கணேச ஐயர்: “என்ன சாஸ்திரிகளே, சௌக்யமா? நன்னா இருக்கேளா? நேத்திக்கு அந்தச் சிதாநந்த நாத மஹானோட பாட்டு ஒண்ணு படிச்சேன். ‘ஆயிரம் பிழை செய்தாலும்’னு ஆரம்பிக்கிறது. அதுல ஏதோ ஒரு பெரிய தத்துவம் இருக்கறதா எனக்கும் தோணித்து. ஆனா, அந்த குருவோட காருண்யத்தை உங்கள மாதிரி ஒருத்தர் சொன்னாதான் மனசுல பதியும். கொஞ்சம் விரிவா சொல்லுங்களேன்.”
ராமச்சந்திர சாஸ்திரிகள்: “வாங்கோ கணேசா! உட்காருங்கோ. நீங்க கேட்டது ஒரு சாதாரணப் பாட்டு இல்லை. அது ஒரு மஹா மந்த்ரம். ஸாக்ஷாத் குருதத்துவத்தோட ‘ஸ்வரூப லக்ஷணத்தை’ அப்படியே பிழிஞ்சு கொடுத்திருக்கார் மஹான். குருவோட கருணைன்னா என்ன? அது எப்படிப்பட்டது? நாம பண்ற அபராதங்களை எல்லாம் அவர் எப்படி எடுத்துப்பார்? இதையெல்லாம் வேதாந்த ரீதியா பார்த்தாத்தான் அந்த ஆனந்தம் புரியும். ஒவ்வொண்ணா பார்ப்போமா?”
பதம் 1: “ஆயிரம் பிழை செய்தாலும் மரூவராது அணைத்து அணைத்து”
ராமச்சந்திர சாஸ்திரிகள்: “முதல்ல இந்த வரியைப் பாருங்கோ. ‘ஆயிரம் பிழை செய்தாலும்’ங்கறார். நாம ஒரு மனுஷன்கிட்ட ஒரு தப்பு பண்ணா அவன் ஒரு தரம் மன்னிப்பான், ரெண்டாவது தரம் முகம் சுளிப்பான், மூணாவது தரம் நம்ம முகத்திலேயே விழிக்க மாட்டான். ஆனா, குரு அப்படி இல்லை. ‘மரூவராது’ அப்படின்னா ‘வெறுக்காமல்’னு அர்த்தம். நாம அனாதிகாலமா பண்ணிண்டு வர்ற கர்மவினையினால எத்தனையோ பாபங்கள், பிழைகள் பண்ணிண்டிருக்கோம். ‘அஹங்காரம்’, ‘மமகாரம்’ங்கற அவித்யையில மூழ்கிப் போயிருக்கோம். ஆனா குரு என்ன பண்றார்? ‘அணைத்து அணைத்து’ன்னு ரெண்டு தரம் சொல்றார் பாருங்கோ.”
கணேச ஐயர்: “ஏன் சாஸ்திரிகளே, ரெண்டு தரம் சொல்லணும்?”
ராமச்சந்திர சாஸ்திரிகள்: “அதான் விசேஷம். ஒண்ணு, நாம பண்ற லௌகிகத் தப்புக்களைத் தாண்டி நம்மைக் காக்கிறது. இன்னொண்ணு, வேதாந்தத்துல ‘அவித்யா-நிவிருத்தி’ன்னு சொல்வோமே, அந்த அஞ்ஞானத்துல இருந்து நம்மைக் கைதூக்கி விடுறது. ஒரு பசுமாடு தன் கன்று குட்டி சேத்துல விழுந்து அழுக்கா வந்தாலும், அதை அருவருக்காம நக்கிக் குடுத்து சுத்தம் பண்ணுமே, அதுக்கு பேரு ‘வாத்ஸல்யம்’. ஈஸ்வரனுக்கு இருக்கறதை விட குருவுக்கு இந்த வாத்ஸல்யம் அதிகம்.
தேசிக அஷ்டகத்துல ஒரு ஸ்லோகம் உண்டு:
‘யத்யபி ந மயா கிஞ்சித் க்ருதம்’ – அதாவது, ‘நான் உமக்குச் செய்ய வேண்டிய கைங்கர்யம் எதையும் செய்யவில்லை, பிழைகளையே செய்தேன். இருந்தாலும் உமது கருணை என்னைக் காக்கிறது.’
குருநாதர் நம்ம தப்பை ஒரு பொருட்டா நினைக்க மாட்டார். ‘நாம்தானே இவனைச் சீர்திருத்தணும்’ங்கற தாயுள்ளத்தோட திரும்பத் திரும்ப நம்மைக் கட்டி அணைச்சுக்கறார். இந்த அணைப்புங்கறது சரீர சம்பந்தமானது இல்லை, அது ‘சித்-சக்தி’யோட அணைப்பு.”
பதம் 2: “மாயையின் மயக்கம் தீர மா அமுது ஊட்டி ஊட்டி”
கணேச ஐயர்: “இந்த ‘மாயையின் மயக்கம்’ங்கறது ரொம்பப் பயங்கரமானதா சாஸ்திரிகளே? அதுல இருந்து மீளவே முடியாதா?”
ராமச்சந்திர சாஸ்திரிகள்: “மயக்கம்னா சாதாரண மயக்கம் இல்லை கணேசா. இது ‘மோஹம்’. ரஜ்ஜு-ஸர்ப்ப ப்ரமம் (கயிற்றைப் பார்த்துப் பாம்பு என்று நினைப்பது) மாதிரி. நாம இந்த உடம்பையே நான் அப்படின்னு நினைச்சுண்டு, இந்த உலகமே ஸத்யம்னு நம்பிண்டு இருக்கோம் பாருங்கோ, அதான் மாயை. இதைத் தீர்க்கறதுக்கு குரு என்ன பண்றார்? ‘மா அமுது ஊட்டி ஊட்டி’ங்கறார்.
‘மா அமுது’ன்னா என்ன? அதுதான் ‘ப்ரம்ம வித்யா’. தேவர்கள் குடிச்ச அமிர்தம் செத்துப்போனவங்களை எழுப்பலாம், இல்லன்னா நரை திரை இல்லாம வைக்கலாம். ஆனா, அது ‘புனர்ஜந்மத்தை’த் தடுக்காது. ஆனா குரு குடுக்கற ‘ஞான அமிர்தம்’ இருக்கே, அது ‘ஜன்ம மரண சாகரத்துல’ இருந்து நம்மைக் கரையேத்திடும்.
விவேக சூடாமணியில ஆச்சார்யாள் சொல்வார்:
‘ப்ரம்மானந்த ரஸாஸ்வாத’ – அதாவது ப்ரம்மானந்தம்ங்கற அந்தப் பெருமருந்தை குருநாதர் நமக்கு ‘சிரவண, மனன, நிதித்யாஸனம்’ மூலமா ஊட்டி விடுறார்.
நாம சின்னக் குழந்தையா இருக்கும்போது வேப்பங்கஷாயம் குடிக்க மாட்டோம்னு அடம் பிடிப்போம். அப்போ அம்மா எப்படி பக்குவமா வெல்லம் கலந்து ஊட்டி விடுவாளோ, அதே மாதிரி நாம வேதாந்தம் கசக்கும்னு நினைச்சாலும், குருநாதர் தன்னோட எளிமையான உபதேசங்களால, கதைகளால, அந்தப் பரம ரகசியத்தை நமக்குள்ள இறக்கிடுறார். அதான் ‘ஊட்டி ஊட்டி’ன்னு திரும்பச் சொல்றது. ஒரு தடவை சொன்னா நமக்குப் புரியாதுங்கறது அவருக்குத் தெரியும்.”
பதம் 3: “காயென இருந்த என்னை கனிந்திடப் பார்த்து பார்த்து”
கணேச ஐயர்: “இது ரொம்ப உருக்கமான வரி சாஸ்திரிகளே. ‘காய்’னு தன்னைச் சொல்லிக்கறாரே மஹான்?”
ராமச்சந்திர சாஸ்திரிகள்: “ஆமாம். நாம எல்லாரும் இப்ப ‘பச்சைக்காய்’ மாதிரிதான் இருக்கோம். காய் எப்படி இருக்கும்? கசக்கும், துவர்க்கும், ரொம்ப கெட்டியா இருக்கும். நம்மகிட்ட இருக்கற காம, க்ரோத, லோபங்கள் தான் அந்தத் துவர்ப்பு. நம்ம அஹங்காரம் தான் அந்த உறுதி. ஒரு மாங்காய் காயா இருக்கும்போது கல்லு மாதிரி இருக்கும். ஆனா அதுவே கனிஞ்சு ‘பழம்’ ஆனா எப்படி இருக்கும்? இனிக்கும், மென்மையா இருக்கும்.
குரு என்ன பண்றாராம்? ‘கனிந்திடப் பார்த்துப் பார்த்து’ன்னு சொல்றார். இங்கேதான் குருவோட ‘சக்ஷு தீக்ஷை’ (கண் பார்வை) வருது. சூரிய வெளிச்சம் பட்டாதான் காய் கனியாகும். அதே மாதிரி குருவோட கடாக்ஷம் நம்ம மேல படப் பட, நம்ம மனசுல இருக்கற அழுக்கு எல்லாம் போய், பக்திங்கற ரஸம் ஊறி, நாம ஞானப் பழமா மாறறோம்.
பகவத் கீதையில பகவான் சொல்றான்:
‘தத்வித்தி ப்ரணிபாதேந பரிப்ரச்நேந ஸேவயா’ – நீ குருவைத் தேடிப் போய் நமஸ்காரம் பண்ணு, அவர் உன்னைத் தன் பார்வையாலேயே ஞானியாக்கிடுவார்.
குரு நம்மகிட்ட இருக்கற குறைகளைப் பார்க்கறது இல்லை. நாம எப்ப ஞானியா ஆவோம்னு ஏக்கத்தோட நம்மைக் கண்காணிச்சுண்டே இருக்கார். ஒரு சிற்பி எப்படி ஒரு கரடுமுரடான கல்லைத் தட்டித் தட்டி அழகான விக்ரகமா மாத்துறானோ, அப்படி நம்மைக் குரு செதுக்குறார். நாம காயா இருக்கும்போது நம்மைக் கடிச்சுப் பார்த்தா பல்லுதான் உடையும். ஆனா குரு அந்தப் பித்தத்தை எல்லாம் பொறுத்துண்டு, நம்மைக் கனிய வைக்கக் காத்திருக்கார்.”
பதம் 4: “சேய் என வளர்க்கும் என் ஐயன் திருவருள் வாழி வாழி”
கணேச ஐயர்: “கடைசியா ‘சேய்’னு முடிச்சிருக்கார். இதோட தாத்பர்யம் என்ன?”
ராமச்சந்திர சாஸ்திரிகள்: ” ‘சேய்’னா குழந்தை. ஒரு அம்மாவுக்குக் குழந்தை மேல என்ன அக்கறை இருக்குமோ, அதைவிடக் கோடி மடங்கு அக்கறை குருவுக்குச் சிஷ்யன் மேல உண்டு. சிஷ்யன் தப்புப் பண்ணாலும், வழிகெட்டுப் போனாலும், அவனைத் தண்டிச்சு நல்வழிப்படுத்துறதுல குரு ஒரு தகப்பனாவும், பரிவு காட்டுறதுல ஒரு தாயாவும் இருக்கார்.
‘ஐயன்’ அப்படின்னா தலைவன்னு ஒரு அர்த்தம், தகப்பன்னு ஒரு அர்த்தம். குருவே நமக்கு எல்லாம். குரு கீதையில சொல்லியிருக்கே:
‘குருர் ப்ரஹ்மா குருர் விஷ்ணு: குருர் தேவோ மஹேஸ்வர: |’
‘குரு: ஸாக்ஷாத் பரப்ரம்ம தஸ்மை ஸ்ரீ குரவே நம: ||’
இந்தக் கடைசி வரியில ‘வாழி வாழி’ன்னு ரெண்டு தரம் சொல்றார். அது ஏன்னா, அந்தத் திருவருள் இல்லாம நமக்குக் கதியில்லை. நாம இந்த உலகத்துல எவ்வளவு படிச்சிருந்தாலும், எவ்வளவு சம்பாதிச்சிருந்தாலும், குருவோட அனுக்கிரஹம் இல்லாம ‘ஆத்ம சாந்தி’ கிடைக்காது. அந்தத் திருவருள் எக்காலமும் நம்மைக் காக்கட்டும்னு ஒரு மங்களாசாசனம் பண்றார் மஹான்.”
கணேச ஐயர்: “ரொம்ப அழகாச் சொன்னேள் சாஸ்திரிகளே. இப்ப யோசிச்சுப் பார்த்தா, குருங்கறவர் வெறும் மனிதர் இல்லை, அவர் ஒரு ‘ஸ்வரூபம்’னு புரியறது. நாம பண்ற பிழைகளை எல்லாம் அவர் ஏத்துண்டு, நமக்காக அவர் தபஸ் பண்ணி, நம்மைக் கரை ஏத்துறார்ங்கறது எவ்வளவு பெரிய விஷயம்!”
ராமச்சந்திர சாஸ்திரிகள்: “நிச்சயமா கணேசா. குரு பக்திங்கறது ஏதோ சடங்கு இல்லை. அது ஒரு ‘ஆத்மார்த்தமான சரணாகதி’.
இந்த வேதாந்த தத்துவத்தைச் சுருக்கமாச் சொன்னா:
வாத்ஸல்யம்: அணைத்துக் கொள்ளுதல் (தாய்மை).
ஞானம்: அமுது ஊட்டுதல் (ஆசிரியர்).
பக்குவம்: கனிந்திடப் பார்த்தல் (காலத்தின் கருணை).
ரக்ஷணம்: சேயென வளர்த்தல் (பாதுகாவலன்).
நாம பண்ண வேண்டியதெல்லாம் ஒண்ணுதான். ‘குருவே சரணம்’னு அவர் கால்ல விழணும். அவர் கையைக் பிடிச்சுட்டா, அப்புறம் இந்தக் கவலை, பயம் எதுவுமே கிடையாது.
அந்தச் சிதாநந்த நாத மஹான் என்ன ஒரு பெரிய ரஸிகர் பாருங்கோ! குருவை எப்படிக் கொண்டாடணும்னு நமக்குக் கத்துக் கொடுத்திருக்கார். இந்த நாலு வரியை மனசுல இருத்தினாலே, நமக்குள்ள இருக்கற அஹங்காரம் கரைஞ்சுடும். குரு பக்தியால மட்டும்தான் நாம அந்தப் பரம்பொருளை அடைய முடியும்.
கணேச ஐயர்: “ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கு சாஸ்திரிகளே. குருவோட கருணை இவ்வளவு ஆழமானதுன்னு இன்னிக்கு உங்க மூலமாத் தெரிஞ்சுண்டேன். எனக்கும் அந்தப் பக்குவம் வரணும், குருவோட அமுது எனக்கும் கிடைக்கணும்னு பிரார்த்தனை பண்ணிக்கறேன்.”
ராமச்சந்திர சாஸ்திரிகள்: “நிச்சயமா நடக்கும். ‘குருவருள் இருந்தால்தான் திருவருள் கிடைக்கும்’ங்கறது பெரியவா வாக்கு. அந்தத் திருவருள் வாழி வாழி!”
இந்த விளக்கத்தின் மூலம் நாம் அறிவது என்னவென்றால், குரு என்பவர் வெறும் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் வாத்தியார் அல்ல. அவர் நம் ஆன்மாவின் அழுக்குகளைத் துடைத்து, மாயை எனும் மயக்கத்திலிருந்து விடுவித்து, நம்மைப் பக்குவப்படுத்தி, இறைவனிடம் சேர்ப்பிக்கும் மஹாசக்தி. அவர் நம்மை ஒரு குழந்தையைப் போல் பராமரிப்பதால், அவரிடம் நாம் முழுமையான சரணாகதி அடைவதே பிறவிப் பயனை அடைவதற்கான ஒரே வழி.
எப்படி ஒரு மண்பாண்டம் உருவாவதற்கு முன் களிமண்ணாக இருக்கிறதோ, அதைச் சக்கரத்தில் ஏற்றி, தட்டி, சூளையில் வேகவைத்து அழகான பாத்திரமாக குயவன் மாற்றுகிறானோ, அதேபோல் குரு நம்மைப் பக்குவப்படுத்துகிறார். அவர் தட்டும் போது வலித்தாலும், அது நம்மை அழகுபடுத்துவதற்கே!
இந்தச் சிதாநந்த நாத மஹானின் வரிகள், ஒவ்வொரு சீடனுக்கும் ஒரு வேதாந்தப் பாடமாக, பக்திப் பிரவாகமாக அமைகிறது.
_Kaviyogi naka sundaran_