(ஊர் மந்தையில் இருக்கும் பெரிய ஆலமரத்தடி. மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் செந்நிறம் வானமெங்கும் படர்ந்திருக்கிறது. பெரியசாமி திண்ணையில் அமர்ந்து ராமாயணப் புத்தகத்தை மடியில் வைத்திருக்கிறார். மாரியப்பன் கண்கள் கலங்கியபடி அவரிடம் வருகிறான்.)
மாரியப்பன்: என்ன நயினா… எப்போ பாத்தாலும் இந்த ராமாயணத்தையே படிச்சுக்கிட்டு இருக்கீயே? அந்த ராமன் சீதாம்மாவை காட்டுக்கு அனுப்பிச்சப்போ உனக்கு கண்ணு வேர்க்கலையா? பெண்டாட்டியைப் போய் யாராவது மறுபடியும் காட்டுக்கு அனுப்புவாங்களா? இதப் போயி தர்மம்னு சொல்றீங்களே… இதுதான் எனக்கு புரியமாட்டேங்குது நயினா!
பெரியசாமி: வாப்பா மாரியப்பா… வா. இங்க வந்து உட்காரு. நீ கேக்குறது நியாயம் தான். ஆனா, வெளியில தெரியுற கதையை மட்டும் பாத்தா கண்ணுல தண்ணி தான் வரும். ஆனா, அந்த கதைக்குள்ள இருக்குற ‘உள்ளர்த்தத்தை’ பாத்தா, அந்த கண்ணுல வர்ற தண்ணி ஆனந்தக் கண்ணீரா மாறிடும்ப்பா.
மாரியப்பன்: அது என்ன நயினா உள்ளர்த்தம்? கொஞ்சம் புரியுற மாதிரி சொல்லுங்களேன்.
பெரியசாமி: சொல்றேன் கேளு. இந்த ராமாயணத்துல வர்ற ராமன் வேற யாரும் இல்ல… அது நீதான், நான்தான், இந்த உலகத்துல இருக்குற ஒவ்வொரு மனுஷனும் தான். ராமன் தான் ‘ஜீவன்’. அதாவது நம்ம ஆத்மா. சீதா தேவி இருக்காங்களே… அவங்க தான் ‘மகிழ்ச்சி’. வடமொழியில ‘ஆனந்தம்’னு சொல்லுவாங்க.
மாரியப்பன்: ராமன் ஜீவனா? சீதை மகிழ்ச்சியா?
பெரியசாமி: ஆமாப்பா. மனுஷன் பொறந்ததுல இருந்து சாகுற வரைக்கும் எதை தேடி ஓடுறான்? ஏதோ ஒரு நிம்மதி, ஏதோ ஒரு சந்தோஷம்… அதத்தானே தேடுறான்? ராமன் (ஜீவன்) சீதையை (மகிழ்ச்சியை) தேடி அலைஞ்சது தான் முழு ராமாயணமும்.
மாரியப்பன்: ஆனா, ராமனுக்கு சீதை கல்யாணத்துலேயே கிடைச்சுட்டாங்களே? அப்புறம் ஏன் காட்டுக்கு போய் தேடணும்?
பெரியசாமி: அங்கதான் விஷயமே இருக்கு. அயோத்திங்கிறது நம்ம மனசுக்குள்ள இருக்குற ஒரு பாதுகாப்பான இடம். ஆனா, வாழ்க்கைங்கிறது காடு மாரியப்பா. ஆசைங்கிற ‘கைகேயி’ சொல்லால, நாம நம்ம நிம்மதியை விட்டுட்டு லௌகிக உலகத்துக்குள்ள (காட்டுக்குள்ள) வர்றோம். அங்க போனதும் என்ன ஆகுது? ‘பொருளாசை’ங்கிற பொன்மான் நம்ம கண்ணுல படுது. அந்த ஆசை வந்த உடனே, நம்மகிட்ட இருந்த மகிழ்ச்சி (சீதை) நம்மள விட்டுப் பிரிஞ்சு போயிடுது.
மாரியப்பன்: அடேங்கப்பா! பொன்மான் தான் ஆசையா? அப்புறம் அந்த ராவணன்?
பெரியசாமி: ராவணன்னா வேற யாரும் இல்லப்பா… நம்மகிட்ட இருக்குற ‘அகங்காரம்’. பத்து தலை ராவணன்னு சொல்றோமே, அது நம்ம அஞ்சு புலன்களும், அஞ்சு கர்மேந்திரியங்களும் செய்யுற தப்புதான். அந்த அகங்காரம் தான் மகிழ்ச்சியை தூக்கிட்டுப் போய் ஒரு இடத்துல சிறை வைக்குது. ஜீவன் (ராமன்) அழுது அழுது அந்த மகிழ்ச்சியைத் தேடுறான்.
மாரியப்பன்: அப்புறம் எப்படி நயினா அந்த மகிழ்ச்சி ராமனுக்கு திரும்ப கிடைச்சது?
பெரியசாமி: அதுக்கு ‘பக்தி’ங்கிற அனுமன் வேணும். ‘சரணாகதி’ங்கிற விபீஷணன் வேணும். இவங்க துணை இருந்தா தான் அந்த அகங்காரத்தை (ராவணனை) அழிச்சு, தொலைச்ச மகிழ்ச்சியை (சீதையை) மீட்க முடியும். ராமன் ராவணனை கொன்னுட்டு சீதையை மீட்டு வர்றான் பாரு… அதுதான் ஒரு மனுஷன் தன் கஷ்டப்பட்டு உழைச்சு, போராடி ஒரு சந்தோஷத்தை அடையுறது.
மாரியப்பன்: சரி நயினா… கஷ்டப்பட்டு தேடி சீதையை அடைஞ்சாச்சு. அப்புறம் எதுக்கு மறுபடியும் அந்த அம்மாவை அதே காட்டுக்கு ராமன் அனுப்புனாரு? அதுதானே எனக்கு சுடுது!
பெரியசாமி: இதுதான் வேதாந்தத்தோட உச்சத்துக்கே கொண்டு போற இடம். நல்லா கவனி மாரியப்பா. ராமன் சீதையை மீட்டு அயோத்திக்கு வந்து பட்டாபிஷேகம் பண்ணிக்கிட்டான். ஒரு ராஜாவுக்கு எது முக்கியம்? தான் மட்டும் சந்தோஷமா இருக்குறதா? இல்ல தன் நாட்டு மக்கள் எல்லாரும் சந்தோஷமா இருக்குறதா?
மாரியப்பன்: அது என்னவோ நிஜம் தான்… மக்கள் தான் முக்கியம்.
பெரியசாமி: அதான் மாரியப்பா விஷயம். ராமன் (ஜீவன்) உலகத்துல (காட்டுல) தேடி அடைஞ்ச மகிழ்ச்சியை (சீதையை), தன்னோட மட்டும் வச்சுக்காம, அதே உலகுக்கே (காட்டுக்கே) திரும்ப கொடுத்திட்டான். ஏன்னா, மகிழ்ச்சிங்கிறது ஒருத்தருக்குள்ள பூட்டி வைக்க வேண்டிய சொத்து இல்ல. அது உலகத்துக்கே சொந்தமானது.
சீதை காட்டுக்கு போனாங்கன்னா என்ன அர்த்தம் தெரியுமா? அந்த காடுங்கிற உலகத்துல இருக்குற முனிவர்கள், பறவைகள், விலங்குகள், மக்கள்னு எல்லாருக்கும் அந்த மகிழ்ச்சி போய்ச் சேருது. வால்மீகி ஆசிரமத்துல சீதை இருக்குறப்போ தான் லவ-குசன் பிறக்குறாங்க. அங்கதான் ராமாயணமே பாடப்படுது.
மாரியப்பன்: அப்போ… நாம அடையுற மகிழ்ச்சியை மத்தவங்களுக்கு கொடுக்கணும்கிறது தான் இதோட சாராம்சமா நயினா?
பெரியசாமி: மிகச்சரியா சொன்னப்பா!
“யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்” – இது திருமூலர் சொன்னது.
ராமன் செஞ்சது அதைத்தான். தன் தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியை விட, உலகத்தோட நன்மையே முக்கியம்னு நினைச்சான்.
மாரியப்பா, யோசிச்சுப் பாரு… நீ ஒரு நல்ல பழம் வாங்குற. அதை நீயே தின்னா அது வெறும் பசி தீர்க்குற விஷயம். ஆனா அந்த பழத்தோட விதையை கொண்டு போய் மண்ணுல (காட்டுல) போட்டா, அது ஒரு மரமாகி ஊருக்கே பழம் கொடுக்கும்ல? ராமன் செஞ்சது அந்த விதை போடுற காரியம் தான்.
மாரியப்பன்: நயினா… இவ்வளவு நாள் ராமனை கல்நெஞ்சக்காரன்னு நினைச்சேனே. ஆனா இப்போ புரியுது, அவரு எவ்வளவு பெரிய தியாகி! தன் உயிரான சீதையை உலகத்துக்காக தியாகம் பண்ணிருக்காரு.
பெரியசாமி: ஆமாப்பா. இதுக்கு பேருதான் ‘நிஷ்காம கர்மம்’. அதாவது பலனை எதிர்பார்க்காம கடமை செய்யுறது.
பகவத் கீதையில கிருஷ்ணன் சொல்றான்:
“கர்மண்யேவாதி காரஸ்தே மா பலேஷு கதாசன” உன் கடமையைச் செய், பலனை எதிர்பார்க்காதே.
ராமன் மகிழ்ச்சியை (சீதையை) உலகத்துக்கே அர்ப்பணிச்சான். அதனால தான் இன்னைக்கும் ஊர் ஊருக்கு ராமன் கோயிலும், சீதை கதையும் இருக்கு. நாமளும் அப்படித்தான் மாரியப்பா. நம்மகிட்ட இருக்குற அன்பை, அறிவை, காசை நமக்கேன்னு வச்சுக்காம, இந்த உலகத்துக்கு கொடுக்கணும்.
மாரியப்பன்: நயினா, எனக்கு ஒரு சந்தேகம். நாம கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிச்சதை மத்தவங்களுக்கு கொடுத்திட்டா, நாம அப்புறம் எப்படி மகிழ்ச்சியா இருக்க முடியும்?
பெரியசாமி: மாரியப்பா… ஒரு கிணறு இருக்கு. அதுல தண்ணி இறைக்க இறைக்க தான் ஊற்று சுரக்கும். இறைக்காம அப்படியே வச்சிருந்தா தண்ணி பாசி பிடிச்சு நாறிடும். அதுபோலத்தான் அன்பும். நீ கொடுக்கக் கொடுக்க உன் மனசுக்குள்ள அன்பு சுரந்துகிட்டே இருக்கும்.
ராமனும் சீதையும் வேற இல்ல. சீதை காட்டுக்கு போறதுன்னா, ராமன் தன்னோட ஒரு பாதியையே அங்க அனுப்பி வைக்கிறான்னு அர்த்தம். அதாவது, ராமன் உலகத்தையே தன்னோட பாதியா பாக்குறான்.
மாரியப்பன்: நயினா… நான் இவ்வளவு நாளா ‘நான் வாழணும், என் பொண்டாட்டி பிள்ளைங்க வாழணும்’னு தான் நினைச்சேன். ஆனா மத்தவங்களுக்காக வாழுறதுல தான் உண்மையான ராமாயணமே இருக்குன்னு இப்போ புரியுது.
பெரியசாமி: அழாதப்பா… இந்த அழுவை உன் பழைய அறியாமையை கழுவிடட்டும்.
நம்ம தமிழ்ல ஒரு பாட்டு உண்டு:
*“அன்பே சிவம்”* னு திருமூலர் சொன்னாரு.
ராமன் காட்டியது அந்த அன்பை தான்.
உலகத்துல இருக்குற எல்லாரையும் அன்போட பாரு. எவன் ஒருத்தன் மத்தவன் கண்ணுல இருக்குற தண்ணியை துடைக்கிறானோ, அவன் தான் உண்மையான ராமன். எவன் ஒருத்தன் தனக்கு கிடைச்ச மகிழ்ச்சியை நாலு பேருக்கு பகிர்ந்து கொடுக்கிறானோ, அவன்கிட்ட தான் சீதை நிரந்தரமா இருப்பா.
மாரியப்பன்: நிஜம் தான் நயினா. இனிமே இந்த மாரியப்பன் வெறும் வயித்துக்காக வாழமாட்டான். முடிஞ்ச வரைக்கும் இந்த ஊருக்காகவும், நாலு பேரோட சிரிப்புக்காகவும் வாழ்வான்.
பெரியசாமி: பலே மாரியப்பா! இதத்தான் உபநிடதங்கள் “தத் த்வம் அஸி” (அது நீயாக இருக்கிறாய்) -ன்னு சொல்லுது. அந்த ராமன் உனக்குள்ள தான் இருக்கான். அந்த சீதை உனக்குள்ள தான் இருக்கா. உன் மனசுங்கிற அயோத்தியில இப்போ பட்டாபிஷேகம் நடக்குது. போ… போய் எல்லார்கிட்டயும் அன்பா இரு.
மாரியப்பன்:போயிட்டு வர்றேன் நயினா. இன்னைக்கு தான் என் கண்ணு தொறந்துச்சு. ராமாயணம்ங்கிறது வெறும் கதை இல்ல… அது நாம வாழ வேண்டிய வழி!
(மாரியப்பன் எழுந்து நடக்கிறான். அவன் முகத்தில் ஒரு புதிய தேஜஸ். பெரியசாமி வானத்தைப் பார்த்து கை கூப்புகிறார். தூரத்தில் ஒரு கோயில் மணி ஒலிக்கிறது. அது ‘ராம… ராம…’ என்று ஒலிப்பது போலிருக்கிறது.)
முடிவுரை (வாசகர்களுக்கு):
ராமாயணம் என்பது ஏதோ ஒரு காலத்தில் நடந்த போர் அல்ல. அது நம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளுக்குள் நடக்கும் போராட்டம். மகிழ்ச்சியை (சீதையை) புற உலகில் தேடுகிறோம். ஆனால் அது தொலைந்து போகிறது. பிறகு குருவின் துணையோடு கஷ்டப்பட்டு அதை அடைகிறோம். ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சியை நமக்காக மட்டும் வைத்துக் கொண்டால் அது மீண்டும் பறிபோகும். அந்த மகிழ்ச்சியை ‘தியாகம்’ என்னும் பெயரில் உலகிற்கு அர்ப்பணிக்கும் போதுதான், அது ‘நித்தியமான ஆனந்தமாக’ மாறுகிறது.
உலகம் முழுவதும் அன்புடன் இருங்கள். பிறர் துயரம் துடைப்பதில் உங்கள் மகிழ்ச்சியைக் காணுங்கள். அதுவே ராமாயணம் நமக்குக் கற்பிக்கும் வேதாந்தப் பாடம்.
_வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரத்தின் *ராமாயண ரகசியம்* தொகுப்பிலிருந்து…_