ராமசாஸ்திரிகள்: “என்ன கணபாடிகள்! ஏதோ ஒரு பெரிய வேகத்துல வர்றேள் போல இருக்கே? முகத்துல ஒரு விதமான ஆத்மக்லேசம் தெரியறது… என்ன விஷயம்?”
கணபாடிகள்: “சாஸ்திரிகளே, நமஸ்காரம். மனசு ஒரு நிலையில இல்ல. இன்னிக்கு தியாகராஜ சுவாமிகளோட அந்த ‘அபராதமுல’ கீர்த்தனையைப் பாடினேன். பாடப் பாட, உள்ளுக்குள்ள ஒரு நடுக்கம் வருது. ‘அபராதமுல மான்பி ஆதுகோவைய்யா’ன்னு அவர் கதறறார். நாமளும் தினமும் சந்தியாவந்தனம் பண்றோம், ஜபம் பண்றோம். ஆனா மனசு என்னவோ லௌகீகமான அழுக்குலயே புரளுது. இந்தத் தியாகையர் சொல்ல வர்ற ஆழமான கருத்து என்ன? கொஞ்சம் விஸ்தாரமாச் சொல்லுங்களேன்.”
ராமசாஸ்திரிகள்: “பேஷாச் சொல்றேன் கணபாடிகள். ஆசனம் போட்டு உட்காரும். தியாகையர் சும்மாப் பாடலை. இது ஒரு ஜீவாத்மாவோட ‘ஆர்த்தப் பிரபத்தி’ (துயரத்தோடு சரணடைதல்). வேதாந்த ரீதியா இதை அணுகினா, நமக்கே நம்ம மேல ஒரு தெளிவு வரும்.”
பல்லவி:
அபராதமுல மான்பி ஆதுகோவைய்யா (ஸ்ரீ ராம)
கிருபா ஜூசி ப்ரோசிதே கீர்த்தி கலதிக நீகு
சாஸ்திரிகள்: “தியாகையர் முதல்லயே ‘அபராதமுல மான்பி’ங்கறார். அபராதம்னா என்ன? சாஸ்திரம் எதைச் செய்யச் சொல்லிருக்கோ அதைச் செய்யாம இருக்கிறது ‘அக்ருத்ய கரணம்’. எதைச் செய்யக்கூடாதுன்னு சொல்லிருக்கோ அதைச் செய்றது ‘க்ருத்ய அகரணம்’. இது ரெண்டும் தான் அபராதம்.
இங்கே ‘மான்பி’ அப்படின்னா ‘மன்னித்து, விலக்கி’ன்னு பொருள். ‘ஆதுகோவைய்யா’ – என்னைத் தாங்கிக்கோன்னு அர்த்தம். ஒரு குழந்தை அழுக்குச் சேத்துல விழுந்துட்டா, அம்மா அந்தக் குழந்தையைத் தள்ளி விடமாட்டாள். அழுக்கை விலக்கிட்டுத் தூக்கி அணைச்சுப்பா. அதுபோல, ‘ராமச்சந்திரா! என் பாவங்களை நீக்கிக் காப்பாத்து’ங்கறார்.”
கணபாடிகள்: “அது சரி சாஸ்திரிகளே… அதுல ‘கீர்த்தி கலதிக நீகு’ன்னு வர்றதே, அதுக்கு என்ன அர்த்தம்? பகவானைக் காப்பாத்தச் சொல்லிட்டு, ‘உனக்குத் தான் பெருமை’ன்னு ஏன் சொல்றார்?”
சாஸ்திரிகள்: “அதான் நுணுக்கம்! ‘கிருபா ஜூசி ப்ரோசிதே கீர்த்தி கலதிக நீகு’. ஒரு சக்ரவர்த்திக்கு எப்போ பெருமை? ஒரு சாதாரணக் குடிமகனைத் தண்டிக்கும்போதா? இல்லை. ஒரு மகா பாவியைக் கூடத் தன் கருணையால மாத்தி, அவனைத் தன் மடியில ஏத்திக்கறப்ப தான் அந்தத் தலைவனுக்குப் பெருமை.
பகவத் கீதையில கண்ணன் சொல்றான்:
‘அபி சேத் ஸுதுராசாரோ பஜதே மாமனன்யபாக் |
ஸாதுரேவ ஸ மந்தவ்ய: ஸம்யக்வ்யவஸிதோ ஹி ஸ: ||’ (கீதை 9.30)
‘மிகவும் கொடிய பாவம் செய்தவனாய் இருந்தாலும், அவன் என்னையே சரணடைந்தால் அவனை நான் சாது என்றே கருதுவேன்’ங்கறான். தியாகையர் சொல்றார், ‘ராமா! நீ என்னைக் காப்பாத்தினா, ‘ராமன் எப்பேர்ப்பட்ட கருணைக் கடல் பாரு, இத்தனை தப்பு பண்ணின ஒருத்தனைக் கூட ரட்சிச்சுட்டாரே’ன்னு உலகம் உன்னைப் புகழும். உன்னோட ‘வாத்ஸல்ய’ குணத்துக்கு இதுதான் கீர்த்தி’ன்னு ஒரு செல்லமான பிடிவாதம் பிடிக்கறார்.”
அனுபல்லவி:
சரபாக (சஜன) நித்ய கர்மமுலவலே
நிந்திஞ்சுகொண்ட நன்னு ரக்ஷிம்பவே
கணபாடிகள்: “இந்த இடத்துல தான் சாஸ்திரிகளே எனக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருக்கு. ‘நித்ய கர்மமுலவலே நிந்திஞ்சுகொண்ட’ – இதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”
சாஸ்திரிகள்: “இது தான் நம்ம காலத்தோட கொடுமை. நாம பிராமணர்கள், தினமும் த்ரிகால சந்தியாவந்தனம் பண்ணணும்ங்கறது ‘நித்ய கர்மா’. அதை விடாம பண்ணணும்னு சாஸ்திரம் சொல்லுது. ஆனா நாம என்ன பண்றோம்? அடுத்தவனைத் தூஷிக்கிறதை ஒரு நித்ய கர்மா மாதிரி பண்றோம்.
சந்தியாவந்தனம் பண்றோமோ இல்லையோ, காலையில எழுந்த உடனே பேப்பரைப் பார்த்தோ இல்ல வாட்ஸ்-அப்பைப் பார்த்தோ யாரையாவது குறை சொல்ல ஆரம்பிச்சுடறோம். ‘நிந்திஞ்சுகொண்ட’ – பிறரைப் பழிப்பதையே ஒரு பழக்கமா வெச்சுட்டு இருக்கேன். சதா காலமும் அடுத்தவன் குறையையே பேசித் திரியற இந்த என்னைப் போன்ற அதமனுக்கு உன்னைத் தவிர வேற யாரு கதி? ‘நித்ய கர்மாவைப் போலப் பிறரை நிந்திக்கும் என்னை ரட்சிப்பாய்’னு வேண்டுறார்.
வேதாந்தத்துல ‘பரநிந்தை’ங்கறது எவ்வளவு பெரிய பாவம் தெரியுமா? மனுஸ்மிருதியில சொல்லிருக்கு, ‘மகா பாதகங்கள்’ல இதுவும் ஒண்ணு. ஏன்னா, எல்லாருக்குள்ளயும் இருக்கிறது அந்த ஒரே ஒரு பரமாத்மா தான். அப்போ அடுத்தவனை நிந்திக்கிறது யாரை நிந்திக்கிறதுக்குச் சமம்? அந்தப் பகவானையே நிந்திக்கிறதுக்குச் சமம். இதை உணர்ந்த தியாகையர், தன் மேலேயே குற்றத்தைச் சுமத்திக்கிட்டு நமக்காகப் பகவான்கிட்ட மன்னிப்புக் கேக்கறார்.”
சரணம்:
அத்யந்த மத்ஸர மதாந்துடை சஜ்ஜனுல
நித்ய கர்மமுலவலே நிந்திஞ்சுகொண்ட
நித்யானந்த தியாகராஜ நுத! நன்னு
ரக்ஷிம்பவே
கணபாடிகள்: “இங்கே ‘அத்யந்த மத்ஸர மதாந்துடை’ன்னு வர்றதே… இதுக்கு என்ன தத்துவார்த்தம்?”
சாஸ்திரிகள்: “இது தான் வியாதியோட வேர். ‘மத்ஸரம்’னா பொறாமை. ‘மதம்’னா அகந்தை. ‘மதாந்துடை’னா அகந்தையால கண் தெரியாமப் போறது.
நமக்குள்ள ஆறு எதிரிகள் (அரிஷட்வர்க்கங்கள்) இருக்கா: காமம், குரோதம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்ஸர்யம். இதுல பொறாமையும் அகந்தையும் சேர்ந்துட்டா மனுஷன் குருடாயிடுறான். ‘சஜ்ஜனுல’ – அதாவது நல்லவர்களை, பெரியவர்களை மதிக்கத் தெரியாம, அவங்ககிட்ட இருக்கற நல்ல குணங்களைப் பார்க்க முடியாம, அவங்களை நிந்திக்கிறோம்.
யோசிச்சுப் பாருங்கோ, ஒருத்தன் ஏன் அடுத்தவனை நிந்திக்கிறான்? ‘தான் தான் பெரியவன்’ங்கற மதம் (Ego) இருக்கறதுனாலயும், அடுத்தவன் வளரறதைப் பார்த்துப் பொறாமை இருக்கறதுனாலயும் தான். தியாகையர் சொல்றார், ‘ராமா, நான் பொறாமையாலயும் அகந்தையாலயும் அறிவை இழந்து, பெரியவங்களைக் கூட இகழ்ந்து பேசிட்டேன். என் மனசுல இருக்கற இந்த மத்ஸரத்தை நீக்கிடு’ன்னு கேக்கறார்.”
கணபாடிகள்: “அப்போ இது வெறும் பாடல் இல்லை, ஒரு ஆத்ம பரிசோதனை அப்படித்தானே?”
சாஸ்திரிகள்: “நிச்சயமா! தியாகையர் ‘நித்யானந்த’ன்னு பகவானைக் கூப்பிடறார். பகவான் எப்போ நித்யானந்தமா இருப்பார்? எப்போ நாம எல்லா அபராதங்களையும் விட்டுட்டு, ‘நான்’ங்கற அகந்தையை விடுத்து அவர் முன்னாடி நிக்கிறோமோ, அப்போ நமக்கும் அந்த நித்யானந்தம் கிடைச்சுடும்.
இங்கே ஒரு உதாரணம் சொல்றேன். ஒரு அழுக்குத் துணியை வெளுக்கணும்னா, அதுக்கு சோப்பு மட்டும் போதாது, நல்ல தண்ணீரும் வேணும். இங்கே ‘சோப்பு’ங்கறது தியாகையரோட இந்த மாதிரி கீர்த்தனைகள் மூலமா நாம பண்ற ஆத்ம விசாரணை. ‘தண்ணீர்’ங்கறது இறைவனோட கிருபை. நம்ம பாவங்களை (அபராதங்களை) நாம் ஒத்துக்கும் போது தான், அந்தத் துணி வெளுக்க ஆரம்பிக்கும்.”
4. வேதாந்த சாரமும் சரணாகதித் தத்துவமும்
கணபாடிகள்: “சாஸ்திரிகளே, நீங்க சொன்னதுல இருந்து ஒரு விஷயம் புரியுது. நாம எவ்வளவு படிச்சிருந்தாலும், வேதம் தெரிஞ்சிருந்தாலும், ‘அபராத க்ஷமாபணம்’ இல்லாம முக்தி கிடையாதுன்னு தோணுது.”
சாஸ்திரிகள்: “சரியாச் சொன்னீள். உபநிஷத்துகள் என்ன சொல்லுது? ‘நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்ய:’ – அதிகமாப் பேசுறதுனாலயோ, மூளை பலத்தினாலயோ பகவானை அடைய முடியாது. எப்போ ஒருத்தன் தன் இயலாமையை உணர்ந்து கதறறானோ, அப்போ தான் பகவான் அங்கே வர்றான்.
கஜேந்திர மோட்சத்துல அந்த யானை ‘ஆதிமூலமே’ன்னு கூப்பிட்டதே, அது ஒரு அபராத க்ஷமாபணம் தான். ‘இத்தனை நாள் என் பலத்தை நம்பினேன், இப்போ முடியல’ன்னு சரணாகதி பண்ணுச்சு.
நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில சொல்றார்:
‘நோற்ற நோன்பிலேன் நுண்அறிவு இலேன்…
ஆற்றல்மிக்கார் அரவணை மேல் பள்ளி கொண்டாய்!
புறம் போகக் கொடுப்பாய் என் புகலிடமே!’
அதாவது, ‘எனக்கு எந்த நோன்பும் தெரியாது, அறிவும் கிடையாது. ஆனா நீ என்னைக் கைவிட்டுடாதே’ன்னு கேக்கறார். இது தான் ‘அகிஞ்சன்யம்’ – அதாவது ‘என்கிட்ட ஒண்ணுமே இல்லை’ன்னு பகவான்கிட்ட நிக்கிறது.
தியாகராஜ சுவாமிகள் ‘அபராதமுல மான்பி’ன்னு பாடும்போது, அவர் ஒரு பாவியா நின்னு பாடலை. நமக்காகத் தன்னை முன்னிறுத்தி, ‘இப்படியெல்லாம் மனுஷ மனசு அலையும், இதை நீ தான் ராமா சரி பண்ணணும்’னு வேண்டிப் பாடுறார்.
கடைசியில ‘ரக்ஷிம்பவே’ன்னு முடியுது. ரக்ஷணம்னா வெறும் சாப்பாடு போட்டு உயிரைக் காப்பாத்துறது இல்லை. சம்சார பந்தத்துல இருந்தும், இந்தத் தீய எண்ணங்கள்ல இருந்தும் நம்மைக் காப்பாத்துறது தான் உண்மையான ரக்ஷணம்.”
கணபாடிகள்: “ரொம்பப் பிரமாதமாச் சொன்னீள் சாஸ்திரிகளே. இப்போ மனசு லேசா இருக்கு. ‘நித்ய கர்மமுலவலே நிந்திஞ்சுகொண்ட’ங்கற வரிகள் இனிமே என்னைத் தப்பு பண்ணாம தடுக்கும்னு நினைக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறை நித்ய கர்மா பண்ணும்போதும், நான் அடுத்தவங்களை நிந்திக்கக் கூடாதுங்கற ஞாபகம் வரும்.”
சாஸ்திரிகள்: “நிச்சயமா. பகவானோட நாமத்தைச் சொல்றதுக்கு முன்னாடி, நம் மனசைச் சுத்தம் பண்ணிக்கணும். அதற்கு இந்தத் தியாகையரோட கீர்த்தனை ஒரு சிறந்த ‘மனோ-சுத்தி’ மந்திரம். ‘ராமா! என் தப்புக்களை மன்னிச்சு, உன்னோட கீர்த்தியை நிலைநாட்டு’ன்னு தினமும் வேண்டிக்கோங்க.
இந்த லௌகீகமான பொறாமை, அகந்தை எல்லாத்தையும் அந்த ராமன் அடிச்சு நொறுக்கிடுவான். அப்புறம் நமக்குக் கிடைக்கிறது அந்த ‘நித்யானந்தம்’ மட்டும் தான். போயிட்டு வரட்டுமா?”
கணபாடிகள்: “ரொம்ப சந்தோஷம் சாஸ்திரிகளே. உங்க வேதாந்த விளக்கத்தால தியாகையரோட பாட்டுக்கு இன்னிக்கு ஒரு புது அர்த்தம் கிடைச்சது. நமஸ்காரம்!”
_கருத்தாக்கம் உரையாடல் : வேதாந்தக் கவியோகி நாகசுந்தரன்_