நம்பிக்கையால் தப்பிக்கும் சின்னக் குருவி…

(இங்கு இந்த மந்திரம் குறிப்பிட்டாலும் குரு முகமாக உபதேசம் வாங்கிக் கொண்டு ஜெபித்தல் முறை என்பது பெரியோர் வாக்கு) பெரியசாமி: ஏலே முத்து… என்னடா விபரீதம்? இந்தச் சாமத்துல ஊர் எல்லையில வந்து உக்காந்துக்கிட்டு, ஆத்தா முன்னாடி எதுக்குடா இப்படி கண்ணுத் தண்ணி வடிக்கிற? மவராசனாட்டம் இருக்க வேண்டியவன் இப்படி ஒடுங்கிப் போயிக் கெடக்கிறியே?   Continue reading நம்பிக்கையால் தப்பிக்கும் சின்னக் குருவி…

ஆலயம் கட்டுதல்/பராமரிப்பு ஏன்?

(இடம்: ஊர் மந்தையில் இருக்கும் அரசமரத்தடி மேடை. மாலை மங்கும் நேரம். தூரத்தில் கோயில் மணி ஓசை கேட்கிறது. முனுசாமி பெரியவர் கையில் ஒரு மாலையுடன் அமர்ந்திருக்க, காசி சற்று யோசனையுடன் அங்கு வருகிறான்.)   காசி: என்ன பெரியவரே… இந்த வயசான காலத்துலயும் விடாம இந்தத் திருநீறையும் மாலையையும் பிடிச்சுகிட்டு இருக்கீங்களே? எனக்கு ஒரு Continue reading ஆலயம் கட்டுதல்/பராமரிப்பு ஏன்?

மனம் பாடும் நளின காந்தி…

“மன வியால கிம்” என்ற ஒரு தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின் நளினகாந்தி ராக கிருதி, வெறும் இசைப் பாடல் மட்டுமல்ல; அது ஒரு ஜீவாத்மா தன் மனதோடு நடத்தும் மகா யுத்தம், ஒரு வேதாந்த உபதேசம். இதை ஒரு அழகான உரையாடல் மூலமாகப் பார்ப்போம்.   இடம்: காவேரி நதிக்கரை, ஒரு புராதனமான அக்ரஹாரத்துத் திண்ணை. மாந்தர்கள்: Continue reading மனம் பாடும் நளின காந்தி…

ஆயிரம் பிழை செய்தாலும்….

கணேச ஐயர்: “என்ன சாஸ்திரிகளே, சௌக்யமா? நன்னா இருக்கேளா? நேத்திக்கு அந்தச் சிதாநந்த நாத மஹானோட பாட்டு ஒண்ணு படிச்சேன். ‘ஆயிரம் பிழை செய்தாலும்’னு ஆரம்பிக்கிறது. அதுல ஏதோ ஒரு பெரிய தத்துவம் இருக்கறதா எனக்கும் தோணித்து. ஆனா, அந்த குருவோட காருண்யத்தை உங்கள மாதிரி ஒருத்தர் சொன்னாதான் மனசுல பதியும். கொஞ்சம் விரிவா சொல்லுங்களேன்.” Continue reading ஆயிரம் பிழை செய்தாலும்….

அழியாத குணக்குன்றே….

பெரியசாமி: என்னப்பா முத்து? கண்ணு ரெண்டும் செவந்து, குளம் கட்டிக்கிட்டு நிக்குது? இந்த ஆத்தங்கரை காத்து உன் பாரத்தை குறைக்கலையா?   முத்து: என்னத்த சொல்லச் சொல்றீங்க பெரியசாமி? நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன்னு எனக்குத் தெரியலை. செஞ்சதெல்லாம் நல்லதுதான். ஆனா விளைஞ்சதெல்லாம் விஷமா இருக்கு. உழைச்ச உழைப்பு மண்ணோட போச்சு. நம்புன மனுஷன் கழுத்தை Continue reading அழியாத குணக்குன்றே….

வாதாபி கணபதிம்….

கணபதி அய்யர்: நமஸ்காரம் சாஸ்திரிகளே! நேத்திக்கு கோவிலிலே ஒரு வித்வான் ‘வாதாபி கணபதிம்’ பாடினார். ஹம்ஸத்வனி ராகம் அப்படியே காதுல தேனா வந்து பாய்ஞ்சது. ஆனா, வெறும் ராகம் மட்டும் தானா, இல்லே இதுக்குள்ளே ஏதோ பெரிய வேதாந்த ரஹஸ்யம் இருக்கான்னு மனசுக்குள்ளே ஒரு சந்தேகம். தீக்ஷிதர் ஸ்வாமிகள் சும்மாவா ‘மஹாவாக்ய’ அர்த்தத்தை உள்ளே வைக்காம Continue reading வாதாபி கணபதிம்….

மனமே நீ போ….

இடம்: காவேரி நதிக்கரை, ஒரு மாலைப் பொழுது. சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வேளையில் ஜபத்தை முடித்துவிட்டு சாஸ்திரிகள் அமர்ந்திருக்கிறார். அங்கே மாமா வருகிறார்.   மாமா: “என்ன சாஸ்திரிகளே! ஏதோ ஒரு மகா உன்னதமான நிலையில் இருக்கிறீர்கள் போலத் தெரிகிறதே? உங்கள் முகம் அப்படியே பிரம்ம தேஜஸோடு ஜொலிக்கிறது!”   சாஸ்திரிகள்: “வாருங்கோ மாமா! இன்று இந்த Continue reading மனமே நீ போ….

நான் செய்யும் நித்ய கர்மா?

ராமசாஸ்திரிகள்: “என்ன கணபாடிகள்! ஏதோ ஒரு பெரிய வேகத்துல வர்றேள் போல இருக்கே? முகத்துல ஒரு விதமான ஆத்மக்லேசம் தெரியறது… என்ன விஷயம்?” கணபாடிகள்: “சாஸ்திரிகளே, நமஸ்காரம். மனசு ஒரு நிலையில இல்ல. இன்னிக்கு தியாகராஜ சுவாமிகளோட அந்த ‘அபராதமுல’ கீர்த்தனையைப் பாடினேன். பாடப் பாட, உள்ளுக்குள்ள ஒரு நடுக்கம் வருது. ‘அபராதமுல மான்பி ஆதுகோவைய்யா’ன்னு Continue reading நான் செய்யும் நித்ய கர்மா?