(ஆலமரத்து விழுதுகள் காற்றில் அசைய, தூரத்தில் மாடுகள் வீடு திரும்பும் மணியோசை கேட்கிறது. பெரியசாமி திண்ணையில் அமர்ந்து எதையோ ஆழ்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறார். சின்னப்பாண்டி ஓடி வருகிறான்.)
சின்னப்பாண்டி: “என்னண்ணே… என்னவோ பெரிய யோசனையில இருக்கீங்க போல? இந்த ஊரே காளமேகப் புலவர் பாடின அந்த ‘தத்தித்தா’ பாட்டைப் பத்திதான் பேசிக்கிடுது. அது என்னவோ ‘த’ வரிசையிலேயே வருதாமே? எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலண்ணே. ஏதோ மந்திரம் மாதிரி இருக்கு. கொஞ்சம் விளக்கமாச் சொல்லுங்களேன்!”
பெரியசாமி: “வாடா சின்னப்பாண்டி! நீ கேட்டது சாதாரணப் பாட்டு இல்லப்பா. இது காளமேகப் புலவர் செஞ்ச ஒரு வித்தை. ஆனா, அந்த வித்தைக்குள்ள ஒரு பெரிய வேதாந்த ரகசியம் பொதிஞ்சு கிடக்கு. ‘ஏகாக்ஷரச் செய்யுள்’னு இதச் சொல்லுவாங்க. அதாவது ஒரே ஒரு மெய்யெழுத்து (த்) உயிர் பெற்று வர்றது. உட்காரு, சொல்றேன்.”
சின்னப்பாண்டி: “அப்படியாண்ணே? அந்த பாட்டுல அப்படி என்னதான் இருக்கு?”
பெரியசாமி: “முதல்ல பாட்டைத் தெளிவாச் சொல்றேன் கேட்டுக்கோ…
தத்தித்தா தூதுதி தாதூதித் தத்துதி
துத்தித் துதைதி துதைத்தத்தா தூதுதி
தித்தித்த தித்தித்த தாதெது தித்தித்த
தெத்தாதோ தித்தித்த தாது!
இதைக் கேட்டா ஏதோ தவில் வாசிக்கிற மாதிரி இருக்கா? ஆனா, இதுக்குள்ள இருக்குற அர்த்தம், ஒரு மனுஷன் எப்படி முக்தி அடையணும்ங்கிற வரைக்கும் போகுது.”
சின்னப்பாண்டி: “சொற்கள் வாரியா சொல்லுங்கண்ணே, அப்பதான் என் மண்டையில ஏறும்.”
முதலாம் வரி: அலையும் மனமும், தேடும் ஆன்மாவும்
பெரியசாமி: “சரிப்பா. முதல் வரி: ‘தத்தித்தா தூதுதி தாதூதித் தத்துதி’.
இங்க ‘தத்தி’ அப்படின்னா தத்தித் தத்திப் போறதுன்னு அர்த்தம். அதாவது ஒரு இடத்துல நிக்காமத் தாவுறது. யாரு தாவுறது? ‘தா’ அப்படின்னா இந்தப் பாட்டுல ‘தும்பி’ அதாவது தேனீயைக் குறிக்கும்.
‘தூதுதி’ அப்படின்னா ‘தூது போறவனே’னு அர்த்தம். அதாவது, ஒரு மலர்ல இருந்து இன்னொரு மலருக்குத் தேன் எடுக்கத் தூது போற தேனீயைப் பார்த்துப் புலவர் கூப்பிடுறாரு. ஆனா, வேதாந்தப்படி பார்த்தா, இந்தத் தேனீங்கிறது நம்ம ‘மனசு’. நம்ம மனசு என்ன செய்யுது? ஆசை ஆசையா ஒவ்வொரு விஷயத்து மேலயும் தத்தித் தத்தித் தாவுது.”
சின்னப்பாண்டி: “ஆமாண்ணே, மனசு குரங்கு மாதிரிதான்னு சொல்வாங்களே, அதுதான் இதுவா?”
பெரியசாமி: “அதேதான்! ‘தாதூதி’ – இங்க ‘தாது’ ன்னா பூவில இருக்கிற மகரந்தம், அதாவது தேன். அந்தத் தேனை ஊதி, அதாவது குடிச்சுட்டு, ‘தத்துதி’ – அடுத்த இடத்துக்குத் தாவிப் போறயேனு சொல்றாரு.
நாமளும் அப்படித்தான் சின்னப்பாண்டி. ஒரு சந்தோஷம் கிடைச்சா, அதை அனுபவிச்சுட்டு உடனே அடுத்த ஆசைக்குத் தாவிடுறோம். ஆனா, அந்தத் தேனீ தேடுற தேன் உண்மையானதா? நிலையானதா?”
இரண்டாம் வரி: வினைப் பயனும், சிக்குண்ட ஆன்மாவும்
பெரியசாமி: “அடுத்த வரியைப் பாரு… ‘துத்தித் துதைதி துதைத்தத்தா தூதுதி’.
‘துத்தி’ அப்படின்னா ‘தேமல்’ அல்லது ‘புள்ளி’கள்னு அர்த்தம். தேனீயோட உடம்புல புள்ளிகள் இருக்கும்ல? அது ஒரு அர்த்தம். ஆனா மெய்ஞானப் படி, நம்ம உடம்புல படிஞ்சிருக்கிற ‘வினைகள்’ (கர்மா) தான் அந்தத் துத்தி.
‘துதைதி’ அப்படின்னா ‘நெருங்குதல்’ அல்லது ‘நெருக்கமா இருத்தல்’னு பொருள். நாம ஆசைப்படுற இந்த உலகப் பொருட்கள் நம்மைக் கட்டிப் போடுது.
‘துதைத்தத் தா’ – அப்படி ஆசையாலயும் வினையாலயும் கட்டுப்பட்ட அந்தத் தேனீயே (ஆன்மாவே), நீ இன்னும் எவ்வளவு காலம்தான் இப்படி உலக விஷயங்கள்ல தூது போய்க்கிட்டே இருப்பே? (தூதுதி).”
சின்னப்பாண்டி: “அப்பாடி! ஒரு தேனீயைச் சொல்லி, மனுஷன் படுற பாட்டை எவ்வளவு அழகாச் சொல்லிட்டாரு!”
பெரியசாமி: “இதுக்குத்தான் திருமூலர் திருமந்திரத்துல சொன்னாரு, *’அன்பே சிவமாவது ஆரும் அறிகிலார்’* னு. நாம வெளியில தேடுற தேன் எல்லாம் அநித்தியமானது, அதாவது அழிஞ்சு போகக்கூடியது.”
மூன்றாம் வரி: உண்மையான இனிப்பு எது?
பெரியசாமி: “இப்ப மூணாவது வரிக்குப் போவோம். இதுதான் பாட்டோட உச்சக்கட்டம். ‘தித்தித்த தித்தித்த தாதெது தித்தித்த’.
புலவர் கேட்கிறாரு, ‘தேனீயே! நீ எத்தனையோ பூவுல உட்கார்ந்து தேன் குடிச்சியே… அதுல ரொம்ப ரொம்ப இனிப்பானது எது? தித்தித்த தித்தித்த – தித்திப்புலயே பெரிய தித்திப்பு, அதாவது பேரின்பம் தரக்கூடிய மகரந்தம் (தாது) எது?”
சின்னப்பாண்டி: “அண்ணே, எனக்கென்னவோ இது அந்த இறைவனோட அருளைச் சொல்ற மாதிரி தோணுதுண்ணே.”
பெரியசாமி: “சபாஷ்! சரியாச் சொன்னே. உலகத்துல நாம சாப்பிடுற இனிப்பு கொஞ்ச நேரத்துல திகட்டிடும். ஆனா, ஒரு இனிப்பு மட்டும் திகட்டவே திகட்டாது. அதைத்தான் மாணிக்கவாசகர், *’தித்திக்கும் சிவபதம்’* னு சொன்னாரு.
இங்க ‘தாது’ங்கிறது அந்தப் பரம்பொருளோட திருவடி. அந்தத் திருவடித் தேனை ஒருமுறை குடிச்சிட்டா, அப்புறம் வேறெந்த ஆசையும் வராது.”
நான்காம் வரி: முக்தி எனும் முடிவு
பெரியசாமி: “கடைசி வரி… ‘தெத்தாதோ தித்தித்த தாது’.
இங்க ‘தெத்தாதோ’ அப்படின்னா ‘தெவிட்டாதோ’னு அர்த்தம். அதாவது, ‘தேனீயே! உலகப் பூக்கள்ல இருக்குற தேனை நீ குடிச்சா அது தெவிட்டிப் போகும். ஆனா, அந்தப் பரம்பொருளோட திருவடித் தேன் இருக்கே… அது உனக்குத் தெவிட்டவே தெவிட்டாதோ?’ அப்படின்னு கேட்கிறாரு.
அப்படிப்பட்ட தெவிட்டாத தித்திப்பைத் தரக்கூடிய அந்த ‘தாது’ (இறைவன்) எங்கே இருக்கான்னு நீ கண்டுபிடிச்சுட்டேன்னா, உன் பிறவிப் பெருங்கடல் நீங்கிடும்.”
தத்துவப் போர்வை
சின்னப்பாண்டி: “அண்ணே, இதைக் கேட்கும்போதே மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு வேகம் வருதுண்ணே. ஆனா ஒரு சந்தேகம், வெறும் தேனீயை வச்சு ஏன் இவ்வளவு பெரிய தத்துவத்தைச் சொல்லணும்?”
பெரியசாமி: “ஏன்னா, நம்ம ஆன்மா ஒரு தேனீயைப் போன்றதுதான். தேனீ எப்படி ஒரு பூவுல உட்கார்ந்து அது வாடின உடனே அடுத்த பூவுக்குப் போகுதோ, அப்படித்தான் நம்ம ஆன்மாவும் ஒரு உடம்பு செத்தவுடனே அடுத்த உடம்புக்குத் தாவுது. இதுக்குப் பேர்தான் ‘புனரபி ஜனனம் புனரபி மரணம்’.
இந்தத் தத்தித் தாவுற கதையை நிறுத்தணும்னா, நாம எங்கே போகணும்? ‘எத்தாதோ’ – அதாவது எட்ட முடியாத, அதே சமயம் நம்ம மனசுக்குள்ளேயே இருக்குற அந்தத் தித்திப்பைத் தேடணும்.
காளமேகம் வெறும் ‘த’ எழுத்தை மட்டும் வச்சு இந்தப் பாட்டைப் பாடினது ஏன்னு நினைக்கிறே? ‘த’ வுக்கும் ‘தத்’ துக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. உபநிடதத்துல ‘தத் த்வம் அஸி’ (அதுவே நீயாக இருக்கிறாய்) அப்படின்னு ஒரு மகா வாக்கியம் உண்டு. ‘தத்’ அப்படின்னா ‘அது’ (இறைவன்). அந்த ‘அது’வை நோக்கி உன் ஆன்மாவைத் திருப்புனு சொல்றதுதான் இந்த ‘தத்தித்தா’வோட ரகசியம்.”
சின்னப்பாண்டி: “அண்ணே, நீங்க சொல்லச் சொல்ல எனக்கு நம்ம ஊரு தாயுமானவர் சுவாமிகள் சொன்னது ஞாபகம் வருது. ‘கறந்த பால் கன்னலொடு நெய் கலந்தாற் போல’ அந்தப் பரம்பொருள் இனிப்பா இருப்பாராமே?”
பெரியசாமி: “ஆமாப்பா! ‘பாலும் தேனும் கலந்தற்றே’னு சொல்வாங்க. இந்தப் பாட்டுல வர்ற ஒவ்வொரு ‘த’வும் ஒரு தாளம். அந்தத் தாளம் உன் இதயத் துடிப்போடு சேரணும்.
நீ உலகத்துல எதை எதையோ தேடி ஓடுறே. காசு, பணம், புகழ் – இதெல்லாம் இன்னிக்கு இருக்கும், நாளைக்கு மறைஞ்சுடும். இதெல்லாம் அந்தச் சாதாரணப் பூவோட தேன் மாதிரி. ஆனா, உன் உள்ளுக்குள்ளயே ஒரு தேன் ஊற்று இருக்கு. அந்த மகரந்தத்தைத் தேடி உன் மனசத் திருப்பு. அப்போதான் உனக்குத் ‘தித்தித்த தாது’ கிடைக்கும்.”
சின்னப்பாண்டி: “அண்ணே… இவ்வளவு நாள் நான் எதோ விடுகதைன்னு நினைச்ச பாட்டுக்குள்ள இவ்வளவு பெரிய வாழ்க்கை இருக்கா? நான் காசுக்காகவும், மத்தவங்க புகழ்ச்சிக்காகவும் தத்தித் தத்தி ஓடிக்கிட்டு இருந்தேன். எனக்கும் அந்தத் தெவிட்டாத தேன் கிடைக்குமாண்ணே?”
பெரியசாமி: “நிச்சயமா கிடைக்கும் சின்னப்பாண்டி. அந்தத் தேனீக்குத் தாகம் இருந்தா போதும், பூவைத் தேடி அது போயிடும். உனக்கு அந்தத் தாகம் வந்துடுச்சு. இனிமே நீ செய்ய வேண்டியது ஒண்ணுதான். ‘தத்தி’ ஓடுறதை நிறுத்திட்டு, அமைதியா உனக்குள்ள இருக்கிற அந்த ‘தாதை’ (இறைவனை) கவனி.
அப்பப் புரியும்… இந்தப் பிரபஞ்சமே அந்தத் தித்திப்புல தான் இயங்குதுன்னு. காளமேகப் புலவர் அந்த ஒரே ஒரு எழுத்தை வச்சு உலகத்தையே அடக்கிட்டாரு. நாம அந்த ஒரு உண்மையை வச்சு நம்ம மனசை அடக்கணும்.”
(காற்று பலமாக வீசுகிறது. ஆலமரத்து இலைகளின் சலசலப்பு ‘தத்தித்தா… தத்தித்தா…’ என ஒலிப்பது போலிருக்கிறது. இருவரும் அமைதியாக அந்த மௌனத்தின் இனிமையை அனுபவிக்கிறார்கள்.)
விளக்கச் சுருக்கம்:
தத்தித்தா: தத்தித் தாவுகின்ற.
தூதுதி: தூது செல்லும் தும்பியே (மனமே).
தாதுதி: மகரந்தத்தை (உலக இன்பங்களை) ஊதி அருந்துபவனே.
தத்துதி: பிறகு அவ்விடம் விட்டுப் பறப்பவனே.
துத்தி: புள்ளிகளையுடைய (வினைகளுடைய).
துதைதி: நெருங்கியிருப்பவனே.
தித்தித்த தாது: தித்திப்பான இறைவனது திருவடித் தேன்.
எத்தாதோ: ஏன் அடையமாட்டாயோ?
_உரையாடல், விளக்கம்: வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_