“மன வியால கிம்” என்ற ஒரு தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின் நளினகாந்தி ராக கிருதி, வெறும் இசைப் பாடல் மட்டுமல்ல; அது ஒரு ஜீவாத்மா தன் மனதோடு நடத்தும் மகா யுத்தம், ஒரு வேதாந்த உபதேசம். இதை ஒரு அழகான உரையாடல் மூலமாகப் பார்ப்போம்.
இடம்: காவேரி நதிக்கரை, ஒரு புராதனமான அக்ரஹாரத்துத் திண்ணை.
மாந்தர்கள்: வேதாந்த சிரோமணி ஸ்ரீநிவாச சாஸ்திரிகள், அவருடைய சிஷ்யன் விவேக்.
விவேக்: மாமா, நமஸ்காரம். என்னவோ தெரியலை, இன்னிக்கு மனசு ரொம்ப அலைபாயறது. தியாகராஜ ஸ்வாமிகளோட ‘மனவினாலகிஞ்ச ராதட்டே’ கீர்த்தனை காதுல விழுந்தது. அதுல ஏதோ ஒரு பெரிய ரகசியம் இருக்கறதா தோண்றது. அதை கொஞ்சம் உங்க பாணில விஸ்தாரமாச் சொல்லுங்களேன்?
சாஸ்திரிகள்: வாப்பா விவேக், க்ஷேமமா? பேஷ்… பேஷ்… நல்ல விஷயத்தைக் கேட்டாய். தியாகராஜப்ரம்மம் சும்மா பாடிடுவாரா? அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் ஆத்ம அனுபவத்துல தோய்த்து எடுத்திருக்கார். ‘மனவினாலகிஞ்ச’ – இந்த ஒரு வார்த்தையிலேயே வேதாந்தத்தோட மொத்த சாரமும் இருக்கு. உட்கார், சொல்றேன்.
சாஸ்திரிகள்: விவேக், முதல்ல பல்லவியைப் பாரு. “மனவினாலகிஞ்ச ராதட்டே, மர்மமெல்ல தெல்பெதனே மனஸா”.
இங்க தியாகராஜர் யாரைக் கூப்பிடுறார்? வெளியில இருக்கிற யாரையாவது இல்ல, தன்னோட ‘மனசை’ கூப்பிடுறார். “ஏ மனசே! நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளேன் (ஆலகிஞ்ச ராதட்டே). உனக்கு எல்லா ரகசியத்தையும் (மர்மமெல்ல) உடைச்சுச் சொல்றேன்” என்கிறார்.
வேதாந்தத்துல *”மன ஏவ மனுஷ்யாணாம் காரணம் பந்த மோக்ஷயோ:”* ன்னு ஒரு ஸ்லோகம் உண்டு. மனசுதான் ஒருத்தனைப் பந்தப்படுத்துறதும், விடுவிக்கிறதும். நம்ம மனசு ஒரு குரங்கு மாதிரி. அதுக்குத் தாகம் எடுத்தா தண்ணியைத் தேடாது, வேற எங்கேயோ குதிக்கும். அதை அடக்குறதுக்கு *தியாகராஜர் ஒரு தந்திரம் பண்றார்* . “ஏய் மனசே, உனக்கு ஒரு சீக்ரெட் சொல்லப்போறேன், கேளு”ன்னு ஆசை காட்டுறார்.
விவேக்: ஆமா மாமா, நாம கூட யாருக்காவது ஒரு ரகசியம் சொல்லப்போறோம்னா அவங்க உடனே கவனமா கேட்பாங்க இல்லையா?
சாஸ்திரிகள்: கரெக்ட்! இங்க ‘மர்மம்’ (ரகசியம்) என்ன தெரியுமா? இந்த ஜகத்தே ஒரு மாயம், உண்மையான பொருள் அந்தப் பரம்பொருள்தான் என்கிற வேதாந்த ரகசியம்தான் அது. மனசு எப்பவும் வெளி உலகத்தையே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கு (பராஞ்சி காநி). அதை உள்ளே திருப்புறதுக்கு (ப்ரத்யகாத்மா) இந்த ‘மனவி’ – அதாவது விண்ணப்பம்.
சாஸ்திரிகள்: அடுத்தது அனுபல்லவி: “கனுடைன ராம சந்த்ருனி கருணாந்தரங்கமு தெலிஸின நா (மனவி)”.
இதோட பொருள்: “மகாநுபாவனான ராமச்சந்திர மூர்த்தியோட கருணை நிறைந்த அந்தரங்கத்தைத் தெரிந்து கொண்ட என்னுடைய (விண்ணப்பத்தைக் கேள்)”.
இங்க ‘கனுடு’னா மகா பெரியவன், ‘ப்ரஹ்மம்’னு அர்த்தம். ராமன்ங்கிறது வெறும் தசரத புத்திரன் மட்டும் இல்ல, ‘ரமந்தே யோகினோ யஸ்மின் இதி ராம:’ – யோகிகள் எவன் ஒருவனிடத்தில் ரமிக்கிறார்களோ அவனே ராமன்.
விவேக்: மாமா, ‘ராமச்சந்திரனின் கருணை நிறைந்த அந்தரங்கம்’னா என்ன?
சாஸ்திரிகள்: பேஷ், நல்ல கேள்வி! பகவானோட அந்தரங்கம்ங்கிறது ‘வாத்ஸல்யம்’. நாம எவ்வளவு தப்பு பண்ணினாலும், நாம அவரோட குழந்தைங்கிற ஒரே காரணத்துக்காக அவர் நம்மைக் கைவிட மாட்டார். இதைத்தான் வேதாந்தத்துல ‘நிர்வ்யாஜ கருணை’ம்போம். அதாவது காரணமே இல்லாத கருணை.
தியாகராஜர் சொல்றார், “மனசே, அந்த ராமனோட உண்மையான சொரூபம் எனக்குத் தெரியும். அவர் மேல மேலோட்டமான அன்பு இல்ல, அவரோட ‘அந்தரங்கம்’ – அதாவது அவரோட ஆத்ம சொரூபமே கருணைதான்னு எனக்குத் தெரியும். அப்படிப்பட்ட ஞானம் இருக்கிற நான் சொல்றதைக் கேளு” என்கிறார். இங்கதான் ‘குரு’வோட முக்கியத்துவம் வருது. அனுபவம் உள்ளவர் சொல்லும்போது மனசு கேட்கணும்.
சரணம்: கர்ம காண்ட மதாக்ருஷ்டுலை…
சாஸ்திரிகள்: இப்போ சரணத்துக்கு வருவோம். இதுதான் விவேக், இந்த கீர்த்தனையோட உயிர்நாடி. தியாகராஜர் சமுதாயத்தையும், மனப்போக்கையும் எப்படிச் சாடுறார் பாரு.
“கர்ம காண்ட மதாக்ருஷ்டுலை பவ கஹன சாருலை காஸி ஜெந்தக”
இதோட தாத்பரியம் என்னன்னா: மக்கள் எல்லாம் ‘கர்ம காண்டம்’ என்கிற சடங்குகளிலேயே மூழ்கிக் கிடக்கிறார்களாம். ‘இதைப் பண்ணினா அந்தப் பலன் கிடைக்கும், அந்த யாகம் பண்ணினா இந்த சொர்க்கம் கிடைக்கும்’னு ஆசையில (அக்ருஷ்டுலை) அலையறாங்க. இது எப்படின்னா, ஒரு அடர்ந்த காட்டுல (பவ கஹன) வழி தெரியாம அலைஞ்சு, முள்ளு குத்தி அவதிப்படுற மாதிரி (காஸி ஜெந்தக).
விவேக்: ஏன் மாமா, கர்ம காண்டம் தப்பா? வேதம் தானே அதைச் சொல்லியிருக்கு?
சாஸ்திரிகள்: தப்பில்லை விவேக். ஆனா அது ஒரு படிநிலை (Step). மொட்டை மாடிக்குச் போக ஏணி வேணும். ஆனா ஏணியிலேயே நின்னுக்கிட்டு இருந்தா எப்படி? ‘நிஷ்காம கர்மம்’ பண்ணி மனசைச் சுத்தம் பண்ணிட்டு, ஞானத்துக்கு வரணும். ஆனா ஜனங்க என்ன பண்றாங்க? பலனை எதிர்பார்த்துப் பண்ணிப் பண்ணி, மறுபடியும் மறுபடியும் பிறவிச் சுழல்ல சிக்கிக்கிறாங்க.
அடுத்த வரி பாரு: “கனி மானவா டை கனிபிஞ்சினாடே நடத த்யாகராஜு (மனவி)”.
இதைப் பார்த்த அந்தப் பரம்பொருள், “ஐயையோ! என் குழந்தைங்க இப்படி சம்சாரக் காட்டுல வழி தெரியாம அலையறாங்களே”ன்னு மனசு உருகி, தானே ‘மானவ அவதாரமாக’ (ராமனா) இறங்கி வந்து, எப்படி வாழணும்ங்கிற ‘நடத்தை’யைக் காட்டிக் கொடுத்தாரே, அந்த ராமனைப் பிடிச்சுக்கோன்னு தியாகராஜர் சொல்றார்.
சாஸ்திரிகள்: விவேக், இப்ப இதோட ஆழமான வேதாந்தத்தைப் பார்.
நம்ம மனசுக்கு ரெண்டு குணம் உண்டு. ஒன்று ‘விக்ஷேபம்’ (அலைபாய்தல்), இன்னொன்று ‘ஆவரணம்’ (உண்மையை மறைத்தல்). தியாகராஜர் இந்தத் துண்டுப் பாடல்ல ரெண்டுக்கும் மருந்து சொல்றார்.
மனவி ஆலகிஞ்ச: மனசே, நீ வெளியில அலையாதே, நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கவனி. இதுதான் ‘சிரவணம்’.
மர்மமெல்ல தெல்பெதனே: உனக்கு உண்மையைச் சொல்றேன்.
பவ கஹனம்: இந்த உலகம் ஒரு கானல் நீர். கர்மாவினால் வரும் இன்ப துன்பங்கள் நிலையற்றவை. இதைப் புரிஞ்சுக்கிறதுதான் ‘விவேகம்’.
ஒரு நாய் ஒரு காய்ந்த எலும்பைத் துப்புது. அந்த எலும்பு குத்தி அதோட வாய்ல இருந்தே ரத்தம் வருது. ஆனா அந்த நாய் என்ன நினைக்குது? அந்த எலும்புல இருந்துதான் ரசம் வருதுன்னு நினைச்சு இன்னும் வேகமா கடிக்குது. நாமளும் அப்படித்தான். உலக விஷயங்கள்ல சுகம் இருக்குன்னு நினைச்சு அலைஞ்சு காயப்படுறோம். தியாகராஜர் சொல்றார், “எலும்பை விடு, எஜமானன் ராமனைப் பார்”னு.
விவேக்: மாமா, அப்போ ‘நடத த்யாகராஜு’ங்கிற இடத்துல தியாகராஜர் தன் பெயரையும் சேர்த்துக்கிறார், இல்லையா?
சாஸ்திரிகள்: ஆமா! அதுல ஒரு சிலேடை இருக்கு. ராமன் எப்படி நடந்துக்கணும்னு காட்டித் தந்தார். அந்த ராமனைப் பின்தொடரும் தியாகராஜனும் (ஆச்சாரியன்) அதே பாதையைக் காட்டுறார். ‘தியாகம்’னா விடுதல். எதை விடுறது? ‘நான், எனது’ங்கிற அகங்காரத்தை விடுறது.
இந்தக் கீர்த்தனை நமக்குச் சொல்ற பாடம் இதுதான்:
“மனசே! மதச் சடங்குகளிலும், உலக ஆசைகளிலும் சிக்கித் தவிக்காதே. கருணையே வடிவான அந்த ஆத்ம ராமனை உணர்ந்து கொள். அவர்தான் உனக்குச் சரியான வழியைக் காட்டுவார். இதைக் கேட்டு நீ அமைதியா இரு (சாந்தி).”
விவேக்: ரொம்ப அற்புதம் மாமா. ‘நளினகாந்தி’ ராகம் கேட்டாலே மனசு லேசாகும். இப்போ அதோட அர்த்தம் தெரிஞ்சவுடனே, அந்த ராமனே நேர்ல வந்து கைதூக்கி விடுற மாதிரி ஒரு உணர்ச்சி வருது.
சாஸ்திரிகள்: பேஷ்! இதுதான் வேதாந்தத்தோட சக்தி. தியாகராஜரோட கீர்த்தனைகள் எல்லாம் ‘உபநிஷத் சாரம்’. இதைத் தினமும் நினைச்சுப் பார்த்தாலே மனசுல இருக்கிற அழுக்கு நீங்கி, சித்தம் சுத்தமாகும்.
எப்பவும் ஞாபகம் வச்சுக்கோ, “அந்தர்முக சமாராத்யா, பஹிர்முக சுதுர்லபா”. அம்பாளோ, ராமனோ, அவங்களை உள்ளுக்குள்ள தேடினா சுலபமா கிடைப்பாங்க. வெளியில தேடினா காடுதான் மிஞ்சும்.
சரி, பொழுது போய்டுச்சு, சந்தியாவந்தனம் பண்ணலாமா?
விவேக்: கண்டிப்பா மாமா. இன்னிக்கு ஒரு பெரிய ஞானப் பாடம் கிடைச்சது. நமஸ்காரம்.
_தியாகராஜப்ரம்மத்தின் இந்த வரிகள், மனிதன் தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்தி, மாயையாகிய ‘கர்ம காண்ட’க் காட்டில் இருந்து விடுபட்டு, ஈஸ்வரனின் கருணையை அடைய வழிகாட்டுகின்றன. மனமே அறிவின் இருப்பிடம், அதுவே இறைவனின் இருப்பிடமாகவும் மாற வேண்டும் என்பதே இந்த வேதாந்த உரையாடலின் சாரம்._
தியாகராஜ சுவாமிகளின் அந்த அற்புதக் கீர்த்தனையை இன்றைய எளிய தமிழ் வாசகர்களும் உணர்ந்து ரசிக்கும் வகையில் ஒரு கவித்துவமான பாடலாக இங்கே தருகிறேன்.
பாடல் தலைப்பு: நெஞ்சோடு ஒரு விண்ணப்பம்
பல்லவி
செவிசாய்த்து கேளாயோ என் நெஞ்சமே – உனக்குத்
தெரியாத ரகசியம் சொல்வேன் தஞ்சமே!
(செவிசாய்த்து…)
அனுபல்லவி
அருட்கடலாய் விரிந்திருக்கும் ராமச் சந்த்ரனின்
அகத்திலிருக்கும் கருணையை அறிந்தவன் யான் – அந்த
அன்பின் ஆழத்தை உனக்கு உணர்த்தவே நான்!
(செவிசாய்த்து…)
சரணம் – 1
சடங்குகளின் வேலியிலே சிக்கித் தவிப்பார் – இந்தப்
பவக்கடலின் காட்டிடையே வழி தெரியாது அலைவார்!
மதங்களெனும் மாயையிலே மயங்கி நிற்பார் – வெறும்
வெளிவேஷப் பூசையிலே அமைதி தேடித் துடிப்பார்!
(செவிசாய்த்து…)
சரணம் – 2
துயரத்தின் பிடியிலே துடித்திடும் மாந்தரைக் கண்டு
துயர் துடைக்கத் தானும் ஒரு மனிதனாய் வந்துதித்து – இந்தப்
புவிமீது எங்ஙனம் வாழ வேண்டுமென
புன்னகையால் நெறிவகுத்த ராமனைப் பற்றிக்கொள்!
தியாகராஜன் போற்றும் அந்தப் பாதையில் சரணடை!
(செவிசாய்த்து…)
_ஸர்வம் ஸ்ரீகிருஷ்ணார்ப்பணமஸ்து!_
_கருத்தாக்கம், உரையாடல், தமிழ்ப் பாடலாக்கம்: வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_