பெரியசாமி: என்னப்பா முத்து? கண்ணு ரெண்டும் செவந்து, குளம் கட்டிக்கிட்டு நிக்குது? இந்த ஆத்தங்கரை காத்து உன் பாரத்தை குறைக்கலையா?
முத்து: என்னத்த சொல்லச் சொல்றீங்க பெரியசாமி? நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன்னு எனக்குத் தெரியலை. செஞ்சதெல்லாம் நல்லதுதான். ஆனா விளைஞ்சதெல்லாம் விஷமா இருக்கு. உழைச்ச உழைப்பு மண்ணோட போச்சு. நம்புன மனுஷன் கழுத்தை அறுத்துட்டான். ‘நல்லது நடந்தா அது சாமி புண்ணியம், கெட்டது நடந்தா அது விதி’ன்னு சொல்றாங்களே… எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி? இந்த சாமிகிட்ட முறையிட்டு என்ன புண்ணியம்?
பெரியசாமி: மெதுவா பேசுப்பா… அந்த ஆத்தா எல்லாம் கேட்டுக்கிட்டுத்தான் இருக்கா. நீ கேக்குறது நியாயம்தான். ஆனா, உன் பிரச்சனை என்ன தெரியுமா? ‘நான்’ செஞ்சேன், ‘எனக்கு’ இப்படி ஆயிடுச்சுன்னு அந்த ‘நான்’ங்கிற பிடிமானத்தை நீ விடவே மாட்டேங்குற. இங்க வா, அபிராமி பட்டர்னு ஒரு பெரிய மகான் இருந்தாரு. அவரோட ஒரு பாட்டு என் நெஞ்சுல எப்பவும் ஓடும். அதைச் சொன்னா உன் துக்கம் பனி போல விலகும் பாரு…
“நன்றே வருகினும் தீதே விளைகினும் நான் அறிவது
ஒன்றேயும் இல்லை; உனக்கே பரம்; எனக்கு உள்ள எல்லாம்
அன்றே உனதென்று அளித்து விட்டேன்; அழியாத குணக்
குன்றே! அருட்கடலே! இமவான் பெற்ற கோமளமே!”
முத்து: என்னது? நல்லது வந்தாலும், கெட்டது வந்தாலும் நான் எதையும் அறியமாட்டேன்னு சொல்றாரா? இது என்னங்க பெரியசாமி பைத்தியக்காரத்தனமா இருக்கு? நல்லது வந்தா சந்தோஷப்படணும், கெட்டது வந்தா வருத்தப்படணும்… அதுதானே மனுஷ இயல்பு?
பெரியசாமி: அங்கதான் வேதாந்தம் இருக்கு முத்து. நீயும் நானும் ஒரு சின்னக் குழந்தையைத் தூக்கி வெச்சிருக்கோம்னு வெச்சுக்கோ. அந்தக் குழந்தை எதைப்பத்தியாவது கவலைப்படுதா? அது கையில ஒரு வைர மோதிரத்தைக் கொடுத்தாலும் சரி, ஒரு மிட்டாயைக் கொடுத்தாலும் சரி, இல்ல மிட்டாயைப் பிடுங்கிக்கிட்டாலும் சரி… கொஞ்ச நேரத்துல அழுதிட்டு மறுபடி சிரிக்கும். ஏன்னா, அதுக்குத் தன்னைத் தாங்குற அப்பா மேல முழு நம்பிக்கை. அந்த அப்பா இருக்காருன்னு அதுக்குத் தெரியும்.
பட்டர் என்ன சொல்றாரு தெரியுமா? “ஆத்தா! எனக்கு நல்லது நடந்தா என்ன, கெட்டது நடந்தா என்ன? அதை ஆராயுற புத்தி எனக்குத் தேவையில்லை. ஏன்னா, இந்த முத்து, இந்த பெரியசாமி, இந்த உலகம் எல்லாமே உன்னோடது. ஒரு அதிகாரம் பண்ணுற எஜமான்கிட்ட வேலையாள் எல்லாத்தையும் ஒப்படைச்சிட்டு நிம்மதியா தூங்குறான் பாரு, அந்த மாதிரி நான் என் பாரத்தை உன் கால்ல வெச்சுட்டேன்”றாரு.
முத்து: சொல்றதுக்கு வேணா நல்லா இருக்கலாம் பெரியசாமி. ஆனா நிஜத்துல கெட்டது நடக்கும்போது ‘இதுவும் அவ கொடுத்ததுதான்’னு எப்படி ஏத்துக்க முடியும்? மனசு வலிக்குமே?
பெரியசாமி: முத்து… நம்ம ஊர் ஆத்துல தண்ணி ஓடுது. அந்தத் தண்ணிக்குத் தெரியுமா அது ஒரு பூந்தோட்டத்துக்குப் போகுதா இல்ல சாக்கடையில கலக்குதான்னு? அது ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. அதுபோலத்தான் உன் வாழ்க்கையும்.
தாயுமானவ சாமிகள் ஒரு இடத்துல சொல்லுவாரு: *”எல்லாம் உன் செயல் என்றிருக்க மாட்டாமல், நான் என்று எண்ணி மயங்குகிறோம்”* னு. நீ “நான் செஞ்சேன்”னு நினைக்கிற வரைக்கும் தான் வலி. “அவ செய்றா”னு நினைச்சுப் பாரு… அந்த வலி மருந்தா மாறிடும்.
ஏப்பா… கம்மாக்கரையில இருக்குற மரம், காத்து அடிச்சா ஆடுது, வெயில் அடிச்சா வாடுது. ஆனா அது மண்ணை விட்டு நகருதா? இல்லை. ஏன்னா அதோட வேர் ஆழமா இருக்கு. உனக்கு வர்ற கஷ்டம்ங்கிறது மேல அடிக்கிற காத்து மாதிரி. உன் மனசையே அந்த அபிராமி கால்ல வேரா அடிச்சுட்டேன்னு வெச்சுக்கோ… காத்து அடிச்சா என்ன, புயல் அடிச்சா என்ன? நீ அசைய மாட்டே.
முத்து: அப்போ… நல்லது நடக்கும்போது துள்ளக் கூடாது, கெட்டது நடக்கும்போது துவளக்கூடாது… அதானே நீங்க சொல்ற ‘சம புத்தி’?
பெரியசாமி: அதானேப்பா விஷயம்! பகவத் கீதையில கண்ணன் என்ன சொல்றான்? “சமத்வம் யோக உச்யதே” – இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் ஒண்ணா பாக்குறதுதான் யோகம்.
இதோ பாரு முத்து, இந்த உலகத்துல எதுவுமே நிரந்தரம் இல்லை. இன்னைக்கு உன்னை ஏமாத்துனவன் நாளைக்கு ஏமாறுவான். இன்னைக்கு நீ இழந்தது நாளைக்கு வேற ஒரு உருவத்துல உனக்குக் கிடைக்கும். ஆனா, இது எல்லாமே அந்த “குணக்குன்று” நடத்துற நாடகம். அந்த ஆத்தா ஒரு “அருட்கடல்”. கடல்ல அலை வரும், போகும். அலை வந்தா கடல் உயருதா? அலை அடங்குனா கடல் குறையுதா? கடல் எப்பவும் போலத்தான் இருக்கு.
நீ கடலா இருப்பா முத்து… வர்ற லாப நஷ்டங்கள் எல்லாம் அலை மாதிரி வந்துட்டுப் போகட்டும். “அழியாத குணக்குன்றே”ன்னு பட்டர் சொல்றாரே… அதுக்கு என்ன அர்த்தம் தெரியுமா? மலை எவ்வளவு காத்து அடிச்சாலும் அசையாது. உனக்குள்ள இருக்குற அந்த ஆத்மா ஒரு மலை மாதிரி. அதை இந்த உலகத்துல எந்தத் தீமையாலயும் அசைக்க முடியாது.
முத்து: பெரியசாமி… “எனக்கு உள்ள எல்லாம் அன்றே உனதென்று அளித்து விட்டேன்”னு பட்டர் சொல்லும்போது, எனக்குள்ள ஒரு மின்னல் அடிக்குதுங்க. நான் இவ்வளவு நாளா “இது என் காசு, இது என் மானம், இது என் கௌரவம்”னு எதை எதையோ கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு அழுதேன். ஆனா நிஜத்துல இது எதுவுமே என்னோடது இல்லையோ?
பெரியசாமி: ஆமாப்பா முத்து! நீ பிறக்கும்போது எதைக் கொண்டு வந்த? சாகும்போது எதை எடுத்துட்டுப் போவ? இடையில வந்ததெல்லாம் அவ கொடுத்த பிச்சை. அவ கொடுத்ததை அவளே எடுத்துக்குறா. இதுல நாம அழுறதுக்கு என்ன இருக்கு?
*”யான் எனதென்ற செருக்கு அறுப்பான் வானோர்க்கு உயர்ந்த உலகம் புகும்”* னு வள்ளுவர் சொன்னதைத்தான் அவரும் வழிமொழியுறாரு. “என் உடல், என் பொருள், என் ஆவி” எல்லாத்தையும் உன்கிட்ட கொடுத்துட்டேன்னு சொல்லிட்டா, அப்புறம் உனக்குன்னு என்ன கவலை இருக்கு?
ஒரு சின்னக் கதை கேளு… ஒருத்தன் தலையில பெரிய மூட்டையை வெச்சுக்கிட்டு வண்டியில ஏறுனானாம். வண்டி ஓடிக்கிட்டு இருக்கு, ஆனா இவன் மூட்டையை இறக்கி வைக்க மாட்டேங்குறான். “ஏன்பா மூட்டையை கீழ வைக்க வேண்டியதுதானே?”ன்னு கேட்டதுக்கு, “வண்டியில ஏறுனதே பெரிய விஷயம், இந்த மூட்டை பாரத்தையும் அந்த வண்டி சுமக்கணுமா?”ன்னு கேட்டானாம்.
நாமும் அந்த ஆள் மாதிரிதான் முத்து. இந்த உலகத்தையே தாங்குற அந்த ஆத்தா, உன் கவலையைத் தாங்க மாட்டாளா? வண்டியில ஏறுனதுக்கு அப்புறம் மூட்டையை வண்டியில வைக்கிறவன் தான் புத்திசாலி. அந்த வண்டிதான் பக்தி. அந்த மூட்டைதான் உன் வாழ்க்கை.
முத்து: பெரியசாமி… இப்பதான் மனசு லேசா இருக்கு. “உனக்கே பரம்” – அதாவது என் பாரம் எல்லாம் உன்னோடதுன்னு அந்த ஆத்தாகிட்ட சொல்லிட்டா, அப்புறம் நடக்கிறதெல்லாம் அவளோட பிரசாதம்னு ஏத்துக்கலாம் இல்லையா?
பெரியசாமி: நிச்சயமாப்பா! நல்லது நடந்தா “ஆத்தா எனக்கு இதைக் கொடுத்திருக்கா, நன்றி”ன்னு சொல்லு. கெட்டது நடந்தா “ஏதோ ஒரு பாடத்தை கத்துக்கொடுக்க ஆத்தா எனக்கு இந்த அனுபவத்தைக் கொடுத்திருக்கா, இதுவும் உன் செயல்”னு சொல்லு.
அப்போ பாரு… உன் முகத்துல ஒரு தேஜஸ் வரும். எதைக் கண்டு நீ பயப்பட மாட்டே. சாவைக் கண்டா கூட சிரிக்கிற சக்தி உனக்கு வரும். ஏன்னா நீ இப்ப அந்த “இமவான் பெற்ற கோமளத்தோட” மடியில இருக்கிற குழந்தையா மாறிட்டே.
மனுஷன் வாழ்க்கையில ‘ஏன்? எதுக்கு?’ன்னு கேள்வி கேட்கிற வரைக்கும் தான் நரகம். ‘எல்லாம் நீ’ன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்ச உடனே சொர்க்கம் ஆரம்பிச்சிடும். அந்த சம புத்தி வந்துட்டா, நீ ஒரு ஞானிப்பா!
முத்து: பெரியசாமி… இன்னைக்கு நீங்க சொன்ன இந்த அபிராமி அந்தாதி பாட்டு என் கண்ணைத் திறந்துடுச்சு. இனிமேல் வரவு வந்தா என்ன, செலவு வந்தா என்ன? அந்த ஆத்தா மடியில நான் பத்திரமா இருக்கேன்னு நம்புறேன். இந்தா பாருங்க… என் கை நடுங்கல… மனசுல ஒரு அமைதி வந்துடுச்சு.
பெரியசாமி: இதுதான் முத்து பக்தி. இதுதான் வேதாந்தம். அந்த ஆத்தா உன்னைக் கைவிடமாட்டா.
“ஒன்றேயும் இல்லை; உனக்கே பரம்” – இந்த ஒரு வார்த்தையை மட்டும் மந்திரமா பிடிச்சுக்கோ. இருட்டு விலகி விடியல் வரும். வா… ஆத்தாவுக்கு ஒரு கற்பூரம் காட்டிட்டு வீட்டுக்குப் போவோம்.
(இருவரும் எழுந்து கோவிலுக்குள் நுழைகிறார்கள். முத்துவின் முகத்தில் இப்போது ஒரு புதிய தெளிவு, கண்களில் நீர் இருந்தாலும் அதில் துக்கம் இல்லை… ஒரு பேரமைதி குடி கொண்டிருக்கிறது. அந்தி வானம் செந்நிறமாக, அம்பிகையின் அருளைப் போலப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது.)
_கருத்தாக்கம் உரையாடல்: வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_