையைப் புகட்டிய அந்தப் பெரும் ஞானத்தாய் ஆவுடை அக்காள், என்றென்றும் முமூட்சுக்களின் (விடுதலை விரும்புவோரின்) வழித்துணையாய் விளங்குவார்.