கணபதி அய்யர்: நமஸ்காரம் சாஸ்திரிகளே! நேத்திக்கு கோவிலிலே ஒரு வித்வான் ‘வாதாபி கணபதிம்’ பாடினார். ஹம்ஸத்வனி ராகம் அப்படியே காதுல தேனா வந்து பாய்ஞ்சது. ஆனா, வெறும் ராகம் மட்டும் தானா, இல்லே இதுக்குள்ளே ஏதோ பெரிய வேதாந்த ரஹஸ்யம் இருக்கான்னு மனசுக்குள்ளே ஒரு சந்தேகம். தீக்ஷிதர் ஸ்வாமிகள் சும்மாவா ‘மஹாவாக்ய’ அர்த்தத்தை உள்ளே வைக்காம பாடுவார்? கொஞ்சம் விஸ்தாரமா எனக்குச் சொல்லித்தரணும்.
ராமசாஸ்திரிகள்: வாப்பா கணபதி! சபாஷ், நல்ல கேள்வி கேட்டே. தீக்ஷிதரோட கிருதிகள் ஒவ்வொன்னும் ஒரு ‘உபநிஷத்’. ‘வாதாபி கணபதிம்’ வெறும் ஆரம்பப் பாட்டு இல்லே, அது ஒரு ‘ஸாதனா கிரந்தம்’. உட்கார், சொல்றேன். முதல்ல பல்லவியில இருந்தே ஆரம்பிப்போம்.
*பல்லவி: வாதாபி கணபதிம் பஜேஹம் வாரணாஸ்யம் வரப்ரதம்*
சாஸ்திரிகள்: “வாதாபி கணபதிம் பஜேஹம்” – வாதாபியில் இருக்கும் கணபதியை நான் பஜிக்கிறேன் அப்படீன்னு மேலோட்டமான அர்த்தம். ஆனா வேதாந்த ரீதியா பார்த்தா, ‘வாதாபி’ங்கிறது ஒரு அசுரனோட பேரு. அகஸ்தியர் அவனை ஜீரணம் பண்ணினாரே, ஞாபகம் இருக்கா? நம்ம உடம்புக்குள்ளே இருக்கிற ‘அஹங்காரம்’ தான் அந்த வாதாபி. அந்த அஹங்காரத்தை ஜீரணம் பண்ணி, ஆத்ம தத்துவத்தை வெளிக் கொண்டு வர்றவன் யாரு? இந்த கணபதி தான்.
கணபதி அய்யர்: ஆஹா! வாதாபிங்கிறது அஹங்காரமா? அபாரமான விளக்கம் சாஸ்திரிகளே! அப்போ ‘வாரணாஸ்யம்’னா?
சாஸ்திரிகள்: ‘வாரணாஸ்யம்’னா யானை முகம் கொண்டவர். உபநிஷத்துல ‘கஜ’ தத்துவத்தை என்ன சொல்றா தெரியுமா? ‘க’ – அப்படின்னா ‘லயம்’ (மறைதல்), ‘ஜ’ – அப்படின்னா ‘ஜனனம்’ (பிறப்பு). பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்துக்கும் முடிவுக்கும் காரணமான ‘ஜகத் காரணம்’ எதுவோ, அதுதான் கணபதி. ‘வாரணாசி’ அப்படீங்கிறது காசி க்ஷேத்திரத்தையும் குறிக்கும். வாரணாசியில இடா-பிங்கள நாடிகள் சந்திக்கும் இடமான ‘ஆக்ஞா சக்ரம்’ இருக்கு பாரு, அங்கே ஜோதி சொரூபமா விளங்குறவர் இவர்தான். ‘பஜேஹம்’ – ‘பஜே’ + ‘அஹம்’. நான் அந்த பரமாத்மாவோடு ஐக்கியமாகிறேன் (அஹம் பிரம்மாஸ்மி) அப்படீங்கிற அத்வைத பாவம் இங்கே தொக்கி நிக்குது.
*அனுபல்லவி: பூதாதி ஸம்ஸேவித சரணம் பூதபௌதிக ப்ரபஞ்ச பரணம்*
*வீதராகிணம் வினதயோகினம் விச்வகாரணம் விக்னவாரணம்*
கணபதி அய்யர்: அனுபல்லவியில ‘பூத பௌதிக’னு வருதே, அது பஞ்சபூதங்களை குறிக்கிறதா சாஸ்திரிகளே?
சாஸ்திரிகள்: கரெக்ட்! ‘பூதாதி ஸம்ஸேவித சரணம்’. பஞ்ச பூதங்களும், பூத கணங்களும் யாரோட சரணத்தை ஸேவிக்கிறதோ அவர் கணபதி. வேதாந்தத்துல ‘அதிஷ்டானம்’னு ஒரு வார்த்தை உண்டு. ஒரு கயிறைப் பார்த்து பாம்புன்னு நினைக்கிறோம். பாம்பு பொய், கயிறு தான் உண்மை. அந்த கயிறு தான் ‘அதிஷ்டானம்’. இந்த உலகம்ங்கிற ‘பௌதிக’ காரியத்துக்கு, ‘பூத’ (காரணமான) அதிஷ்டானமா இருக்கிறது கணபதி தான். ‘பூதபௌதிக ப்ரபஞ்ச பரணம்’ – இந்த மொத்த ஜகத்தையும் தாங்கிப் பிடிச்சுண்டு இருக்கிறது அவர்தான்.
கணபதி அய்யர்: ‘வீதராகிணம்’னா என்ன அர்த்தம்?
சாஸ்திரிகள்: ‘ராகம்’னா ஆசை, பற்று. ‘வீதராகி’னா பற்றற்றவன். “ராக த்வேஷ வியுக்தைஸ்து விஷயான் இந்த்ரியைஸ்சரன்” – அப்படீன்னு பகவத் கீதையில கிருஷ்ணர் சொல்றார் பாரு, அந்த ஆத்ம நிலையில இருக்கிறவர் கணபதி. யோகிகள் எல்லாம் யாரை வணங்குறா? ‘வினத யோகினம்’. தான் யாருன்னு தேடுற யோகிகள், ஆத்ம ஞானத்துக்காக இவரைத் தான் சரணடையுறா. ஏன்னா, அவர்தான் ‘விச்வகாரணம்’ – இந்த உலகத்துக்கு மூல காரணம் (The Efficient and Material Cause).
கணபதி அய்யர்: விக்னவாரணம்ங்கிறதுக்கு நாம வழக்கமா சொல்ற ‘தடை நீக்கி’ தானே?
சாஸ்திரிகள்: ஆமா, ஆனா அந்த விக்னம் (தடை) எது தெரியுமா? ‘அவித்யா’ அப்படீங்கிற அறியாமை தான் மகா பெரிய விக்னம். ‘நான் இந்த தேகம்’னு நினைக்கிறது தான் பெரிய தடை. அந்த தடையை நீக்கி, ‘நீயே அது’ (தத் த்வம் அஸி) அப்படீங்கிற ஞானத்தை கொடுக்கிறதால தான் அவர் விக்னவாரணன்.
*சரணம்: பூராகும்ப ஸம்பவ முனிவரப்ரபூஜிதம் த்ரிகோண மத்யகதம்…*
சாஸ்திரிகள்: சரணத்துல தான் தீக்ஷிதர் ‘மந்த்ர சாஸ்திரத்தையும்’ ‘யோக சாஸ்திரத்தையும்’ உள்ளே புகுத்துறார். ‘பூராகும்ப ஸம்பவ முனிவர’ – கும்பத்தில் பிறந்த அகஸ்திய முனிவரால் பூஜிக்கப்பட்டவர். அகஸ்தியர் யாரு? அவர் தான் ‘தமிழ் தந்தை’, அதே சமயம் மகா ஞானி. ‘த்ரிகோண மத்யகதம்’ – இது தான் தந்திர சாஸ்திர ரகசியம். ஸ்ரீ சக்ரத்துல நடுவுல இருக்கிற முக்கோணத்துல (பிந்துவில்) அவர் அமர்ந்திருக்கிறார்.
கணபதி அய்யர்: ‘மூலாதார க்ஷேத்ரஸ்திதம்’ – இது நம் உடம்புக்குள்ள இருக்குற சக்ரத்தை பத்தி சொல்றது தானே?
சாஸ்திரிகள்: நிஜமாச் சொன்னே! குண்டலினி யோகத்துல முதுகெலும்போட அடியில இருக்கிற சக்ரம் ‘மூலாதாரம்’. அங்கே தான் கணபதி குடி இருக்கார். ஞானம் அடையணும்னா முதல்ல இந்த மூலாதாரத்துல இருக்குற கணபதி அருளைப் பெறணும். அப்புறம் பாரு – ‘பராதி சத்வாரி வாகாத்மகம்’. இது ரொம்ப முக்கியம் கணபதி! நாம பேசுறது வெறும் சத்தம் இல்லை.
பரா – நாபியில ஆரம்பிக்கிற நுட்பமான அதிர்வு.
பச்யந்தீ – மனசுல எண்ணமா வர்றது.
மத்யமா – தொண்டையில சத்தமா வர்றதுக்கு முன்னாடி நிலை.
வைகரீ – நாம இப்ப பேசிக்கிற வெளிப்படையான சத்தம்.
இந்த நாலு விதமான ‘வாக்கு’களும் யாரோட சொரூபம்? கணபதியோட சொரூபம். அதனால தான் அவர் ‘ப்ரணவஸ்வரூப வக்ரதுண்டம்’. ‘ஓம்’ அப்படீங்கிற பிரணவமே அவர் தான்.
கணபதி அய்யர்: ஓஹோ! பேச்சுங்கிறதே கணபதி தானா? அப்போ நாம பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவருக்குப் பண்ற அர்ச்சனைன்னு சொல்லுங்கோ!
சாஸ்திரிகள்: அப்படித்தான் எடுத்துக்கணும்! ‘நிரந்தரம் நிடில சந்த்ரகண்டம்’. நெற்றியில சந்திர கலை விளங்குது. சந்திரன் ‘மனோகாரகன்’. மனசை அடக்கினவனுக்குத்தான் உள்ளே ஞானச் சந்திரன் உதிப்பான். ‘நிஜவாமகர வித்ருதேகக்ஷுதண்டம்’ – இடது கையில கரும்பு வில் வச்சிருக்கார். கரும்பு இனிப்பானது, ஆனா அது கடினமானது. வாழ்க்கையோட கஷ்டங்களை கடந்து போனா தான் அந்த ஆத்ம இனிப்பை ருசிக்க முடியும்.
கணபதி அய்யர்: ‘கராம்புஜபாச பீஜாபூரம்’ – இதுக்கு என்ன விளக்கம்?
சாஸ்திரிகள்: பாசம்னா கயிறு. நம்மை இந்த உலகத்துல கட்டிப் போட்டிருக்கிற ‘வாசனைகளை’ தன் பாசக்கயித்தால கட்டி இழுத்து, நம்மைக் காப்பாத்துறார். ‘பீஜாபூரம்’ – மாதுளம் பழம். அதுக்குள்ளே எப்படி எண்ணற்ற விதைகள் இருக்கோ, அப்படி இந்த பிரபஞ்சமே அவருக்குள்ள தான் விதையா அடங்கியிருக்கு. ‘கலுஷவிதூரம்’ – பாவங்களை, மன அழுக்குகளைத் துடைப்பவர். ‘பூதாகாரம்’ – அவர் உருவம் சின்னதாத் தெரிஞ்சாலும், அவர் ‘பிருஹத்’ – அதாவது எல்லையற்ற பிரம்மம்!
கணபதி அய்யர்: கடைசியில ‘ஹம்ஸத்வனி பூஷித ஹேரம்பம்’னு முடியறது. அது ராகத்தோட பேரைக் குறிக்கிறது மட்டும் தானா?
சாஸ்திரிகள்: அது மட்டும் இல்லை! ‘ஹம்ஸ’ அப்படின்னா ‘ஸோஹம்’ (அவனே நான்). மூச்சு உள்ளே போகும்போதும் வெளியே வரும்போதும் ‘ஸோ… ஹம்…’ அப்படீங்கிற சத்தம் அஜபா காயத்ரியா உள்ளே ஓடிக்கிட்டே இருக்கு. அந்த ‘ஹம்ஸ’ த்வனியில சந்தோஷப்படுறவர் கணபதி. ‘ஹராதிகுருகுஹதோஷித பிம்பம்’ – சிவபெருமான் (ஹரன்), குருகுஹன் (முருகன்) ஆகியோரால் மெச்சப்பட்டவர். அதாவது, சிவனெனும் பரம்பொருளும், முருகனெனும் ஞானகுருவும் வேறல்ல, இந்த கணபதியும் வேறல்ல. எல்லாம் அந்த ஒரே ‘ஸத்-சித்-ஆனந்த’ பிரம்மம் தான்!
கணபதி அய்யர்: சாஸ்திரிகளே, இத்தனை நாளா இந்தப் பாட்டை ஏதோ ஒரு கணபதி பாட்டுன்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா இதுக்குள்ளே மாண்டூக்ய உபநிஷத்’ முதல் ‘லலிதா ஸஹஸ்ரநாமம்’ வரைக்கும் இருக்கிற எல்லா சாரத்தையும் தீக்ஷிதர் பிழிஞ்சு கொடுத்திருக்காரே! என் அக்யானம் இன்னிக்கு நீங்கிடுத்து.
சாஸ்திரிகள்: பேஷ்? இதான் வேதாந்தம். நாம எதைப் பார்த்தாலும், எதைக் கேட்டாலும் அதுக்குள்ளே இருக்கிற அந்த ‘பரவஸ்து’வை பார்க்கப் பழகிக்கணும். வாதாபி கணபதியை பஜிக்கிறதுனா, வெளியில இருக்கிற சிலையைப் பார்க்கிறது மட்டும் இல்ல, நமக்குள்ளே ‘மூலாதாரத்துல’ பிரணவ சொரூபமா இருக்கிற அந்த மகா கணபதியை ‘அஹம்’ அப்படீங்கிற பாவத்தோட உணர்றது தான்.
கணபதி அய்யர்: ரொம்ப நன்றி சாஸ்திரிகளே! இப்பத் தான் மனசுக்குள்ள ஒரு உத்வேகம் பிறக்குது. இனிமே ‘வாதாபி கணபதிம்’ பாடும்போது, வெறும் ராகம் மட்டும் வராது, அந்த பிரம்ம ஞானமும் கூடவே வரும்.
சாஸ்திரிகள்: ரொம்ப சந்தோஷம். மங்களம் உண்டாகட்டும்! ‘ஓம் தத் ஸத்’.
ஸ்ரீ முத்துசுவாமி தீக்ஷிதரின் இந்தக் கிருதி, சங்கீத உலகிற்கு அவர் அளித்த கொடை மட்டுமல்ல, அத்வைத வேதாந்தத்தை எளிமையாக விளக்கும் ஒரு பொக்கிஷம். ‘யானை முகம்’ என்பது அஞ்ஞானத்தை பிளக்கும் ஞானத்தின் குறியீடு. ‘சிறு கண்’ என்பது கூர்மையான ஆத்ம விசாரத்தைக் குறிக்கும். வாதாபி கணபதியைத் துதிப்பதன் மூலம், நாம் நமக்குள் இருக்கும் அசுர குணங்களை அழித்து, ஞான ஒளியைப் பெறுகிறோம் என்பதே இந்த உரையாடலின் சாரம்.
_கருத்தாக்கம், உரையாடல் வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_