பொய்யடியேன்…

(இடம்: காவேரி நதிக்கரை. சந்தியாவந்தனம் முடித்துவிட்டு, கையில் ஜபமாலையுடன் வைத்யநாத சாஸ்திரிகள் அமர்ந்திருக்கிறார். ராமநாதன் ஆவலுடன் அவர் அருகில் வந்து நமஸ்காரம் செய்கிறான்.)

ராமநாதன்: நமஸ்காரம் சாஸ்திரிகளே! க்ஷேமமா? இன்னிக்கு உங்க முகம் ஒரு விசேஷமான தேஜஸோட பிரகாசிக்கிறதே… என்ன விசேஷம்? ஏதாவது விசேஷமான ஸ்தோத்திரம் மனசுல ஓடிக்கொண்டிருக்கோ?

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: வாப்பா ராமநாதா… தீர்க்காயுஷ்மான் பவ! ஆமாம், நீ சொன்னது வாஸ்தவந்தான். இன்னிக்கு விடியற்காலையிலயே நம்ம ‘ஶ்ரீ சிதானந்த நாதாள்’ சுவாமிகளோட ஒரு அருமையான பாட்டு மனசுல வந்துது. அதை அப்படியே அசை போட்டுண்டே இருந்தேன். அதோட ஆழம் இருக்கே… அது ஒரு மகாசமுத்திரம்ப்பா!

ராமநாதன்: சிதானந்த நாதாள் சுவாமிகளா? அவரோட பாடல்கள் எல்லாம் மகா மந்த்ரங்கள்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். அப்படி என்ன பாட்டு அது? எனக்கும் அந்த அமிர்தத்துல ஒரு சொட்டு கிடைக்குமா?

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: ஏன் கிடைக்காது? கேளேன்… அந்த மகான் தன் குருநாதரை முன்னாடி நிறுத்திக்கிட்டு, நெஞ்சு உருகிப் பாடுறார்:

“பொருளாகி என்னுள் புகுந்து நின்றாய் நின்றும்

பொய்யடியேன் ஒரு நாழியேனும் எனை மறந்து

உன் பால் உறைந்ததுண்டோ ஹே குரு நாதனே

நின் அருள் நோக்கம் ஒன்றும் குறைவில்லை காண்

என் மனத்து அன்பின்மையால் இப்பிணிப்புகளே”

இதைக் கேட்கும்போதே ரோமாஞ்சனம் ஆகுது பார்த்தியா?

ராமநாதன்: ஆஹா… சொல்லும்போதே ஏதோ ஒரு வைப்ரேஷன் தெரியறது மாமா. ஆனா, இதோட ஆழமான அர்த்தத்தைச் சொன்னேள்னா, இந்த பாமரனுக்கும் அந்த குரு தத்துவம் புரியும்.

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: சொல்றேன்ப்பா… மொதல்ல அந்த முதல் வரியைப் பாரு: “பொருளாகி என்னுள் புகுந்து நின்றாய்”. இது சாதாரணமான வார்த்தை இல்லை. ‘பொருள்’னா இந்த இடத்துல ‘சத்-வஸ்து’. அதாவது, அந்த நித்யமான பரம்பொருள்.

அவர் என்ன சொல்றார்னா, “குருவே! நீர் ஏதோ வெளியில இருக்கிறவர் இல்லை. நீர் அந்த மகாப் பொருளா, ஞானப் பிரகாசமா எனக்குள்ளேயே வந்து புகுந்துட்டீர்”ங்கிறார். இப்ப, ஒரு பானையில தண்ணி இருக்குன்னு வையேன்… அந்தப் பானைக்குள்ள ஆகாசம் இருக்கா இல்லையா? பானைக்கு வெளியிலயும் ஆகாசம் இருக்கு, ஆனா பானைக்குள்ளயும் அது புகுந்துண்டுதான் இருக்கு. அதுபோல, அந்த குருநாதன் நமக்குள்ளயே ஆன்மாவா உக்காந்துட்டு இருக்கார். ‘புகுந்து நின்றாய்’ங்கிற வார்த்தையில ஒரு அழுத்தம் இருக்கு பாரு… அவர் வந்துட்டுப் போறவர் இல்லை, அங்கேயே ‘ஸ்திரமா’ நிக்கிறாராம்!

ராமநாதன்: அடடா! குருநாதர் எனக்குள்ளயே இருக்கார்னா, அப்புறம் எனக்கு ஏன் இவ்வளவு பயமும் பதட்டமும் வரணும்?

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: அதுக்குத்தான் அடுத்த வரியில அந்த மகான் ஒரு குட்டு வைக்கிறார். “நின்றும் பொய்யடியேன் ஒரு நாழியேனும் எனை மறந்து உன் பால் உறைந்ததுண்டோ” – இதுதான் நம்ம எல்லாருடைய நிலைமையும்.

சுவாமி என்ன கேக்குறார் தெரியுமா? “நீ எனக்குள்ளதான் நிக்கிறே… அதுல சந்தேகமே இல்லை. ஆனா, இந்த ‘பொய்யடியேன்’ இருக்கேனே… அதாவது, ‘நான்-எனது’ங்கிற அகங்காரத்துல உழல்ற இந்த அற்பப் பிராணி, ஒரு நாழிகை நேரமாவது (ஒரு 24 நிமிஷம்) தன்னைத் தானே மறந்துட்டு, உன்னோட ஒண்ணா கலந்து நின்னேனா?”னு கேக்குறார்.

ராமநாதன்: ‘எனை மறந்து’ங்கிற வார்த்தைக்கு என்ன அர்த்தம் மாமா? நாம நம்மளை எப்படி மறக்க முடியும்?

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: “எனை மறந்து”ன்னா உன் உடம்பை மறக்கிறது இல்லைப்பா. “நான் இன்னார், நான் பெரிய படிப்பாளி, நான் பணக்காரன், நான் கஷ்டப்படுறவன்”னு இந்த ஜீவ போதம் இருக்கு பாரு… அதை மறக்கிறது.

இப்போ ஒரு உப்பு பொம்மை இருக்குன்னு வையேன்… அது கடலுக்குள்ள போறது. அது கடலுக்குள்ள போயி “நான் உப்பு பொம்மை”னு நெனச்சுண்டே இருந்தா அதுக்குக் கடல் புரியாது. அது தன்னை மறந்து கடலோட கலந்தாதான் அதுக்குக் கடலே அர்த்தமாகும். அதுபோல, குரு நமக்குள்ளயே இருந்தாலும், நாம நம்மளோட சின்னத்தனமான எண்ணங்கள்லயே சுத்திண்டு இருக்கோமே தவிர, அந்த மகாசக்தியோட ஐக்கியமாகுறது இல்லை. “ஒரு நாழிகையாவது உன்னைப் பார்த்தேனா?”னு அவர் கேட்கும்போது, அங்க ஒரு பெரிய ஆத்ம விசாரணை (Soul searching) நடக்குது பார்த்தியா!

ராமநாதன்: நிஜம்தான் மாமா. நாம பூஜை பண்றோம், ஜபம் பண்றோம்… ஆனா மனசு என்னவோ லௌகீகத்துலதானே அலைபாயுறது.

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: கரெக்ட்! அதனாலதான் அவர் அடுத்த வரியில ரொம்ப உருக்கமாச் சொல்றார்: “ஹே குரு நாதனே நின் அருள் நோக்கம் ஒன்றும் குறைவில்லை காண்”.

பார்த்தியா அந்த மகானோட பெருந்தன்மையை! “சுவாமி, எனக்கு ஞானம் கிடைக்கலையே, எனக்குக் கஷ்டம் வருதே”னு அவர் குருவைக் குறை சொல்லலை. “உன்னுடைய அருள் நோக்கம் – அதாவது உன்னுடைய பார்வை – அதுல ஒரு குறைச்சலும் இல்லை. சூரியன் பிரகாசிச்சுண்டுதான் இருக்கு. மேகம் மறைக்கிறது நம்ம கண்ணைத்தான், சூரியனை இல்லை. அதுபோல, குருவோட அருட்பார்வை எப்பவும் நம்ம மேல விழுந்துண்டுதான் இருக்கு. அதை வாங்கிக்கத் தெரியாத பாத்திரமா நாம இருக்கோம்”னு சொல்றார்.

ராமநாதன்: ஆமாம் மாமா… நாமதான் குருவோட அருளை ஒரு ரேடியோ ஸ்டேஷன் மாதிரி டியூன் பண்ணிப் பிடிக்கத் தெரியாம இருக்கோம். ஆனா, இந்த உலகத்துல நமக்கு ஏன் இவ்வளவு பந்தபாசங்களும், கஷ்டங்களும் வந்து நம்மைக் கட்டிப் போடுறது? அதுக்கு என்ன காரணம்?

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: அதுக்குத்தான் அந்த சிகரமான கடைசி வரி: “என் மனத்து அன்பின்மையால் இப்பிணிப்புகளே”.

இதைப் படிக்கும்போது எனக்கு அப்படியே தழுதழுத்துப்போறதுப்பா. ஏன் நமக்கு இந்த சம்சார பந்தம், பிணிப்புகள், மனஸ்தாபங்கள் எல்லாம் வருது? ஏன்னா, நம்ம மனசுல “அன்பு” இல்லை.

“அன்பு”னா என்னன்னு நினைக்கிறே? ஏதோ சினிமாவுல வர்ற ஆசை இல்லை. “குருவே சரணம்”னு அவர்கிட்ட பூரணமா சரணாகதி பண்ற அந்தப் பக்திதான் உண்மையான அன்பு. அந்தப் பக்தி மட்டும் நம்மகிட்ட இருந்துட்டா, இந்த உலகத்துல எந்த ‘பிணிப்பும்’ நம்மை ஒட்டாது. ஒரு தாமரை இலை மேல இருக்குற தண்ணி மாதிரி நாம பாட்டுக்கு ஒட்டாம இருக்கலாம். ஆனா, அந்த அன்பு இல்லாததாலதான், நாம இந்த உலக விஷயங்கள்ல ஒட்டிக்கிட்டு, ‘அது கிடைக்குமா, இது கிடைக்குமா’னு தவிச்சு, கடைசியில துக்கத்துல போய் முடியுறோம்.

ராமநாதன்: சாஸ்திரிகளே… ஶ்ரீ சிதானந்த நாதாள் சுவாமிகளைப் பத்திச் சொல்லும்போது உங்க குரல்ல ஒரு பெரிய விசுவாசம் தெரியறது. அவரைப் பத்தி கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்.

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: சிதானந்த நாதாள் ஒரு மகா பெரிய வித்வான், தபஸ்வி. ஶ்ரீவித்யா உபாசகர். அவர் சாதாரண கவிஞர் இல்லை, அவர் ஒரு ‘மந்த்ர த்ரஷ்டா’. அவர் வார்த்தைகள்ல வேதாந்தம் விளையாடும். அவர் இந்தப் பாட்டுல தன்னைத் தாழ்த்திச் சொல்லிக்கிறது எதுக்குத் தெரியுமா? நமக்கெல்லாம் புரிய வைக்கிறதுக்குத்தான்.

குரு தத்துவம்ங்கிறது என்ன? ‘கு’ன்னா இருட்டு, ‘ரு’ன்னா அதை நீக்குறவர். நமக்குள்ள அஞ்ஞானம்ங்கிற இருட்டு மண்டிப்போயிருக்கு. குருநாதர் ஞானம்ங்கிற விளக்கைத் தூக்கிண்டு நமக்குள்ளயே வந்து நிக்கிறார். ஆனா நாம என்ன பண்றோம்? ஜன்னலைச் சாத்திட்டு, “ஐயோ இருட்டா இருக்கே”னு அழறோம்.

இந்த ஒரு பாட்டுல அவர் ஒட்டுமொத்த உபநிஷத்தையும் பிழிஞ்சு கொடுத்துட்டார் ராமநாதா. “உனக்குள்ளயே குரு இருக்கார், நீ அன்போட அவரைப் பாரு, உன் கஷ்டம் எல்லாம் பறந்து போயிடும்”னு எவ்வளவு சுலபமாச் சொல்லிட்டார்!

ராமநாதன்: மாமா, நீங்க சொன்ன உதாரணம் – அந்தப் பானைக்குள்ள இருக்குற ஆகாசம் – என் மனசுல அப்படியே பதிஞ்சிடுத்து. நாம குருவைத் தேடி எங்கேயும் ஓட வேண்டாம், நமக்குள்ளயே இருக்கிற அந்த “பொருளை” உணர அன்பு மட்டும் இருந்தா போதும்னு இப்பதான் புரியறது.

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: அதானே விஷயம்! “அன்பே சிவம்”னு சும்மாவா சொன்னா? அந்த அன்பைச் சம்பாதிக்கிறதுதான் பெரிய தவம். குருவை வெறும் ஒரு மனுஷனாப் பார்க்காம, அவர் மூலமா அந்தப் பரம்பொருளே நமக்குள்ள வந்துருக்காருன்னு நம்பணும்.

“நின் அருள் நோக்கம் ஒன்றும் குறைவில்லை காண்” – இந்த வரியை மட்டும் நாம அடிக்கடி சொல்லிக்கிட்டே இருந்தா, நமக்குக் குறைகளே தெரியாதுப்பா. எது நடந்தாலும், “இது என் குருவோட அருள், இதுல ஏதோ நன்மை இருக்கு”னு நினைக்கிற அந்தப் பக்குவம் வந்துடும்.

ராமநாதன்: நிஜம்மா மாமா… இன்னிக்கு எனக்கு ஒரு பெரிய தெளிவு கிடைச்சது. அந்த மகான் சிதானந்த நாதாள் சுவாமிகளுக்கும், அதை எனக்கு விவரிச்சுச் சொன்ன உங்களுக்கும் நான் கடமைப்பட்டிருக்கேன். இனிமேல் ஒரு நாழிகையாவது – ஏன், ஒரு நிமிஷமாவது – என்னை மறந்து அந்த குருவோட அன்பில திளைக்க முயற்சி பண்ணுவேன்.

வைத்யநாத சாஸ்திரிகள்: ரொம்ப சந்தோஷம்ப்பா. இதோ பார், காவேரியில தீர்த்தம் எப்படித் தெளிவா ஓடிண்டு இருக்கோ, அதுபோல உன் மனசும் தெளிவாயிடும். அந்த குருநாதரோட கடைக்கண் பார்வை உன் மேல எப்பவும் இருக்கும்.

சிதானந்த நாதாள் சுவாமிகள் திருவடிகளே சரணம்! அந்த மகான் காட்டிய வழியில நாம நடந்தா, இந்த ஜன்மா எடுத்ததுக்கு ஒரு அர்த்தம் உண்டு.

வா… கோவிலுக்குப் போய் அந்த விஸ்வநாதனை தரிசனம் பண்ணிட்டு வருவோம். அவருக்குள்ளயும் அந்த குருநாதன்தானே இருக்கார்!

_உரையாடல் வடிவ விளக்கம்: வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_